SERIAL NETFLIX
GRAWITACJA
Na pewno dasz radę w pojedynkę?
Tak, musimy za wszelką cenę wyłączyć bombę wspomaganą rakietowo.
Do zobaczenia na Planecie X-10.
Widzimy się na dole.
Jak na takie chuchro, niezły z ciebie wrzód na dupie.
Dopilnuję, abyśmy dostali to, czego chcemy.
- Dekompresja w głównym holu. - Zamykam główny hol.
Dekompresja w głównym holu.
Kapsuły ratunkowe?
Nie zamierzają się poddać. My też nie.
Statek szykuje się do lądowania.
Załoga proszona jest o podjęcie środków ostrożności
i przygotowanie się na wstrząsy. Statek szykuje się do lądowania.
Nie.
Przestań.
Nie ma na to czasu.
Transformator atmosferyczny.
Czyli to jest…
Planeta X-10.
Witam w oazie ludzkości.
Macku, odezwij się. Gdzie jesteś?
Dobrze, drony działają.
Kriostaza została zniszczona.
Nikt nie doczeka się statku migrantów.
Ktoś mnie słyszy?
Tu Oscar.
Jestem w Łonie.
Utknąłem.
Kończy się powietrze.
Statek i inne kapsuły ratunkowe…
Tracimy tlen.
Mocno oberwałyśmy podczas lądowania.
W transformatorze jest tlen.
Każda kapsuła ratunkowa ma jeden skafander.
Rozumiem.
Pozwolisz, aby ludzie zginęli dla twoich ideałów.
Lewis i Mack spróbują rozbroić bombę. Muszę ich powstrzymać.
Bez obaw, bomba pewnie mnie zabije, zanim się uduszę.
Pocieszające. Dzięki.
Niebawem skończy się twój ból.
Wielokrotnie sprawdziliśmy
transformator atmosferyczny
i nie natrafiliśmy na bombę.
Gdzie ją ukryłyście?
Schowałyśmy złote jajko w zamku giganta.
Otworzę drzwi. Na zewnątrz nie ma zupełnej próżni.
Jeśli szybko zamknę, powinnaś przeżyć.
Życzyłabym ci szczęścia, ale w tej sytuacji…
Czyli tak pachnie Planeta X-10.
Jest źle.
To cud, że statek nie rozpadł się w atmosferze.
Gdzie jest druga Patty?
Nie wiem. Nina ją zabrała.
Statek jest unieruchomiony, ale generator grawitacji działa.
Możemy go wypróbować…
Możesz ruszyć ten wrak?
Silniki są rozwalone.
Odwrócenie pola generatorów grawitacji może nas nieco unieść…
Wystarczy. Unieś nas w stronę transformatora.
Nie powinniśmy się oddalić? Uciec z promienia rażenia.
Lecimy do transformatora.
Nie ma mowy. Oszalałaś? Zaraz wybuchnie.
Zamknij się i zrób to.
Jasne. Zajmę się tym.
Nino!
Dziękuję, Macku.
Skąd to masz?
Miałem już założony skafander, gdy wsiadłem do kapsuły.
Straciłem przytomność, gdy wylądowałem. Zauważyłem sygnał SOS po wybudzeniu.
Gdzie jest Lewis?
Mam nadzieję, że w transformatorze.
Wsiadaj.
Zostaw mnie.
Spowalniam cię.
Wykluczone. Nie zostawię rannego członka załogi.
- To wbrew mojemu kodeksowi honoru. - Rycerskość.
Coś w tym stylu.
To może być istotne.
Nieważne, jak daleko jesteśmy od Ziemi,
takie kodeksy przypominają o człowieczeństwie.
Pozostaniemy ludźmi.
Aż do samego końca.
Patty…
Pośpiesz się.
Powinno zadziałać.
Dobrze, oderwaliśmy się od ziemi. Lecimy do transformatora atmosferycznego.
Ufasz mi?
Odrobinę.
Sprawdzę generator grawitacji.
Myślałem, że jesteś humanitarna.
Zawsze stawałam po stronie słabszego, ale chciałam cię przeprosić.
- Twój błąd w druku to moja wina. - Co?
Kiedy się wydrukowałam,
zaczęłam od zebrania biomateriału
od wszystkich innych.
Wybrałam pierwszy zbiornik…
Twój.
Jak ból?
Kiepsko, ale przynajmniej mogę oddychać.
Daj mi chwilę.
Dobra, zrobię zwiad.
Zdobycie bomby
wymagało bioautoryzacji dwóch członków załogi.
Musiałam wydrukować czyjeś oczy.
Ilość zabranego biomateriału nie powinna mieć znaczenia.
Ale wybuchła flara solarna.
Zewnętrzna powłoka chroni biomateriał przed promieniowaniem,
ale moje działania odsłoniły twój zbiornik.
Promieniowanie z flary uszkodziło twoje dane genetyczne,
stąd mutacje.
Zatem to twoja wina.
Pewnie mnie nienawidzisz.
Wcześniej oderwałbym ci głowę niczym potwór.
Ale teraz mogę ci podziękować.
Wydrukowano mnie tak z konkretnego powodu.
Czyli jakiego?
Gdybym normalnie się wydrukował, nie odkryłbym twojego planu.
Nic by nie zrobiono.
- Zrealizowałabyś swoje plany. - Nie wydrukowano by drugiej kopii ciebie.
Właśnie.
Więc odpowiada mi ta postać.
Może słońce Planety X-10 stworzyło mnie, żebym zapobiegł twoim planom.
Cieszę się, że znalazłeś powód, aby istnieć.
Ale to koniec.
Dość, Patty.
Nie chcę mieć z tym nic do czynienia.
Poziom mocy spada.
Po prostu tam doleć.
Powiedz, gdzie jest bomba?
Cholera.
Nic z tego. Marnujemy czas.
Niemożliwe.
Znalazłam cię.
Wiedziałam, że będziesz w transformatorze.
Co tutaj robisz?
Nie powinno cię tu być. Wybuch zabije nas obie.
Potrzebujesz pomocy.
Nie do wiary.
Ruszajmy.
Wybacz, że czekałaś.
Statek dalej już nie poleci.
Gdzie są Lewis i inni?
Szukają bomby.
Musimy ich powstrzymać.
Nie mogą zajrzeć do kapsuły Fasoli.
Szybko. Musimy pozostać czujne, dopóki nie zakończymy misji.
Kapsuła Fasoli…
Zamek giganta…
Złote jajko…
„Jaś i fasola”.
Znalazłeś coś?
Nie.
Lewisie! Macku!
Nino, co tutaj robisz?
Ustaliłam miejsce ukrycia bomby.
Gdzie?
Kapsuła Fasoli. Musi tam być.
Pójdę tędy. Wołajcie, jeśli ją znajdziecie.
Jasne.
Organizmy planety.
Lewisie, Nino, tutaj.
To bez wątpienia bomba wspomagana rakietowo.
Nie możemy jej rozbroić.
Nie zdążymy wywieźć.
Możemy użyć spadochronu.
Jeśli to zadziała, wskoczcie do rury wprowadzającej Fasoli.
Właśnie, osłoni nas przed promieniowaniem.
Coś uszkodziło zaczep, więc spadochron się nie uwolnił.
- Możemy go zwolnić ręcznie? - Tak.
Z boku są dwie dźwignie do odłączania sworzni mocujących.
Kończy nam się czas.
Wiem. Jeszcze trochę.
Uważajcie.
Co znowu?
To Patty.
Marnujesz czas. Nie rozbroicie bomby.
Nie musimy.
Nie mamy wyboru.
Cholera!
Nie, zostań tu.
Lewisie, uważaj!
- Chcą się jej pozbyć poza strefę rażenia. - Szybko łapiesz.
Nie pozwolę ci.
Lewisie! Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Kieruję się do ciebie.
Dobra.
Nie mam czasu dla ciebie.
Ja dla ciebie też nie.
Macku, wszystko dobrze?
Chyba tak.
Ale zostało mi mało tlenu.
Wchodź, już!
Lewisie, czas się poddać.
Niby dlaczego?
Nie poruszacie się jak naukowczynie.
Szkolono nas na każdą okoliczność.
Przerwijcie to, Patty.
To wy musicie się wycofać.
Wybacz spóźnienie, Lewisie.
Dlaczego, Macku?
Lepiej późno niż wcale.
Kłopoty z oddychaniem?
Rozwój planetarny to symbol ludzkiej arogancji.
Nie pozwolimy na to.
Lewisie!
Lepiej martw się o siebie.
Nie, Patty, przestań, proszę!
To już koniec.
Twój.
Co?
Nie!
Macku, uciekajmy stąd.
Idź przodem.
Szybko.
Wszyscy! Skryjcie się.
Było tu życie, nawet na tej planecie w środku wszechświata, moi kochani.
Z załogi misji przeżyliśmy tylko ja i Lewis.
Komórki Lewisa uległy destabilizacji.
Wiele wycierpiał.
Postanowiliśmy dokończyć misję.
Chcieliśmy przynajmniej postawić nagrobki poległym członkom załogi.
Pożegnania bywają nagłe.
Hej, Kate.
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
To dobrze.
Zamieszkamy tu z całą resztą.
Tak.
Tak zrobię.
Jestem ostatnią osobą na tej planecie.
Uruchomiłam Fasolę w spokojny, bezwietrzny dzień.
Każda Fasola sama namierzy
odpowiedni teren,
dbając o zachowanie należytej odległości od siebie.
Wylądują i się zakorzenią.
Powstanie sieć,
gdy korzenie Fasoli zetkną się ze sobą.
Energię będą czerpać z transformatora atmosferycznego
i podejmą się analizy gleby podczas wyrastania prosto w atmosferę.
Może byłam zbyt pewna swojej siły.
Wielokrotnie kusiło mnie, żeby wydrukować innych członków załogi.
Zbiorniki biomateriału zostały uszkodzone i utracono zapasowe wspomnienia.
Zrezygnowałam z pomysłu ich druku.
Patrząc wstecz, cieszę się z tej decyzji.
Pewnego dnia wykryłam organizmy w próbce gleby.
To był najszczęśliwszy moment od czasu przybycia na tę planetę.
Czas, który mi pozostał, poświęciłam badaniom.
Ale wraz z transformacją planety przez Fasolę
coraz rzadziej widuję te formy życia.
Jak mówiła Patty,
organizmy nie przetrwają w nowej glebie.
Te korony zakryły cały kontynent.
Inne kontynenty planety pozostały nienaruszone.
Może tam przetrwają te organizmy,
ale kiedy ludzie skolonizują i zaludnią planetę,
cały jej bioskład się zmieni. Bez wyjątku.
Być może pisane jest im wyginięcie.
Gazy cieplarniane wydzielone przez transformator atmosferyczny
ociepliły świat pod koronami.
Dzięki temu woda może istnieć w stanie ciekłym.
Krater utworzony podczas lądowania transformatora
zamienił się w jezioro.
Uwolniłam tam substrat alg i planktonu.
Początkowo cieszył mnie deszcz,
ale odkąd pada codziennie, stało się to irytujące.
Zamiast być szczęśliwa, że oddycham świeżym powietrzem,
brakuje mi tchu.
Nie wiem, czy to przez powietrze planety, czy moje podupadające zdrowie.
Transformator atmosferyczny przechowuje różne komórki zwierząt.
Zaczęłam je hodować i drukować.
Nie będzie mnie tutaj,
gdy statek migrantów doleci do Planety X-10.
Zbadają te korony zakrywające kontynent
i zadecydują, czy tu zamieszkać.
Jeśli osiedlą się tutaj,
nasza misja przebudowy planetarnej zakończy się sukcesem.
Załoga, która zrealizowała tę misję,
otrzyma specjalną zgodę, by wykorzystać Łono do celów prywatnych.
Przygotowałam się na ten moment.
W tym naszyjniku są dane biomateriałowe i kopia zapasowa pamięci
ukochanej Lewisa.
Mój ostatni obowiązek to spełnić jego życzenie.
Na tym zakończy się moja praca.
Lewis…
Jak?
Wszystko narodziło się na nowo, Kate. Dano nam drugą szansę.
Napisy: Przemysław Stępień