Freya?
Tak, cześć. Tu burmistrzyni Fontaine.
Umówiłyśmy się na koniec tygodnia,
ale zrobiło mi się miejsce w grafiku
i pomyślałam, że zaproponuję ci lunch dzisiaj.
Dobrze. Wyślę ci szczegóły. Do zobaczenia.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
W tej kolumnie zapisuję to, co odzyskałam, sprzedając kupione online rzeczy.
Te opiekacze do panini poszły na wyprzedaży garażowej,
a te sprzedałam przez internet.
Ile ty miałaś tych opiekaczy?
No wiesz, sporo.
Nie myślałam jasno po tym, jak Mikey odszedł.
Nawet nie lubię panini.
Kanapka powinna być zimna, i tyle.
Już dobrze, Natalie.
Wyciągniemy cię z tych długów.
Nie chcę nic mówić,
ale moglibyśmy zarobić, gdyby nasz gość płacił czynsz.
Proponowałem, że zapłacę.
A ja nie wezmę kasiory od mojego najlepszego kumpla.
Poza tym uwielbiam tupot stóp Dużego D o poranku.
Po pierwsze, wcale nie tuptam. Mam ciężkie i silne stopy.
Po drugie, to tymczasowa sytuacja.
Wkrótce wrócę do siebie, nie przyzwyczajajcie się.
Jak ktoś pójdzie dziś do sklepu, to może mi kupić miniwafle ryżowe?
Cass kupuje te z solą morską.
Załatwione, D.
Przyznam, że kiedy usłyszałem o tej waszej samploracji,
- pomyślałem, że to wielki błąd. - Sporo o tym gadaliśmy.
Ale teraz ty u mnie mieszkasz, Cass u mnie pracuje
i zaczynam widzieć plusy.
Cass u ciebie pracuje?
No, dzisiaj ma pierwszy dzień. Wszystko zostaje w familia.
Ale nie pękaj, Duży D. Ty też robisz postępy.
Ja nie dałbym rady robić tego, co ty.
Dziękuję.
Porzuciłeś żonę.
Córka już nawet z tobą nie gada.
Gada ze mną. Gadamy.
Serio? Sav, mówiłaś, że Trina nie odzywa się do ojca.
Bo tak jest.
Może nasza komunikacja podupadła, odkąd się wyprowadziłem.
Ale wiem o wszystkim, co się u niej dzieje.
Przyjeżdża po ciebie? Dobrze.
Przyjeżdża czym? Samochodem? Nie sądzę.
Obiecała mi, że nie będzie jeździć, póki nie zda prawka.
- Zdała tydzień temu. - Mówisz?
Świetnie.
Tak szybko dorastają, co nie?
Ojciec Czas, piasek leci.
- Wasze drugie śniadania. - Dzięki.
Dziękuję.
Ty się ucz. A ty nauczaj.
Łóżko pościelone?
Jest wodne, trudno je pościelić.
Walter.
Na dole.
Co to ma być, na Boga?
To cię jakoś podnieca? Nawet nie zamknąłeś drzwi.
Ćwiczę sztuczkę magiczną.
Jeszcze nie rozpracowałem tej części z ucieczką.
Nie dziwi mnie ta fizjoterapia, skoro leżysz taki pokrzywiony.
Co pomyślałaby sobie Freya?
Byłaby pod niemałym wrażeniem.
Lubi magiczne sztuczki?
Nie wiem. Chyba większość lubi.
Nie wiesz? Zawierzasz swoje słabowite ciało tej kobiecie,
a nic o niej nie wiesz?
Coś tam wiem. Ma dużo pomarańczowych ubrań.
Potrzebuję czegoś więcej niż ulubionego koloru.
- Chodzi o waszą randkę? - Nie nazwałabym tego randką.
Freya błagała o spotkanie, a ja uległam.
Chodzi o twoją wizję MORPHO?
Nie.
W wizji jechałam przed siebie.
DUCH
MUSISZ ODKRYĆ, KIM JESTEŚ
Urocza.
Nie wiem, co oznacza.
Masz napęd do działania. Ale trzeba też zadbać o towarzystwo.
Nie chcesz, żeby życie ci uciekło.
Nie przyszłam tu po złote myśli.
Skoro nic nie wiesz, to mam lepsze rzeczy do roboty.
Jak tak teraz myślę, to Freya wspominała, że lubi konie.
Wspaniale. Zabiorę na lunch konia, tak?
Naprawdę,
jeśli do tych łańcuchów jest klucz, ktoś powinien go wyrzucić.
Doceniam tę podwózkę, dziękuję.
Dobrze trzymasz kierownicę.
Pojechałbym na hulajnodze,
ale naciągnąłem sobie wczoraj mięsień w kroczu.
Więc dam staruszce odpocząć.
Przez „staruszkę” mam na myśli krocze. W moich lędźwiach. Lędźwie twojego ojca...
Jeszcze raz powiesz „krocze” i cię wysadzę.
A widzisz? Mówiłem, że się do mnie odzywa
Porozmawiajmy.
Dobra. Co jest grane z tobą i Alice?
Przespaliście się już?
No co? Chciałeś gadać.
A ty chciałaś, żebyśmy z mamą postawili wyraźniejsze granice,
więc czemu się wściekasz?
Nie wiesz, czemu się wściekam?
Wprowadzam zmiany, dzięki którym stanę się lepszym ojcem,
lepszym mężem i człowiekiem.
- Nie spali ze sobą. - Kto tak mówił?
Ci z kółka teatralnego.
Niech ci z kółka lepiej zajmą się swoim przedstawieniem.
To większa lipa niż twoje życie łóżkowe.
Trina.
Odkąd Alice zastąpiła panią Stebel, ta sztuka to jakieś dno.
- Co to za sztuka? - Nasze miasto.
Nasze miasto to klasyka. Wiesz, że też w tym grałem?
Robi się coraz lepiej.
Grałem czcigodnego profesora Willarda.
Grałeś nauczyciela w szkolnej sztuce.
Jezu, ty serio miałeś tragicznie nudne życie.
To jedna z lepszych ról.
Skąd mam wiedzieć? Alice kompletnie sobie nie radzi.
Myśli, że może sobie wszystko zawłaszczyć.
Na pewno wszyscy się starają.
Nikt się nie stara. Jest kicha.
No, nikt się nie stara.
Grover's Corners. Niech no sprawdzę.
Grover's Corners...
leży na plejstoceńskim granicie na Szlaku Appalachów.
Jeśli mogę...
- Trochę tu głośno. - Nie słyszę!
Nasze miasto.
Xander pokaże ci, jak pływać gondolą,
ale to wcale nie znaczy, że będziesz nią operować, tak?
Rozumiem.
Musiałaby przyjść jakaś klęska żywiołowa albo wirus, który powaliłby załogę,
żebym zrobił z ciebie gondolierkę.
Ale nie czarujmy się, prędzej jednak zamknąłbym restaurację.
- Wszystko jasne. - Chcę ci w ten sposób pokazać,
że nie będę cię faworyzował.
I mimo że zaczynasz jako młodsza hostessa,
to jeśli zakaszesz rękawy i wykażesz się wytrwałością i talentem,
to za parę lat awansuję cię na pełnoetatową kelnerkę.
Pięknie.
- Czuję się zmotywowana. - Niestety nie mogę cię dziś nadzorować.
Muszę skoczyć Dusty'emu po wafle ryżowe.
Xander wszystko ci pokaże, dobrze?
Co masz kupić Dusty'emu?
- Naucz ją wiosłować. - Jasne.
Gładkie ruchy. Nadchodzi pora lunchu. Lecimy!
Nieważne, jak gładko wiosłujesz – gondola i tak sama płynie.
Wspaniale. To upokarzające.
Moim długoterminowym celem jest zostanie kelnerką, jak moja córka.
Od czegoś trzeba zacząć. Wypracować sobie pozycję.
Chociaż ja nie dostałem awansu od sześciu lat.
Nie wiem jeszcze, czego chcę, ale musiałam wyrwać się z domu.
I wiesz co? Przynajmniej zyskam niezależność finansową.
I chociaż to knajpa U Giorgia, to niewielu zatrudniłoby
39-letnią matkę, która nigdy dla nikogo nie pracowała.
Jeśli to cię pocieszy, nikt nie przyjdzie cię tu oceniać.
Dzięki.
O Boże.
Co tu robi moja mama?
- Dobry Boże. - Co?
Nic. Po prostu nie ma tu hostessy.
Będziemy musiały same znaleźć sobie stolik.
Tam na końcu jest boks, który wygląda bardzo przytulnie.
- Izzy? - Widziała mnie.
Te stoliki też są wolne.
Ze wstydu nawet na mnie nie spojrzy? Ona przede mną ucieka.
Co mówiłeś o tym, że nikt nie będzie mnie oceniał?
Chcesz chwycić za wiosło...
- Co? - ...czy wio stąd?
Przepraszam.
Emily, chodź normalnie. Za kogo ty się uważasz?
Jesteś okropny, tato.
Najpierw każesz mi się prostować,
a potem mnie obrażasz? Nie będę cię słuchać.
On ma mnie nagle pocałować, ale to mój ojciec, tak?
I czy ja powinienem grać jej ojca?
Wszyscy wiedzą, że jesteśmy parą, nie?
- Wiemy. - Luz.
No i badminton mega mnie rozprasza.
No tak, przepraszam. Zapomniałam zarezerwować całą salę.
Zróbmy krótką przerwę, przejrzę swoje notatki
i może jakoś to rozgryzę.
Notatki czyli opracowanie z netu?
Tak.
- Pani słynna reżyserka. - Co tu robisz? Nie masz lekcji?
Mam, ale puściłem im film.
Rzadko to robię.
Ale coś mi mówiło, że Trina może dawać ci w kość.
To pewnie przeze mnie.
Nie, zadaje słuszne pytania.
Tylko że ja zupełnie nie znam się na teatrze.
- No. - To może pomogę.
Dobra, koniec przerwy.
Nie jesteś naszym nauczycielem.
Nie jestem, ale wiem co nieco o Naszym mieście.
- W czym problem? - To kompletne dno.
Wiem, że to ważny tekst, ale trudno się z nim utożsamić.
Tam się nic nie dzieje. Nie ma scenografii ani kostiumów.
Zagłębmy się w to. O czym jest ta scena?
- Mój ojciec to kutas. - Trina.
W sztuce jest protekcjonalny, wkurzający i mam ochotę go popchnąć.
To dość radykalne i skoro nie ma tego w scenariuszu...
Możesz mnie popchnąć. Ale nie za mocno i omijaj twarz.
Dobra. Powtórz swoją kwestię.
Emily, chodź normalnie.
- Za kogo ty się uważasz? - Za kogo ty się uważasz!
Rany. To było dobre.
- Wczułaś się. - Naprawdę dobrze, ale pamiętajmy...
Zaczęło się robić ciekawie.
Tak. Może...
Powtórzmy scenę od początku.
Dobrze.
- Wrócę do swoich uczniów. - Nie, zostań, proszę.
Twoja obecność naprawdę pomaga.
Niezłe popchnięcie.
Piękna sukienka. Gdzie ją kupiłaś?
Ubrałam, co pierwsze wpadło mi w ręce.
Ale pomarańczowy zawsze do mnie przemawiał.
Dzień dobry. Napoje dla pań.
Ja też tu jestem.
Pracuję na najniższym stanowisku w niepoważnej restauracji.
Nie krępuj się, mamo. Słucham.
Tak kończy dziś arystokracja?
Ulżyj sobie.
Nie wiedziałam, że tu pracujesz.
To twoja córka?
Dobra, momencik.
Doskonale wiedziałaś, że tu pracuję, prawda?
Giorgio ci powiedział i dlatego pojawiłaś się tu
na spotkaniu w mój pierwszy dzień pracy.
Nie mamy spotkania.
Nie myśl sobie, że zdołasz mnie zniechęcić.
Jesteś żałosną osobą,
a moje życie zyskało, odkąd przestałaś być jego częścią.
Jesteś toksyczna, odcięłam cię i z nami koniec.
Możemy już iść?
Nadal musimy wymienić dania dnia.
Mamy nowość w naszym menu. Paluchy z cukinii.
Coś jak paluszki z kurczaka, ale nadziewane cukinią
i krótsze, jak palce u stóp. Paluchy z cukinii.
Pycha.
Bardzo cię przepraszam.
Nic się nie stało. Ale mam parę pytań.
O Boże, zaczyna się.
Pierwsze: zamawiamy paluchy z cukinii na sztuki
czy od razu całą stopę?
Emily, chodź normalnie.
- Za kogo ty się masz? - Jesteś okropny!
Najpierw każesz mi się prostować, a potem mnie obrażasz.
Nie będę cię słuchać.
To było ekstra.
- Poruszyło mnie. - I to jak.
Mogę coś zasugerować?
Tego się obawiałem. Ojciec uważa, że to zbyt brutalne na szkolną sztukę.
Nie, po prostu jest bezpieczniejszy sposób.
- Pokaże nam ksiądz? - No nie wiem.
To by nam pomogło.
Ojciec Reuben z pewnością musi wrócić do badmintona.
Zajmijmy się sceną.
- Mogę co nieco pokazać. - Serio? Bajer.
- No weź. - Co to ma być?
Nie wiem, ale podoba mi się.
Prawą dłoń układasz w pięść, a lewą kładziesz na jego piersi.
To pozwoli ci wyczuć odległość.
Pokazujesz widowni swoją pięść,
ale kiedy już masz uderzyć,
rozluźniasz dłoń i tylko muskasz go palcami.
Jednocześnie przekręcasz ciało i mocno uderzasz lewą stopą w ziemię.
Pokażę.
- Rany! To było... - To nie było na serio.
To było odjechane. Skąd ksiądz zna takie sztuczki?
Jako dzieciak oglądałem sporo wrestlingu
i gdyby nie seminarium, pewnie padłoby na WWE.
A coś więcej?
Minęło sporo czasu. No i nie rzucę o ziemię uczniem.
- To może moim tatą? - Co? Moment. Czy to dobry...
Bo chyba coraz bardziej oddalamy się od tekstu.
O tym właśnie rozmawialiśmy.
Szukaniu nowych płaszczyzn porozumienia.
Ułożeniu programu tak, aby odpowiadał im potrzebom.
A ty możesz zapunktować u Triny.
No dalej.
Dobra, zrobię to.
Ale najpierw się rozciągnę.
Mam lekką kontuzję pachwiny. No dobrze.
- Tylko delikatnie. - Jasne.
Poważnie.
Chcesz porozmawiać o swojej córce?
Nie. Nie pozwolimy, aby to popsuło nam popołudnie.
Dobrze, choć wydajesz się rozkojarzona.
Nie, czasami patrzę w dal, gdy się koncentruję.
Nie bierz tego do siebie, kochana.
Dobrze, kochana.
Pomówmy o czymś innym.
Tańczyłam kiedyś z hodowczynią koni.
Brały nawet udział w tych konkursach ujeżdżania.
Nie interesuję się końmi.
Nie?
Ciekawe, czemu tak pomyślałam.
Zatem jakie zwierzęta lubisz najbardziej?
Nie dbam o to, że córka cię nienawidzi.
Tak bym tego nie nazwała. Po prostu przechodzi taki etap.
Odcięła się ode mnie, cokolwiek to znaczy.
Stosunkowo niedawno zarzuciła mi, że nie jestem zdolna do miłości.
A co w tym złego?
Jesteś miła, ale wiem, że w środku mnie oceniasz.
Czyżby?
Raz chciałam ją porzucić... gdy była jeszcze mała.
Dopiero co tu zamieszkałyśmy.
Chciałam ją zostawić.
Była tu szczęśliwa...
Kochały się z Marthą.
Ale ja tak cholernie się nudziłam, że postanowiłam wyjechać.
KONTYNUOWAĆ?
Tym właśnie jestem.
Więc śmiało, osądzaj mnie, nie wysłuchawszy nawet mojej wersji.
Właśnie mi ją opowiedziałaś.
Ale nie wyjechałaś.
Jesteś tu, więc wróciłaś. I co to kogo obchodzi?
Myślisz, że tylko ty próbowałaś uciec od problemów?
Myślisz, że ja nie robię głupich rzeczy i nie wkurzam ludzi?
- Moja rodzina mnie nie cierpi. - Naprawdę?
- Czemu? - Cierpliwości, a sama to odkryjesz.
Nie musisz być ideałem.
Oczekuję szczerości.
Może wybrałybyśmy się w bardziej kameralne miejsce?
Z chęcią.
Czy one wychodzą bez płacenia?
To się często zdarza.
Potrącą nam to z wypłaty, jeśli chcesz ją gonić.
Nie, niech idzie. Dostała to, czego chciała.
Nawet nie zjadła, co potwierdza moją rację.
Dziwne.
Ona nic takiego nie robiła.
Bo nie znasz całej historii.
To przez nią nigdy nie miałam pracy.
- Serio? Co takiego robi? - Podcina mi skrzydła.
Zawsze podcina mi skrzydła.
Przez całe moje życie, za każdym razem,
kiedy tylko byłam z czegoś dobra – na przykład z tańca albo śpiewania.
A jak zaczęłam szukać pracy, sprawiała, że czułam się niedostateczna.
I w końcu przestałam próbować.
Dobra.
Jak to „dobra”? Nie wierzysz mi?
Nie no, niezła sieczka.
- Ale masz 40 lat... - Trzydzieści dziewięć.
Trzydzieści dziewięć. I wciąż obwiniasz mamę?
Przepraszam, możemy prosić o menu?
Ona się uczy. Zaraz do państwa podejdę.
Nie, wcale się dopiero nie uczę.
Co ty... Cass, nie. Poczekaj.
Mam na imię Cass i będę dziś państwa kelnerką.
Znam to menu na pamięć.
Proszę zajrzeć raz jeszcze.
Dobrze.
Brawo ojciec Reuben!
Ojciec Reuben!
O rany.
W porządku. Fajnie było? Podobało ci się?
Straciłaś do mnie cały szacunek i pociąg?
- I tak niewiele tego było. - Świetnie.
Nie no, było super.
Nic ci nie jest?
No wiesz, wyglądało, jakbyś...
trzymał się za plecy.
Udawałem dla lepszego efektu.
Udawałem jako doświadczony aktor,
który wcielił się w postać czcigodnego profesora Willarda.
O Boże, znowu ten głos.
Tak sobie pomyśleliśmy,
że może włączymy do sztuki trochę tego wrestlingu?
Moglibyśmy uszyć własne kostiumy
i zagrać na środku sali z ludźmi dookoła?
En ronde.
Tak się nazywa ten rodzaj sceny.
W przeciwieństwie do łuku proscenium albo...
- Skończ, błagam. - Dobrze.
Jasne, możecie w to pójść.
Wszyscy wiemy, że się do tego nie nadaję.
Zróbcie to tak, jak chcecie.
Dobra, bajer.
- Dzięki. - Jasne.
Przynajmniej już nie jest na ciebie cięta.
Ale swoich relacji z nią raczej nie naprawiłem.
Może nie musisz ich od razu naprawiać?
Może niech się trochę powścieka?
W końcu to nastolatka.
A dzisiejszy dzień mógł być dla niej oczyszczający.
No, może masz rację. Może potrzebuje tylko...
od czasu do czasu zobaczyć, jak ksiądz skopuje ojcu tyłek.
- Ale nie skopał? Tylko udawałeś. - Jasne, w stu procentach.
Niedawno oddałem krew.
- Nie chcę się chwalić. - Spoko.
Zostawię to tutaj, gdy będziecie już gotowi.
Są tam też opcje napiwków.
Zwykle daje się 20%, ale kto chce być zwykły?
Prawda, trenerze Eagleson?
Cassie. Co ty wyprawiasz?
Obsługujesz stoliki?
Gdzie Xander? Gdzie masz szarfę?
Już ci mówię.
Namówiłam trenera Eaglesona na dużo droższe dania –
to wyprawiam.
Przyszedł tu na randkę ze swoją najnowszą dziewczyną.
Chciał zamówić zupy, kanapki i butelkę stołowego wina,
które nie tylko jest najtańsze, ale i obrzydliwe.
To merlot Boca Raton z północy południowej Florydy.
To włoska restauracja. Powinieneś mieć włoskie wina.
Floryda to Włochy Ameryki.
Znalazłam stare włoskie roczniki w piwnicy
i stworzyłam menu degustacyjne.
Zaczęliśmy od oliwek i prosecco.
Prosecco?
Później Pinot Grigio z sałatką z parmezanem,
- a następnie wytrawne Sangiovese... - Sangiovese?
...do makaronu.
A na koniec gelato z limoncello.
Rachunek wyniósł 300 $ zamiast 50.
A z tego, co wiem, przyda wam się z Nat darmowa kasa.
Nie pozwól jej odejść.
Lepszego lunchu tu nie jadłem, a zjadłem ich sporo.
Dziękuję.
To ja dziękuję. Racice po grób.
Tak! Racice do boju! Lecimy.
Myślisz, że możesz od razu przeskoczyć do bycia kelnerką?
Nie, chcę czegoś więcej.
Zacznijmy od awansu dla Xandera. Pracuje tu od sześciu lat. Należy mu się.
To tak nie działa. Ja tu jestem El Capitano.
Więc zrób ze mnie zastępczynię Capitano.
W głowie mi się to nie mieści.
Zostawiam cię samą na godzinę, żeby zrobić większe zakupy,
a ty robisz wszystko na opak i przepisujesz na nowo caluteńki
zbiór zasad Giorgia.
Właśnie na to liczyłem!
- Ale jestem z ciebie dumny. - Co?
Super.
Tak. Witaj w mi familia. Poczuj to.
Zapracowałaś na to.
Tak.
A to oczywiście moje prywatne studio taneczne.
Wszyscy chcą je zobaczyć, ale niewielu jest to dane.
Czuję się zaszczycona.
Co my tu robimy?
W reszcie domu mam bałagan.
Nie zauważyłam.
Możemy się tu zrelaksować, o ile nie wymusisz na mnie występu.
Zwabiłaś mnie, aby dla mnie zatańczyć?
Próbuję cię zatrzymać.
Jesteś żałosną osobą.
Pieprz się.
Z chęcią zobaczyłabym twój taniec, ale bardziej interesuje mnie to.
Kiedy to się zaczęło?
Wiem coś o problemach z akceptacją własnego ciała.
Nie mam problemów. Po prostu nie muszę wszystkiego widzieć.
A pozwalasz na to innym?
Nie musisz mi robić psychoanalizy.
Jesteś fizjoterapeutką.
Tak, jestem.
Wolisz skupić się na ciele?
- Rozbierzmy cię. - Freya...
Chodziło mi o lustro.
Co ja widzę.
Spójrz na tę gładką, zwierciadlaną powierzchnię.
- Nie wierzę, że to robimy. - Przestań.
Podejdź.
Podoba mi się.
Wszystko, co widzę.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska