Vémonos agora mesmo no 1319 de Greystone Avenue.
- Que hai alí? - A casa do operador de emerxencias
que respondeu as chamadas de todas e cada unha das vítimas.
Estou a dez minutos. Espera. Non fagas nada sen min.
Non!
ANTERIORMENTE
Gwen Hainey, 33. Enxeñeira biomédica en Thor.
Identificaron as impresións do peso.
- De quen son? - De Matt Petersen.
Sabías que Matt Petersen non matou a Gwen Hainey
e non me dixeches nada. Pregunteicho e mentíchesme.
- Que pasou co caso Petersen? - A que vén isto?
A que me interesa. Son o teu home.
Vin o que tiñas na pantalla
cando fun á túa casa o outro día.
Cada un afronta as perdas á súa maneira.
Eu non o decidín.
Que non decidiches?
Estar aquí.
Tentaba apoiarte en todo o que facías,
e quería que tiveses todo canto desexabas.
Vouche ter que pedir que marches da cabana.
Vas colocar un rastrexador no ordenador da túa tía.
É unha trampa.
Se tentan entrar nos arquivos da tía Kay, chegarame un aviso.
Cammie Ramada está morta, e a súa familia nunca saberá a verdade.
Non é o que Reddy e o gobernador queren ver nos xornais.
É malo para o turismo e para Virxinia.
Igual Reddy non ía xubilarse.
Igual sempre aspirou a comisario de saúde.
Parece un enxerto de pel.
É igual ao da perna de Gwen Hainey.
Ambas teñen enxertos?
As mortes están relacionadas.
Debe abandonar o edificio.
Buscamos un asasino en serie.
E creo que somos os únicos que o buscan.
BASEADA NAS NOVELAS DE PATRICIA CORNWELL
Foi a doutora quen descubriu
todo o tema de emerxencias.
Scarpetta, a xefa de medicina forense?
Si.
Chamoume, deume o enderezo
e cando cheguei, sentín unha muller en apuros.
Que clase de apuros?
Berraba coma se a matasen.
Non!
Entrei.
Atacoume por sorpresa e pelexamos.
Era el ou eu.
Así que lle disparei todo o cargador.
Fóra! Fóra de aquí, hostia!
- Está ben? - Estou.
O detective Marino terá problemas?
Se foi xustificado, non.
Non podo dicir que sinta a súa morte.
Asasino cabrón.
O que lles fixo a elas…
Grazas, axente Ryan.
Por moi desagradable que isto sexa, pillámolo.
Sacamos o asasino das rúas.
- Practicas para a prensa? - Non.
Pero ti deberías.
Pete dixo que o descubriches ti. Dáche todo o mérito.
Non, eu só conectei o da voz,
que chamaron a emerxencias e…
Iso é basicamente todo.
Debo levalo ao depósito. Aquí armarase un circo.
Si, faino.
Ei. Bo traballo, doutora Scarpetta.
Que lle pasará ao detective Marino?
Os de Asuntos Internos faranlle algunhas preguntas.
Non lle causarán problemas por esta escoura.
Mentres lles encaixe a historia, non terá problemas.
Deus bendito, Pete.
Non che pedín que fixeses iso.
Sentín berrar. Tiña dereito a facer o que fixen.
Pero ti non tiñas unha puta razón para estar aquí.
Tiñas que esperar.
Só ía botar un ollo.
"Só botaba un ollo, señoría.
Iso non é extralimitarse como xefa de medicina forense?"
Estaba esperando por ti, pero sentín berros.
Era unha fita de vídeo. Non podemos recuar.
Será a fin das nosas carreiras.
Teremos que mentir.
Si, porque lle disparei tres veces no pescozo para cubrirte.
Non che pedín que o fixeses.
Non debiches vir.
Aí decidiuse o noso destino.
Terei que facerlle a autopsia a un home que matei
e mentir sobre os meus achados.
Non podemos facelo.
- Fíxeno por ti. - Por que?
Ti sígueme nesta farsa e todo irá ben.
- Seremos heroes. - "Heroes"?
Non quero ser unha puta heroína nin ir á cadea.
Eu quero conservar o choio.
Temos que crear unha tapadeira.
Parvo do carallo.
Ti cínguete á historia.
Que che dean.
Levarasme algunha vez no coche?
Estás de broma? Iso é todo o que tes que dicir?
Grazas por pagar a fianza?
Deus! Isto é grave.
Pásaste. Sempre te pasas, Pete. Sempre te pasaches.
É certo. Morrería por algo que a ninguén lle importa
para dicir algo que ninguén escoita.
E eu acabo pagando o puto pato.
Falas de agora ou do pasado?
Falo de todo! De todo.
Empeoras o que xa está mal.
- Non quería dicir iso. - Tranquila.
- Non quería. - Non pasa nada.
- Tranquila. - Non quería…
Vinte anos sendo un toleirán.
Vinte anos limpando a miña merda. Enténdoo.
Aínda así, creo que ao final todo se equilibra, non si?
Todo canto fixemos: as cousas boas, as malas e as do medio.
Si, iso é certo.
Fixemos máis ben que mal.
Si.
Escoita, podemos arrancar o coche
e seguir conducindo sen mirar atrás.
Si.
Si, poderiamos facelo.
Poderiamos.
Chegaches a levarlle o enxerto de pel á Dra. Kaminsky?
Leveillo, si.
E díxenlle que chamase a axente Fruge se precisaba axuda.
- Marcho. Vou asumir as consecuencias. - Xa.
Veña.
PERSOAS - BENTON ALEXANDRIA, VIRXINIA
TEMPO REAL
Ola.
Queres algo?
Que foi desa botella de alcol que non estaba tan mal?
Xusto ía collela,
pero despois pensei que nunca te vin beber.
Nin sequera tes pinta de beber.
Bebo.
É que estar rodeada de borrachos quítame a gana de beber.
Túa nai?
E miña tía.
A gran doutora.
E Ben dálle ao whisky. Bebe cousa da boa.
Como non.
Que?
Nada.
Merda.
Que?
Só… merda.
- Vale. - Teño…
Teño que marchar.
Debería…
Debería marchar.
Si, debería marchar.
Deberías marchar ou tes que marchar?
Perdoa, vale? Estou feita unha merda.
Miña tía acaba de pedirme que me mude
e Janet está moi enfadada comigo.
Janet?
Non actúes coma se fixese algo raro.
Segues falando coa túa muller morta coma se estivese viva.
Si, é que?
Pois que algo raro si que estás facendo.
- Vale. - Pero tamén
é posible que uses a dor como escusa para non vivir.
Ti non sabes o que estou pasando, vale?
Que graciosa. Sabías que me suspenderon esta mañá?
- Como dis? - Si.
Por ese pequeno paseo que demos o outro día nesa túa camioneta xigante.
Iso é unha puta barbaridade.
Algunhas temos traballos de verdade con normas de verdade.
Non todos podemos ser prodixios libres con cartos
que fan o que lles peta.
Esa son eu. Vaia descrición máis precisa de moi.
Non me culpes polas merdas que che pasan na vida.
- Por que non? Foi culpa túa. - Veña!
Ei, imbécil! Que igual me despiden!
Necesito o traballo. Vas marchar sen máis?
Si.
Si, ela deulla á doutora Debbie.
Estou segura de que é pel falsa fabricada por Thor na Lúa.
O FBI arrestou a Jinx Slater.
Si, polo asasinato de Gwen Hainey. Era o mozo dela.
Claro que ela non cre que fose el.
O mozo non tería motivo para matar a Cammie Ramada.
A Dra. Scarpetta está convencida de que un asasino en serie anda solto.
Elvin, se ten razón, a culpa é nosa.
Non tes por que berrarme.
Non tes por que berrarme!
Si, ben sei o que teño que facer agora.
MÉDICO FORENSE XEFE
É certo?
O que?
Que o resolveu? Atopou o asasino?
É o que di todo o mundo.
Non, non é así.
Sabe que pode confiar en min, non? Poder feminino.
Está o corpo na mesa?
Si, señora. Vin avisala.
O corpo de Roy McCorkle está na sala de autopsias.
- Grazas, señora. - Xenial.
A vítima é un home branco de 33 anos de idade.
Busco o detective Marino. Pete Marino?
Non está.
- Non está? - Axente Wesley?
Sr. Boltz, oín que se producira unha detención.
Non exactamente. A Dra. Scarpetta identificou o sospeitoso.
O detective Marino foi realizar a detención
e acabou enchéndoo de chumbo.
Onde está Marino?
Interrógano os de Asuntos Internos.
Foi xustificado?
Iso está por ver.
Abby.
Reláxate, Abby.
Non cres que é hora de facermos as paces?
É certo?
O asasino de miña irmá está morto?
É certo.
Non só non faremos as paces, senón que estou en pé de guerra.
Sei o que me fixeches
e vou por ti.
Cheguei. Sentín berrar unha muller…
Despois de que Scarpetta lle dese o enderezo?
A doutora Scarpetta deume o enderezo.
Ela quedou na central revisando fitas de emerxencias.
Non é unha tarefa impropia dun médico forense?
Non necesariamente.
O caso é que conducín ata o enderezo,
sentín berrar unha muller na casa,
e, de súpeto, xa o tiña enriba.
Roy McCorkle atacouno?
Arrastroume para dentro, onde me decatei de que os berros
proviñan da televisión.
Causa da morte: tres feridas de bala no pescozo,
de calibre pequeno.
Aínda que o pescozo presenta unha contusión,
a traquea está machucada,
o que suxire un traumatismo contuso, provocado por algo coma un puto prato.
Siga, xefa. Só quería darlle os parabéns
en persoa, en privado.
Vaia ferida ten.
É coma se o detective Marino se asañase con el.
Podería poñer a máscara?
Non fai falta, xa marcho.
Só quero desexarlle boa sorte á nosa amada líder.
Houbo sorte, Lulu?
Alguén mordeu o anzol.
O máis estraño é que foi alguén da oficina da tía Kay.
Ei, sabes o que? Temos boas noticias.
Vale, teño que cambiarme.
Fáltalle pouco.
Está a piques de saber quen che piratea o ordenador.
Que carallo pasa?
- Que pasou? - Ai, meu Deus!
Por favor, Kay, estasme asustando.
- Matei un home. - Que?
Era o asasino e eu mateino.
Cun prato.
Non podo respirar.
Alguén lle disparou para encubrilo.
- Quen? - Non importa.
Eu creo que si.
Agora consideraranme unha heroína
e levarei o mérito por resolver o caso.
Creo que estou acabada e que a miña carreira está acabada.
Coma un tren que vai descarrilar.
Ei, mírame.
Tes un grao en medicina e outro en dereito.
Custáronche moito diñeiro. E para que?
Para ter un traballo de merda e unha vida de merda? Veña, ho.
Por Deus, Kay, queda co mérito por unha vez.
Pero mateino.
Que carallo importa? Merecía morrer.
Está mal.
Matou catro mulleres.
- Cinco. - Cinco!
Era un sucio e noxento asasino que había que parar.
E fixéchelo ti.
Acepta o puto mérito polo cerebro que Deus che deu.
Mellor aínda: goza del.
Es Kay Scarpetta.
Nunca esquezas ese nome.
- Arrestáronte? - Si.
Por mallar nun tipo?
Era un sospeitoso.
E iso pasou o día que me deixaches no restaurante cando estabas tan anoxado.
Non fales do tema. A cousa é sinxela.
Ese tipo é un chalado con antecedentes.
A denuncia quedará en nada.
Como o sabes?
- Porque sei destas cousas. - Como o sabes, Peter?
Que dis? Porque son poli.
- É un delito. - Non é tal.
- Non o é ata que se demostre. - É un delito.
Vale.
De acordo.
Non tal. Eu marcho.
Sabes que? Acabouse.
- Que dis? Déixasme? - Non. Que marchamos esta noite.
- Marcho a un hotel. - Que?
Iremos a un hotel. Farei a equipaxe.
- Rula. - Estou farta!
- Vaites! Merda! - Hostia! Que pasou?
Que foi? Ola?
Lucy? Amor?
- Merda. - Cago en todo.
- Esa botella é de Benton. - Que foi?
- Hostias. Nada, ho. - Estás ben?
Eu? Detivéronte a ti. Por certo, pagueiche a fianza.
De nada.
- Vale. - Dirá que a pagou ela.
Ela quen? A doutora?
Si. Rifamos mentres te esperabamos.
Así que marchei porque é unha lercha.
A ver, un momento. Que rifastes e que é unha lercha? Veña.
Si, veume coa túa cantilena e pediume que me mudase.
Pediume que me mudase.
Se cadra non é o momento de falalo.
- Veña, ho. - Foxes dos conflitos.
Sacado que haxa puños polo medio.
Iso non é certo. Se cadra só a primeira parte.
Desculpádeme.
Quieta, onde vas?
Buscar outra botella.
Non. Meu amor, Peter e eu iremos para un hotel
esta noite. Reservareiche un cuarto.
- Non estará pegado. - En serio?
Por suposto que si.
A verdade é que me resulta raro coller as cousas e marchar en plena noite.
Coma un delincuente.
Foi a ti a quen arrestaron.
Podemos parar xa?
- Si? Perdín a calma. - Vale.
- Iso pasa. - Non foi culpa túa.
Entón de quen foi?
De miña irmá.
Miña irmá ten un efecto nocivo en todas as persoas desta casa.
Sabes que ata o meu espírito de semental se achica pola súa culpa?
Peter, quero marchar. Xa.
Antes de que isto acabe co meu amor no cárcere
ou coa miña filla no manicomio. Marchamos.
- Recolle. ¿A quen? - Podemos dicirlle que marchamos?
A miña irmá? A que vén esa obsesión con ela?
Non estou obsesionado con ela.
O certo é que Janet cre…
- Si? - …que estás namorado dela.
En serio? Janet? O robot Janet cre… Iso é unha tolemia!
Ti cres?
Andas atrás dela coma un parviño sen vontade.
Sempre estás facendo cousas por ela.
É coma se a súa mera presenza xa abondase para terte contento,
coma se fose un honor estar listo para o que vaia necesitar despois.
- Para xa! Iso é ridículo. - De verdade?
Non son de ultimatos. Non me gusta que mos dean.
Tampouco me gusta dalos, pero alguén…
Alguén terá que escoller.
- Refíreste a min? - Si, cabrón, a ti!
Tes que escoller! Eu ou ela!
Benton?
Merda.
Dormes aquí?
Non.
Non, estou nun motel.
Que é este camión?
É onde metemos a Jinx para interrogalo.
Ti e quen?
Tron e mais eu.
Tron veu por aquí.
- Si, varias veces. - Vale.
Na nosa casa.
Tecnicamente, non é a nosa casa.
- Só é un camión. - Xa, estivo aquí.
Así que tiveches un sospeitoso encerrado durante días na nosa casa.
No camión.
Deus, cantos segredos, Benton.
Tes un lote de segredos.
Creo que ti tes un segredo, Kay.
Que lle fixeches? Onde está Jinx Slater?
Detido e acusado de asasinato.
O asasino de Gwen Hainey.
Farás que cargue coa culpa, non si?
- Marino tiña razón. É o cabeza de turco. - Marino.
Marino. Impórtame un carallo
- o que pense. - E Gwen Hainey?
- Non investigues a súa morte. - Cammie Ramada?
- Acabouse. Culparán a Jinx. - Quen a matou?
- Está mal. - Querías que te avisase.
Estouche avisando.
Para xa. Para co de Gwen, para co de Cammie Ramada. Para xa.
Para antes de que sexa tarde.
Tarde? Despedíronme!
Quen carallo es? Quen es?
Quen es?
- Quen carallo es, Benton? - Non me veñas…
Quero ser totalmente franco contigo, Kay.
Teño algunhas condutas estrañas…
- Benton. - Téñoas dende que era neno e…
- Para xa. - Non.
Encántame ver sufrir algunhas criaturas.
Levo moito tempo ocultando estas cousas e é importante que che diga…
Teño que dicirchas en voz alta.
Eu só quero ser boa persoa.
Teño que mostrarme.
- Vale. - Teño que mostrarche como son.
Adiante. Queres facerme dano?
É iso? Queres pegarme?
- Convencerme do malo que es? - Por Deus.
Seino. Sei quen es.
Non! Non me coñeces.
Vin monstros, vino todo.
Ti estarás moi fodido, pero eu tamén.
Cóntame o peor que fixeches.
Dime a cousa máis horrible que fixeches.
Convénceme de que es malvado.
Sei quen es.
- Non. - Tranquilo.
- Non o sabes. Para. - Seino. Non pasa nada.
Para.
Por que?
Para.
Quero o divorcio.
De acordo.
Merda. Síntoo.
Perdoa polo enfado de antes.
É que con esa merda de…
"valora os teus mentres estean aquí"
deume a impresión de que crías que eu non te valoraba.
Eu quíxente con cada parte do meu ser.
Un aneurisma.
Manda carallo!
Se che son sincera, con esta tal Blaise Fruge
é a primeira vez dende entón
que teño a sensación de que pode haber vida ou forza humana
para min fóra desta puto cuarto.
Janet?
Janet, de verdade que non me vas falar?
Amor,
querías que falase e estou falando.
Onde estás?
Amor?
Non.
Cago na cona!
Non.
Non. Amor, volve! Por favor!
Por favor, Janet. Volve.
Janet! Non.
Reservei un cuarto…
no hotel Hermitage.
Lucy, que pasou?
Non está.
Ruliña…
Ei, hai alguén na casa?
Hai alguén?
Merda. Ola?
Respira.
A ver, eu non sabía que Janet podía…
Non sabía que podía facer iso.
Claro que non podía.
Non podía que? A que te refires?
Había…
Tiñamos un sistema de seguridade coma o das bombas nucleares, sabes?
Todos teñen que xirar a súa chave.
E quen xirou a chave?
Ti non. Verdade, mamá?
- Non! - Non creo que puidese…
- Lucy? - Como me esteas mentindo…
Xúrocho pola miña vida.
Xúroo pola vida de miña nai. Xúroo pola…
- Agarda. Que? - Miña irmá.
Miña irmá e mais eu finalmente
nos puxemos de acordo en algo por primeira vez na vida.
En que?
En que Janet non che conviña.
- Non. Lucy. - Que non me conviña?
- Acouga. - Se o fixeches, dimo.
- Se fixen o que? - Calma!
Desconectáchela ti?
- Lucy. - Fuches ti?
Non podías esperar a que o fixese eu!
Tiñas que facelo ti, non abondaba con botarme!
Tamén fixeches isto porque vas de salvadora!
Mataches a Janet?
- Desconectáchela? - Claro que non.
Eu nunca faría tal cousa.
- Lucy… - Non te creo, hostia!
- Non fales… - Cala a puta boca!
Calade as dúas. Sodes unhas narcisistas!
O único que vedes en mi é a vós mesmas!
Sabedes o esgotador que é que te críen dúas mulleres brancas
que nunca xamais se pararon a ver quen era eu de verdade?
Perdín a única persoa
que vía quen era eu.
E estou bastante segura de que unha de vós ma arrebatou.
Veña, Luce.
Lucy, por favor.
Moi ben, isto é…
Ti sabías que se sentía así?
Non, claro que non o sabía.
As maletas están feitas.
Si, marchamos.
- Agora? - Marchamos.
Si.
- Ti tes algo que ver? - Nada que ver.
Que saibas que lle dei un ultimato.
- Obrígalo a marchar? - Non.
Un ultimato é unha elección.
- Con máis consecuencias. - Valo permitir?
- Cala. - Levo a miña muller a un hotel, vale?
Non hai ningunha volta que darlle.
- Pois eu creo que si. Abofé. - En serio?
- En serio? Onde está o teu home? - Si.
Interroga sospeitosos dentro dun camión.
- Onde? - Pete.
Escolle. Agora mesmo.
Mira para min. Son a única a quen lle importa algo
que oculten eses asasinatos.
Que che dean, Kay.
Sabes que? Marcho coa miña muller.
A Dra. Kaminsky ten información sobre o enxerto de pel.
Así que temos que facer isto ti e mais eu.
Un asasino segue solto, Pete.
As chaves da camioneta.
Non. Veña, necesítote.
Dáme as chaves.
Vale.
Peter!
Merda.
Sei o que fixeches.
A que se refire?
Non disimules, Maggie.
Finxiches non saber nada do pirateo,
cando fuches ti quen argallou toda esta puta lea.
Non tal.
Agarde, xefa. Non lance acusacións.
Estás despedida.
Eu non fun. Xúrolle que non estou finxindo.
Non. Non te preocupes, rapaza.
Ti e mais eu habemos buscar unha solución.
Ei. Kay?
- Ola. - Estás ben? Ei.
Que demo pasou?
Interrogan a Marino. Seica o descubriches?
Supoño. Teño que marchar.
Supós? Que demo pasou, Kay? Por que non me chamaches?
Chamei. Deixei unha mensaxe.
Que pasou?
É que todo se puxo…
Comeza polo principio.
Ven aquí.
Necesítote.
Non deberiamos saír á vez.
Xa.
Vémonos fóra, Kay.
Non podes contarllo.
Nunca.
Que bonito.
Da doutora Debbie.
Quere que lle diga que a pel biosintética
dos corpos de Cammie e Gwen
é igual.
Esperas que crea que me estás axudando?
É o único que sempre tentei.
Que queres?
Teño todo o que precisa para afundilo.
A quen?
A Reddy, claro.
Sei o que fixestes.
Sei que ocultastes un asasinato.
Eu sei o que fixo vostede: cometeu un.
E culpou a outro.
Levas 25 anos gardando ese ás na manga?
Hai que saber xogar.
Estou fodida.
Ou tamén isto podería ser o comezo dunha bonita, xa sabe…
Dunha amizade? Como?
Teño probas de todo o mal que fixo.
Escolla un crime.
De verdade farías iso?
Accedín a algo do que non tivera culpa.
Cando me decatei, xa estaba metida ata as orellas.
Seguro que vostede fixo o mesmo.
Nunca entrei no seu ordenador. Foi Elvin.
Por que?
Para que nunca confiase en min.
Non importa como empezou. Pode e debe acabar doutro xeito.
Heillo demostrar. Conseguirei o que precisa para afundir ese cabrón.
Non me meta a min e eu non a meterei a vostede.
Vale.
Estupendo.
Estás ben tola.
- Ola, Blaise. - Perdoe que a moleste.
A Dra. Kaminsky e eu
sabemos onde lles fixeron os enxertos a Gwen e Cammie.
- Estaban… - Fala máis alto.
…no mesmo ensaio de, acertou, Thor.
- Non oio. Repítemo. - Sabe quen máis estaba?
Blaise, non te escoito.
E quen máis estaba no ensaio?
Quen?
Así as coñeceu. Estaban no mesmo grupo.
Ola…
Non ma traias ata que estea aplanada.
Si, señor.
Velaí a está. Fai o que di teu tío con esa moeda.
Si, señor.
Ti non mires.
Ola, doutora.
Seica atopou a miña moeda.
Esa é moi especial. É do ano en que nacín.
Axente Ryan.
O de Lori foi o primeiro corpo que vin tan magoado.
O sangue, a súa natureza. Iso cambioume.
O de Cammie foi un desastre.
Pero Gwen? O de Gwen foi perfecto.
Fíxeno para impresionar a moza axeitada.
A vostede.
Merda.
Non!
Socorro!
Aquí! Por favor!
Non loites e non che doerá.
Algúns temos cicatrices por fóra
e outros, por dentro.
Eu teño as dúas.
Non.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro