Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Możemy obrócić?
- Tak. - Już.
Masz nożyczki?
- Łap. - Pchaj.
Teraz ty.
GNIEWNA ANNIE
W 1973 r. powstał Ruch na rzecz Wolności Aborcji i Antykoncepcji (MLA
Objął całą Francję i przyczynił się do poszerzenia praw reprodukcyjnych.
Zamówiłam dla pana książkę, tak?
Wiersze Aragona.
- Będzie w piątek. Odpowiada to panu? - Super.
A za tę ile płacę?
Dobry wieczór.
20 franków.
- Proszę. - Doskonale, dziękuję.
- Dziękuję, do widzenia. - Do widzenia.
W sprawie książek zwracaj się do mnie
A grupa spotyka się za zasłoną.
Dziękuję pani.
Dzień dobry, witamy. Zaraz wrócę.
Dzień dobry.
Wejdź dalej, siadaj.
Dziękuję.
Usiądę tam.
Herbaty? Kawiarka się zepsuła.
Nie, dziękuję.
Zacznijmy.
Zapewniam, dobrze trafiłyście. Znajdziemy rozwiązanie.
Jestem Monique, pracuję w serowarni.
A to Hélène, pielęgniarka.
Jak wiecie, działamy tu nielegalnie,
ale nie potajemnie. Mówimy głośno, że kobiety przerywają ciążę.
Takich grup jest we Francji około stu Wszystkie współpracują.
Zaczęło się w zeszłym roku.
Lekarze sprowadzili do Francji metodę Karmana.
Tę grupę założyłyśmy pół roku temu,
dzięki Vivianne, która nas tu przyjmu i dwóm lekarzom.
Słyszałyście o metodzie Karmana?
To aborcja przez wyssanie.
Metoda powstała w USA.
Zabieg jest prosty i szybki. Trwa mniej więcej 20 minut.
Macie koleżanki, które skorzystały z tej metody?
Moja siostra przerwała ciążę z waszą pomocą.
W listopadzie.
Powiedziała mi, kiedy...
Przedstawisz się nam?
Opowiesz o sobie?
Dziś jest nas mało, mamy czas.
Ale - jak chcesz.
Mam na imię Françoise.
Zajmuję się dziećmi.
Szóstką dzieci.
Najstarsze ma 9 lat.
Żyjemy z jednej pensji, więc...
nie mogę już urodzić.
Nie stosujesz antykoncepcji?
Mąż nie chce.
Mówi, że od tego będę oziębła i utyję
O pigułce krąży wiele fałszywych informacji.
Będzie jeszcze okazja, by o tym porozmawiać.
- Wiesz, który to tydzień? - Okres spóźnia mi się o miesiąc.
Czyli pewnie szósty tydzień.
Do ósmego załatwiamy to tutaj. Później zostaje Holandia lub Anglia.
Bez obaw. Pojedziemy z wami, nie zawiedziemy was.
Françoise, miałaś już aborcję?
- Liczy się taka, którą zrobiłam sama - Oczywiście.
Jak to było?
Miałam 17 lat. Pierwszy raz uprawiałam seks.
I zaszłam w ciążę.
Nie chciałam mówić rodzicom. Rozumiesz dlaczego?
Koleżanka miała mieszkanie. Pozwoliła mi z niego skorzystać.
Powiedziałam rodzicom, że jestem u ni I zrobiłam aborcję.
- Wiedziałaś, że trzeba włożyć... - Coś do macicy, tak.
Wiedziałam, że aby w szpitalu zrobili łyżeczkowanie,
trzeba mieć krwotok. Uszkodzić jajecz
Więc... wzięłam...
Nie pamiętam co.
To nie był...
Coś wzięłam.
I włożyłam do środka.
Bardzo bolało.
Koleżanka znalazła mnie w kałuży krwi.
Pojechałam do szpitala. Tam...
wyłyżeczkowali mnie na żywca.
Wyzwali od dziwek.
"Ma nauczkę" - powiedzieli.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Jak ci na imię?
Annie.
Pracuję w fabryce materacy.
Mam dwoje dzieci, 16- i 9-letnie.
Nie chcę więcej rodzić. Skończyłam z
Ty też nie stosowałaś antykoncepcji?
Nie.
Zawsze uważaliśmy. Do tej pory się udawało.
Ale teraz... mieliśmy pecha.
- A ty? - Mam na imię Marie-Pierre.
Jestem nauczycielką.
I...
zaszłam w ciążę z mężczyzną,
którego naprawdę kocham.
I...
obiecał, że będzie uważał. Uwierzyłam, bo jest ode mnie starszy.
Ale on teraz...
nie chce nawet słyszeć o dziecku.
Jak myślisz,
utrzymałabyś ciążę, gdyby on tego chciał?
Tak.
A myślałaś o samotnym wychowywaniu dziecka?
Kiedy się zorientowałam, że jestem w ciąży,
pomyślałam: "Jak cudownie!
Noszę jego dziecko".
Ale kiedy zobaczyłam jego minę,
przestało być cudownie.
Miałyście już aborcję?
- Nie. - Tak.
Raz. U kobiety z dzielnicy.
- Czego użyła? - Drutów do robótek.
- Chcesz o tym opowiedzieć? - Nie.
Nie bójcie się, my nie używamy drutów Nie ma zagrożenia.
Czy to boli?
Może. Zależy od kobiety.
Ale nawet jeśli będzie bolało, to kró
Nie ma porównania z bolesnym łyżeczkowaniem.
Przepraszam, mam pytanie. Ile to kosztuje?
Nic. Trzeba tylko wstąpić do stowarzyszenia.
- Jak sobie radzicie? - Pracujemy ochotniczo.
Kto może dać trochę pieniędzy, daje.
Pieniądze przeznaczamy na sprzęt i wyjazdy do Holandii.
Tam trzeba płacić.
- Ja chcę wpłacić trochę pieniędzy. - Jeśli możesz.
- 300 franków? - Wspaniale. Ale nie musisz.
A... jak to będzie załatwione?
Najpierw spotkacie się z lekarzem.
Określi on długość ciąży
i przepisze leki do przyjęcia przed aborcją.
Pomaga nam doktor Chevals. Ma dla nas czas w piątki.
Spotkamy się jeszcze w przyszłą środę i wszystko wam wyjaśnimy.
Aborcja odbędzie się następnego dnia. W czwartek. Odpowiada to wam?
Tak.
Byłoby dobrze przeprowadzić to u którejś z was.
Można u mnie.
Ale mieszkanie jest małe.
Nie szkodzi. Trzeba tylko solidnego stołu.
Stół mam świetny.
Dobrze. Damy wam papiery dla doktora
oraz adres Jacqueline, u której będzie spotkanie.
Dziękuję.
Przepraszam. Czy...
- będę jeszcze mogła mieć dzieci? - Oczywiście.
- W lodówce są kartofle. - Rzeczywiście.
- Głodny jestem, co jemy? - Zapiekankę z kalafiora.
Nie masz nic zadane?
- Już odrobiłem lekcje. - Tak?
Wyprostuj się.
- Co? - Będziesz mniej płakać.
Szczypie!
Tak?
Oddaję.
Nie było pośpiechu.
Napijesz się kawy?
Dziękuję, ale mama czeka. Cześć!
Popilnować Pierrota? Strasznie dziś zimno na dworze.
- Mogłabyś? - Ktoś się bardzo ucieszy.
Prawda, słonko? Spójrz, kto tu jest.
Starsze dzieci posiedzą na górze. No dobrze.
- Do zobaczenia, dziękuję. - Leć.
Pa, Pierrot.
Dasz mu buziaka?
Chodź, malutki.
Paul, jeszcze raz. 6 x 7?
- Kiedy wróci tata? - Mówiłam: dziewiętnastego.
No, 6 x 7.
Czekam.
Mamo, tata dzwoni.
Ucz się tabliczki mnożenia. Zaraz cię przepytam.
Tato!
Porozmawiacie później. Ucz się.
Dobrze, a ty?
Znalazłam rozwiązanie, ale chcę to z tobą omówić.
- Miłego dnia. - Nawzajem, Annie.
Dzieci, chodźcie!
- Kiedy to będzie? - W przyszły czwartek.
Przedtem będzie rozmowa.
- O czym? - Nie wiem.
Zrobią to za darmo?
- Naprawdę? - Tak.
A przede wszystkim...
załatwiają to prawdziwi lekarze.
Uważaj. W życiu nie ma nic za darmo.
Dziwne, że lekarze nie każą płacić.
Annie, dlaczego nie przyszłaś we wtor
Nasza delegacja była u szefa.
Nie znam się na tej waszej polityce.
Dlaczego szepczesz?
Patrz. Zostawiłam je dla ciebie.
Paul już wyrósł z tego sweterka, który ci się podobał.
I są dwie pary ślicznych spodenek dla Remy'ego.
Dziękuję.
- Proszę. - Widzisz?
Cześć, Annie. Jak tam?
- Znowu ploteczki? - A jakże!
- Dzieci, już czas. - Rémy, Bruno, idziemy.
Ostatni zgniłe jajo!
Nie rozrabiaj. Prędziutko!
Proszę się odprężyć.
Tak, jak pani mówiła.
Szósty-siódmy tydzień.
Można się ubrać.
Pewnie już pani to słyszała, ale powtórzę.
Betadine to środek antyseptyczny,
atropina zapobiega omdleniom...
a Buscopan w zastrzyku przeciwdziała skurczom.
Norquentiel to pigułka. Przepisałem na rok.
Dobrze.
Ma pani jakieś pytania?
Nie wiem...
Ile razy była pani w ciąży?
Mam dwoje dzieci.
Raz poroniłam...
i 7-8 lat temu miałam aborcję.
Jaki był przebieg?
- Wszystkiego? - Tak.
Nie działo się nic wyjątkowego. Było normalnie.
A... co do reszty...
nie wiem.
Mamo?
- Przepytasz mnie z historii? - Nie mam czasu.
- Proszę. - Nie mam czasu!
Muszę pomóc koleżance. Wieczorem wychodzę.
Jutro też, pamiętasz?
Weź zeszyt, przetrę stół.
- Pamiętasz? - Tak, pamiętam.
Pójdziesz po Paula do sąsiadów.
- Mogę iść do Christiane i dzidziusia - Tylko nie siedź za długo.
Więc... włożymy ten wziernik.
Dotknij.
Gdy już będzie na miejscu, będzie widać szyjkę macicy.
Później tymi pałeczkami
będziemy rozszerzać szyjkę.
Bardzo powoli i delikatnie.
Jest kilka rozmiarów.
Trzymaj.
A jak wybieracie rozmiar?
Zaczynamy od najmniejszego.
Ten jest średni. Nie bardzo się różni od najcieńszego.
Po otwarciu szyjki macicy
wprowadza się kaniulę.
Na końcu są karby.
Delikatnie poruszając kaniulą, odklejamy jajeczko od ściany macicy.
To jest elastyczne,
nie uszkodzi macicy. Możesz dotknąć.
Wszystko się odkleja.
Po kawałeczku.
Później to odsysamy
za pomocą pompki rowerowej.
Wszystko wpada do butelki.
I koniec.
- To wszystko? - Tak.
Komuś zupy? Jest dużo.
- Chętnie. - Ja dziękuję.
- Przepraszam. - Tak?
Nie zrozumiałam.
Wysysasz wszystko pompką rowerową?
Źle wyjaśniłam.
Pompką wysysamy powietrze z butelki.
Pokażemy, żebyście zrozumiały.
Zaciskam...
A ja pompuję, żeby opróżnić butelkę z powietrza.
Patrzcie.
Ma dojść dotąd. Jeszcze trochę.
Gdy w butelce nie ma już powietrza,
odginamy rurkę i wsysamy.
Słyszycie? I wtedy...
wszystko delikatnie usuwamy.
Rozumiecie?
Uważaj!
Ale Paul...
Kochanie, muszę już iść.
Nie czekaj na mnie, bo nie wiem, o której wrócę.
Podgrzej bulion z mięsem.
I przypilnuj, żeby Paul się wcześnie położył.
Co jest twojej koleżance?
Nic takiego, będzie dobrze. Muszę jej przy czymś pomóc.
Słuchaj... jeśli nie wrócę do rana, idź do Christiane.
Dlaczego to mówisz?
Bez powodu. Wrócę. To tak na wszelki wypadek.
Idę.
- Dzień dobry. - Cześć, Annie.
Proszę, wejdź.
- Dzień dobry, Annie. - Wszystkie są w salonie.
- Wejdź. - Dzień dobry.
- Zrobię miejsce. - Jestem Jean.
Lekarz. Pracuję w szpitalu z Hélène.
No tak.
- Do zobaczenia za chwilę. - Tak.
- Usiądź. - Dzień dobry.
- Znasz Nicole? - Nie.
W stowarzyszeniu od pół roku. Nie byłam na ostatnim spotkaniu.
Zacznijmy.
Która z was czuje się gotowa i chce być pierwsza?
Ja.
Chodźmy.
Nie gorąco ci?
Gorąco.
Uwaga, ukłuję.
I już.
Po wszystkim. Możesz to zostawić.
- Bolało? - Nie, w porządku.
Wszystko będzie dobrze.
- Proszę. - Bardzo dobrze.
Cofnij się trochę. Patrz.
Tak dobrze.
- Wygodnie ci? - Tak.
Pośladki do przodu.
Jeszcze trochę. Do krawędzi stołu.
- Tak? - Dobrze.
- Zimno ci? - Nie.
- Mamy skarpetki. - Nie trzeba, dziękuję.
Wszystko będzie dobrze.
Nogi trochę szerzej.
Doskonale.
- Możemy zacząć? - Tak, tak.
Wprowadzę wziernik.
Przez chwilę będzie nieprzyjemnie.
Wiesz, jak wygląda twoja szyjka macicy?
- Nie. - Pokażę ci.
Weź lusterko.
Umieść je między nogami. O, tak.
Już.
Widzisz tę śliczną różową kulkę?
- Tak. - To szyjka macicy.
- To jest szyjka? - Tak.
- Ładna, prawda? - Tak!
Zamknęła się po zapłodnieniu.
2-3 cm za szyjką
znajduje się macica. Możesz ją sobie wyobrazić?
Tak, chyba tak.
Najpierw odkażę maścią Betadine.
Oddychaj. Dobrze.
Patrz na mnie. Skup się na mnie.
Długo jesteś po ślubie?
Tak, 20 lat.
Wielka miłość?
Tego nie wiem.
Za pomocą kulociągu
chwycę szyjkę macicy.
- Dobrze? Zaczynam. - Skup się na mnie i oddychaj.
Właśnie tak.
Głęboko.
Teraz rozszerzacze.
Bardzo dobrze.
- Wprowadzam pierwszy rozszerzacz. - Dobrze.
Wdech, właśnie tak.
Patrz na mnie. Skup się na mnie.
Bardzo dobrze.
- W pracy wszystko w porządku? - Tak.
Pracujesz w fabryce?
- Tak. - Wszystko dobrze.
Mam tam koleżanki.
- To ważne. - Tak, jest miło.
- Podaj kaniulę. - Będzie bolało?
Annie, teraz pompuję.
Tak, jak wyjaśniałam. Odsysam powietrze z butelki.
Zaśpiewać ci?
- Tak, proszę. - Odklejam śluzówkę.
- Jeśli będzie bolało, powiedz. - Dobrze.
Co mam zaśpiewać?
Patrz na mnie.
Oddychaj.
To minie.
Skup się na mnie.
Muszę wszystko wyciągnąć. Staram się to zrobić jak najszybciej.
- Patrz na mnie. - Oddychaj.
- Mogę kontynuować? - Tak, dobrze.
Oddychaj.
Już minęło.
Możesz jeszcze pośpiewać?
Chyba skończyliśmy. Chwileczkę.
Już prawie.
Boli? Jak się czujesz?
Trochę boli, ale to nic.
Można kontynuować.
Jeśli chcesz, możesz usiąść.
- Już po wszystkim? - Tak.
To dobrze.
Gorąco mi.
- Gorąco. - Możesz zejść ze stołu?
- Niebywałe. - Oprzyj się.
Tak, dobrze.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
- Dziękuję, doktorze. - Mam na imię Jean.
- Dziękuję, Jean. - Wypij.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Wcale nie bolało.
Dziękuję, dziękuję. I za piosenkę.
Gdybym wiedziała, wcale bym się nie bała.
- W porządku, Marie-Pierre? - Tak.
Odstawiliśmy łóżko na miejsce. Zaraz wrócę.
Sprawdzę, co z makaronem.
Wszystko dobrze poszło.
Idę. Mam dziś dyżur.
- Mam wziąć walizkę? - Tak.
Dobrze.
- Do widzenia wszystkim. - Do widzenia, Jean.
- Makaron gotowy. - Wszystko jest.
Można jeść.
- Dzięki, Nicole. - Zgłodniałyśmy.
- Dobrze mi to robi. - Pycha, Marie-Pierre!
Dziękuję.
Myślałyście o pigułce? Dla mnie to było wyzwolenie.
Kochać się bez obawy...
- To wspaniałe. - Pigułka jest droga.
Poprosiłam lekarza, ale mnie pogonił.
- To samo. - Ja się nie odważyłam.
To mężczyźni decydują, czy zajdziemy w ciążę.
Gdybyśmy my, kobiety, miały wybór,
to by była rewolucja.
Dla nich kobieta, która może się pieprzyć do woli,
nie bojąc się ciąży, to oczywiście...
- Dziwka. - Właśnie.
- Otworzę. - Nie, ja pójdę.
Nigdy nie myślałam o...
To Bernard, mój mąż.
Wszystko się udało.
Pójdę już.
Bardzo dziękuję.
- Możemy kogoś podwieźć? - Ja poproszę.
- Dobrze. - Dziewczyny...
Przez najbliższe dni obserwujcie temperaturę i krwawienia.
W przyszłym tygodniu wizyta kontrolna u doktora Chevalsa.
Jasne.
- Dziękuję. Do widzenia. - Cześć, Françoise.
Nie będziesz dziś sama w domu?
Nie, jest córka. I mam sąsiadkę.
No dobrze. Nie wiem, jak wam dziękować.
Możesz wrócić i nam pomagać.
Nie potrafiłabym.
No i mam pracę, dzieci...
Ja jestem tu od niedawna.
Do widzenia. Cześć, Marie-Pierre. Pa, Nicole.
Do widzenia, Annie.
Halo? Tak.
Nie przeszkadzasz, nie spałam.
Naprawdę?
Dobrze poszło.
Wszystko ci opowiem. Ludzie byli bardzo mili.
Nie, prawie wcale.
Mamo?
Kochanie.
Nie śpisz?
- Dobrze się bawiłaś z koleżankami? - Tak.
Zostawiliśmy ci trochę bulionu. Jest pyszny.
Wyglądasz na zmęczoną.
Tak, pora spać.
Odprowadzę cię.
Moje słonko.
Wszystko wygląda dobrze.
Zespół z MLAC się spisał. Jakieś pytania?
Nie. Dziękuję.
Halo.
Dzień dobry pani.
Tak, oczywiście.
Nie.
Spokojnie.
Proszę dzisiaj do mnie przyjść.
Do gabinetu. O 19.00, po ostatniej pacjentce.
Do widzenia pani.
- Przepraszam, doktorze. - Tak?
Dlaczego pan to wszystko robi?
Dlaczego?
Proszę posłuchać...
widziałem wiele kobiet gotowych na wszystko,
by zakończyć ciążę. Jedna z nich przyszła do gabinetu.
"Mam 38 lat. Urodziłam pięcioro dziec i znów jestem w ciąży".
Położyła na stole sondę.
"Proszę mi ją włożyć, a zapłacę 100 000 franków".
Wyjaśniłem, że nie mogę.
Że trzeba donosić ciążę. "Zna pani prawo. Wie pani, co ryzykuj
Była zrozpaczona. Dwa tygodnie później odebrała sobie ż
- Powinienem był iść z tobą. - Nie przejmuj się. Wszystko gra.
Czekaj, coś ci pokażę.
Zaraz zrozumiesz.
- Co to? - Widzisz? To jest macica.
A to się nazywa kaniula.
Jest elastyczna, więc nie przebije ma jak druty do robótek.
- A to strzykawka? - Zależy od grupy.
W tej używa się odwróconej pompki rowerowej.
- Zrobił to lekarz? - Tak, młody.
Nie taki jak wszyscy.
Mówi do pacjentki. Objaśnia, co robi.
To naprawdę pomysłowe. I biorę pigułk
- Naprawdę? - Tak.
- Opowiedz o nowym szefie. - Lepiej nie.
- Tato, pokaż prezenty! - Chodźcie.
No dobrze.
- Byłeś grzeczny? - Tak.
Znasz tabliczkę mnożenia? Proszę.
Indianie!
Proszę. Mam nadzieję, że kolor ci się spodoba.
I kawiarka dla mamy.
- To jest kawiarka? - Tak. Podoba ci się?
- Moja działa. - Włoskie są najlepsze. Zaparzysz kaw
Cześć.
- Mówił, że przyjdziemy? - Tak.
- Znasz Gilles'a? - Nie. Miło mi.
Cześć.
- Philippe, jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Nie zatrzymam was na długo. - Pokażę ci papiery z syndykatu. Poga
Aborcja to zabójstwo...
- ...niewiniątka. - Wariaci. Rzygać się chce.
Nic więcej nie ma?
Jest jeszcze jeden artykuł.
50 aborcji.
PRAWO DO ŻYCIA I ŚMIERCI
Mówią o MLAC-u.
50 zabiegów.
Protest stowarzyszeń katolickich.
Katole są wściekli.
LIBERALIZACJA PRAWA ABORCYJNEGO W SZWAJCARII BUDZI EMOCJE
- Do pracy. - Moment.
- Co za bzdura. - Chodź.
- Była u ciebie Christiane? - Miała spotkanie. Popilnowałam Pierr
Miło z twojej strony.
Proszę.
Cassoulet.
Jest ktoś w domu? Annie?
- Roger? - Źle z Christiane.
- Co się dzieje? - Poszliśmy do kobiety.
Podobno dobrej, ale Christiane krwawi i ma bóle.
Trzeba do szpitala. Idź po nią.
Philippe, samochód, jedziemy do szpitala.
Szybko! Christiane boli brzuch.
Jedziemy do szpitala. Dzieci są na górze.
Jak ja to powiem dzieciom?
Co mam im powiedzieć?
Zaparzę herbatę.
Powinnam była się domyślić, kiedy wczoraj przyszła.
Dlaczego mi nie powiedziała?
A ja...
Przestań. To nic nie da.
- Gdybym jej powiedziała... - Już dość.
Teraz śpij.
Dzień dobry.
- Nie mogę znaleźć... - Dzień dobry.
O, dzień dobry.
Przyszłam pomóc. Przyniosłam kawiarkę
Jeśli dobrze pamiętam, wasza się zepsuła.
Super.
Dobrze się czujesz?
Tak.
- Jest wszystko? - Tak.
- Zaraz przyniosę kawę. - Dziękuję.
Mam dla ciebie prezent.
KOBIECY ORGAZM
- Dziękuję. - Zerkałaś na to.
Te po ósmym tygodniu - proszę do środka.
Bez obawy, roleta jest opuszczona. Objaśnimy, co z wyjazdem.
Chodźmy.
Tam jest miejsce.
Częstujcie się.
Annie, trzymaj.
- Pomożesz im wypełniać? - Dobrze.
Wszystko w porządku? Wypełniłaś formularz?
Usiądź na tym krześle.
No dobrze.
- Jak ci na imię? - Chantal.
- Ile masz lat? - 17.
Przyszłaś sama?
- Nie powiedziałaś mamie? - Nie.
- Mama wie, że masz chłopaka? - Nie mam chłopaka.
Jasne.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
- Boję się bólu. - To normalne, rozumiem.
Zobaczysz, szybko będzie po wszystkim.
- Będzie dobrze. - Pani też to zrobiła?
Tak. Jak wszystkie kobiety tutaj.
Chantal... kiedy ostatni raz miałaś miesiączkę?
Przykro mi, nie od razu się zorientowałam.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
- Nie martw się. - Przykro mi.
Dobrze się tobą zajmiemy.
Niczemu nie zawiniłaś.
Będzie dobrze.
Chodź do nas. Wszystko wyjaśnimy.
- W porządku? - Tak.
Cześć wszystkim.
Richard, to nie targ!
Przepraszam.
- Widziałeś gazetę? - Nie.
Super! Wspaniale!
DOŚĆ TAJEMNIC. METODA KARMANA
- Cieszę się, że przyszłaś. - Tak, to dobrze.
Sprawiło mi to przyjemność.
W dużej grupie jest lepiej.
Cholera, to Hervé. Cześć, dziewczyny.
Miłego wieczoru.
Podwiozę cię, to po drodze.
Pomogłam. To było łatwe.
Przyszło dużo kobiet. W takiej grupie jest lepiej.
Odkryłam niesłychaną organizację.
Podróże do Holandii są cholernie drog
Wynegocjowali z tamtejszymi klinikami
dziesięć aborcji w cenie ośmiu.
Masz pojęcie? Obłęd!
- Zamurowało mnie. - Dobrze, że to robisz.
Dziś przyszedł do nas szef.
Opowiem ci. Kiedy wszedł, byłem z Thierrym...
To właśnie miałam wyjaśnić.
Dziś są dwie grupy. Jedna z Jeanem,
druga z Claudine, którą zaraz poznacie.
Byłoby świetnie, żebyście ustaliły,
która pójdzie pierwsza. Niedługo zaczniemy.
Zaparzę herbatę.
- W porządku? - Boję się.
Bez obawy. Jestem tu, jak prosiłaś.
I będę czekać, aż wyjdziesz.
Chciałabym, żebyś była przy mnie.
Proszę.
Dzień dobry.
Wiesz, gdzie jest lekarz?
- To ja. - Przepraszam, pani doktor.
- Nie ma za co. Mów mi na ty. - Dobrze.
Mała chce, żebym przy niej była, ale ja nigdy nie pomagałam.
Jean niedawno zrobił mi aborcję. Chciałam uprzedzić.
- Świetnie, że zostaniesz. - Dobrze.
- Jestem Claudine. - Dzień dobry.
- Jak ci na imię? - Chantal.
To ja zrobię ci aborcję. Wszystko będzie dobrze.
Już prawie po wszystkim.
- Skończone. Po wszystkim. - Już.
Byłaś świetna. Naprawdę.
Przysuń pośladki do krawędzi.
Trochę bliżej.
Co się dzieje?
Wszystko będzie dobrze, nie bój się.
Nie o to chodzi.
Powiedz, co się dzieje.
- Nie mogę. - O czym mówisz?
To dziecko...
Chcesz je zatrzymać?
Mąż mówi, że to niemożliwe.
Decyzja nie należy do niego.
Jeśli chcesz urodzić, to urodzisz. Ta
Odwieźć cię do domu?
- Chcesz zobaczyć swoją szyjkę macicy - Nie.
- To złe. Robię coś złego. - Wcale nie.
Oddychaj.
Rozszerzę szyjkę macicy.
- Już dobrze. - Nie jest dobrze.
- Robię coś złego. - Nie ściskaj nóg.
Nie mogę tego zrobić. Nie mam prawa.
Masz prawo.
Teraz wprowadzę kaniulę.
- Co? - Już kończymy.
- Co? - Kaniula. Monique będzie pompować.
- Oddychaj ze mną. - Monique będzie pompować.
To złe. Kocham moje dzieci.
Oczywiście, że je kochasz.
- Ale jestem zmęczona. - Tak.
Już nie mogę.
To słuszna decyzja. Odpręż się. Jeszcze troszeczkę.
Może boleć, ale niedługo.
- Już kończę. - Boli.
Już prawie. Oddychaj. Robię to jak najdelikatniej.
- To złe. To grzech. - Nie.
- Skończone. - Oddychaj głęboko.
Tylko sprawdzimy.
Już po wszystkim.
- Załatwione. - Mogę zobaczyć?
Tak, możesz.
- Patrz. - To jest wszystko?
Tak.
Widzisz? Niewiele tego.
- Dobrze wam poszło? - Tak, a wam?
Też. Opowiem ci.
- Jak pięknie. - Wspaniale.
Jak się czujesz, Chantal?
Smakuje ci?
To jest dobre, próbowałaś?
Ubrudziłaś sobie usta.
Idę, Claudine. Znów mam dyżur.
Baw się dobrze.
Do widzenia.
- Do widzenia wszystkim. - Cześć, Jean.
- Ile masz dzieci? - Pięcioro.
- Ile masz lat? - 25.
- A pani ma dzieci? - Tak, dwoje.
- Są już duże. - Dobrze jest mieć dwójkę.
Albo trójkę.
Moja matka urodziła jedenaścioro.
Rozdasz?
Jean nigdy nie zostaje, żeby porozmawiać.
Ty czasami tak.
Bo on nie jest kobietą.
Wiesz, co powiedział przed wyjściem?
"Kto sterylizuje sprzęt na przyszły tydzień?".
- To tylko pytanie. - Nie.
Zgrywa szefa, wydaje polecenia.
- Przesadzasz. - Nie jesteśmy jego służącymi!
- Rozmawiałaś z tą młodą. - Tak.
Całe życie milczymy. A tu robimy coś cudownego.
Wszystkie wstydliwe tematy stają się szlachetne.
Ależ ona ma klasę.
Dlaczego wam pomaga?
Każda ma swoje powody.
Nawet żona prefekta przyszła na aborcję.
Niemożliwe.
Tu jest szybciej i dyskretniej niż w klinice.
- Fakt. - Céline nie tylko daje nam lokal.
Dopłaca do wyjazdów do Holandii, gdy brakuje nam pieniędzy.
Nie obnosi się z tym.
Świetnie się dziś spisałaś.
Byłoby super, gdybyś jeszcze przyszła
Dobrze.
- Przestraszyłaś mnie. - Wybacz, słonko.
Jak tu zimno!
- Jak poszło z Paulem? - Dobrze.
Nauczyłam go dzielenia.
- Biedaczek się pogubił. - Bo to trudne.
Dziękuję, kochanie. Jesteś wspaniała.
Caroline?
Gdyby spodobał ci się chłopiec, umiałabyś się zabezpieczyć?
Dlaczego o tym mówisz?
Tak po prostu.
Wybacz, może to zły moment.
Moja matka niczego mi nie mówiła.
Chciałabym, żeby z nami było inaczej.
- W razie czego pytaj. - Idę spać.
- Gasimy? - Czekaj, dokończę.
Co to jest?
KOBIECY ORGAZM
- Macie tam D? - Chyba tak.
Seks-shopy tak, antykoncepcja nie.
- Wiwat hipokryzja! - Tak!
Nie za dużo farby, bo będą zacieki.
Możesz pogrubić pierwsze litery.
Ujdzie. Zrobiłam, co mogłam.
Trzeba wam czegoś?
Jeśli czegoś potrzebujecie, to mówcie teraz.
Nikt nie słucha?
Pięknie!
Bardzo dobrze. Dlaczego nie używasz szablonów?
Bo tak wolę.
Skoro tak, to się nie wtrącam.
Widać postępy. Ładny ten niebieski.
Cześć wszystkim.
- Dzień dobry. - To Denis.
Miło mi. Richard.
Vivianne, właścicielka.
I Alain.
- Pozostali też są? - Tak.
Idę, jest sporo osób.
- Tam jest centrum? - Tak, oprowadzę cię później.
Co przygotowujesz?
- Transparent na autobus. - Wielki.
"Wracamy z aborcji...
- w Holandii". - Podoba ci się? - 20 m.
- Niesłychane. - Cześć.
Przedstawiam Denisa. Jest laryngologi ale chce się przeszkolić.
W trójkę możemy robić 9 aborcji tygodniowo.
Dobrze, ale to nie wystarczy.
To już coś.
Nasza misja nie polega na zaspokojeniu popytu.
Chcemy pokazać ten skandal. Aborcje muszą być wzorowe.
Mów kobietom, że nie są wzorowe.
Helene chce powiedzieć, że nie zdołamy pomóc wszystkim.
Trudno znaleźć lekarzy.
Musimy więc robić to same.
- Ma ktoś taśmę? - Tutaj.
- Przepraszam za to nerwowe powitanie - To nic.
Wszyscy są zmęczeni.
- Mamy dużo zgłoszeń. - Rozumiem.
- Byliśmy we dwoje. - Jesteś Claudine?
- Ginekolog. - Tak.
To ja będę cię szkolić.
Cześć. Richard?
Chciałabym powiesić plakat w pracy.
- Zaraz przyniosę. Przykleisz? - Tak.
To dobry pomysł.
Vivianne...
Obok niebieskiego auta stoi facet.
Obserwuje nas od kilku godzin.
Tak, to tajniak.
- Tajniak? - Tak. W porządku.
- Jeszcze jest? - Tak.
Denis, przywitaj się z policją.
Żal mi go.
Aby zmienić prawo, musimy być widoczni.
On notuje, obserwuje kobiety. To dla nas dobrze.
- Widzi skalę akcji. - Właśnie.
Koleżanka z grupy z Paryża mówi,
że w zeszłym tygodniu było 300 kobiet.
Na dworze, przy wszystkich.
- Wstyd dla rządzących! - Już mają kłopot.
Ujawniono, że rocznie przez nielegaln aborcje umiera 5000 kobiet.
- 5000! - Jedni mówią, że 300, inni, że 2000.
- Nie ma pewności. - Tak czy siak to za dużo.
- Do widzenia. - Cześć, Annie!
- Zabierzesz się z nami? - Tak.
- Jean, odwieziesz mnie? - Jasne. - Cześć!
- W porządku? - Tak.
- Jak dzieci? - Dobrze.
Śpią?
- Nie potrzebujemy problemów z policj - Bez obawy.
To jednak nielegalne.
- Tak, ale... - Nielegalne.
No właśnie.
Pamiętasz manifest trzystu lekarzy
- przeprowadzających aborcje? - Tak.
Siedmiuset chciało się podpisać,
ale zrobiło to tylko trzystu, żeby nie przyćmić Manifestu 343 Dziwe
Rząd znalazł się pod ścianą.
Nie pozwą trzystu lekarzy.
Po procesie ostatniego lekarza, w Grenoble,
była tak wielka manifestacja, że go nie skazali.
MLAC ma już 150 grup. Nie wsadzą nas.
- Aż tyle? - Tak.
- Są wszędzie. - Tak. To wszystko...
bezpośrednie, kolektywne działania... To piękne, prawda?
Uświadomimy im, że nie przeszkodzą kobietom w przerywaniu ciąż.
Widząc, że nikt nie przestrzega prawa,
będą musieli zmienić ten cholerny przepis!
Szef zdjął plakat?
Tego już nie zdejmie.
Powiesimy jeszcze dziesięć.
- To naprawdę za darmo? - Tak.
Hélène prosi o więcej wzierników.
Nie może tylu brać ze szpitala.
Woli te plastikowe, mniej zimne. Mógłby pan zamówić?
- Zrobię to. - Dziękuję.
- Jak wam idzie? - Dobrze.
Żadnych kłopotów z wysysaniem?
Żadnych. To proste.
Proszę. Wszystko podpisane.
Dziękuję.
To proste? Dam pani coś do przeczytan
Co to jest?
"Wszystko, co może zmienić lekarza w usługodawcę,
działającego na życzenie użytkownika,
godzi w interesy istoty ludzkiej.
Aborcja na życzenie kobiety, a nie ze wskazania lekarza,
byłaby czynem czysto technicznym, nieakceptowalnym dla lekarzy".
To list od Rady Lekarskiej.
Mówią, że lekarz musi stawiać diagnoz
a nie ulegać woli kobiety, która chce aborcji.
Jeśli ten przepis przejdzie,
to zakwestionuje decyzyjność lekarzy.
A jeśli niektórzy powiedzą:
"Sami to zrobimy, procedura jest łatw
Lekarze zajadle bronią swojej władzy.
- Banda starych palantów. - Nieźle to pani ujęła.
Więc... proszę.
Zrobisz kiełbaski.
15 minut na patelni.
To jest garnek. To patelnia.
W garnku ugotujesz ryż.
10 minut od zagotowania wody.
Dwie garści na osobę. Koniecznie posó
Zjesz z Paulem. Caro źle się czuje, zostaw dla niej trochę.
- Ja idę do MLAC-u. - Znowu?
- Tak. - Późno wrócisz?
Trudno powiedzieć.
Pomożesz mi.
I już po wszystkim.
Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
Mogę?
Połóż się.
Powolutku. Bardzo dobrze.
Wszystko idzie dobrze.
Bardzo dobrze.
Rozluźnij się.
Oddychaj.
Jesteśmy przy tobie.
Oddychaj.
Właśnie tak, dobrze.
Już po wszystkim.
Muszę wstać.
- Zjedliście śniadanie? - Tak.
Mamo?
Widziała cię moja koleżanka.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Chyba nie zauważyłam, że dorosłaś.
Tak umarła Christiane?
Co tam robisz?
Cóż...
przyjmuję kobiety.
Rozmawiam z nimi.
Razem nabieramy sił,
znajdujemy rozwiązania.
Jesteśmy razem.
I...
Dowiaduję się wielu rzeczy.
Na przykład?
Na przykład...
Kobiety z MLAC-u coś mi pokazały.
Teraz ja ci to pokażę. Chodź.
Co to jest?
Możesz obejrzeć swoje narządy.
No nie, mamo!
Ale...
To ważne. Trzeba znać swoje ciało.
Zyskasz dużo czasu, nie będąc taką ignorantką jak matka.
Zapewniam cię.
- Rozumiecie procedurę? - Tak.
- To nie jest skomplikowane. - Łatwizna.
Kiedy założycie grupę?
Jeszcze nie wiemy. Oglądamy lokal.
Chcemy być gotowi, gdy zmienią przepi
Na studiach nas tego nie nauczą.
Teraz znamy sprzęt.
Macie pytania?
Zrozumieliście, jak trzeba rozmawiać z kobietami?
Znieczulenie werbalne?
- Jak możesz się skupić, cały czas mó - Dajemy radę.
Lubię się koncentrować na zadaniu.
Mamy salę jeszcze przez 10 minut.
Zdejmij spodnie.
Połóż się.
Wezmę to.
Oprzyj stopy.
Bardzo dobrze. Tutaj.
Dobrze.
Trochę do przodu. Widzisz moją rękę?
Dosuń pośladki do mojej ręki.
Jeszcze, jeszcze... już.
Dobrze. Rozsuń nogi.
Do kobiety w tej pozycji zawsze trzeba się zwracać inaczej
- A ty i tak jesteś w bieliźnie. - Rozumiem.
Są kobiety, które urodziły piątkę dzi a nie wiedzą, co to jest szyjka macic
Inne myślą, że dzieci i mocz wychodzą tą samą drogą.
Bo lekarz kładzie kobietę i wykonuje zabieg,
bez słowa, zadowolony z siebie.
- Tak już być nie może. - Jasne.
Musisz przekazywać swoją wiedzę.
To bardzo ważne.
Twoja kolej.
Nie trzeba, już zrozumiałem.
...jak Rada Lekarska może utrzymywać
tak nieprzejednane stanowisko?
Jesteś zmęczony.
Cholernie ciężki dzień.
- Michel zranił się przy maszynie. - O, nie.
To nic groźnego, ale...
firma nie chce zapłacić za leczenie. Zrobiliśmy zebranie.
Zmieniłaś coś? Byłaś u fryzjera?
Nie.
- Zrobiłaś coś z brwiami? - Nie.
Zaparzę kawę.
Nie będę często dopuszczana do głosu
bo jestem w innym studiu. Powiem więc, co mam do powiedzenia,
zanim mi przerwą.
Philippe! Otwórz, to Hélène!
Każda kobieta wie, że trudniej jest wychować dzieci niż dokonać aborcji.
Aborcja przeprowadzona umiejętnie, delikatnie...
Nie pamiętam, kto to powiedział, nie pozwolono mi się odezwać.
Chodź szybko!
Ktoś powiedział, że są szczególne przypadki.
Kobieta powinna przerywać ciążę tak, jak chce.
Nawet w swojej sypialni.
Szpitale, jak powiedział dr Netter, nie mają warunków,
by przeprowadzić wszystkie potrzebne aborcje.
Zabiegi nie muszą się odbywać w szpitalach,
wystarczą przeszkolone zespoły.
Nie trzeba należeć do Rady Lekarskie by przeprowadzać aborcje,
bo procedura jest prosta.
Mówią państwo o rozwiązłości seksual Pan minister to powiedział.
Te słowa są pogardliwe, ohydne.
Seksualność kobiet nie jest bardziej
rozwiązła niż mężczyzn.
Nie dzielmy młodych kobiet pod względem seksualności.
To oburzające. Nie powinniśmy słyszeć takich określ
Pytacie, czy to rozsądne, by "dawać wolność".
Sami mężczyźni.
Zastanawiacie się, czy dać wolność milionom kobiet we Francji.
"Czy potrafią być odpowiedzialne?".
Uważacie nas za głupiutkie osóbki,
niesamodzielne szczenięta.
Nie dajecie nam prawa do stanowienia o własnym ciele.
Co dzień ryzykujemy dla wolności.
Kobiety ryzykują życie, przerywając To znaczy, że wiemy, czego chcemy.
Nie możesz mieć aborcji co trzy miesiące.
Bierz pigułkę.
- Nie chcę. - Dlaczego?
Bo musiałabym co wieczór ulegać mężowi.
Mam tydzień oddechu na miesiąc. Bez tego umrę.
Przynajmniej mogę powiedzieć, że owuluję i teraz nie można.
Jak będę odmawiać, biorąc pigułkę?
Przecież nie powiem: "Nie chcę cię".
Mąż nie musi wiedzieć, że bierzesz pigułkę.
Zastanowisz się?
Chodźmy do pozostałych.
Znajdźmy ci miejsce.
Może tam? Zmieścisz się.
- Gdzie chcesz usiąść? - Wszystko jedno.
Nie ma już formularzy. Wezmę czyste kartki.
Może być?
W porządku?
Na pewno? Nie wygląda na to.
To Hervé.
- Boję się go. - Kochana...
Wiesz, że Pompidou nie żyje?
Dobry wieczór.
- Serge, Monique... - Cześć.
Koleżanka z MLAC-u.
Jesteś ładna jak na czerwoną zakonnicę.
Monique u nas przenocuje.
Proszę.
Napijesz się czegoś?
- Wody. - Dobrze.
Przepraszam, idę spać.
Kiepsko wyglądasz, moja biedna Annie.
Po prostu jestem zmęczona.
Mylicie się z tą aborcją.
Wkurzasz mnie.
Robimy coś konkretnego.
Nie poprzestajemy na gadaniu.
Znosisz to? Twojej żony nigdy nie ma w domu.
Wasz syn włóczy się po ulicach.
Przestań, Serge. Daj nam spokój.
Wszyscy walczymy.
Już późno.
- Jak on może? - Nie podoba mi się, co mówi o Paulu.
Miał już wybuchy złości, ale żeby przy dzieciach?
- Bardzo się boję. - Rozumiem.
Może się uspokoi, widząc, że nie wróciłaś do domu.
Wie, że wrócę. Z powodu dzieci.
To na nic.
Nieprawda. Odetchniesz trochę.
I pokażesz mu, że są granice, do chol
Nie martw się.
Wszystko się ułoży.
Wkłuwasz się tutaj. W prawą górną ćwiartkę.
Nie jestem pewna...
- Śmiało. Ja się nie boję. - Zaczekaj.
Patrz.
- Mogę podciągnąć spodnie? - Tak, dziękuję.
Poćwicz na tym. Jest podobnie.
- Nauczę cię też badania przez pochwę - Nie, nie.
Hélène, ja nie mogę.
Rozmawiam z kobietami, śpiewam im, trzymam je za rękę, ale...
dotykać ich nie będę. Boję się, że zrobię im krzywdę.
Spokojnie, rozumiem.
- Nie mogę. - A ja się chętnie nauczę.
Tak...
- Tutaj. - To jest trudne.
Tu jest poduszeczka.
Tak.
- Czujesz? Czujesz? - Miękkie.
Miękkie?
Wyczuwasz coś szorstkiego?
Tak, czuję...
trochę drapie.
- To strefa prostaty. - Co?
- To my mamy prostatę? - Tak.
Ojej.
A to nowina!
Cóż...
No dobrze. Więc...
Jakie to dziwne!
Kiedy się śmieję, to...
Ściska moje palce.
Ściska palce. To mięśnie krocza.
- No tak. - Rozumiesz?
Nie mamy wsparcia politycznego.
Trzeba wywierać presję. Wybory za miesiąc.
Nic nie wiadomo.
Co z księgarnią?
Nie masz pojęcia, ile osób tu przychodzi.
Trzeba informować opinię publiczną.
We Francji jest ponad 200 ośrodków ML Mnóstwo!
- Nie zdołamy pomóc wszystkim kobieto - Co więc?
Nie możemy robić selekcji. To wstrętn
I jest nas za mało.
Rozumiem. Trzeba im wyjaśnić.
Upolitycznić je. Świadomość polityczna jest ważna.
Na aborcje mogą jeździć do Holandii.
Jak zapłacą?
Co mają zrobić pracujące matki z dzie Powiedz im.
Jak pomożemy tym kobietom? Potrzebujemy więcej osób.
Znam kogoś, ale jeszcze niczego nie mogę obiecać.
- Szkolę kolegę anestezjologa. - Super.
Kiedy będzie gotów?
Może wyszkolisz mnie?
Nie jesteś lekarzem.
Ale pielęgniarką. I mam doświadczenie
Twój anestezjolog zna ciało kobiety?
Wkładał już wziernik? Ja tak.
Wiem, że jako pomocnice dużo się nauczyłyście.
Traktujesz nas jak recepcjonistki.
To procedura medyczna. Wykonuje ją lekarz.
Absolutnie.
- Nie zaryzykuję szkolenia nielekarzy - Jakie to ryzyko?
Jakie?
Kobiety będą przerywać ciąże, jak się da. Znamy efekt.
Właśnie.
Boicie się utraty władzy?
Nie chodzi o władzę, ale o bezpieczeństwo.
Nie masz świadomości ryzyka.
- Nie możesz tak mówić. - Przykro mi.
No, nazwij nas idiotkami.
Ciągle tłumaczymy kobietom, że to bezpieczna metoda.
Bezpieczna tylko dla lekarzy? Przecież to sprzeczność.
Walczycie z władzą lekarzy w szpitala
ale nie pomożecie kobietom ze swojego MLAC-u?
- Nie o to chodzi. - Tak!
Właśnie o to. Cholera!
Wiemy, że aborcja jest bezpieczniejsza niż poród.
A kto odbiera porody?
- Położne. - No właśnie.
One nie są lekarzami.
Słuszna uwaga.
- A w razie problemu? - Zrobimy to, co wy.
W razie krwotoku wieziesz kobietę do szpitala. Ja też będę.
Mam takie kompetencje jak ty.
Nie skończyłam medycyny, ale jestem uważniejsza.
- U nas nigdy nie było powikłań. - Tak, być może.
Jean, myślałam, że walczysz z monopolem lekarzy.
- Tak. - I właśnie o tym mówimy.
Więc co robimy?
Jeśli się czujesz na siłach, to zgoda.
- Jean wie? - Rób to...
...w inne dni niż ja. Żebym mogła ci pomóc.
W razie wątpliwości - do szpitala.
- Jestem gotowa. - Wiem.
- Monique, asystuj jej. - Tak.
- Annie, zostajesz ze mną? - Dobrze.
Wszyscy się zgadzają?
- Uważaj na głowę. - Nie zabrudź się.
- Ładnie pachniesz. - Sukienka...
Nie zaciągnij rajstop.
Siedź, Paul.
W drogę!
Zaraz przyjdę.
Claudine, co się dzieje?
Monique zajęta, Hélène ma dyżur. Jestem sama.
- Dziś jadę na ślub. - Wiem.
Ta kobieta jest w bardzo trudnej sytuacji.
- Możemy to przełożyć na wtorek? - Co się stało?
Kobieta...
To pilne.
- Źle się składa. - Tak.
- Czekam w samochodzie. - Już idę.
- Przykro mi, jadę z rodziną. - Mamo!
Naprawdę nie mogę.
Mamo!
Annie, oszalałaś?
Szyjka jest otwarta.
Wprowadzam kaniulę.
Dobrze.
W porządku?
Już. Oddychaj głęboko.
Wszystko idzie dobrze.
- Zaczniemy wypompowywać powietrze. - Tak.
Zaczynam odsysanie.
Możesz czuć lekkie skurcze.
- W porządku, mogę kontynuować? - Tak.
Dziękuję.
Przyjęcie się udało?
Tak, wszyscy cię pozdrawiają.
Przepraszam, dzieci.
- Dobrze się bawiliście? - Byli wszyscy kuzyni.
Tata wyszedł?
Zostawił ci kartkę przy telefonie.
ZOSTANĘ KILKA DNI U SERGE'A.
- I? - Świetny napis.
WRACAMY Z ABORCJI W HOLANDII
- Super. - Gdzie powiesić? - Gdzie chcesz.
- Jest idealny. - Tak.
Generalnie...
kobiet jest coraz więcej. Przychodzi po kilkanaście osób.
Cześć!
Tak to jest.
- Nie wiem, czy dam radę. - Ależ tak.
Wypełnijcie kwestionariusz, a potem porozmawiamy.
Z każdą z was z osobna.
Powiecie, dlaczego przyszłyście, czy byłyście już w ciąży...
Rozdamy ulotki informacyjne. Dzień do
Monique, dasz mi kilka?
Mogę jeden wziąć?
Nie ma formularzy?
Wypełnijcie wszystko. Przekazujcie sobie ołówki.
Hélène...
Czeka mnóstwo kobiet. Nie wiem, co robić.
Nie martw się.
Na dworze jest ich więcej?
- Dzień dobry. - Proszę, formularz.
Posłuchajcie, proszę o uwagę.
- Nie możemy wszystkich przyjąć. - Co?
W tym tygodniu - tylko 15 osób.
- 15! - Przykro mi, wiemy, że to nie wystar
Ale jest nas za mało, by przyjąć was wszystkie.
Rząd nam nie pomaga. Chce nas wyczerpać.
Musimy wytrzymać. Piszą o nas w prasie.
Nie ma czasu.
Musimy wywierać presję. Uzyskać prawo do aborcji
dla wszystkich kobiet.
Naprawdę robimy, co w naszej mocy.
W tym tygodniu przyjmiemy 15 kobiet.
Jak wybrać?
Nie wiem.
Ósmy tydzień? U ciebie też?
Ósmy tydzień?
Kto ma środki, niech powie. Dobrze?
Musimy ufać sobie nawzajem.
- Ostatnia miesiączka? - Nie wiem.
Kiedy była miesiączka? Pamiętasz?
Ze dwa miesiące temu.
Spokojnie. Pozwól mówić siostrze.
Dobry wieczór.
Jak tam?
- Uczę go gry w Crapette. - To trudne!
Zrobię kolację. Nakryjcie do stołu.
- Ciszej. - Unikasz mnie?
Nie. Położyłam Paula, a teraz zmywam.
- Annie... - Gdzie to postawić?
Tu będzie dobrze.
Idź spać, kochanie. Wszystkim się zajmę.
Nie chcę wojny między nami.
Zapomnijmy o ślubie José.
Ale chciałbym rozmawiać w domu nie tylko o aborcji.
I co z tym...
- Chodź. - Co?
Chodź.
Caroline chce z koleżankami założyć młodzieżówkę MLAC.
Co w tym złego?
Rozmawiają o swoich ciałach, dzielą się doświadczeniami.
To nie zaszkodzi.
- Żałuję, że w ich wieku tak nie miał - Słyszysz, co mówię? Słyszysz?
Mam dość! Skończ z tym!
Nie mogę.
Dziewczyny mnie potrzebują, wygrywamy
My cię potrzebujemy.
Dzieci! Znajdź kogoś na swoje miejsce
- Jesteś niezastąpiona? Nie. - Tak.
Ja w pracy mam zmiennika.
MLAC-u i twojej pracy nie da się porównać.
To kwestia... znaczenia.
Wybacz, że tak mówię, ale...
Niech cię ktoś zastąpi.
Posłuchaj...
Samodzielnie przeprowadzam aborcje.
Dlatego nie można mnie zastąpić. Rozumiesz?
Oszalałaś.
Kompletnie ci odbiło.
Nie wiem, za kogo się uważasz.
Nie możesz tego lubić.
Nie rozumiesz.
- Przygotowałem torbę, koleżanko. - Dziękuję.
To super.
- Jest pani w formie. - To męczące, ale...
czuję się taka potrzebna!
Gdybym wiedziała, poszłabym na studia Ale cóż, trzeba było pracować.
Ile was teraz jest?
Za mało.
Claudine odchodzi.
Wie pan, że jest w ciąży?
Znaleźliście kogoś na jej miejsce?
Tak.
Właśnie przygotowuję drugą walizkę.
Rozumiem.
Napiszę list.
W razie czego proszę mówić, że walizka jest moja.
ABORCJA! ANTYKONCEPCJA!
DECYZJA NALEŻY DO KOBIET!
Halo.
- To moja nauczycielka? - Mówi Monique.
- Gdzie jesteś? - Dobrze, że cię złapałam. Odchodzę.
Naprawdę? A dzieci?
Jadą ze mną. Do kuzynki w Paryżu.
To super! Masz pieniądze na pociąg i inne sprawy?
Tak, poradzimy sobie.
Dobrze.
Zawiadomisz dziewczyny? Nie zdążyłam
Oczywiście.
Bardzo się cieszę z twojego powodu.
- Dasz znać, co u ciebie? - Gdy tylko będę mogła.
Zadzwonię, gdy się urządzę.
Muszę kończyć. Ściskam cię.
- Ja ciebie też. - Do usłyszenia niedługo.
- To może być? - Tak, super.
Latarka. Jest w szufladzie.
Sprawdź, czy działa.
Dobrze. Włóż kompresy do pudełka.
Lusterko. Dobrze.
Doskonale.
Dziękuję, córeczko.
- W porządku, dziewczyny? - Tak.
- Pa, Caro! - Cześć.
Do widzenia, kochanie.
- Chciałabym usiąść. - Nie jest chora, ale...
Daj rękę.
Jest mi trochę trudno.
Rozmawiamy o Giscardzie czy nie?
W każdym razie to dobrze, że jest mło
Zapowiada refundację pigułki. Wielka sprawa.
Za dozwoloną, darmową antykoncepcję.
A pomyśleć o Hiszpanii...
Zrefundują pigułkę,
ale na aborcję dadzą jak najmniej.
Nie zrobią tego.
Mimo darmowej pigułki wciąż będą aborcje.
- To jasne. - 10% kobiet bierze pigułkę.
Za pół roku nie będzie ich 80%. Cudów nie ma.
Prawdziwym problemem jest brak edukacji seksualnej.
Brak edukacji.
Musimy podjąć bardziej emblematyczne działania.
Aborcje nie wystarczą.
Wybacz, Denis.
300 grup we Francji robi za mało?
Działalność grup jest niezbędna, ale nie wystarczy.
Niech drżą przed naszym nieposłuszeństwem.
- Nasi radykalni lekarze... - Denerwujesz mnie.
- Thierry i Philippe. - Właśnie.
Zrobili aborcję w szpitalu, w obecności widzów.
Straszne!
To nieprawda. Nie zrobili publicznej aborcji.
Pracowali sami, w sali. Dziennikarze byli na zewnątrz.
Okropność!
Pisano o tym na pierwszych stronach gazet.
Co ta kobieta przeżyła...
Ale to posunęło naprzód naszą sprawę.
- To polityka. - Nasza działalność nie jest politycz
To globalna walka.
Leczymy bez pomocy państwa? Możemy zarządzać bez szefa.
Państwo bez prezydenta. Rewolucja!
No dobrze.
Czyli aborcja ma nakłaniać do obalenia rządu?
Nie. To walka globalna. Prawdziwa rewolucja nastąpi,
gdy kobiety będą znać swoje ciała i będą o nich decydować.
To jest rewolucja.
Nic nie rozumiecie.
- Gdzie moja kurtka? - Wychodzisz?
Zadzwońcie, gdy zrobicie prawdziwy postęp.
A teraz...
niejaki Paul...
pokaże, jak składa prześcieradło.
Zaczynaj.
Już, kochanie.
Co robić?
Naśladuj siostrę.
Podejdź bliżej.
- Fale! - Wietrzymy prześcieradło.
I trzeba zrobić "klak!".
Klak!
WIADOMOŚCI O 13.00...
Rano przegłosowano ustawę o legalizacji przerywania ciąży,
stosunkiem głosów 284 do 189.
Głosowanie odbyło się o 4.00 nad ranem.
To zwycięstwo minister zdrowia, pani Veil, która ogłosiła:
"Oby wszyscy zobaczyli, że to najlepsze rozwiązanie".
Dziękujemy MLAC-owi z Nevers za przybycie na to spotkanie.
Aborcjami zajmą się władze. Teoretycznie skończyliśmy.
Kiedy otworzą oddziały?
Ile ich będzie?
Giscard chce nas zdemobilizować.
Zahamować ruch kobiet.
Veil przywróciła porządek społeczny.
Aborcja to nie choroba.
Aborcja w szpitalu
daje władzom medycznym kontrolę nad społeczeństwem:
kto, kiedy i dlaczego przerywa ciążę.
Kobiety znów nie będą decydować.
Lekarze będą dawać zgodę na zabieg lub nie.
Veil powiedziała, że decyduje kobieta
Nie potrzebuje zgody męża, jak w wielu krajach.
To przecież dobrze.
MLAC się zamyka. Dokąd pójdą kobiety,
zanim prawo zacznie działać?
I to prawo klasistowskie. Aborcja nie będzie refundowana.
Biednych kobiet nie będzie stać.
Wykluczone są imigrantki.
Niepełnoletnie będą potrzebować zgody rodziców.
Wiele kobiet wróci do fabrykantek aniołków.
Właśnie.
Nie możemy się choć trochę cieszyć?
Że szpitale przejmują aborcję? Kobiety będą osamotnione.
Nie tego chcieliśmy.
Działajmy więc dalej.
Poza prawem?
Mamy problem z klauzulą sumienia.
Co, jeśli wszyscy lekarze zagrają tą kartą?
Przepis nie wejdzie.
Veil manewrowała. Poszła na ustępstwa żeby przepchnąć ustawę.
Chcę coś powiedzieć. Jestem ginekologiem, jak Claudine.
Podkreślam, że prawo ma chronić kobie
Zawsze chcieliśmy, by szpitale robiły, co do nich należy
Udało się.
Więc kończymy.
Teraz my, lekarze,
musimy zadbać, by szybko otwarto oddziały
i żeby aborcje były bezpieczne.
Teraz walczymy w szpitalach.
To ważne.
A ja...
boję się, że kobiety zostaną z tą sprawą same.
Nie będzie takiej solidarności jak wśród nas.
Czy lekarze będą się nimi opiekować tak jak my?
Nie wiem.
Aborcję w MLAC-u przeżyłam lepiej
niż poród w szpitalu. To nie jest normalne.
Poród powinien być piękny.
Czy w szpitalu jest czułość?
Czułość jest polityczna.
Zależy nam nie dlatego, że jesteśmy kobietami.
Trzeba chociaż szacunku.
Tak, ale... jak będą traktowane kobiety?
Mam wrażenie, że je opuszczamy.
W sprawę wierzy już wystarczająco dużo lekarzy. Uda się.
Skoro umiemy robić aborcje, po co zostawiać to lekarzom?
Nie wiem.
Stracimy te umiejętności.
A za 10, 20, 50 lat,
jeśli nowy rząd zmieni prawo,
nie będziemy pamiętać, jak to się rob I co wtedy?
Chcę, by moja córka w razie potrzeby mogła zrobić aborcję
I żeby umiała pomóc koleżankom.
Nie chcę, by była sama w szpitalu.
I jeszcze...
Szlag mnie trafia, że stracimy to, co miałyśmy, będąc razem.
Ja, pomagając wam w aborcjach
i robiąc je samodzielnie,
znalazłam...
siłę i pewność siebie,
jakich nigdy nie miałam.
Nie chcę tego wszystkiego stracić.
Tej czułości i tej dyscypliny.
Bardzo mnie to martwi.
Gdzie będziesz mieszkać?
Mówiłam: u cioci Gisèle.
A potem w ośrodku dla pracujących kobiet.
Ale dlaczego chcesz zmienić zawód?
Bo zrozumiałam, że mogę dużo zrobić.
I... może nawet jestem potrzebna.
Czy tu przypadkiem nie ma prezentu dla Paula?
Co to może być?
Co to?
Powie ci, ile to jest 8 x 6.
8 x 6?
48.
Ale i tak musisz się nauczyć.
Dobrze. Kiedy wrócisz?
Będę tu w każdy weekend, i może...
- wy mnie odwiedzicie. - Zobaczymy.
Mam nadzieję, że gdy skończysz szkołę to wrócisz do domu.
Tak. Z tatą jeszcze nie wiemy, co zrobimy ale...
Zobaczymy za kilka miesięcy.
Chodź, Paul.
- Annie... - Tak?
Wiem, że między nami nie będzie łatwo, ale...
zobaczymy, dobrze?
Kocham cię.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober