Daj mi go. Na zdrowie.
Alison, schowaj to.
Chodź.
Czemu w nią tym rzuciłaś?
Nie chciałam tego.
Nie chciałam jej zabić.
Nie wiedziałam, że to wybuchnie.
Koktajl Mołotowa?
Chciałam, żebyś mnie kochał.
To głupio brzmi, ale kochałeś Nathalie.
Nie.
To była misja. Nie rozumiesz?
Tylko tak mogłem wydostać cię z tej grupy.
Zagraliśmy...
Zagraliśmy z wami nieczysto.
Ale musiałaś uwierzyć.
A ty?
Czego chciałeś?
POŁĄCZENI PRZESZŁOŚCIĄ
Czas iść do szkoły. Chcesz go zabrać?
- Tak. - Wyłącz.
Chcesz go włożyć do torby? Dobrze.
Później się pobawisz.
Na którą stronę chcesz torbę?
Na tę?
Dobrze, chodźmy. Idziesz?
Jest tu Elena?
Pożegnasz się ze mną przez okno?
Poślesz mi takiego całuska?
Przepraszam. Schował gdzieś kurtkę.
Nie ma sprawy. Chodźmy.
- Schowałem ją! - Tak.
Chodź. Idziemy. Do szkoły. Otworzę wam.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
Pożegnaj się z mamą. Do zobaczenia.
Będę czekała przy oknie.
Idziemy do szkoły. Patrz pod nóżki.
Tygrys. Widzisz, jaki piękny?
To tatuś.
Co on ma? Jaki śliczny tygrys.
- Jaki słodki tygrys. - Tygrys.
Podoba ci się? Chodź.
- Kierowca zawiezie was do szkoły. - Świetnie.
Uważaj na tygrysa.
Pierre!
Elena!
Didier!
Pierre!
Co ty wyprawiasz? Dokąd go zabierasz?
- Wysłałem go nad morze. - Samego?
Z nianią. Nie martw się. To tylko na jeden dzień.
Mamy spotkanie w Londynie.
Już mówiłam, nie podam ci swoich haseł.
Nie ma mowy.
To było, zanim Pierre pojechał nad morze.
Nic mi nie jest.
Powiesz mi, co się stało?
Powiem.
Gdzie Kim?
Wróciła do matki. To nie do końca...
Alison.
Samir, Myriam, Albert.
Cześć.
Co on tu, do cholery, robi?
- Zadzwonisz do Richarda? - Mów.
Albercie, to nie jest dobry moment.
Przemarzli. Muszą przewinąć dziecko.
I nie jest tu bezpiecznie.
Zabierz ich do naszego pokoju.
Dziękuję.
A te?
Świetnie. Dziękuję.
Proszę.
To na razie powinno wystarczyć.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Dlatego mnie porzuciłaś?
Żeby ukraść mi płyty?
Co ty robisz?
Wypierdalaj z mojego...
Przestań! Gabriel!
Gabriel, przestań!
Już nie mogę! Nie dam rady!
Czekaj... To...
Od dwudziestu lat wszędzie cię widzę. Wynoś się!
Wynoś się stąd!
Wynoś się!
Niech Bóg ma was w opiece.
Czysto.
Jak udało ci się wrócić?
Moi ludzie stacjonowali na każdej plaży hrabstwa Kent.
Nie poszło zgodnie z planem.
Plany ataku Antropy.
Zaszyfrowane, ale Samir może to otworzyć.
Jak zdołałaś go wyciągnąć?
Delage.
Francuzi bali się, że nam się nie uda, więc nam towarzyszył.
Francuzi?
DGSE. Zrobili kopię klucza USB.
Mówisz poważnie?
Dałaś do tego dostęp Francuzom?
Powiedzieli, że mamy kreta.
Ktoś w rządzie współpracuje z Antropą.
Kto?
Nie wiedzą.
Ale mamy Samira.
Powiedział, że ze wszystkim pomoże.
Czego chce?
Bezpieczeństwa.
Mogę je zapewnić.
DGSE kazało mi obiecać jeszcze jedno.
LOTNISKO CITY, LONDYN
Co naopowiadałeś ludziom z Antropy?
Nie mam żadnych cennych haseł.
- Mam ograniczony dostęp. - Nie ściemniaj.
Potrzebujemy punktu dostępu do unijnej tarczy cyberbezpieczeństwa.
Jak możesz mieszać syna w ten bałagan?
Chcę porozmawiać z Pierre'em. Teraz.
- To mama. - Mamo!
- W porządku, kochanie? - Mamo!
- Cześć, mamo! - Cześć, mamo.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Musimy kończyć.
Całusy, mały.
- Pa! - Dziękuję.
Kto to był?
Co to za człowiek z Eleną i Pierre'em?
Anioł stróż.
Jesteś obrzydliwy.
Rozmawiałem z twoim ojcem.
- Jak się ma? - Lepiej. Martwi się o ciebie.
Przepraszam za Francuzów.
- Naprawdę nie miałam wyboru. - Wiem.
Wiem.
Świetnie się spisałaś.
Pani Saint Roch.
Dziękuję za współpracę.
To Dumasowi powinna pani dziękować.
To on wgrał program szpiegujący do komputera Sabine.
On dla pani pracuje?
Przy tej operacji, tak.
Te dokumenty umożliwiają nam deportację Louseau i Tarauda.
Taraud jest bardzo blisko z naszym prezydentem.
Nie możemy ryzykować publicznego aresztowania.
On i Louseau właśnie wjechali na teren siedziby Antropy.
Podsłuchujemy ich telefony. Są obecnie tutaj.
Według naszych danych zwiększyli ochronę,
a dziś przyleci francuski dyrektor firmy, Francis Miller.
Kto to?
Bob Foret. Zorganizował spotkanie.
Jaki mamy plan?
Chcemy złapać kreta. Jest szansa, że pojawi się na takim spotkaniu.
Nie chcą wykonać żadnych ruchów.
Nic nie zrobicie, zanim się nie pojawią?
Mamy tylko jedną szansę.
W żadnym wypadku nie interweniujcie.
Rozumiecie?
Oczywiście.
Jeszcze nie jest bezpiecznie.
Tak nie może być. Ta Hobbs jest za młoda.
To jej pierwsza duża operacja i boi się nawalić.
To jasne, że ma w dupie Tarauda.
Jeśli będziemy zwlekać, ucieknie.
Dobra.
Proszę się przygotować i ruszać.
To ja mam wydobyć Tarauda?
Co pani powie Brytyjczykom?
Nic.
Zinfiltruj Antropę. Rozejrzyj się i miej oko na Tarauda.
Gdy tylko będzie szansa, wydostajemy go.
Cokolwiek się stanie, ochronimy pana.
Tak.
Już cię nie zobaczymy?
Będziecie tu szczęśliwi.
Obiecuję.
Żegnaj.
Spałaś z nim?
Nie.
Czemu nigdy mi o nim nie mówiłaś?
Bo nie jestem dobrą osobą.
Próbowałam nią być,
dla ciebie.
Naprawdę próbowałam.
Odejdę.
Nie rób tego.
Nie odcinaj się ode mnie.
Wiesz, że cię kocham.
Nie możesz mnie kochać.
Pan Miller. Miło pana gościć.
Tędy.
Mam złe wieści, Bob.
- Nie uratujemy Antropy. - Co? Zaraz podpisujemy.
Nie. Wspólnik do mnie dzwonił.
- Brytyjczycy nie podpiszą umowy. - Dlaczego?
DGSE znalazła klucz USB. W przeciwieństwie do ciebie.
Zrobili nawet kopię.
„Antropa” jest tam wszędzie.
Podpisana pod każdym atakiem, kontratakiem
i „rozwiązaniem”, które sprzedaliśmy przez ostatnich dziesięć lat.
Mamy 24 godziny, żeby upłynnić aktywa i zniknąć.
A co ze mną?
Co ze mną? Co ze mną będzie?
Co z tobą?
Grozi ci więzienie, Bob.
Jedyne rozwiązanie to wczesna emerytura w raju podatkowym.
Kiedy skończymy z Taraudem, wyjedziesz ze mną.
Więc to wszystko na nic?
Dramatyzujesz. Nie bądź takim pesymistą.
Przelejemy nasze środki na konta innej firmy.
Brytyjczycy podpiszą umowę, nie wiedząc, że to my.
A dzięki unijnym hasłom
czeka nas wspaniała przyszłość.
Więc go zachowasz?
Nie. Jest spalony.
Wolę, żeby się nie dowiedział, dopóki nie wypełni zobowiązań.
Liczę na to, że przeniesiesz nasze aktywa możliwie szybko i dyskretnie.
Będziesz wszystkim kierował do samego końca.
Nie zawiedź mnie, Bob.
Możesz na mnie liczyć.
Richard.
Odpoczęłaś?
Tak. Dzięki.
Uznałem, że zechcesz wiedzieć. Hobbs obserwuje Antropę.
Zaczekamy na kreta, zanim tam wejdziemy.
Dobrze, przyjadę.
Spotkajmy się w biurze. Shahina jest tam z prawnikami.
Przyszpilimy tych skurwieli.
Ruszam.
Przyjadę możliwie szybko.
Jak mogę ci pomóc?
Nie chcę, żebyś się w to wplątał.
Kochanie, słuchaj...
Chyba powinniśmy odłożyć ten ślub na plaży, co?
- Proszę do siedziby MSW. - Oczywiście.
Zaczynajmy.
Pani Louseau chce pewnie możliwie szybko wrócić do Brukseli,
żeby zobaczyć syna, prawda?
Zdecydowanie.
- Jesteś gotowa? - Nie traćmy czasu.
Chcę już iść.
Chwila. Mamy problem.
Pani Louseau aktywowała właśnie alert w systemie Komisji Europejskiej.
Jak?
Kod, który wpisała, powiadomił ich, że działa pod przymusem.
Powstrzymałeś to?
Tak, ale musimy zacząć od nowa z czystym komputerem.
Ten został namierzony.
- Zabierzcie ją. - Idź z nią.
Puszczaj!
- Nie zostawiaj mnie z nimi. - Skończ z tym cyrkiem.
Mam to gdzieś!
- Porozmawiam z nimi i przyjdę. - Didier.
- Idź. - Didier.
Nie możesz tego zrobić!
Didier.
Puść mnie! Nie dotykaj mnie!
Znam ją. Uspokoi się.
Oczywiście.
Dobra. Znalazłem.
Jesteś pewien?
Świetnie. Zdobądź to, czego potrzebujemy, i wynoś się.
Przepraszam.
MSW jest w drugą stronę.
Hej.
Słyszy mnie pan?
Hej!
Kurwa.
Telefon.
Pakują wszystkie rzeczy.
Co? Poważnie?
Niech Brytyjczycy ruszą dupy. Za dwie godziny nikogo tu nie będzie.
Chyba mamy kreta.
To Alison Rowdy.
Właśnie wjechała do Antropy.
Możemy ruszać?
Muszę zadzwonić do ministra.
Hej.
Czekaj. Coś się dzieje.
Zabierają gdzieś Sabine.
Tarauda z nimi nie ma.
Zapomnij o Sabine.
Jak to? Mam pozwolić jej zginąć?
Nie. Zgadnij, kto się właśnie pojawił.
Kto?
Alison.
Nie pieprz bzdur.
Mamy 100% pewności. To ona zdradza nasze posunięcia Antropie.
Znów cię wyruchała. Jak zwykle.
Co ona tu robi?
Nie ruszaj się.
Co ty tu robisz?
Nic. Straciłem z nim kontakt.
Dla kogo pracujesz?
Dla nikogo.
Odpowiadaj, skurwysynu.
Jak się tu dostałeś?
Weszliśmy.
Chcę się widzieć z panem Taraudem. Już.
Odprowadzę panią.
Panie Hamza, żona i syn czekają na pana na dole.
Dziękuję.
Udało się.
Brawo, Didier.
Dobra robota.
A Sabine?
Wolała wrócić sama do Brukseli.
Gdzie idziemy?
Gdzieś, gdzie mogą nas zabić.
Myriam.
Samir.
Nic ci nie jest?
- Coś ci zrobili? - Nie.
Hicham, mój synu.
- Uciekaj, najdroższa. - Nie.
- Słyszysz? - Nie.
- Samir. - Uciekaj, Myriam!
Uciekaj, Myriam!
Nie ruszaj się!
Stój!
Wszyscy na ziemię!
Chodź ze mną!
Pomocy!
Co ja tu robię?
Zabieramy panią na wycieczkę.
Dokąd?
Dlaczego?
Cóż,
jest pani od teraz kretem Antropy w rządzie brytyjskim.
Nikt w to nie uwierzy.
Policja ma dowody pani zdrady.
A kolejne zostaną znalezione po pani zniknięciu.
Wniosą zarzuty,
wystawią międzynarodowy nakaz aresztowania,
ale nigdy pani nie znajdą.
Wszyscy założą, że zmieniła pani tożsamość,
a w końcu
po prostu o pani zapomną.
Do środka. Już.
Mamy problem.
Jest problem na dole. Sprawdzę to.
Podobno jest pan Francuzem?
To zależy.
Chciał pan ratować Samira?
Samira?
Proszę zadzwonić do szefa. Muszę z nim porozmawiać.
Nie ruszać się, bo go zabiję.
Spokojnie.
Możemy to omówić.
Bez odpowiedzi. To nie jest normalne.
Dobra.
Ostrzegę Brytyjczyków, że Delage tam jest. Nie będą zadowoleni.
Strzelanina w Antropie.
Wchodzimy.
Gabriel.
Nie...
Pomóż mi je zdjąć. Naciśnij na mój kciuk.
Tak mocno, jak potrafisz. Szybko.
Dawaj.
Ciągnij. Dawaj. Mocniej.
Ciągnij.
Dzięki.
Gabriel.
Trzymaj go.
Kochanie.
Tutaj.
Nie mogą uciec.
- Dawaj! - Tędy.
Sprawdź pokój po prawej.
Proszę... Nie strzelaj.
Mam dzieci. Proszę.
Proszę.
Zajmij się nim, dopóki nie ściągniemy pomocy.
Idzie.
Co?
- Otwórz drzwi i biegnij. - Nie.
Uciekaj!
Chodź. Ty też idziesz.
Chodź.
Uciekaj, Gabriel.
Gabriel.
Gabriel!
Ronald, gdzie ty, kurwa, jesteś?
Richard, tu Alison.
- Kto? - Alison.
Słyszysz mnie?
Alison?
Jestem przy rzece, pod siedzibą Antropy. Oni uciekają.
Dobra, Alison...
Musimy przełączyć się na szyfrowane połączenie. Wciśnij krzyżyk.
A teraz pozbądź się telefonu, Alison.
- Alison. - Cofnąć się!
Pozbądź...
Szybko! Naprzód!
- Tędy. - Zabezpieczono obszar...
Proszę zawrócić.
Możemy tędy?
Pani Rowdy, minister chce panią widzieć.
Tędy.
Z drogi. Proszę się cofnąć.
Pani Rowdy.
Nic ci nie jest?
Musiałem to zrobić, Alison.
Musiałem.
Dlaczego?
Za mało ci zapłacili?
Gdyby chodziło o pieniądze, wciąż by żyli.
Będę pracował z każdym, kto służy interesom tego kraju
i wyeliminuję każdego, kto nie będzie im służył.
To proste.
Tak wyglądała cała historia jebanego Imperium Brytyjskiego.
I jak to poszło?
Nigdy cię nie doceniają.
A ty nie?
Nie. Nigdy.
Widziałem nagranie.
Dołączysz do mnie?
Zabijesz mnie, jeśli tego nie zrobię?
Nie.
Proszę. Nic jej nie jest.
Chodź. Wszystko będzie dobrze. Proszę.
- Odcinamy teren. - Nosze.
Uwaga, nosze. Dziękuję.
Znowu ty?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK