Spokojnie, Yol. Zajmę się wszystkim.
SERIAL NETFLIX
Tak, kochanie.
No dobrze.
Tak.
- George jest chory. - Zostawi nam spadek?
Nie, ale Yola nie może zorganizować
kolacji w Święto Dziękczynienia, więc ja to zrobię.
Nie mamy pieniędzy na huczne świętowanie.
W naszym małym domu nie ma na to miejsca.
Świetnie. W tym święcie chodzi o szok kulturowy.
Zorganizujemy kolację w biednej dzielnicy, by zachować ducha tej tradycji.
My jesteśmy pielgrzymami, a dzielnica to rdzenni Amerykanie?
Właśnie tak.
To jak cud Święta Dziękczynienia.
Ale twoi znajomi dowiedzą się, że jesteśmy biedni.
Urządzenie tego patio wymaga sporo pracy, a wy mi w tym pomożecie.
Zapraszam wszystkich do mnie!
Kupujcie modelujące legginsy, by wyglądać seksownie na Guadalupe Reyes!
Bez względu na to, ile zjecie świątecznego chleba!
W legginsach będziecie wyglądały na wysportowane jak Blondyna.
Przepraszam.
Czy rada dzielnicy dała ci pozwolenie na korzystanie z patio?
Oczywiście.
Tutaj tak się to odbywa. Jeśli chcesz, to mnie stąd wykop.
Przesuń się. Stoisz mi na drodze.
Podejdźcie bliżej!
Mamy świetny towar.
Co ona wyprawia?
Co tak stoicie?
Nie zgrywaj głupka. Pomóż żonie.
Przyłóż się!
Przegięła z tymi wiadrami z cementem.
Wykopię ją razem z jej szmaciarstwem.
Jeśli Yola zobaczy Lopezów, powiedzą jej, że tu mieszkamy.
Ernesto, wykop ją z patio.
Ja? Co ja mogę zrobić?
Ludzie reklamy mają dobre pomysły pod presją.
Myśl nieszablonowo, tato.
Potrzebuję twoich oszczędności.
Albo poproś Rigo o pożyczkę.
Tak, muszę zatrudnić znowu Catę.
I wypożyczyć jej strój.
Ty upieczesz indyka.
Gdzie go kupię?
Myśl nieszablonowo.
Co z tobą? Nie masz nic innego do roboty poza pomaganiem mi?
Czytam apokryficzną wersję Don Kichota.
- Wersja Avellanedy… - Posłuchaj, Jani.
Musisz częściej wychodzić.
Zabaw się z przyjaciółmi.
Nie mam ich. Poza tym książki są lepsze od przyjaciół.
Słuchaj, Janis.
Nasza rodzina jest bardzo towarzyska. Nie będziesz wyjątkiem.
Odwiedź córkę Rigo, Brittany. Wróciła od mamy.
Ale ona ma 15 lat.
Udawaj, że też tyle masz. Albo chowam Don Kichota Avellany.
- Avellanedy. - Właśnie.
Ruszaj się! Ciesz się młodością, no już!
Mnie też by się takie przydały.
Po prostu ósmy cud świata.
Masz stopy Miss Universe, Cata.
Mówisz to wszystkim laskom.
Myślisz, że masuję byle kogo? Nie ma mowy.
- Chodźmy do kina w niedzielę. - Nie mogę.
Pani Silvia urządza Święto Dziewiczenia.
Co to takiego? Idziesz na orgię?
Nie, głuptasie.
To jak Gwiazdka gringo w listopadzie.
Gringos wiedzą, co dobre.
Zawsze są o krok do przodu.
Pan Rigo zaraz przyjdzie.
Racja.
To będzie ciężka praca.
Pomożesz mi?
Oczywiście.
O ile ukryjemy się w kuchni i będziemy się całować.
Nie obiecam ci tego, przyjadą te wszystkie zarozumiałe baby.
Pani Ana Ceci, Ana Clau,
Ana Pau, Ana Lu i Ana Yola.
Ale jeśli mi pomożesz, obiecuję, że ci to wynagrodzę.
Dobrze.
Ana Yola!
ZAPROSZENIE NA IMPREZĘ
Chodź ze mną.
Nie chcę być niegrzeczna, ale nie ma mowy.
Święto Dziękczynienia w Meksyku
to jak Dzień Zmarłych u gringo, którzy obejrzeli Coco.
Poza tym to czwartek, a nie niedziela.
Przyjdź, upiekę indyka.
Będziesz gotował?
Zastanowię się.
Ale nic nie obiecuję.
Czemu nie?
Brittany, przyszła do ciebie Janet.
Coś wam podać?
Nie trzeba, tato.
Co tu robisz?
Ciotka mnie tu przysłała.
Często przychodzisz tak do znajomych?
Wolałabym poczytać.
Dobrze.
To dobra wersja Don Kichota.
Możemy o tym porozmawiać.
Nie mogę. Wychodzę ze znajomymi.
- Masz znajomych i lubisz czytać? - Tak. To się nie wyklucza.
Oczywiście. Jasne.
Potem możemy iść do księgarni.
- Czytają poezję Sor Juany. - Zwolnij.
Nie jestem kujonką.
Nie rozumiem. Co to jest ruch kupy?
Ruch kupców, nie kupy.
Im więcej osób przechodzi obok, tym większa sprzedaż.
To zasada marketingowa.
Mam sprzedawać w twoim sklepie w Black Weekend?
To byłby zaszczyt, gdybyś miała tu swoje stoisko.
Byłoby mi głupio, nie płacąc za to miejsce.
Uznaj to za przeprosiny za to, że sprawiłem ci dyskomfort.
Dobra.
- Dobry pomysł, co? - Tak.
Udzielam dobrych rad.
Co z tym gulgaczem?
Wiesz, że to indyk, a nie gulgacz, co nie?
No i?
To Gulgotek.
Jest jeszcze młody, stąd to imię.
Upiekę go na Dziękczynienie.
Dureń z ciebie.
Skoro nadałeś mu imię, będzie ci trudniej poderżnąć mu gardło.
Ja mam poderżnąć mu gardło?
- Upieczesz go żywcem? - Nie.
Zapłacę ci, żebyś przyrządziła go za mnie.
Pewnego dnia.
Tere musi przyjść na kolację.
Twierdzi, że to kpina z Meksyku.
Obiecałem, że upieczemy indyka.
Mieszanego.
Nauczę cię tego.
Ale ty gotujesz.
Przyjdź jutro punktualnie o 6 rano.
Czemu tak wcześnie?
Moja kuchnia, moje zasady.
Wpadłeś po uszy.
Nie przypominaj mi.
Będą tam moje obie muzy.
Nie ma dla mnie ratunku.
Spokojnie, olej tę imprezę.
Nie mogę zawieść Caty. Obiecałem pomóc.
Za nic nie mogą się zorientować, że działam na dwa fronty.
- Wyjdę na skończonego palanta. - Od kiedy cię to obchodzi?
Jeśli wpadnę, będę miał przekichane u lasek.
Poza tym bardzo je lubię.
Spójrz na nią.
Może spraw, by jedna cię rzuciła, żeby nie ryzykować?
- Jest problem. - Jaki?
- Nigdy mnie nie rzucono. - To ja się tym zajmę.
Jestem ekspertem w odpychaniu wszystkich kobiet.
Świetnie.
Kto tam?
Co się stało?
Też nie wierzę, że potrzebuję twojej pomocy.
Jesteś popularna i ładna. Wszyscy chcą być twoimi przyjaciółmi.
Co robisz, gdy ktoś odrzuca cię jako przyjaciela?
To jak między Cady a Reginą George.
Jaką Reginą?
Musisz obejrzeć Wredne dziewczyny, film dla starców, ale przydatny.
Ta druga powinna zapragnąć być twoją przyjaciółką.
Chodzi o to, kto ma władzę.
- Genialne. - Załatwię to. Jestem ekspertką.
Pasują idealnie!
Wyglądam jak te babki z Niebiańskiego Dworu
po operacjach plastycznych.
Ale taniej i bez skalpela. Prawda?
Zapisz swoje nazwisko na liście rat.
Zadebiutują na imprezie u pani Silvii.
Na jakiej imprezie?
Na Dziewiczeniu.
Co to takiego? Jakaś orgia?
Nie.
To wspomnienie przybycia pielgrzybów.
Co to takiego?
Kto wie? Ale pani Silvia wydała już
wszystkie pieniądze, które pan Rigo pożyczył panu Ernesto.
Udekoruje całe patio.
Nie gadaj.
Jak miło.
Dzięki.
Ja zapłacę.
- Na pewno? - Jasne.
- Pozwól mi. Ty urządzasz kolację. - Nic z tego.
Pamiętaj o napiwku.
Racja, zapomniałam.
Jestem jakaś rozkojarzona.
Jesteś kochana.
Kiedy ja znowu urządzę kolację?
Jestem już właściwie wdową.
Wiem, biedactwo.
Ale teraz, gdy pracuję jako wolontariuszka w tej uroczej dzielnicy,
daję z siebie wszystko i niczego nie oczekuję.
Pomysł na kolację jest świetny.
Ale dlaczego tu, a nie w twoim nowym domu?
Chodzi o samo doświadczenie.
Jak wtedy, gdy Eugene wystawiała swoje prace w Ecatepec.
To coś w tym stylu.
Chodzi o to, by zobaczyć, jak żyją tubylcy.
Tak. To brzmi jak przygoda.
- Spodoba ci się. - Na pewno.
Przepraszam.
Cześć!
Patio oczyszczone.
Compadre Rigo pożyczył mi pieniądze na dekoracje.
Możesz planować kolację.
Świetnie. Za to cię kocham, Ernie.
Kocham…
Ernesto.
Kupił już wszystkie dekoracje.
Mogę się dorzucić?
- Nie! - Nie?
Nie jestem biedna.
Oczywiście, że nie.
I poszły.
MENU DNIA: ZUPA Z MAKARONEM I BIAŁY RYŻ
Diego!
Gulgotku, nadszedł twój czas.
Otwieraj.
Aleś ty ciężki.
No już.
Zmykaj.
Po pierwsze,
wyczyścisz całe to miejsce.
Czekałem na to cztery godziny?
Czy to nie moja kolej?
Nie, panie Fulgencio.
Diego chce nauczyć się gotować.
Niech się wykaże.
Jasne, dlatego chciała wykopać mnie z patio.
A to intrygantka.
Pewnie się nas wstydzi.
Wstydem jest urządzanie imprezy obcej kulturowo. Nie przyjdę.
Cata mówi, że zaprosi bogatych przyjaciół.
Dobra. Co mówią dziewczyny, gdy cię rzucają?
Że za szybko się zakochuję.
„Za szybko się zakochuję”.
- Dobra. - Że je przytłaczam.
„Że je przytłaczam”.
Co to konkretnie znaczy?
Spójrz.
To proste. Wyślij Cacie wiadomość.
- Wiadomość? - Tak.
Chwileczkę.
Cześć, moja droga Catita.
A teraz wyślij kolejną.
- Nawet nie przeczytała. - No nie, właśnie przeczytała.
Mówiłem ci. Zadzwoń do niej.
Jak 30 lat temu?
Żeby poczuła się przytłoczona.
- Racja. - Zadzwoń do niej.
Dzwonię.
Miło, że zadzwoniłeś.
To o wiele bardziej romantyczne.
- Rozłącz się. - Tak, Catita.
Chciałem się tylko przywitać. Pa.
- Wymyślę coś innego. - Oby.
- Już wiem. - Co?
Zbyt szybkie zakochiwanie się je przeraża, prawda?
- Tak zrobimy. - Racja. Do dzieła.
Pokażę wam selfie z moimi stylizacjami.
Idziemy po swoje. Pamiętaj, kim jestem.
Crista Espinoza de los Montero!
Jesteś pewna?
- Cześć, Brittany. Wiesz, kim jestem? - Jasne.
Idziemy jutro z Jani na paznokcie, dołączysz do nas?
Spoko.
Wyślę ci szczegóły.
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Zamieniam rzeczy, których używali Wampanoagowie,
na te, których używali Monterowie.
Metalowe krzesła z logo,
jasne plastikowe obrusy,
sznury na bieliznę.
Bardzo realistycznie.
Dorzućmy trochę światła, żeby było bardziej eklektycznie.
Pożyczyłam te rzeczy z Imprez u Rigo.
Jesteś cudowna, Cat.
Co my tu mamy?
Zobacz.
Ale ciekawa rzecz.
Zaserwujemy tutejsze jedzenie
i oczywiście będziemy dziękować za biednych ludzi.
Ta nienawistna Agustina nie zepsuje mi imprezy.
Musimy kupić wino.
A może kilka litrowych piw zamiast wina?
Świetny pomysł.
Będą pasowały do czteropaków, które rozdamy gościom.
Chwila,
kończą się nam pieniądze.
To kup resztę na zeszyt.
Nie daję już rady.
Bardzo dobrze.
Skończyłem czyścić fondę.
Możemy upiec indyka?
Pokaż mi swoje ręce.
Nie zrobiłem manikiuru.
Te dłonie nie mają odcisków.
Już wiem.
Umyjesz zatłuszczone garnki i patelnie,
a potem łazienkę.
Dlaczego aż tyle?
Moja kuchnia, moje zasady.
Pozamykaj, jak skończysz. Widzimy się o szóstej rano.
Chyba nie dam rady.
Zgrywam frajera, a Cata kocha mnie coraz bardziej.
Nic nie działa.
Wiesz, jak zareagowała na wyznanie miłości?
- Jak? - Wzruszyła się.
Powiedziałem jej, że śniło mi się, że mamy dzieci.
Zobacz, co zrobiła.
- Nie wierzę. - Sam widzisz.
Lepszych rad nie mam.
Wiem, Pablito.
Zapomnieliśmy o czymś.
- O czym? - Że jestem magnesem na laski.
Wiem. Kobiety nie lubią jednej rzeczy.
Gdy śmierdzisz?
Nie. Napalonych, obleśnych facetów.
I dostawać w prezencie maskotek.
Plan Blondyny idzie jak po maśle.
Dlatego Ernesto kazał ci sprowadzić mnie tutaj.
Nie zaprosił mnie na kolację.
Oczywiście, że nie.
Wstydzą się dzielnicy.
Wjadę na tę imprezę
i sprzedam swoje rzeczy tym nadętym panienkom za grubą forsę.
- Jak to zrobisz? - Ty mi w tym pomożesz.
Niech cię zaproszą, a ja będę twoją osobą towarzyszącą.
Jasne.
A jeśli nie uda się nam tam wejść?
Nie oprą się prawdziwej modzie. Nie mówiąc o influencerkach.
Co słychać?
Hej, Brittany. Cieszę się, że tu jesteś.
Bez obaw, zaraz nas wpuszczą.
Wcale się nie martwię.
Jani i ja jesteśmy supervipkami.
- Zwłaszcza Jani. - Rety.
Jesteście umówione?
Nie musimy. Crista Espinoza de los Montero.
Powiedz Natalii Apellaniz. To właścicielka.
Montero?
Pani Apellaniz nigdy tu nie przychodzi.
Sprawdź listę VIP-ów. Muszę na niej być.
Nie ma cię tu.
Brit?
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Co cię tu sprowadza? - Tak się bujamy.
Fajnie.
Znacie się?
Brittany pomogła mi przy egzaminie z chemii.
A jest ode mnie młodsza.
- Wielkie dzięki. - Nie ma za co.
- Chcesz wejść? - Tak.
Śmiało.
Jesteśmy z nią.
Znasz je?
Nie bardzo.
No dobrze. Miłej zabawy.
- Dzięki. - Co? Nie wiesz, kim jestem.
Zniszczę cię na Instagramie.
Pożycz telefon, zabrakło mi danych.
No pożycz!
Co teraz? Przegrałyśmy?
Nie. Nigdy nie przegrywamy.
Brittany dowie się, kto jest kim.
Co teraz?
Zrobiłem wszystko.
To nie ma nic wspólnego z gotowaniem. Domagam się wyjaśnienia.
Jesteś gotowy.
Mianuję cię oficjalnie uczniem kucharza.
Świetnie.
Porozmawiamy?
Posłuchaj Rigo, tak sobie myślałem.
Dałbyś mi już świąteczną premię
za trzy lata z góry?
Zależy na co.
Zasady są proste.
Żadnych tajemnic przed szefem.
W porządku.
Silvia wydała za dużo na Święto Dziękczynienia.
Chcieliście mnie zaprosić?
Instrukcje mówią jasno.
„Pracownicy muszą zapraszać szefa na wszystkie imprezy,
zwłaszcza jeśli to on je finansuje”.
Oczywiście, że chciałem cię zaprosić!
Przyniosę pieniądze na kolację.
Czy to wszystko?
Wracaj do pracy.
Wybacz, stary.
Spędziliśmy razem kilka wyjątkowych dni.
Gotowanie dla bliskich polega na brudzeniu sobie rąk.
Nie możesz grać na pół gwizdka, gdy poświęcasz czas dla rodziny.
Zrobisz to, co trzeba?
Żartuję.
Wczoraj zamarynowałam innego indyka.
Poza tym to małe stworzenie dopiero rośnie.
Ale…
rozumiesz, o co chodzi?
Przestań! Przyłapią nas.
Tym lepiej. To mnie kręci, Cata!
- No dobrze. - Jak to dobrze?
Nie przeszkadza ci to?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Nie. Moment.
Zaczekaj chwilkę.
Proszę, to dla ciebie.
- Co to jest? - Taki mały prezent.
To okropne.
Robisz wszystko, żebym z tobą zerwała.
- Wcale nie. - Czyżby?
To koniec.
Catita!
Nie do wiary.
Nareszcie.
Wreszcie.
Chwila.
Pablito, operacja ukończona. Powtarzam, operacja ukończona.
Odczepiłem już jeden wagonik.
Skonfrontuj się z nią. Musisz potwierdzić swoją pozycję.
Bądź bardziej Reginą George, a mniej Gretchen.
Świetnie, odrobiłaś lekcje!
Hej.
Masz jakiś problem?
Myślisz, że jesteś dla nas za fajna, ale królowa może być tylko jedna.
Zawsze jest taka?
Nie. Gdyby to były szachy, postawiłabym na obronę rosyjską.
- Ja wolę obronę sycylijską. - Naprawdę?
Wyjaśnij.
Jasne.
Białe figury mają…
Janet, co do cholery?
Już rozumiem.
Ugotowałem indyka z Dolores i dowiedziałem się,
że indyk i gulgacz to to samo.
Zawsze tak było.
Przyjdziesz na kolację?
To, że gotujesz, nie znaczy, że Silvia mnie zaakceptuje.
Oczywiście, że tak. Jest Święto Dziękczynienia.
Pamiętaj o pierwszym Dziękczynieniu.
Pielgrzymi zjedli razem kolację, a nawet zawarli rozejm.
A potem zabili wszystkich tubylców.
Nie chcę być martwym tubylcem.
Jeśli dałaś mi szansę, daj ją też mojej rodzinie.
Jak ja. Kocham twoją babcię.
I ty nazywasz się tubylcem.
Nigdy się tak nie czułem.
Boli mnie.
Tutaj, w sercu.
To twoja duma, ale wciąż masz Yolę.
Nie interesuje mnie wysokiej klasy mięso.
Wystarczy mi Cata.
No to ją przeproś.
Przeprosić?
No tak.
Bez żartów.
Rany, jesteś geniuszem, Pablito.
Odpuść sobie to całowanie.
Crista!
Wszystko w porządku?
Nie.
Nie widzisz, że Brittany kpi sobie z popularnych dziewczyn.
Nigdy nie będzie twoją przyjaciółką. Tylko się ze mnie nabija.
Wiem.
To był twój plan, by zdobyć Brittany?
Wykorzystałaś mnie?
Jesteś jak Regina George, jestem taka dumna.
Uczyłam się od najlepszych.
Przypomniałaś mi, że mogę przestrzegać 48 praw władzy.
Mogłabyś napisać tę książkę.
Ja? Napisać książkę?
Schlebiasz mi.
Pójdziemy kiedyś na odczyt poezji Sor Juany.
Brzmi lamersko, ale dobrze.
Cata.
Wybacz mi, Cata. Dobrze?
Miałeś nie przyłazić.
Dałam Germánowi twój strój.
Co?
Nie. Posłuchaj, Cata. Przyszedłem przeprosić.
Wiem, że maskotka to przegięcie, ale proszę, wybacz mi, Cata.
Wybaczę ci, bo to Dziewiczenie.
- Ale dalej jestem zła. - Jasne.
No dobrze.
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
OMG!
Cudownie!
Dziękuję, Ernie!
Tak jakby ta dzielnica trafiła nagle do USA.
Yola będzie jak…
What the fuck?
Powiesz mi, co ona tu robi?
Poprosiłem Rigo o premię świąteczną, ale nie mówiłem o osobie towarzyszącej.
Compadres są zawsze mile widziani.
Tak jak obiecałem.
Ostrożnie.
Chodźcie.
- Nie upuść tego. - Jasne.
To moje terytorium.
Zasłużyłam na nie.
Nie. Janet opowiedziała mi o Dziwkarzeniu.
- O Dziękczynieniu. - Nieważne.
O pielgrzybach itd. Wy jesteście najeźdźcami, a my tubylcami.
Musisz zaakceptować mój stragan.
Twoim nadętym przyjaciółkom przyda się modelowanie tyłka.
Wykupię cię.
Ale spadaj stąd.
A moje okulary?
A mój dentysta?
I nasze długi za tę kolację.
Róbcie, co chcecie.
Witaj w świecie biednych.
Wydałaś na tę imprezę więcej, niż miałaś.
Spakujcie dla niej cały towar.
- Tak. - Wszystko?
Zaraz tu będą.
Sil. Przykro mi, ale musimy wszystko odwołać.
Przepraszam.
Goście bali się jechać do tak problematycznej dzielnicy.
- Co? - Przyjedziemy kiedyś do ciebie.
Yola wszystko odwołała?
Cześć, dziewczyny. Jedźmy do Any Lu.
Ups, nie ten czat.
Oczywiście, że nie przyjadą.
Pewnie wiedzą, że tu mieszkamy.
Yola umie rozpoznać łachmaniarzy, patrząc im tylko w oczy.
Mają grupę, do której nie należę.
Blondyna, rozumiem cię.
Te kobiety mnie też mają gdzieś.
Za te pieniądze chciałam zabrać rodzinę na kolację.
Ale może zapłacę za waszą imprezę i zostaniemy tutaj?
Okej.
Przez to zamieszanie zapomnieliśmy o znaczeniu tego święta.
Chodzi o wdzięczność i spokój.
Wszystko skończyło się ludobójstwem, ale…
- Wspaniale. - Jedzmy.
- Chodźcie. - Smacznego.
Z czym to jest?
Wolisz z sosem czy bez?
- Jest pikantny? - Tak.
Poproszę dwa piwa.
Oto nasz mieszany indyk.
Brawo, Diego!
Świetna robota.
Przyszłaś.
To naprawdę smaczne.
- Co tam? - Nic ciekawego.
Dolores nauczyła mnie, że gotowanie
to brudzenie sobie rąk dla bliskich.
Mamy różne korzenie,
ale to żadna przeszkoda.
Cudownie. Kucharz i poeta.
- Brawo. - Kucharz i poeta.
Fajnie.
Dieguito.
Smakuje inaczej.
Zmieszałam mole z sosem Silvii.
Kuchnia fusion.
Nieźle, szefie.
Bardzo dobre.
Nie zużyję na to mojego limitu kalorii.
Niech ktoś poda mi chipsy z torebek na wynos.
My nazywamy je itacate.
To jest keto.
Żyjemy w strasznych czasach.
Wszyscy musimy być sobie wdzięczni.
Zwłaszcza tym, którzy pomagają nam, gdy toniemy.
Na zdrowie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Ładnie pachnie.
Otworzyliście własną knajpę?
Nie, ale dzielimy się indykiem. Wystarczy dla wszystkich, zapraszamy.
Naprawdę?
Mamy mieszanego indyka, piwo, a co najważniejsze,
mamy modelujące legginsy.
Siadajcie.
Sam upiekłem indyka.
- To kuchnia fusion. - Dzięki!
Napisy: Tomasz Suchoń