Dziękuję.
- Cześć, barmanko. - Hej.
Zechciałabyś wesprzeć lokalnych artystów?
NASZE MIASTO
Niezła jatka jak na szkolną sztukę.
To pomysł uczniów. Nasze miasto z wrestlingiem.
Wierz lub nie, ale co nieco ich nauczyłem.
Bo tak świetnie znasz się na wrestlingu, znak zapytania?
Pamiętasz, co mówiłem o mojej wizji?
Raczej pamiętam, że nie chciałeś mi jej opowiedzieć.
Powiedziałem ci, że była związana z moim ojcem.
Tak.
Chodziło w niej właśnie o wrestling.
To była gra wideo z wrestlingiem, a ja i tata byliśmy zawodnikami.
To mi przypomniało, jak siłowaliśmy się na podwórku.
Wychodziliśmy po kolacji i...
To była zabawa.
Czysta radość. Zatraciłem gdzieś to uczucie.
Tak.
A potem dzieciaki w szkole...
miały próbę przedstawienia, a ja akurat byłem w sali.
Zapytały mnie o wrestling.
I poczułeś, że to znak.
Czemu mi to mówisz?
Mam powiesić plakat w barze? Co będę z tego miała?
Przygotowałem się.
- Czytałaś Zmierzch. - Nie wstydzę się tego.
To ponoć straszny gniot o wampirach.
Nie czytam wyłącznie szmiry o wampirach,
ale łapówki nie odmówię.
Kto wie? Może nawet przyjdę na tę powaloną sztukę.
Może nawet zajmę ci miejsce.
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Dzień dobry, słonko.
Wycieramy śpiochy z oczek.
- Jak się spało, królewno? - Dobrze.
Ale miałem koszmar, że budzi mnie intruz z kozią bródką.
Patrz, co mam.
Twoje ulubione śniadanie. Zapakowałem ci na wynos.
Ubieraj się i wypad z pokoju.
Patrz, znalazłem twój kask. Ale się złożyło.
Obudziłem się sekundę temu i mój pęcherz woła o uwagę.
Co się dzieje?
Nie chciałem, żeby tak wyszło,
ale wszystko potoczyło się dość szybko.
To była wielka radocha gościć cię tu przez te kilka tygodni.
Ale muszę pomóc Natalie z długami,
a mój księgowy, Cary, mówi, że wynajęcie domu
i zamieszkanie z Nat jest najlepszym rozwiązaniem.
Musisz się wyprowadzić, stary.
Twój księgowy, Cary? W sensie mój ojciec?
Przykro mi, synu. Muszę dbać o interesy klienta.
Miło cię widzieć, tato.
Mogłeś mnie trochę uprzedzić.
No przecież wiem, D. No weź, stary.
Myślisz, że z chęcią zostawiam dom i moje rzeczy?
Może powinieneś to jeszcze przemyśleć.
Nie. Już to przerobiliśmy. Tak będzie najlepiej dla was obu.
Dobra. Bez spiny, D. Ale jakbyś mógł wynieść się przed 15.00.
Muszę wszystko obejrzeć i ocenić straty.
NASZE MIASTO
No proszę.
Podekscytowana premierą?
Tak.
Parę spraw trzeba jeszcze dopiąć, ale nie powinno być źle.
Jak twój poranek?
- Świetny. Naprawdę świetny. - To fajnie.
Kawa, gorący prysznic i nakaz eksmisji z domu.
Naprawdę?
Tak ściślej to z domu Georgia.
A tak zmieniając temat,
nie wiesz może, czy szkoła zezwala nauczycielom nocować w klasach?
Nie, nie wiem.
Ale może zatrzymasz się u mnie?
No tak. U ciebie.
- Jest taka opcja, nie? - No.
Myślisz, że to dobry...
Nie wiem, jak by to wyglądało.
Udało nam się zachować profesjonalizm i dyskrecję...
Hej! Tu są moi ulubieni bzykumple.
Co to to nie.
Nie było bzyk.
Uczniowie twierdzą inaczej.
Czy dyrektorka powinna plotkować z uczniami?
Czy powinna? Nie. Czy plotkuje? A jakże!
Żeby nie było, proponowałam ci nocleg na kanapie.
Jasne. Tak zakładałem.
Gdybyś spał ze mną w jednym łóżku, mógłbyś zacząć coś do mnie czuć.
A tego nie chcemy.
Nie, nie chcemy.
To zbyt ryzykowne.
W sensie?
Bo towarzystwo Dustarda to niezła petarda.
- Super. - Tak?
Nie no, rzucaj dalej takimi tekstami,
- a będę bezpieczna. - Luz.
- Widzimy się wieczorem. - Tak.
Pa.
Emily. Zrobię, co w mojej mocy. Ja...
Kocham cię, Emily. Ja...
Widzisz? Pamiętasz swój tekst. I dobrze, że nie grasz już mojego ojca.
No. Tak jest mniej niezręcznie.
Widzimy się w szkole. Będzie ekstra albo tragicznie.
I tak wszyscy kiedyś umrzemy.
- Czołem. - Cześć.
Hej. Mam nadzieję, że szlifierka wam nie przeszkadzała.
Pomagam panu J przy platformie na paradę.
Nie, spoko.
Z tego, co tu słyszałem, sztuka zapowiada się odjazdowo.
Szkoda, że jej nie zobaczę. Nie jesteś zły, że nie przyjdę?
Nie, tylko mam taką scenę z Triną. Mówię jej tam, że ją kocham.
W realu jej tego nie mówiłem, a chyba już bym chciał.
Ale co, jak wybiorę zły moment albo ona nie odpowie tym samym?
Za bardzo się zadręczasz.
My z mamą prawie nigdy nie mówiliśmy „kocham cię”.
- Serio? - No.
Mieliśmy swoje powiedzonko i wiedzieliśmy, co oznacza.
Nie przejmuj się słowami. Skup się na uczuciu, dobrze?
Dobrze.
Co sobie mówiliście?
Teraz to zabrzmi tandetnie i dziwnie.
Nie, powiedz.
Mówiliśmy:
„Jesteś moim kizi-mizi banankiem”.
No, trzeba było nie mówić.
Jak leci? Ma ojciec chwilę dla niepraktykującego katolika?
Wiem, że to czas dla uczniów,
ale uważam się za ucznia życia.
Nie no, miło cię widzieć.
Chciałem ci podziękować za hojny datek na rzecz sztuki.
Kiedy Savannah powiedziała mi o wrestlingu,
wiedziałem, że muszę pomóc.
Nie posądzałem ojca o miłość do wrestlingu.
No tak. Jako dziecko miałem na jego punkcie bzika.
Najbardziej lubiłem tych złych.
No pewka.
- Jake „The Snake”... - No ba!
...Bret „The Hitman” Hart i Randy „Macho Man” Savage.
Walka Savage'a ze Steamboatem, WrestleMania III.
Zajechałem tę kasetę.
Wciąż pamiętam każdy ruch w tej walce.
Ja też.
Zawsze widziałem w sobie The Ultimate Warriora, co nie?
Ale ostatnio nie wiem. Ostatnio coś nie wiem.
I dlatego przyszedłeś do mnie.
Po prostu sam nie wiem.
Jakby mnie ktoś powalił.
Od zawsze byłem kawalerem do wzięcia, przedsiębiorcą i legendą sportu
z idealną fryzurą.
A teraz wszystko się zmienia:
zatrudniłem pomoc w restauracji, oddałem dom i wszystkie moje rzeczy.
To trudne, wie ksiądz?
Zawsze byłem numero uno i tyle.
A teraz jestem uno numero i wiele numeros.
Pozwolisz, że zacytuję Biblię?
Będę zaszczycony. Uwielbiam Biblię.
„Pokorą bądźcie wewnątrz ozdobieni,
gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”.
Tak.
Może i twój potencjał to „supergwiazdor”,
ale wizja MORPHO pokazała ci człowieka,
który stara się jak najlepiej służyć innym.
Ojcze Reubenie,
słowa, które przytoczyłeś w trudnym dla mnie czasie,
wskazały mi drogę
i chciałbym się odwdzięczyć, służąc dziś tobie.
- Nie trzeba. - Chcę spróbować.
Ksiądz mi pozwoli. Do końca dnia będę próbował.
Przyznam, że zawsze myślałam, że to zwykły sklep budowlany.
Kiedyś tak było, póki panu Kapplerowi nie wyszła karta „kosmetyk”.
Stąd Lakier i Lakier.
Dziś do każdego peelingu twarzy dorzucamy darmową przepychaczkę.
Ja podziękuję. A ty?
Ja też.
Dzięki za towarzystwo.
- Pewnie. - Chciałam się nagrodzić,
bo dostałam pierwszą wypłatę od Giorgia.
Buongiorno a tutti. Giorgio i ojczulek Reuben przybyli.
Jak leci, Cassie? Co tam, Hana?
Ojca Reubena się tu nie spodziewałam.
Ja również.
Szerzy pobożność wśród wszystkich.
Pora, żeby dogodził też sobie.
Jak już jesteśmy przy dbaniu o przyjaciół, przykro mi, że musiałem wykopać Dusty'ego.
Wykopałeś go?
No. To koniec pewnej epoki.
Ale spokojna twoja rozczochrana. Dusty nie sprowadzał żadnych kobiet.
Ale jak zamykał drzwi,
to całkiem możliwe, że sobie kasztanił foncla.
Koniec końców to tylko człowiek. Ksiądz wybaczy.
Tak, ksiądz wybaczy.
Miło było, ale musimy już lecieć, żeby się przygotować na wieczór.
Ta kampania reklamowa do mnie przemówiła.
Do zobaczenia.
Pa.
Chwila. Chwilunieczka.
- Czy między wami coś się święci? - Bez komentarza.
- Usiądzie ksiądz? - Pewnie, że usiądzie.
„Bez komentarza”.
Pan zadba o jego wygodę. Dwa luksusowe pakiety.
Przy panu Kapplerze może ksiądz mówić bez obaw.
Zgadza się.
No dobrze. Może coś się święci.
Ale odkąd zmarła moja żona,
doświadczam głębokiego poczucia winy, kiedy tylko robię coś przyjemnego.
Dlaczego ja mam doświadczać radości życia, skoro ona już nie może?
Ale mnie ksiądz uczy, jak odpuścić.
Zdaje się, że ksiądz też powinien. Co pan o tym myśli, panie Kappler?
Zgadzam się z Giorgiem.
Żona nie chciałaby, żeby się ksiądz zadręczał.
Czy któryś z was ma ochotę na peeling i przepychaczkę?
LICEUM W DEERFIELD
A co najlepsze?
Jest niekonwencjonalna.
Znam Nasze miasto. Grałem w nim.
Nie, nic nie przebije pańskiego kapitana Von Trappa.
Cassandra.
Cześć.
- Co u ciebie? - Cześć.
- Dzięki, że przyszłaś. - Na przedstawienie własnej córki?
Z przyjemnością.
No proszę, jaka marynarka.
Z lumpeksu.
Z takiego sklepu ze starymi ciuchami.
- Wiem, co to lumpeks. - No tak.
- Dobrze ci w niej. - Dzięki.
A ty ładnie pachniesz czymś nowym.
Oreganowa Mgiełka.
- Odświeżacz powietrza w pokoju socjalnym. - No tak.
Nie idzie się go pozbyć.
Twoje włosy, twój zapach, twoja twarz i twoje ubrania
tworzą bardzo ładną całość.
Dziękuję.
Siedzenia są numerowane czy...
Myślę, że Trinie będzie miło, jak usiądziemy razem.
Sam nie wiem. To chyba nie jest wbrew zasadom?
Nie, byłoby miło.
Super.
No to chodźmy.
Dobry wieczór, witamy na inscenizacji Naszego Miasta.
Cześć.
Dzięki Bogu. Cały dzień milczałeś.
Dzwoniłem trzy razy, skarbie.
Ale to mogło być niechcący. Jak dobrze, że cię widzę.
Całe popołudnie spędziłem z ojcem Reubenem.
Patrz na mojego ziomeczka.
Co to było? Wybieracie się z Giorgiem na imprezę bractwa?
Po prostu gratulował mi tej sztuki.
Dzięki, że przyszłaś.
No jasne. I jeszcze raz dzięki za tę książkę o wampirach.
- Już zaczęłaś czytać? - Tak i jest tragiczna.
To upokarzające i urocze, że tak dobrze znasz mój gust.
Zaczyna się.
To sztuka pod tytułem Nasze miasto.
Napisana przez Thortona Wildera, a wyprodukowana przez naszych uczniów.
Grover's Corners, New Hampshire, tuż przy granicy z Massachusetts:
szerokość geograficzna 40° 42', długość geograficzna 70°...
A właśnie, D, już dawno po 15.00, więc spakowane rzeczy masz na ganku.
Co? A jeśli zacznie padać?
Nie. Niebo jest dziś czyściutkie, ale o 21.00 włączają się zraszacze.
Piwnicy nie ruszałam, gdybyś chciał wrócić do domu.
Dzięki, Cass.
Mam już załatwiony nocleg.
Naprawdę? Gdzie?
U Alice. Oczywiście na kanapie.
Pierwsza zaproponowała, więc głupio byłoby teraz jej odmówić.
Jasne, oczywiście.
Kiedy wyjdzie Trina? Pogubiłam się w tej sztuce.
Ja pierdzielę, ale się stresuję.
Będzie dobrze. Masz mnie.
Mamy siebie.
I kocham... to.
To jest właśnie fajne.
Cokolwiek by się nie działo, na świecie czy...
Sorki. Próbuję się skupić.
- Jasne. Szlag. - Wchodzimy.
Umyj się porządnie albo zaraz sama cię umyję.
Codziennie chodzę do szkoły ubrana jak jakiś indyk!
Zawsze ładnie wyglądasz, Rebecco.
Mamo, George rzuca we mnie mydłem.
Zaraz oboje dostaniecie manto!
Widzicie to?
Panna Gibbs ma dość wybryków George'a i Rebekki
i zaraz zacznie się lanie.
Macie zjeść śniadanie!
Wyglądało groźnie.
Widzisz to co ja?
Ziomek daje ciała.
Kto? Luke? Gra trochę drewnianie,
- ale recenzja będzie pozytywna. - Nie Luke, skarbie.
Ojciec Reuben. Pogadam z nim w trakcie antraktu.
W zasadzie to ja wymyśliłem ten wrestling.
Liczyłem, że Trina wspomni o tym w swojej notce biograficznej.
Nowe okulary?
Tak.
Są nowe. Tylko do czytania.
Ładne. Wyglądasz bardzo profesorsko.
Dzięki.
Uważam, że widowisko wyszło im fantastyczne.
Sam też pracuję nad przedstawieniem na dużą skalę.
Księdzu mówię pierwszemu...
Przepraszam, ukradnę ojca na chwilę.
- Dziękuję. - Spoko.
Co ty odstawiasz, Reubs?
Zaufaj znawcy napięcia seksualnego:
Hana wysyła ci sygnały.
Skąd wiesz? Nie oglądasz sztuki?
Nie umiem się skupić na scenie,
gdy na widowni rozgrywa się tak porywający dramat.
Papa, padre, proszę.
Czas odpuścić. Uwolnić się. Zabawić.
Prosimy zająć miejsca.
Wkrótce rozpocznie się kolejny akt.
Hej, wszystko w porządku?
Sztuka zaraz się zacznie.
Ponoć pojawi się piledriver, którego nie można przegapić.
Będzie wyglądał świetnie, zwłaszcza przez nowe okulary.
Są do czytania, więc nie będę...
Nie rozumiem.
Wiesz, od jak dawna namawiałam cię na okulary?
Potajemnie dodałam cię do listy mailingowej optyka.
Miałem kupić okulary. I w końcu kupiłem. Są bardzo przydatne.
To chyba dobrze, prawda?
To zależy. Czy to Alice zasugerowała ci kupno okularów?
Coś tam wspomniała. Ale i tak miałem je na liście.
To wspaniale.
Naprawdę. To wspaniale, że dokonujesz tych pozytywnych zmian.
Ale beznadziejnie, że dopiero teraz i że beze mnie przychodzi ci to tak łatwo.
Beznadziejnie, że potrzeba było jakiejś maszyny i drugiej kobiety,
żebyś zaczął robić to, do czego cię zachęcałam.
Przecież to była wspólna decyzja.
Robię dokładnie to, co razem ustaliliśmy.
I dokąd to prowadzi?
- Co masz na myśli? - Z Alice.
Dokąd to prowadzi?
Albo zwodzisz ją, albo mnie.
Tak czy siak, to gówniane uczucie.
Cass.
Nowe osoby wcale nie są lepsze od tych już znanych.
Jestem tego pewien.
Emily, nie znajdę lepszej przyjaciółki od ciebie.
Nie muszę szukać w innych miastach.
Tak. Są tutaj, choć ich ziemskie ciała odeszły.
Zgasły.
I z czasem coraz bardziej im obojętniało, co dzieje się w Grover's Corners.
Czekają.
Czekają na coś, co wyczuwają w powietrzu.
Czekają na coś ważnego lub wielkiego.
Czy nie czekają, aż ich dusze się oczyszczą?
No weź.
Giorgio.
Nie no, ja...
Boże drogi.
Nie zniosę tego.
Są tacy młodzi i piękni.
Dlaczego muszą się starzeć?
Mamo...
jestem tu.
Dorosła.
Kocham cię.
Kocham wszystkich.
Wszystko.
Nie mogę się napatrzeć.
Brawo!
Super!
Przepraszam. Chciałbym coś powiedzieć.
Ojcze Reubenie!
To ty jesteś odpowiedzialny za skalanie tej sztuki wrestlingiem?
Jak śmiesz kpić z dorobku zmarłego, wielkiego Thorntona Wildera?
- Co on robi? - Nie mam pojęcia.
Przedziwne.
W imieniu wszystkich rodziców
i przyszłych przybranych rodziców
zamierzam bronić
tradycyjnych doznań teatralnych,
pokonując cię, ojcze Reubenie.
Skop mu tyłek, Reuben!
No dalej. Dasz sobie radę.
Ojciec!
No dalej. Lecimy z tym koksem.
Lecimy!
Nosiłeś to pod spodem?
Miałem być dublerem w razie urazów.
WrestleMania III, Savage, Steamboat. Mówiłeś, że pamiętasz.
Każdy ruch.
Pora odpuścić.
Sam odpuść.
No dalej.
Niech się cieszą.
Sprawdźmy tę bożą moc. Dalej.
I rzut!
I lecą ciosy. Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Boże święty.
Podoba wam się?
Mnie tak!
Dobrze pachnie.
Giorgio leży na deskach. A ojciec Reuben wchodzi na linę.
Jeśli walnie z łokcia, to pozamiatane.
Łokieć!
A ta maszyna,
czy jest magiczna, czy nie, przypomina, że życie można przeżyć na wiele sposobów.
A to budzi niepokój.
Podobny do tego, który czujesz, przechadzając się brzegiem klifu.
Ponieważ wiesz, że możesz zostać tu, gdzie jesteś,
albo możesz
rzucić się w głęboką niewiadomą.
I wiesz, że...
decyzja należy do ciebie.
Tak jest! Kocham cię.
Dzięki. Ja też cię kocham.
To było niesamowite.
Mój ziomeczek!
Przyniosłam ci tylko wodę, ale spoko.
No dobrze, aktorzy!
Ale z nas supergwiazdy. Rozwaliliśmy system!
„My”?
Ty rozwaliłaś, Trina. A ja rozwaliłem go pokorą.
Przecież na luzie pokonałbym ojca Reubena.
Ale moją rolą jest służba.
Chodźcie, weźcie sobie po kawałku.
Mam wegetariańską i pepperoni. Axman ma z serem.
Pięknie.
Dzięki.
Gratuluję epickiego występu.
Prawie uwierzyłam, że umiesz się bić.
Dzięki. Ja też.
Wiesz, że dałaś mi lepszy kawałek?
Mam więcej składników i pęcherzyków powietrza.
Oczywiście, że dałam ci lepszy.
To słodkie.
Wiedz,
że ja też dałbym ci lepszy kawałek, bo...
Mnie kochasz.
Tak. Skąd wie...
Ja też cię kocham.
Kurde. To super.
Powiedzieliśmy to sobie.
W końcu tyłek mi się rozluźnił.
Sexy.
Mówisz?
Tak.
Dziękuję za przyjście.
Trina pewnie zaraz wyjdzie.
Cass. Myślę, że powinniśmy skończyć samplorację wcześniej.
Teraz.
Oboje sporo z niej wynieśliśmy.
Ale jeśli ktoś ma ucierpieć, to chyba lepiej to zakończyć?
Nie o to mi chodziło.
Nie no, wiem, ale tak będzie najlepiej, nie sądzisz?
- No. Tylko... - Cześć.
- Hej! - I jak?
Cześć.
Trina, Jacob, rany. Skarbie, jak ty to zrobiłaś?
- Nie wiem. - Byliście świetni.
Dzięki.
Idziemy większą grupą na lody, jeśli chcielibyście się dołączyć.
Świetny pomysł. Chodźmy wszyscy razem.
Serio?
- No to dalej. - Chodźmy.
- Chodź. - Co jest grane?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska