Dzień dobry.
Nie obudziłem cię gwizdaniem?
Nie. Tak.
Ale nie szkodzi.
- To radosne pogwizdywanie. - Tak.
Bardzo radosne.
Cieszę się, że znów leżę w tym łóżku razem z tobą.
Wiesz, prawie zapomniałam, że tu leżysz.
Ale wtedy zacząłeś chrapać.
- „O, tu jest”. - Tu jestem.
Musimy się na nowo przyzwyczaić.
- Czekasz na kogoś? - Nie.
Zignorujmy to, zostańmy w łóżku i się przyzwyczajajmy.
Poproszę.
Dusty, Cassie, chodźcie na dół!
Mamy dla was niespodziankę!
Że, kurwa, co?
Kogo ja widzę!
Zjednoczeni na nowo pan i pani Dużowa D Hubbard.
O rany, aż promieniejecie.
Co wy tu robicie?
Sami tu weszliście?
Sorki, D. Pukałem chyba przez całą minutę.
Nie mogliśmy czekać. Chcieliśmy jako pierwsi powiedzieć...
Cinque, sei, sette, otto!
Miłego końca samploracji To wasz wyjątkowy dzień
Cieszymy się, że rodziną Znów staliście się
Od Giorgia i Natalie
Waszych przyjaciół Na zawsze
Przynieśliśmy kawę i coś do jedzenia
Cóż za cudownie szokujący początek dnia.
To słodkie.
- Tylko za wcześnie... - O parę godzin.
...w weekend.
Spoko, Cassie. Płacę im półtorej stawki.
Zaśpiewać jeszcze raz?
Ten raz wystarczy na wieki.
- Cinque, sei, sette! - Guma!
Miłego końca samploracji To wasz wyjątkowy dzień
NAGRODA NA DZIEŃ DOBRY
Cześć.
- Hej. - Pożyczyć ci bieliznę czy...
Nie, ja tylko myszkuję w twoich rzeczach.
Spoko.
Liczyłem, że to zrobisz, gdy będę spał.
Znalazłaś coś fajnego?
Te bilety na Deerfest, które ktoś uroczo podpisał:
„Pierwsza randka z Triną”.
- Więcej cię nie zaproszę. - I tak będę tu nocować.
Nie wierzę, że twoi rodzice się zgodzili.
W zasadzie powiedziałam im, że nocuję u Rity...
Czyli w zasadzie skłamałaś.
„Kłamca” powrócił.
Skąd to masz?
To karta Koltona.
Miał ją w portfelu.
Chyba użył MORPHO w starym barze Hany.
Zamierzałeś mi powiedzieć czy...
Przepraszam, tak.
Ale w sumie chciałem zachować ją dla siebie.
To nie paplający płaz, ale...
Nie zajrzałaś tam?
Nie, czemu?
- Mogę? - Nie.
Jak chcesz, ale sam nie chcę.
Wolę wyobrażać sobie jego potencjał, niż zobaczyć, kim nigdy nie będzie.
To daje więcej możliwości.
To trochę powalone?
Nie, nie powalone.
Podpis „pierwsza randka z Triną” na biletach jest powalony.
Lubię tu z tobą być.
U mnie w domu jest chaos, a u ciebie cisza i spokój.
Żartujesz sobie?
Co jest? Krzyczysz na mecz?
- Jaki mecz? - Nie wiem, sportowy?
Zwolnili mnie z lodowiska. Znowu.
- Co? Czemu? - Nie wiem.
Trevor stwierdził, że nie jestem niezbędny.
- Trevor cię zwolnił? - Co za młotek.
Spoko.
Znajdę coś innego.
Pójdę na ostatnią zmianę, odbiorę wypłatę
i może po raz ostatni wciągnę w płuca zapach lodu.
Opowiedzcie nam o swojej samploracji.
Czego nauczyliście się o życiu i miłości? Jesteście szczęśliwsi?
Co to w ogóle znaczy być szczęśliwym?
Ale odpowiadając, tak.
Jesteśmy szczęśliwsi.
- Zgodzisz się, Cass? - Tak.
Bardzo skorzystałam na tym czasie w pojedynkę.
Nocowałam sama w hotelu,
nadrobiłam czytanie.
Jak miło.
Odnowiłam stare przyjaźnie, zawiązałam nową.
Cieszę się.
I nie mogłaś tego robić, będąc z Dustym?
Nie powiedziałabym, że nie mogłam.
Raczej dzięki tej samploracji zaczęłam zastanawiać się, czego ja chcę.
Dlatego właśnie wróciłam na rynek pracy, żeby mieć swoje pieniądze.
To szczęście mieć cię w naszej familia.
Zapominam, że jesteś kelnerką.
Należę do kierownictwa.
Wspaniale.
Poczekaj, aż zobaczysz platformę,
którą Cass i Giorgio zbudowali na Paradę Deercoming.
Cassie stała się moją consigliere, zastępczynią capitano.
Moimi oczami, uszami i prawą ręką.
Jako prawa ręka Giorgia będziesz miała mnóstwo roboty.
To był żart z masturbacji.
Tak czy siak, Dusty, ty również sporo osiągnąłeś.
- Wróciłem do astronomii. - Randkowałeś.
Dotąd byłem tylko z jedną kobietą. A teraz byłem z dwoma.
Nie w sensie łóżkowym. Z tobą tak, ale nie...
I odebrałem poród masy szczeniaczków.
No proszę.
- Dwóch szczeniaków. Nie masy. - Racja.
Ale był niezły kociokwik.
Fajnie.
Pięć i pół tygodnia to nie tak długo.
Mniej niż dwa miechy.
A nie miało być sześć tygodni?
Tak, miało być sześć.
Ale nie mogliśmy się doczekać powrotu do siebie.
Więc...
A co z Alice?
Rozpłakała się, gdy z nią zerwałeś
czy próbowała uwieść cię po raz ostatni?
Nie musiałem jej nic mówić,
bo nie było czego zrywać.
Chwileczkę. Nie do końca rozumiem.
Wciąż chodzisz z Alice?
Nie. Boże, nie. Oczywiście, że nie...
Chodziło mi raczej o to, że...
oficjalnie nie byliśmy parą.
Więc oficjalne zerwanie byłoby niedorzeczne.
- Nie powiedziałeś jej? - A kiedy? Cały czas byłem z tobą.
Musisz jej powiedzieć, D. Nie każ mi samemu tego zrobić.
Nie, będzie próbowała cię uwieść.
Skarbie, ona na mnie nie działa.
Nie, pójdę i jej powiem.
Chociaż na tym etapie pewnie i tak się już domyśliła.
Ale jej powiem. Powiem.
LODOWISKO
Hej! Nie leć w człona, Trevor!
Od razu na ostro, a nie tak się umawialiśmy.
Hej, Trevor.
Jak leci?
Dobrze.
Choć napadnięto mnie podczas lektury.
Nie czytałeś. Gapiłeś się w telefon, bufonie.
Dobra, od początku.
Przepraszam, że ci nie odpisywałem.
No tak.
To było nieco infantylne.
Ktoś tu się nauczył słowa „infantylne”.
- Ale nie musiałeś zwalniać mojego taty. - To nie ma z tobą nic wspólnego.
On się włamuje na lodowisko.
Co? Czemu miałby to robić?
Żeby trenować łyżwiarstwo.
Że, przepraszam, co?
I to niby ja kłamię?
Niestety to raczej nie jest kłamstwo.
Tata w młodości chciał być łyżwiarzem,
ale bał się powiedzieć ojcu.
Maczyzm nie tak łatwo wyplenić.
Mogę mu już nakopać?
Trev, muszę cię prosić o przysługę.
Tato, podejdź. Mam dobre wieści.
Odzyskałem pracę?
- To było mylące. - No. Nie.
Okazuje się, że pogwałciłeś każdy punkt regulaminu lodowiska.
Włamanie, użytek osobisty lodu, użytek osobisty rolby.
Przez ciebie dodali też nowe, np. użytek osobisty nagłośnienia.
Lubię słuchać Shanii Twain i nie sądziłem, że komukolwiek może to nie pasować.
- Ona jest aniołem. - Z Kanady, wiesz?
Oczywiście.
Pracy nie odratujemy,
ale przekonałem Trevora, żeby pozwolił ci za darmo trenować.
Masz tu łyżwy?
Czy mam łyżwy?
Nie wiem.
A czy Elvis Stojko wygrał srebro w Nagano?
Tak, wygrał.
DROGA IZZY
Parada startuje spod sklepu Johnsona, a kończy przed restauracją Giorgia.
Uroczystości rozpocznie licealna orkiestra marszowa,
a zakończy oczywiście przybycie jelenia.
Pytania?
Czemu to się nazywa „Deercoming”?
I czemu parada? I w ogóle czemu?
Hana, ty rebeliantko.
Wyjaśniam nowym przybyszom:
Parada Deercoming to pielęgnowana tradycja.
Lokalne biznesy konkurują o nagrodę za najlepszą platformę.
Tak jest.
Pamiętajcie zagłosować, bo sporo osób nieźle się napracowało.
To jak parada mikołajkowa, ale zamiast św. Mikołaja
na saniach jedzie jeleń, a ciągną go myśliwi na rolkach.
Zgadza się.
I rozdaje czekoladowe jelenie bobki dzieciom,
które nazywamy „jeleniobkami”.
Nie no, to ma sens.
Ale czemu?
Czemu, czemu.
To jedyne pytanie, jakie znasz?
Ktoś może zapytać, czemu tu przyjechałaś
albo czemu ukrywałaś informacje na temat MORPHO,
albo czemu kusisz naszego ukochanego, niewinnego księdza?
Prawda wyszła na jaw.
Kto by pomyślał, że całowanie się na oczach całego miasta nas wyda?
Nie słuchaj jej.
Zazdrości każdemu, kto ma z kim kręcić.
O kurde!
Na początku istnienia Deerfield
Deercoming obwieszczało początek polowania na jelenie.
Ale odkąd nie ma tu już żadnych jeleni, teraz tego... nie robi.
Zgadza się. A ja po raz kolejny
wcielę się w jelenia, który kończy paradę.
Niech to szlag.
Może za rok, Sheila.
- Dusty? - Cześć.
- Co ty robisz? - Sprawdzam ci wycieraczki.
Zima idzie. Poradzą sobie ze śniegiem?
- Tu go mało pada. - Co to?
- Jakaś ulotka... - Daj mi ją.
- Nie potrzebujesz jej. - Daj mi ją.
No dobrze.
„Dzięki, że jesteś super”. Kartka z podziękowaniem?
- Mogę streścić... - Nie, przeczytam.
„Droga Alice, dziękuję za twoje zainteresowanie.
Przemiło było chodzić na randki, gawędzić, a nawet przeżyć parę chwil bliskości”.
Zrywasz ze mną przez kartkę dziękczynną?
Rozważałem taką z wyrazami współczucia, ale wyszłoby arogancko.
A chciałem podziękować, bo naprawdę spędziłem miło czas.
Tylko że...
mam rodzinę.
Tak, wiem.
Wiedziałam, że planujecie wrócić do siebie.
Tylko... sama nie wiem. To nie ma sensu.
No, wiem.
- To pogmatwane. - Nie.
To nie ma sensu, bo byłeś w mojej wizji.
- Co? - Byłeś w mojej wizji.
Twoja kreskówkowa wersja była z moją...
- Czemu nie mówiłaś? - Żeby cię nie odstraszyć.
Miałam zrzucić taką bombę na pierwszej randce?
Jasne, teraz jest lepiej.
Słuchaj, powtarzałeś, że rozstanie z Cass jest tymczasowe.
Ale potem...
myślałam, że się do siebie zbliżyliśmy
i wszystko rozwijało się naturalnie.
Oczywiście, że na coś tam liczyłam.
Sama nie wiem.
Teraz, gdy to kończysz, i to wcześniej...
Czuję się jak kompletna idiotka,
bo myślałam, że coś z tego będzie.
Co było w tej wizji?
Czy to ma znaczenie?
Jesteś teraz z Cass.
Jaką to robi różnicę?
Muszę iść.
Poczekaj. Możesz chwilę poczekać?
Nie. Po południu jest parada, a orkiestra sama się nie ustawi.
Znaczy ustawi, ale...
- Dasz mi coś powiedzieć? - Napisz to na kartce.
O Boże.
- Trzymał to wszystko w szafce? - Sporo frędzli.
To dziwne, że się o niego boję?
Nie. Ja się chyba zbełtam.
Jaki ojciec, taki syn.
Tak jest!
Brawo, panie Kovac!
Da radę.
O nie, chce skoczyć?
Nieźle.
Ale bajer, a Shania daje radę.
Te stare hity...
Wszystko gra?
- Jest świetny, nie? - Wiem.
Spójrz, jaki jest szczęśliwy.
Jak mój tata na hulajnodze, zanim ześwirował na punkcie maszyny.
Miałam szczęśliwego tatę. A teraz mam...
- Smutnego tatę? - Smutnego tatę, tak.
Oboje z mamą mają fisia na punkcie swoich wizji.
A teraz udają szczęśliwych, wypierając prawdę.
Mój dom jest ostatnio taki niestabilny.
Możesz czasem zostawać u mnie, jeśli wpadniesz na dobre ściemy.
Widzisz, o to chodzi. Chciałabym mieszkać z tobą cały czas.
O cholera.
Przegięłam. Stanowczo przegięłam.
- Przepraszam. - Nie. Rozumiem.
Bardzo się cieszę, że zbliżyliśmy się do siebie z tatą, ale...
jest bardziej domowo, gdy nie jesteśmy tylko we dwóch.
Mam się wprowadzić?
Może.
- Masz. - Daje mi pan klucz?
Tak, chociaż ten jest do skrzynki.
To raczej symbol.
My nawet nie zamykamy drzwi.
- Jesteś pewien? - Nie. W ogóle.
To chyba nielegalne, bo jesteśmy nieletni, ale...
Możemy spróbować, jeśli twoi rodzice się zgodzą.
Nie mają wyjścia po tym, co mi zgotowali.
Zapytam na paradzie.
Super.
Widzieliście to?
O cholera! Jesteś cały?
- Kur... - W samą porę, Duży D.
Musisz zobaczyć platformę, zanim wyruszy w drogę.
Patrz na to.
Jezus Maria.
Co sądzisz?
Przyciąga wzrok, co?
Nie widziałem w życiu nic bardziej przerażającego.
To ja.
Poznałem.
Manekiny na pewno zostają?
Manekiny to mój pomysł.
Kupiłam je na likwidacji sklepu Tatuś Długonogi,
który sprzedawał ciuchy dla mężczyzn o krótkich torsach i długaśnych nogach.
Myślałam, że ustawię je w oknie i będą odstraszać intruzów,
ale ciągle zapominałam, gdzie stoją i... straszyły mnie.
Przez co idealnie pasują na paradę.
- Mają trafić do kosza? - Tak. Ja bym je trafił z bejsbola.
To czyste zło.
Może Dusty ma rację.
Już i tak śpiewamy na górze naszą piosenkę Szczwanych Szczawi.
Może będzie tego za dużo.
Nie mogę się doczekać. Będziesz królową spaghetti.
Tak.
Promowanie restauracji należy do moich obowiązków.
Tak.
Myślę, że to zadziała.
Ludzie zdecydowanie będą mieli o czym gadać.
Dobra, wywalamy manekiny.
- Dobry pomysł. - Pomóż mi.
Są nieporęczne. Pomóż mi chwycić.
Popracujmy nad występem.
Bioderka wychodzą nam prawie idealnie.
- Tak, chodźmy. - Dobra.
Bardzo boli?
Nie, w zasadzie w ogóle.
O ile nią nie ruszam i jej nie dotykam.
Pamiętasz panią Woods?
Nie przyszła na waszą randkę, bo wezwali ją do pacjenta,
a drugi raz już jej nie zaprosiłeś.
Myślałem, że wezwiesz taksówkę.
Niepotrzebnie zawracałeś głowę pani Woods taką drobnostką.
Żaden problem. Miałam operację.
Poważnie?
Nie zostawiła pani tej osoby na stole?
Nie. Rany, nie.
Ja miałam operację.
Wrośnięty paznokieć. Poczeka.
Obejrzyjmy ten nadgarstek.
Zabawne. Zrobiłem cały układ łyżwiarski i ani razu się nie wywróciłem.
Ale na koniec potknąłem się na nierównym lodzie.
Powinni zwolnić rolbiarza.
Zabawny i dobry łyżwiarz?
Rzadkie połączenie.
- Mówi pani? - Nie jest złamany.
A nawet gdyby był, szybko by się zrósł,
bo widzę, że jesteś bardzo silny.
Dobrze wiedzieć, bo gdybym potrzebował gipsu,
musiałbym pójść do lekarki, której...
- uroda by mnie nie rozpraszała... - Pójdziemy już.
Spotkamy się na paradzie.
Dobrze.
Boli, gdy tu dotykam?
To moja pierś, a na nią nie upadłem.
Więc... nic jej nie jest.
Mam wrażenie, że ja tu najwięcej dźwigam.
Jeśli są za ciężkie, to powiedz.
Nie są ciężkie, tylko niewygodne.
Musisz znaleźć środek ciężkości.
Spróbuj chwycić za krocze.
Wiesz co? Chyba jednak jest za ciężki.
A ja zapomniałem, że muszę coś zrobić.
Zostawię tu na chwilę to podłużne monstrum.
Co? Co masz niby ważniejszego?
Mam szkolne sprawy do załatwienia.
Chodzi o Alice?
- Zerwałeś z nią? - Tak.
Ale muszę o coś zapytać.
Nie ma mowy. Wróciłeś do Cassie. Zaśpiewaliśmy wam już piosenkę.
Muszę tylko chwilę z nią pogadać.
Nie na mojej warcie.
Przepuść mnie.
Nie przepuszczę.
Przestań.
- Giorgio, przestań. - Nie.
Nie grzmoć manekina.
- No weź! - Brzydszy nie będzie!
Przestań.
Weź mi z oczu te nawiedzone sekslalki Nat.
- Nie nazywaj ich tak. - Zaraz mu rozwalę łeb!
Nie pozwolę ci z nią gadać.
Byłem w jej wizji.
- Seryjnie? - Tak.
- I co robiłeś? - Nie wiem. O tym chcę właśnie pogadać.
Próbuję wrócić do normalności, ale coś mi nie gra.
Może coś z tego było. Może coś się rozwinęło.
Może brakowało mi czegoś z Cass i nawet nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Na przykład? Konkrety.
Sam nie wiem.
Z Alice jest łatwo.
Ciągle się razem śmiejemy, a ona potrafi być spontaniczna.
Lubię człowieka, którym przy niej jestem.
Ale to przeminie, wiem.
To niesprawiedliwe porównanie, bo to jest coś nowego.
Wiem. Zdaję sobie sprawę, że powinienem się wycofać.
- Tylko że... - Byłeś w jej wizji.
Co jest dziwne, bo większość wizji pokazuje przeszłość albo teraźniejszość.
A wy się nie znaliście, kiedy zobaczyła cię w swojej,
więc to była jakby wizja z przyszłości.
Zaskakująco logiczna myśl.
Ale co to znaczy?
Nie wiem.
Ale na twoim miejscu chciałbym się dowiedzieć.
Zaczynamy.
Pięć, sześć, siedem, osiem...
Stoję w ogonku całe dnie Co robić mam, nie wiem
Co robić mam bez twojej miłości
Dobrze wyszło!
A potem powiemy:
„U Giorgia nigdy nie stoisz w ogonku,
bo my obsługujemy cię od razu!”
Tak. Idealne i prawdziwe.
- Sama nie wiem. - Co?
Mama tam będzie i wszystko skrytykuje.
Kogo to obchodzi?
Kiedy ostatnio gadałaś z mamą?
- Dość dawno. - Właśnie.
Bo się od niej odcięłaś, co było bardzo zdrowe.
Więc czemu nadal w siebie wątpisz?
Nie wiem.
Dusty powiedział dzisiaj:
„O, będziesz królową spaghetti”.
Bo co?
- To oznacza „arystokracja”? - Olej go.
Nie potrafię.
Nie umiem.
Wiem, że to tylko żart, ale już tyle ich było.
No.
Jak tylko się do czegoś zapalę –
czegokolwiek, nieważne –
zawsze musi rzucić jakąś kąśliwą uwagę.
Czy to piosenka, czy praca u Giorgia,
- czy Fundusz Potencjalny... - Czy Opowiadaczki.
Czy Opowiadaczki, właśnie.
To się kumuluje.
Po tylu latach bycia z kimś
to się nawarstwia.
I tak, odcięłam się od mamy,
ale była też druga część mojej wizji.
I choć staram się to ignorować, słyszę w głowie drugi głosik.
Czasami sprawia, że czuję się taka nieistotna.
I ma irlandzki akcent?
Alice, musimy pogadać.
- Mam teraz próbę... - To twoja czapka?
Ta, którą mam na głowie? Tak.
O niej chciałeś pogadać?
Nie. Powiedz, co zobaczyłaś w wizji.
- Dusty... - Potem dam ci spokój.
Dobrze, chodź.
Już ci mówiłam.
Frunęłam w powietrzu, płynęłam z prądem.
Ale gdzie byłem ja?
Na początku stałam w samolocie zbyt wystraszona, by skoczyć.
A ty byłeś tam ze mną.
Skąd wiesz, że ja?
Bo wyglądał jak ty.
No i pożyczyłeś mi kask w maskujący wzór.
Założyłeś mi go na głowę i delikatnie wypchnąłeś z samolotu.
Popchnąłeś mnie do działania.
Więc nie wiem, miałam wrażenie, żeprawdziwy ty jakoś mi pomożesz.
Dlatego się za tobą uganiałam.
Dlatego pobiegłam za tobą, gdy usłyszałam o samploracji.
Tymczasem MORPHO dwukrotnie wyprowadziła mnie w pole.
Moim potencjałem jest „wiolonczelistka”. Marzenie, które porzuciłam.
A moją wizją byłeś ty.
Którego nie mogę mieć.
I nie wiem, czemu w niej byłeś, bo mnie w twojej nie było.
Co?
Ktoś mógł być w mojej wizji.
To się działo tak szybko,
ale ktoś chyba stał z boku skoczni.
Nie wiem, czy to byłaś ty,
czy może teraz to sobie wmawiam, żeby usprawiedliwić, co do ciebie czuję.
I oczywiście nie miałem wtedy okularów.
A jeśli to byłaś ty? Co to oznacza?
Czy to ustrojstwo musi tak kluczyć?
Czemu wizję można zobaczyć tylko raz?
Powiedziałam ci wszystko, co wiem.
Powodzenia.
Muszę użyć maszyny.
MORPHO? Masz drugą kartę?
- Kto mówi, że jej potrzebuję? - Maszyna tak mówi.
Poprzednio potrzebowała numeru ubezpieczenia
i odcisków dłoni. I ściemniała.
Możliwe, ale to nie znaczy...
Zapytała, czy „kontynuować”, tak?
Pytała o to każdego, kto obejrzał swoją wizję.
Musi być kontynuacja. Musi być jakiś kolejny etap.
WŁÓŻ KARTĘ, ABY ROZPOCZĄĆ
Chcielibyśmy kontynuować.
Te niejasne kreskówki były fajne, ale pora ruszyć dalej.
Gdybyś była tak miła i udzieliła jakichś odpowiedzi...
- Dusty, proszę. - Słyszysz?
Słyszysz mnie, MORPHO?
Chcemy ruszyć dalej, ty durna, popierdolona maszyno.
Ty nadęta, jebana wróżko!
SPRAWDŹ PRZEWODNIK
Co?
Jaki przewodnik?
Dusty, coś ty narobił?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA M.O. WALSHA
Napisy: Daria Okoniewska