KANAŁ SAINT MARTIN, PARYŻ
Kiedy zadzwoniłeś z Londynu, wspomniałeś o jakiejś kobiecie.
Nie, raczej nie.
Nie rób ze mnie idioty, dobra?
Powiedziałeś: „Ona nie zrobi tego dla kasy”. Kto?
Alison Rowdy.
Alison?
- Twoja Alison? - Tak, Alison Rowdy.
I tyle.
Skontaktowałeś się z Alison w Londynie?
Nigdy nie straciłem jej z oczu.
Traktowała cię jak gówno, a ty do niej wracasz?
Myślałem, że masz lepszą pamięć.
- Tylko ona mogła mi pomóc. - Pomóc ci?
Zbudowała nowe życie, zeznając przeciwko tobie.
A do tego obarczyła cię winą za śmierć tej rudej.
- Powinieneś jej za to nienawidzić. - Vlado!
- Co to, kurwa, jest? - No już, spadaj!
Co on... Jaki on ma problem?
- No już, siadaj. - Nie rób mi tego.
W pewnym sensie jej nienawidzę.
- Możemy prosić o jeszcze jedną? - Tak?
Dziękuję.
Nie martw się, to już przeszłość.
Ona się zmieniła. Przybrała na wadze, zestarzała się.
Nie jest już taka, jaka była.
Proszę.
Ta ruda miała na imię Nathalie.
Tak?
Dać ci radę?
Nie ufaj zanadto Alison. Przestań robić z siebie durnia.
Masz.
Jej telefon.
A co myślałeś?
Nic.
Kochanie.
Musisz się przespać.
Pamiętasz, czego mieliśmy nigdy nie robić?
Powinniśmy to zrobić.
Weźmy ślub.
Wiem, wiem.
Kocham cię.
Myśl o tym, że miałbym być bez ciebie...
Kocham cię.
POŁĄCZENI PRZESZŁOŚCIĄ
Wydajesz się lekko skacowany.
- Czuję się do kitu. - Tak.
Przyszedłem tu prosto ze Chien Noir.
- Serio? - Kazałem swoim ludziom pracować całą noc.
Znaleźliśmy coś, co może cię zainteresować.
Tak?
Spójrz.
Chodź.
Żona Samira?
- Myriam Hamza. - Tak?
Pokonała standardową drogę. Syria, Turcja, Grecja.
Użyła swoich dokumentów. Tak ją odnaleźliśmy.
Poprosiła o wjazd do strefy Schengen.
Przeniesiono ją do Belgii.
Znaleźliśmy jej numer telefonu i sprawdziliśmy połączenia.
Na pewien numer dzwoni codziennie. Prawdopodobnie należy do Samira.
Chodźmy napić się kawy. Potrzebuję jej.
Wciąż nie wiemy,
kto odpowiada za ten incydent, a władze...
Prawie gotowe.
...dalsze śledztwo.
Według świadków karetki były na miejscu zdarzenia w ciągu kilku minut.
Przepiszę jej coś na ból.
Dziękuję, doktorze.
To była ciężka noc, prawda?
Trwa duże śledztwo Brytyjskiej Policji ds. Transportu.
Jutro sprawdzę, co u ciebie,
- dobrze? - Dziękuję.
Bez obaw. Szybko dochodzi do siebie. Nic jej nie będzie.
Premier złożył kondolencje...
Dziękuję, do jutra.
...i oddał hołd ofiarom oraz służbom ratunkowym.
Szesnastoletni Kevin Abbot zmarł dziś w wyniku obrażeń
w szpitalu St. Callum's. Liczba ofiar śmiertelnych wzrosła do czterech.
- Pozostałe ofiary... - Tak mi przykro.
...są w stanie krytycznym.
Pełen pasażerów pociąg zbliżał się do stacji King's Cross,
kiedy zderzył się z pociągiem towarowym, odjeżdżającym...
- Kawy? - Nie, dzięki.
Dobra, nie traćmy dłużej czasu. Są dwa zespoły.
Ja próbuję zlokalizować hakerów,
a druga ekipa stara się ich wyeliminować.
Do czego zmierzasz?
Chcesz wycofać się z misji?
Nie, ale obaj wiemy, że jeśli go znajdę, Samir zginie.
Tego chcesz? Takie są rozkazy twojego klienta?
Moim klientem jest Didier Taraud.
To szef Służb Bezpieczeństwa Państwa w Pałacu Elizejskim.
Grupy zadaniowej,
która ma równoważyć „supermoce” DGSE.
Masz coś na niego?
Błyskotliwy, ambitny, absolwent ENA, inspektor finansowy.
Kocha pieniądze.
Nie wiem, dlaczego nie poszedł do sektora prywatnego.
Zarabiałby dziesięć razy więcej.
Nic nie poradzimy.
Chroni go TrueCrypt, nie da się go otworzyć.
Co ci mówiłem?
Okej. Musisz znaleźć Samira.
Oto nowa tożsamość i przykrywka.
Jedź do Brukseli i ściągnij żonę Samira. To go tu przyciągnie.
Sabine Louseau, kochanka Tarauda.
Pracuje w Komisji Europejskiej.
Po południu rusza pociągiem z Gare du Nord do Brukseli.
Porozmawiaj z nią.
Ustalimy, czy Taraud gra na dwa fronty.
Przykro mi, ale to gówniane zlecenie.
Jasne?
Nie zamierzam dać się zabić.
Biorąc pod uwagę ryzyko i uszczerbek moralny...
Uszczerbek moralny? Niby jaki?
Hej. Musiałem znów skontaktować się z Alison.
No tak.
I zobaczyć, jaka zrobiła się gruba i brzydka?
Dobra. Jest tu coś ciekawego?
Same bezużyteczne zdjęcia.
Ta kobieta albo ma czystą kartotekę, albo jest bardzo ostrożna.
Tak czy inaczej, jak już mówiłem...
Zapłaciłeś mi za jedno zlecenie, a teraz mam dwa.
Musisz zapłacić więcej.
Przepraszam.
Mamo?
To ty?
Jasne, że to ty, palancie.
Nie zamierzałem wyjechać bez drobnej pamiątki.
Śmiało, przeszukaj go.
Chwila, mamo.
Nie martw się, nie panikuj.
Przyjadę pociągiem do Brukseli.
To nie zepsuje nam planów.
Znalazłeś Samira? Jest w Brukseli?
Nie.
Słuchaj, nie wiem.
Pogadam z jego żoną. Może mi powie.
Jesteś z kimś?
Mamo.
Przestań. Nie bądź zazdrosna.
Świetnie. Będę w Brukseli po południu.
Zadzwoń, kiedy coś ustalisz.
Kocham cię, mamo.
- Mężczyźni i ich matki, co? - I nie jest już młoda.
Co tak długo?
Nie wiem, co oni wyrabiają.
- Pani też jedzie do Brukseli? - Och, tak.
Ja też. Obyśmy się nie spóźnili, późno już.
Bardzo późno.
Poproszę o kawę.
- Dwie, poproszę. - Dobrze.
I pain au chocolat.
I croissant.
Już podaję.
Dbam o linię.
EUROPE AID
- Pracuje pan dla... - Tak, pracuję dla nich.
A raczej pracuję z nimi.
- Jean-Marc. - Sabine.
Zabawne. Moja mama ma na imię Sabine.
Co za zbieg okoliczności.
Przypadek.
Nie rozgłaszajmy wyjazdu, dopóki nie pomówię z premierem.
Jedźcie do Brukseli i załatwcie porozumienie. Okej?
A co z Gleasonem? Ukrzyżuje nas.
Do kurwy nędzy, Mark. Masz jakieś inne pomysły?
Giną ludzie.
Nie mogę spać po nocach. A tobie dobrze się śpi?
Niezbyt dobrze.
Myślisz, że chcę wysyłać was po prośbie do Brukseli...
Premier odwiedza po południu rodziców tego biednego chłopaka.
Może z nim tam porozmawiasz, z dala od Gleasona.
To dobry pomysł.
Powodzenia.
DWORZEC BRUKSELA-MIDI
Proszę.
Nie wiem, ile spędzę tu czasu.
- Dziękuję. - Jestem wolny, kiedy będziesz miała czas.
Na pewno się odezwę.
- Zatrzymałaś się w hotelu? - Nie, mam tu mieszkanie.
Naprawdę? Rozumiem.
- Powinnam już wziąć bagaż. - Przepraszam.
Jadasz cramique, craquelini całą resztę?
- Nie. - Wiesz, co to jest?
- Nie. - To zjedzmy razem craquelin.
Podzielili nas na grupy. Chodźmy.
BIURO GŁÓWNE
Dzień dobry.
Przyszedłem do pani Myriam Hamzy.
Jej wniosek o azyl został przyjęty.
Dobrze.
O, jest.
Przyjechała wczoraj. Pewnie jest na kwarantannie.
Dobrze, dziękuję.
Dzień dobry. Gdzie jest biuro?
Mogę zobaczyć przepustkę?
To tam.
- Tam? - Tak.
Myriam Hamza, to tam.
Pani Hamza. Wreszcie panią znalazłem.
Mój arabski jest nieco zardzewiały.
Nazywam się Lounès Cordier.
Jak się pani miewa? Jak pani zdrowie?
W porządku, dziękuję.
Bogu niech będą dzięki.
A jak pani syn? Hicham, prawda?
Dobrze, dzięki Bogu.
Dzięki Bogu.
Mówi pani po francusku?
Francuski?
- Nie. - Dobrze.
Pani Hamza, jeśli mogę, będę mówił dalej po angielsku.
Dobrze.
A więc
złożyła pani wniosek o azyl we Francji
dla siebie i pani syna, Hichama,
ale nie widzę wniosku pani męża.
Nie ma go ze mną.
Dobrze. Wie pani, gdzie on jest?
Nie wiem.
W porządku.
Dobrze. To nie jest problem.
Zabiorę panią i pani syna do Francji,
a potem zajmiemy się pani mężem.
- To żaden problem. - Teraz? Mam jechać teraz?
Pani Hamza.
Myriam.
Jest tu pani dobrze?
Otrzymała pani azyl we Francji,
co oznacza, że możemy znaleźć pani dom i pracę dla pani męża.
Ale jeśli woli pani tu zostać, to w porządku.
Nie chcę tu zostać. Chcę jechać do Francji.
Ale?
Pani mąż się na to nie zgadza? O to chodzi?
- Tak? - Nie wiem.
Ma pani numer telefonu albo mail?
Może się pani z nim porozumieć?
Mam numer.
Tak. To dobrze.
Proszę do niego zadzwonić, a ja tu poczekam. Dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
I co? Nie mogła się pani połączyć?
My mamy...
...system.
System. Zostawiam wiadomość. On oddzwania.
Niestety musi pani podjąć decyzję w tej chwili.
Pojadę. Zaczeka pan na mnie?
Pójdę po mojego syna.
Mów mi Lounès.
Dziękuję, Lounès. Jesteś bardzo miły.
W porządku.
Pójdę po...
KOMISJA EUROPEJSKA, BRUKSELA
Pani Rowdy. Jak się pani miewa?
Sabine Louseau. Jestem szefową gabinetu pana Vandermeera.
- Pan Bolton. Miło znów pana widzieć. - Mnie również.
Tędy, proszę.
Trwają już obrady komisji, ale zdołałam was tam wcisnąć.
Chwila. Wcisnąć nas na obrady komisji?
Nie przyjechaliśmy z propozycją.
Przyjechaliśmy podpisać wynegocjowaną już wersję.
To było dwa lata temu.
Pan Vandermeer zapewnił naszego ministra, że podpiszemy dziś porozumienie
na tych samych warunkach.
Nasi brytyjscy przyjaciele zawsze chcą mieć ciastko i zjeść ciastko.
Chcielibyśmy spotkać się z panem Vandermeerem.
Obawiam się, że jest w Berlinie.
Mam wrażenie, że celowo wszystko pani utrudnia.
Proszę tylko, by uszanowali państwo procedury.
Unia to nie sklep samoobsługowy.
Mark!
Nie możemy wyjechać. Ona kłamie.
Jasne, że kłamie.
Kim ona, kurwa, jest?
Ilekroć przyjeżdżam, jakaś cipa w Chanel
mówi, że mnie wciśnie.
Jasne, że kłamie.
Ale czemu miałaby to robić?
To ewidentnie zemsta za odejście.
Małostkowe. Jak zazdrosna była. Masz wiecznie płacić i płacić.
Mam spotkanie.
Hotel jest w tamtą stronę. Drugi po lewej.
DUNKIERKA, FRANCJA
- Cześć, jak tam? - Hej.
To Samir. Jest z Syrii.
- Przywitaj się, Samir. - Chwileczkę.
- Przywitaj się. - Chwila.
Hej.
On... Musi zadzwonić.
Ilu masz ludzi w namiocie? Nie dają nam...
Niech Bóg cię chroni.
- Pani Hamza? - Tak.
- Myriam Hamza? - Tak.
Pani szczepienia są nieaktualne. Musimy panią zaszczepić.
Szczepiono mnie w Grecji.
To się nie liczy. Zabieramy panią do szpitala.
Proszę znów sprawdzić.
Nie. Szpital, już.
Tu Myriam.
Nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Zabieramy cię do szpitala. Chodź.
Nie! Pomocy!
- Pomocy! Nie! - Stójcie.
Stać!
- Ruchy! - Pomocy!
Stać! Zostawcie ją!
Handlarze ludźmi!
Zatrzymać ich!
Gnoje!
Odbierz, Myriam.
- Kim byli ci ludzie? - Nie wiem.
Mój mąż jest w tarapatach.
Co? W jakich tarapatach?
Lounès!
Obudź się!
Kochanie.
Gabriel?
Lounès jest ranny.
Lounès?
To ja.
Potrzebuję cię.
Gdzie jesteś?
- Muszę go pożyczyć. - Dobrze, ale...
Dobrze.
Witajcie w Antropie.
Panie Bolton. Dzień dobry. Tędy, proszę.
Monsieur?
Witaj, Mark. Co u ciebie?
Dwie kawy, proszę.
Tak. Dobrze.
Okej.
Tak. Do zobaczenia.
Bob, wmieszałeś mnie w śmierć brytyjskich obywateli?
Czyli nie przyjechałeś powiedzieć mi, że schrzaniłeś porozumienie z Komisją.
Nie pisałem się na to.
Zrobiłem swoje w Centrum. To miało być wszystko.
Nie bądź naiwny.
Nie płacimy za drobiazgi. Oczekujemy wyników.
Cywilnych i wojskowych kontraktów z rządem Wielkiej Brytanii.
Więc katastrofa była planowana.
Pierwotnie nie.
Ale po tym, jak zhakowali nas Syryjczycy, musieliśmy zwiększyć presję.
Chryste. Ja pierdolę.
Dobra. To koniec.
Zapłaciliśmy ci wystarczająco dużo, żebyś poczekał parę dni.
Bob, zapomnij. Kończę z tym!
A jeśli coś mi się stanie,
plik z wszystkimi informacjami trafi do odpowiednich władz.
Nie schlebiaj sobie. Nie ty jeden postanawiasz odejść, Mark.
Lounès, tu.
Nie daj się ponieść.
Chodź.
Dokąd jedziemy?
Jesteście razem? Mówił, że ma na imię Lounès.
Ma na imię Gabriel.
Więc skłamał.
Nie dostałam azylu we Francji.
Gabriel skłamał, żeby cię chronić.
Twój mąż posiada bardzo ważne informacje.
Jesteście w niebezpieczeństwie.
A ty? Kim jesteś?
Mam na imię Alison. Pracuję dla rządu brytyjskiego.
Ochronimy ciebie i twojego męża.
A teraz? Dokąd jedziemy?
Po prostu... Zaufaj mi.
Musisz mi zaufać. Dobrze?
Już blisko.
Alison Rowdy, pokój 305.
Czy znalazłby pan pokój dla mojej przyjaciółki?
Mamy wielu gości, ale zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Czy może to pani tam wstawić?
To wszystko?
Tak. Dziękuję.
Tak może być?
Wszystko będzie dobrze.
- Chodź. Powoli. - Nic mi nie jest.
Czekaj, ja to zrobię.
Nic ci nie jest?
Zadzwoń do męża.
Powiedz, że masz kłopoty.
Niech do mnie zadzwoni. Szybko!
Dobrze.
- A potem wyjmij baterię. - Okej.
Dziękuję.
Wie, gdzie jest Samir?
Mają system.
Zostawia mu wiadomość na jednym telefonie, a on oddzwania z innego.
Nie powinien cię obejrzeć lekarz?
Nie chcesz już bawić się ze mną w lekarza?
Chwytasz je i lekko przekręcasz.
To jak małe haczyki. Musisz je wyjąć.
Spróbuj nie pogłębić ran.
Rozumiesz?
Przy okazji trochę zdezynfekuj rany.
- Okej. - Proszę.
Śmiało.
Co się stało?
Boisz się?
Dawaj.
Gotowe.
- A teraz przekręć. - Czekaj.
- Dawaj. - Zróbmy to.
Okej.
- Masz? - Tak.
Masz?
- Został jeden? - Tak.
Śmiało.
O kurwa!
Możesz na chwilę usiąść?
Nie wiem, na jakim jesteś etapie...
Zakładam, że mnie nienawidzisz.
Chcę powiedzieć, że nie chcę już o tym wszystkim myśleć.
Próbuję zapomnieć, zbudować nowe życie. Nie jesteś szczęśliwym wspomnieniem.
Od pięciu lat jestem z kimś związku,
planujemy ślub.
Ale...
On o wszystkim wie?
Nie.
I kochasz go?
Tak. Bardzo.
„Bardzo”?
Musi być miły.
A co, głupio jest być miłym?
Próbuję ci powiedzieć, że się zmieniłam.
- Myślisz, że ludzie się zmieniają? - Mam nadzieję.
Nienawidzę kobiety, którą byłam i tego, co się wydarzyło.
To był wypadek, nie?
Tak czy inaczej, jest już za późno.
Nie możemy być przyjaciółmi. Ani czymkolwiek innym.
Oczywiście.
No i pięknie.
Tak. Spokojnie.
O co chodzi?
Cześć.
Co tam mówisz?
O tak.
Uspokoiłeś go. Dziękuję.
Niech go Bóg błogosławi.
Richard.
Co jest?
Richard?
To się znów dzieje. Kolejny atak hakerski.
Mają pełną kontrolę nad siecią energetyczną.
Mamy porozumienie?
Nie, jeszcze nie.
Załatw to.
Nadchodzi jebana Zła Czarownica z Zachodu.
Pan Vandermeer wciąż jest w Berlinie.
Chcielibyśmy prosić o jego numer kontaktowy.
Może nie wyraziłam się jasno.
Alison, daj mi chwilę z panią Louseau.
Może sądzi pani, że może podejmować
tego typu decyzje,
ale kiedy pani szef dowie się, że blokuje pani porozumienie,
które negocjowaliśmy przez ostatnie pół roku...
- Ja do biura pana Vandermeera. - Oczywiście.
Tędy i w lewo.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
...w poniedziałek rano, o 9.30.
Halo? Przepraszam.
Pan Vandermeer?
Jestem Alison Rowdy, asystentka Richarda Banksa.
Przepraszam. Tak.
Chwileczkę.
Myślałem, że wyjechaliście.
Powiedziano mi, że był jakiś problem z warunkami.
Wydaje mi się, że doszło do nieporozumienia.
Musimy jak najszybciej wrócić do tarczy europejskiej.
Każę przygotować dokumenty.
Możemy je podpisać dziś o 20.00.
Doskonale. Pan Bolton i ja będziemy gotowi na 20.00.
Świetnie.
Mamy szczęście, pan Vandermeer wrócił z Berlina.
Doradczyni Richarda Banksa.
Towarzyszy Boltonowi.
Jak się nazywa?
Alison Rowdy.
- Połapała się? - Że próbowałam zablokować porozumienie?
Tak. Nie ma wątpliwości.
Co mam robić?
Nie przychodź wieczorem na podpisanie dokumentów.
Tak czy inaczej, podpiszą je.
Przelałem ci ogromną kwotę na konto w szwajcarskim banku. Nie wykłócaj się.
- Nie mów tak do mnie. - To przestań.
To nie koniec. Dziś nie możesz przyjść ze względu na syna.
Pozwolisz, by Vandermeer sam zajął się Brytyjczykami.
Weź pieniądze. Nie chcę ich.
Masz gdzieś Pierre'a?
Złotko, zrobienie sobie dziecka to luksus.
Bob, wysłałeś do Brukseli jakiegoś idiotę. Nic nie zrozumiał.
Jakiś problem?
Problem jest taki, że wieczorem podpisują dokumenty
i nie mogę temu zapobiec.
Jak mam zapłacić?
- Sabine! - Jean-Marc.
Miło, że pamiętasz moje imię.
Muszę wypić drinka. Co ty na to?
To dobre wieści.
Spotkamy się za godzinę?
Dam radę.
Do zobaczenia. Wyślę ci adres.
Nie ma kamer na oddziałach, tylko na korytarzach.
Ale spójrz.
- To Delage? - Tak.
Wykorzystał chaos po katastrofie, żeby go zabić?
To by było wygodne, ale nie.
Walid został zatruty chlorkiem suksametoniowym.
To środek zwiotczający, który wprowadza ofiarę w śpiączkę.
Przestał oddychać 24 godziny później.
Więc już umierał?
Jest coś jeszcze.
Alison.
Chwila.
Byliśmy razem na dole.
Odebrała telefon od Banksa,
poszła na górę do Walida, bo wiedziała, że jest w tym samym szpitalu.
I wpadła na Delage'a.
Spędzili tam razem dokładnie 45 sekund.
Co?
Nie mogła wiedzieć, że to on.
Walid właśnie zmarł.
Delage pospiesznie wychodzi... a Rowdy zostaje w pokoju.
Boże.
Nie wspominała, że ktoś był w pokoju?
- Jak się masz? - Dobrze.
To musiało boleć. Myślałam, że to ja miałam zły dzień.
To nic takiego. Sprawy osobiste.
- Jeszcze jeden. - Dobrze.
Miałam gdzieś, że jest żonaty. Fascynował mnie.
Chciałam wszystkiego, co mógł mi dać.
Uzależniłam się od jego świata. To głupie, prawda?
Nie.
Też byłem od kogoś uzależniony.
Popełniłem wiele głupot.
A potem zrozumiałem, że w tej sytuacji nie ma zbyt wielu rozwiązań.
Uciekasz albo już po tobie.
Udało ci się? Całkowicie z tym zerwać?
Tak.
Co nie oznacza, że...
nie czuję bólu, kiedy o niej myślę. Ale to nostalgia. To już przeszłość.
Często ją widujesz?
Nie.
To niemożliwe.
Ja mam z nim dziecko.
Nie wiedziałem. Masz dziecko?
Za dzieci... cudze.
Tu Mark Bolton.
Nie mogę odebrać, proszę...
Proszę zadzwonić do pana Boltona.
Pokój 105, prawda?
Tak.
Otworzę.
Dziękuję.
Dżentelmen.
- Mogę usiąść obok ciebie? - Tak.
Jedźmy!
Mark!
Uroczo!
Tam śpi niania.
Czekaj.
Widziała pani, jak wchodził do budynku?
- Tak. - Dobrze.
Raczej się nie zgubił.
- Gerry. - Tak.
Nie widziałeś Marka Boltona? Kolegi pani Rowdy?
- Nie. Przykro mi. - Dziękuję.
Sabine przepraszała, nie mogła dziś przyjść.
Wypadło jej coś pilnego. Sprawa osobista.
Przepraszam.
Pani Rowdy, wszystko w porządku?
TŁUMACZENIE: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK