Na pewno tego chcesz?
Wkładam kartę i widzę napis: „Odkryj, kim jesteś”.
Wyskakuje mała ja w tych samych ciuchach,
które miałam na pogrzebie Koltona.
Stoję na dachu U Giorgia, tak jak w realu.
Ale zamiast neonu „U Giorgia”,
jest napis „kłamca”. Rozwalam go i wszystko wybucha.
A ja sobie stoję.
KONTYNUOWAĆ?
Czyli mogę być, kim chcę.
Przyznałam się do kłamstw i mogę zdecydować, kim być.
Super.
Mogłeś wejść ze mną. A ja mogę z tobą?
BOHATER
TYLKO JEDEN GRACZ
Czyli musisz być sam.
Nagram ci to.
KIM JESTEŚ
Sztos.
Nie wyrobię.
I jak?
Wyglądało jak gierka tenisowa, w którą graliśmy z Koltonem.
Pokażesz?
- Co? - Nic nie widać, zamazane.
Czyli przepadło?
- Jak obejrzysz, to przepada? - Na to wychodzi.
Ten, kto to wymyślił, to kawał gnoja.
Zgadzam się.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Ten wykres pokazuje spadek frekwencji od momentu pojawienia się MORPHO.
Kto go pani przygotował?
Sama go, kurna, zrobiłam. A czemu?
Bo nauczyciel informatyki postanowił dmuchać szkło.
Wykres jest zachwycający.
Mamy problem, ludziska.
Nauczyciele rezygnują, uczniowie wagarują. Potrzebuję rozwiązań.
Czy komuś z was zależy jeszcze na uczniach?
- Dusty Hubbard. - Myślę, że sytuacja jest dość oczywista.
Przez MORPHO myślimy o marzeniach i jak możemy odmienić swoje życia.
Ale szkoła pozostała taka sama.
- Poza nowym parkingiem dla motocykli. - Jest dla wszystkich.
Myślę, że trzeba odświeżyć program.
Zamiast rok w rok uczyć tego samego,
powinniśmy wziąć pod uwagę potrzeby i oczekiwania uczniów.
Musimy im pokazać nieskończone możliwości
tego świata i nieskończone możliwości w nich samych.
Podoba mi się ten nowy Dusty.
Trochę się zmartwiłam, słysząc o rozwodzie.
Nie rozwodzimy się i to nie czas na takie tematy.
Myślałam, że się załamałeś. Wszyscy tak myśleliśmy.
Mogę wziąć nowe przedmioty.
Znam francuski i niemiecki. Podstawy łaciny.
Super! Ksiądz weźmie W-F.
Czy to nie działka trenera Eaglesona?
Po skandalu ze zdradą przydzielono mi WOS.
I wiecie co? To ja się uczę od uczniów.
Zgadzam się z panem Hubbardem.
Pora wprowadzić zmiany.
LICEUM W DEERFIELD
Brian Sercus. Kartkówka poszła ci tragicznie.
Otto von Bismarck nie wynalazł „otto-mobili”.
- Panie Hubbard. - Pani Wickstead.
Chciałam jeszcze raz powiedzieć, że pańska mowa była bardzo inspirująca.
- Mowa? - Tak.
No nie wiem. Po prostu mówiłem od serca.
I to do mnie przemówiło.
Odkąd obejrzałam swoją wizję, staram się bardziej wyluzować
i nie kontrolować wszystkiego.
Więc podoba mi się pański pomysł, żeby to uczniowie przejęli pałeczkę.
Cieszę się, pani Wickstead.
- Wystarczy Alice. - No tak, Alice.
Alice Wickstead.
Uczysz Trinę muzyki.
Tak. Trina jest wspaniała.
Bardzo mi przykro z powodu waszej sytuacji domowej.
- To nic takiego. - Nie dlatego cię goniłam.
Pomyślałam, że moglibyśmy razem pomyśleć nad rozszerzeniem programu.
- Jasne, oczywiście. - Super.
Jutro po trzeciej przerwie mam okienko.
- Może o siódmej U Giorgia? - Wieczorem?
Tak.
Zaraz, jaki mamy dziś wieczór?
W sensie tygodnia?
- Dzień? - Jest poniedziałek.
No tak, poniedziałek.
Zaczątek tygodnia.
Pomyślmy.
Dust! Planujemy dziś bibkę z moim współlokatorem Jajcem.
Alkoretki i energetyki. Piszesz się?
Jajcem, mówisz?
Tak.
Jakkolwiek kusząco to brzmi, mamy dziś z Alice burzę mózgów.
Twoja strata, stary. Więcej kiełbasy dla nas.
Raczej nic nie straciłem.
Dusty? Nic ci nie jest?
- Nie. - Zapiszczałeś.
Raczej po męsku zawyłem, ale nic mi nie jest.
Czemu prasujesz na mojej macie do jogi?
Nie znalazłem deski do prasowania, a nie chciałem zawracać ci głowy,
bo wiesz, żyjemy teraz osobno.
Ktoś tu prasuje swoje najlepsze spodnie.
Wielkie plany?
Co? Nie, chyba że masz na myśli nudne zebranie nauczycieli.
A ty? Jakieś wielkie plany na wieczór w pojedynkę?
Tak, i to ile.
Mam ich mnóstwo.
Tak. Ale wiesz,
częścią samploracji jest niedzielenie się
- wszystkim ze sobą, więc... - Tak.
W pełni popieram niedzielenie się.
Dobrze. Mną się nie przejmuj.
Będę się dobrze bawić.
ZAJAZDEM W PIĘKNY REJS OTWARTE
- Cześć, Martha! - Cass.
O rany, jak się cieszę, że cię widzę.
Co ty tu robisz?
Mam wieczór tylko dla siebie, a według mądrości internetowej
najlepiej spędzić go w luksusowym hotelu.
Bardzo się cieszę, Cass. Niestety to nie najlepszy moment.
Zakład energetyczny ma doroczną imprezę integracyjną
i przejęli nasz zajazd.
Jedyny wolny pokój to znowu Kwatera załogi.
Póki mam wino, to sobie poradzę.
Dobrze. Powinnam cię uprzedzić, że twoja matka wygłasza dziś mowę.
Nie mam siły na spotkania z tą wariatką.
Stoi tuż za mną, prawda?
Nie. A czemu? Miałam taką minę?
- A nie... - Nie, ja...
- Myślałam... - Nie no...
Wiem, że lepiej cię nie zaskakiwać.
Nie chcę, żebyś mnie zadźgała.
Dobry wieczór. Czyli słyszałaś o mojej wizji.
Wszyscy o niej słyszeli.
Poza tym jestem zaniepokojona,
że kobieta świeżo po separacji, jak ty,
marnuje pieniądze na drogi pokój hotelowy,
właściwie nie posiadając dochodu.
Mogłaś przyjść z problemami do mnie.
Dusty zawsze był mi jak rodzony syn.
Czyżby? Bo ja pamiętam, że na naszym ślubie nazwałaś go
„nabytym smakiem”.
I nie przyszłam do ciebie, bo się odcinam.
Nie chcę cię widzieć ani słyszeć twoich opinii...
I znowu ten gniew.
Cecha, której Dusty z pewnością nigdy nie lubił.
Zaprowadzę cię do pokoju, Cass.
A ty może pójdziesz do swojego,
skoro na niego nalegałaś, żeby móc przećwiczyć mowę?
Mowa jest już przygotowana.
Dobry wieczór, zakładzie energetyczny.
Cóż za elektryzująca atmosfera.
Jacob?
Co robisz?
Opróżniam szafkę Koltona.
Serio? Jesteś pewien?
Tak. Dyrektorka dała mi wolną rękę, a ja nie chcę już na to patrzeć.
Trzeba zaakceptować, że już go nie ma, co w zasadzie mówiła moja wizja.
A co ci pokazała?
Dwuosobową grę, a tak wygląda bycie bliźniakiem.
Zawsze jesteś jednym z dwóch.
Jesteś punktem odniesienia dla drugiej osoby.
A teraz tej drugiej osoby już nie ma.
Został jeden gracz.
Trzeba żyć dalej.
Mój Nintendo Switch. Wiedziałem, że go ukradł.
Co to w ogóle ma być?
Nie wiem.
Pomóc ci? Pomogę, jeśli chcesz.
Raczej bym się cofnął.
Gdzieś tu jest żarcie.
Ohyda.
Dobrze.
Dziękuję.
Patrzcie no!
D-lamp do nas zawitał!
Niech zgadnę, „Zestaw samotnika” – stolik dla jednej osoby?
Nie, przyszliśmy razem.
Zebranie nauczycielskie.
Dwa blaty dla D-papy i tego ślicznego kwiatuszka?
Pozwólcie, że aż upewnię się trzy razy.
Mamy to. Wskażesz nam stolik?
Już nawet wiem który.
Guma!
Proszę, signora przodem.
Dziękuję.
Ale jestem z ciebie dumny, D.
Niektórzy mogą sądzić, że to za szybko.
Ale ja wiem, że zimne łóżko jest jak zsyłka.
To służbowe spotkanie.
Co? Żartujesz sobie. Widziałeś tę szminkę? To randka.
Wypadłem już z randkowego obiegu,
ale takie sygnały rozpoznaję.
Byłeś w obiegu jeszcze tydzień temu.
I nie tęsknię za tym.
Proszę bardzo. Proszę na górę, panno...
Alice.
Alice, jak w krainie czarów.
- Podoba mi się. - Dziękuję.
A ten tutaj to oczywiście Xander zwany Gumą.
Będzie dziś waszym gondolierem.
Nie potrzebujemy go. Jest wystarczająco dziwnie.
Przyjęło się dawać napiwek.
- Uciekaj stąd, Guma. - Dobra.
Alice wie, czego chce. Co dzisiaj pijecie?
Staram się płynąć z prądem, więc cokolwiek wybierzesz, Dusty.
Napoje? Napoje.
Co ludzie zazwyczaj zamawiają?
No bo jest sok albo woda.
Napoje gazowane albo... nie.
A jeśli chcesz, możesz wybrać coś z zestawu alkoholi.
Wybacz mojemu koledze.
To jego pierwsza pierwsza randka od 23 lat.
Spoko, zajmę się tym.
Nie mówiłem, że to randka.
Nie, jasne. To tylko...
- spotkanie znajomych z pracy. - Tak.
Dlatego powinienem powiedzieć wprost,
że ten czas na próbę bez mojej żony
to naprawdę tylko seks tygodni... Sześć tygodni.
Sporo może się wydarzyć w ciągu sześciu tygodni.
Poniedziałkowa specjalność Giorgia:
„szampanik i ostrygi”. Lecimy!
Mogę się dosiąść?
Jasne.
Z bezpiecznej odległości to całkiem dobra zabawa.
Też o tym nie wiedziałaś, rezerwując pokój?
Zalało mnie w trakcie burzy, więc od kilku dni mieszkam tutaj.
Siema, zakładzie energetyczny!
Atmosfera jest dziś elektryzująca!
Noż kurwa mać.
Musimy nieco podładować baterie...
więc zaprośmy wyjątkowego gościa,
który zaprezentuje nasze nowe uniformy.
ODCIĘŁO MI ZASILANIE NA IMPREZIE ELEKTROWNI
Zachwycił rolą Zboczonego Szefa w wideo szkoleniowym o molestowaniu.
Powitajcie Cary'ego Hubbarda!
To mój teść.
Niesamowite.
Żałosne, prawda? Jak się popisuje.
Ma odwagę podążać za swoją pasją.
Raczej tęskni za mamą Dusty'ego.
Nigdy nie pojmę, jak para może się rozstać,
mimo że ponoć nadal się kocha.
Bo jesteś niezdolna do miłości.
Całe miasto mnie kocha, Cass.
A teraz wybaczcie,
nie będę marnować głosu na prostackie rozmowy.
Dobrze.
Ostro.
Przepraszam, ona jest wszędzie.
Jakbym próbowała odciąć toksyczny bumerang.
Ale powinnam była się opanować.
Nie, szanuję to.
SKLEP WIELOBRANŻOWY JOHNSONA
Nie chcę cię namawiać do złego, ale mógłbyś olać pracę,
póki pan Johnson nie wróci.
To naprawdę dobry szef. I to ma być nienamawianie do złego?
Powiedziałam, że nie chcę tego robić.
- I to wystarczyło. Jasne. - Tak.
Muszę odebrać dostawę. Przelicz pączki, pączusiu.
Dla ciebie wszystko.
Co robisz?
Nic.
To Perry Paplający Płaz.
Dałam go Koltonowi, a skoro chcesz go wyrzucić...
Jesteś piękny jak „opłazek”.
To twój głos?
Tak, można nagrać swoje wiadomości. Wiem, to megagłupie.
Ale jeśli go nie chcesz...
Kocham cię, Kolton.
Gady z tych płazów.
Czemu chcesz to zatrzymać?
Nie mam żadnych pamiątek po Koltonie.
Spoko. Ja niczego nie chcę. To śmieci.
Zatrzymaj go sobie.
Trufelki jak marzenie, co nie?
Piętnaście dolców za plasterek. Mio dio!
Chyba nie wypada mówić klientom, ile co kosztuje w trakcie posiłku?
Koleś jest przezabawny, nie? Nie wypuszczaj go z rąk.
Skusicie się na tiramisu albo naszą słynną panna cottę?
Lekka jak chmurka.
Nie, dziękujemy.
- W porząsiu. - Dzięki, G.
Guma! Płacą kartą kredytową. Z chipem!
Głośny i śmiały. Mieszanka wybuchowa.
Tak.
Powinniśmy przyjrzeć się efektom naszej burzy mózgów.
Jasne. Sprawdźmy, jak zainspirujemy te dzieciaki.
Rozmawialiśmy o wprowadzeniu zajęć praktycznych do programu.
Tak.
Wymyśliliśmy zmianę koła w aucie.
- Dobre. - Podatki.
Wkładanie kołdry w powłoczkę.
Wszystko bardzo ważne.
Właściwe odżywianie. Podkreślone „właściwe”. Nie wiem, co to...
Miałem wrażenie, że jest tego więcej.
Niezbyt produktywna ta burza mózgów.
Może trzeba zacząć od siebie.
Możemy sobie zmieniać program,
ale jeśli my jako nauczyciele nie poszerzamy naszych horyzontów...
Tak, masz rację.
Jak stary kogut pieje, tak i młody się uczy.
To irlandzkie przysłowie. Przepraszam.
Nie, po prostu masz taki seksowny akcent.
- Rozumiem. - Naprawdę.
- Czyli mój akcent cię kręci? - Tak.
Ty mie tu nie kramuj, mela, bo mi amba odbije.
To nie mogły być prawdziwe słowa.
Przecież nie beblam jak po torkach.
Torkach? Co to są torki?
Prawie nie zmyślałem.
Dusty, jak leci? Musimy pogadać.
- Jesteśmy w środku rozmowy. - Wszystko dobrze?
Tak. Jest tylko problem z ostrygami.
Oboje jedliśmy ostrygi.
Tak. Ale tylko z tymi, które jadł Dusty.
Ma problemy z florą jelitową i muszę mu pokazać
ćwiczenia na brzuch,
żeby zapobiegł objawom.
- Dzięki wielkie. - Nie ma za co.
Co to za nagła sprawa?
Z ostrygami wszystko gra. Chodzi o twoją kartę.
Nie chciałem zrobić ci siary przy Alice.
No to ci nie wyszło.
Jeśli karta nie przeszła, to przez zawyżony rachunek.
To w twoim interesie. Nie mów, że kawioru nie chciałeś.
Te dodatki zrobiły z ciebie krezusa.
Który krezus ma problemy z florą jelitową?
Przepraszam.
Dusty? Wszystko w porządku?
Cześć. Sorki, że przeszkadzam.
Jest problem z naszą kartą kredytową.
Odrzuciło mi ją U Giorgia.
U Giorgia? Miałeś być na zebraniu.
Jestem.
Mamy z nauczycielką burzę mózgów.
Którą?
Nauczycielską, przymiotnik.
Sprawdziłem historię transakcji i Zajazd ściągnął nam podejrzaną płatność.
Ja w nim jestem.
Rozumiem. Bo słychać, jakbyś była w klubie.
Ale to nie moja sprawa.
Czyli bank odnotował płatności tą samą kartą w różnych miejscach,
z czego jednym jest hotel,
który często służy do miłosnych schadzek.
Czyli nie ma powodu do zmartwień?
Po mojej stronie nie.
Baw się dobrze, Cass.
Czego jak czego, ale mocy nam dziś nie brakuje.
Wznieśmy toast.
Patrzcie, mam w ręku nóż.
Nie mówcie mojej córce. Może spróbować mnie nim dźgnąć.
Przepraszam, że na tak długo cię zostawiłem.
- Nie szkodzi. - Nie uwierzysz,
- ale mam problem z... - Kartą kredytową.
Tak.
Przyszło ci milion powiadomień.
Niech to szlag.
W ogóle się tym nie przejmuj.
Nie, nie zapłacisz.
Nie mam zamiaru. Giorgio policzył nam po dziewięć dolców za nieświeżą ostrygę,
więc wychodzimy bez płacenia.
Co?
Miłego świętowania To twój wyjątkowy dzień
Na mój znak...
Z bliskimi spotkałeś się
- U Giorgia - Teraz.
- We włoskiej - Chodź.
Restauracji i centrum sportowym
- Wszystko dobrze? - Tak. Wyrzuciłem rzeczy Koltona,
ale zapomniałem wyjąć Switcha i teraz przepadł.
Rozumiem, czemu się wkurzyłeś o Perry'ego Paplającego Płaza.
Nie wkurzyłem się.
- Ale myślałem, że wasz związek był inny. - Czyli jaki?
Wyznałaś mu miłość, Trina, nawet jeśli tylko przez płaza.
My sobie tego jeszcze nie powiedzieliśmy...
Próbowałem zamknąć ten rozdział, ale teraz czuję się jeszcze gorzej.
Ale dlaczego?
Chcesz, żebym skłamała i powiedziała, że go nienawidziłam?
Wiesz, że moja miłość do Koltona nie neguje tego, co czuję do ciebie?
Mogę kochać różnych ludzi, w różnych momentach, z różnych powodów.
Ale teraz jest teraz. A ty chcesz zatrzymać tego płaza.
No tak, bo ma dla mnie znaczenie.
Przypomina mi o dawnym uczuciu do kogoś, kogo oboje straciliśmy.
Nie chcesz sobie niczego po nim zatrzymać?
Też za nim tęsknisz.
Co to?
Zupełnie o tym zapomniałem.
Kolton zawalił sprawdzian z biologii
i tata musiał go podpisać.
Dłużej uczył się fałszować podpis taty,
niż wkuwał przed sprawdzianem.
No, cały Kolton.
Tak.
Nadal nie znalazłem konsoli.
Czekaj.
Małymi dłońmi łatwiej się grzebie w śmieciach.
Dziwny powód do szpanu.
Podsadzisz mnie? Dalej.
Poważnie? Okej, dobra. Jezu.
- Okej. - O Boże, moje włosy.
Nie każ mi samej odcinać zasilania.
Jakim cudem jeszcze jej nie dźgnęłaś? Trudno ją znieść.
Jak śmiesz.
Moja mama jest ideałem.
„Jestem Izzy, burmistrzyni Deerfield”.
Jasna cholera. Jakby była tu z nami.
Poczekaj, aż usłyszysz Dusty'ego.
„Dajcie mi kichę z pyrami”.
To był irlandzki czy poważne uszkodzenie mózgu?
Dobra. A teraz ojciec Reuben.
Dobra.
„Jestem ojciec Reuben.
Nikt nie wie, czy Reuben to moje imię, czy nazwisko.
Ale kocham się w Hanie”.
No weź!
Widziałam u Giorgia, że coś jest na rzeczy.
Posłuchaj. Nie randkuję. A już zwłaszcza nie z księżmi.
Bujda.
Lubię być sama.
To jest moja najdłuższa interakcja z drugą osobą od bardzo dawna.
I zobacz, jak dobrze się bawisz.
Ja z kolei nigdy nie jestem sama.
Nie spędziłam samotnie nocy od jakichś 20 lat.
Myślisz, że robiłabyś to, gdyby nie maszyna?
Może. Pewnie tak.
Tak.
To dobrze.
Gdyby chodziło o mnie, myślałabym sobie:
„Czy to ja chcę tych rzeczy,
czy to maszyna podsunęła mi te myśli?
I czy nie wprowadzam wielkich zmian na podstawie interpretacji jakiejś gry?
Skąd mam wiedzieć, czy robię dobrze?”.
Ale łatwo mi mówić, bo nigdy nie użyłam maszyny.
Nie wiem, czy robię dobrze.
To ryzykowne. Ryzykuję, ale wypróbowuję coś.
Tak jak ty, rozmawiając ze mną.
I powinnaś dalej to robić.
Mam drugie łóżko.
Będę musiała odmówić.
Poza tym jeśli zostanę, nie spędzisz nocy w samotności.
- Będzie fajnie. - Dobranoc.
„Dobranoc”.
Naśladowałam ciebie.
Brawo. Przez chwilę myślałam, że to echo.
Dobranoc.
Czyli rozwiązaliśmy kryzys szkolnictwa.
- Tak. - Rany.
Gdyby mnie w liceum nauczyli, jak obchodzić się z surowym mięsem,
na co teraz wpadliśmy, to kto wie, gdzie bym teraz była?
Kim chciałaś zostać jako dziecko?
Miałam być wiolonczelistką.
- Serio? - Tak.
Byłam na to nastawiona.
Wiesz, szkoła muzyczna,
aplikowanie do akademii muzycznych.
Rodzice sobie to dla mnie wymarzyli.
Ale ta presja bycia doskonałą mnie przytłaczała.
Trzeba mieć do tego melodię.
Tak, trzeba mieć melodię.
Co ja plotę.
I to miałam na karcie.
„Wiolonczelistka”. Co wzmogło poczucie, że popełniłam błąd, rezygnując.
No.
Ale kiedy powiedziałeś,
że karty wskazują nam różne kierunki,
pomyślałam sobie, że może rzeczywiście
moim potencjałem było zostanie wiolonczelistką,
ale mogę znaleźć inną drogę do szczęścia w innym życiu, które wybrałam.
A potem zobaczyłam swoją wizję, w której po prostu leciałam.
Płynęłaś z prądem.
Czego tak naprawdę zawsze chciałam.
A ty?
Kim chciałeś być jako dziecko?
- Nie wiem. - Hej.
Jakiś czas kręciła mnie astronomia.
Miałem mnóstwo książek
i fluorescencyjne gwiazdozbiory na suficie.
A potem na studiach pojechałem na narty do Whistler,
gdzie niebo zapierało dech w piersiach.
Gwiazdy wydawały się tak blisko, były tak jasne i nieskończone.
Mówiąc szczerze, to mnie trochę przytłoczyło.
Byłam w Whistler. Pięknie tam.
To prawda.
Prawie tam zostałem.
Mogliśmy na siebie wpaść.
Uczyłbyś mnie o gwiazdach.
W końcu jestem nauczycielem.
- Tak. - Na to wychodzi.
Patrz, kometa. Pomyśl życzenie.
No tak. Ta nazywa się samolot.
Wiem. Wiedziałam o tym. Przestań. Tylko cię sprawdzałam.
Znasz się na astrono-logii.
Kometa Delta.
To mój dom.
Nie wiem, czemu to ty odprowadziłaś mnie.
Jak to się stało?
Nie wiem, jak się pożegnać. Nie pomożesz mi, co?
No dobrze, w takim razie ją odstawię,
wyciągnę tych dwoje i spróbuję cię przytulić?
Przybliżamy ramiona.
One jako pierwsze.
I się przytulamy.
I trzymamy.
Wciąż trzymamy.
Taki miły przytulasek.
Uwaga, Deerfield.
Honorowy szeryf Beau Kovac rozpoczął nocny patrol.
Do wszystkich rzezimieszków – mam na was oko.
Umyjcie zęby i uczeszcie włosy,
bo prawo wam się dziś przygląda.
Odbiór.
Panie Johnson, o co chodzi?
594: wandalizm?
Oby nie 211, bo to napad.
Wszystko dobrze?
Nie chcę być sam.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska