Kala ko ba makikipaglaban ako sa kasamaan? 'Yon nga 'yong punto, di ba?
Wag ka na ngang makipagtalo pa.
Ako ang mama mo. Alam kong mas ligtas ka sa France.
Parang di naman.
Vampire hunter ba si Tita Tera? Hindi.
Mas magiging ligtas ba 'ko sa kanya? Hindi.
Kasama mo dapat ako na nakikipaglaban sa kasamaan.
Pasensiya na, Richter.
Hindi ko gustong paalisin ka.
Pinapaalis mo nga ako, eh.
Pasensiya na, anak.
Ito lang ang paraan.
Wag kang makinig sa kanya, Richter.
Palaging may paraan.
Julia Belmont.
Sa wakas.
Olrox.
Mauna ka na sa barko, Richter.
Susunod ako.
Pagsisisihan mo 'to.
Dudurugin ka ni Mama.
Sa loob ng 250 taon,
alam mo ba kung ilang vampire hunter na ang nangakong dudurugin ako?
Pumunta ka na sa barko. Ngayon na.
Kaya mo 'yan, Ma.
Richter!
Walang hiya ka!
Mama.
Patawad, Richter.
Patawarin mo 'ko.
Batang Belmont.
Alam ko 'yong pakiramdam.
'Yong sakit. 'Yong galit.
'Yong kagustuhang maghiganti.
Alam mo ba,
namatayan ako dahil sa mama mo,
mahal na mahal ko rin 'yon.
Kaya dapat lang siyang mamatay.
Papatayin din kita.
Gagawin ko 'yon.
Balang-araw.
Hindi muna ngayon.
'Yon daw ang natural order.
Anak mayaman sila, anak mahirap tayo.
At 'yon ang kagustuhan ng Diyos.
Natural order na yumaman sila sa panggigipit sa 'tin
sa mahal na paupa at matataas na buwis.
Ilang taon nang hindi nakakabayad ng buwis si Mama dahil sa kahirapan.
Di magtatagal, ipapadala nila 'yong mga alaga nila.
Alam n'yo na.
Akala nila habambuhay tayong ganito.
Akala ng hari karapatan niya na maging hari,
pero ano'ng nangyari sa kanya?
Nakulong siya.
Napaalis ng gobyerno ang monarkiya at nagdeklara 'to ng republika.
Walang natural order.
Wala nang hari, wala nang aristokrata.
Magsama-sama kayo. Wag kayong pupunta sa gubat.
Wala kang mapapala sa pagpatay sa 'kin, Richter Belmont.
Bago ang kabilugan ng buwan, darating ang Mesiyas ng mga Bampira,
ang Mananakmal ng Liwanag, na kakain sa araw.
Magdurusa at mamamatay kayo ng mga mahal mo.
Ano'ng pinagsasasabi mo?
Sabi sa 'yo hindi 'to tamang lugar para sa pagpupulong, eh.
Sige, sa bayan na sa susunod.
Baka lang kasi walang pumunta.
Maria, kung mas takot sila sa tsismis kesa mga bampira,
hindi sila bagay maging rebolusyonaryo.
Ano 'yong sinasabi niya na "Mesiyas ng mga Bampira"?
Malay ko? Kalokohan lang 'yon.
Baka kaya dumarami 'yong mga bampira.
Nagtitipon sila.
Sa mansiyon siguro.
Do'n din ako pupunta kung bamipra ako.
Gusto mong silipin?
Jacques, bumalik na tayo sa bayan.
"Mananakmal ng Liwanag" daw.
Ang sama pakinggan.
Ba't nandito sila? Ano bang espesyal dito?
Hamon at beans.
Sa sobrang sarap ng lokal na hamon at beans,
nagiging malasa 'yong dugo ng mga lokal.
Buwisit ka.
Sabihin kaya natin 'to sa Abbot?
Alam kong ayaw niya sa Rebolusyon,
pero mas lalong ayaw niya sa mga bampira.
May kawal siya na mga monghe. Mas marami, mas malakas.
Tama ka.
Talaga?
Makipag-alyansa muna tayo.
Ipapaintindi nila sa 'tin ang nangyayari at tutulong sila sa laban.
Ngayon na? Kala ko makikipagtalo ka muna.
Wag mo nang banggitin 'yong tungkol sa mga ibon mo.
-Alam niyang pumapatay ka ng mga bampira. -May reputasyon ako.
At tanggap ako ng tao, kasi nga matapang at guwapo.
Pero 'yong mga babaeng tumatawag sa Kabilang Mundo?
Sinusunog nila.
Alam ko kung ano'ng dapat sabihin.
Uy, Mizrak. Puwede ba naming makita ang Abbot?
Nagdarasal yata.
Kung gusto n'yo siyang samahan, walang problema.
Wala kaming balak magdasal.
May napatay kaming mga bampira, sa may gubat malapit sa mansiyon,
at may sinabi sila tungkol sa Mesiyas ng mga Bampira.
Kailangan ka raw nilang makausap tungkol sa mga bampira.
Hindi sila ganito karami dati.
Paisa-isa lang ang napapatay ko kada taon.
At nagpapasalamat sa 'yo ang Machecoul.
Ngayon, nakatatlo ako sa isang gabi.
Tatlo sa isang gabi.
May malaki silang pinaplano.
Kanina, may isang nagmagandang loob na balaan ako,
parating na raw ang Mesiyas ng mga Bampira.
Ang Mananakmal ng Liwanag daw.
Mananakmal ng Liwanag.
Kaya siguro nagtitipon ang mga bampira sa mansiyon.
Mga bampira? Sa mansiyon?
Sa'n pa nga ba?
Sandigan ng bayang 'to ang Marquis,
tulad ng mga ninuno niya.
Sa loob ng maraming siglo.
Di naman siguro niya patutuluyin ang mga bampira sa bahay niya.
Hindi siya sandigan ng bayan.
Bago ang Rebolusyon, sa korte siya tumutok at kinalimutan kami
kahit na dugo at pawis ng mahihirap ang naging puhunan niya.
Hay, Maria.
Masakit sa 'kin na marinig sa 'yo 'yong daing ng mga walang takot sa Diyos.
-Walang takot… -Wala kang mapapala sa galit.
Galit, inggit at dibisyon.
Puro pasakit lang ang dala niyan.
Pero ipagdarasal kita.
Ikaw rin, Richter Belmont.
Alam ko 'yong sakit na pinagdaraanan mo.
'Yong lungkot at pangungulila.
Ang bait n'yo naman.
Salamat na lang sa dasal.
Pero sa tingin namin nagpupulong ang mga bampira sa mansiyon dahil do'n.
Aalamin namin kung talagang mga maharlika lang sila
na may bakas ng wine ang mga ngipin, pero kailangan namin ng tulong.
Sige. Titingnan ko.
May mga espiya ako.
Wag kayong magpapadalos-dalos.
Hindi magugustuhan ng Marquis pag siniraan natin siya.
Pero, siyempre,
kung pinatuloy niya 'yong mga bampira,
susunugin natin silang lahat.
Magkaiba man tayo, Maria,
pareho nating kaaway ang kasamaan.
Pero kung minsan, tuso ang kasamaan.
Salamat.
"May mga espiya ako."
Hala, nagkalat ang mga espiya.
Kalat sila, Richter. Sa buong bayan. Kaya sa gubat tayo nagpupulong.
Tama lang na lumapit tayo sa kanya.
Ang galing mo nga, eh.
Alam mo kung kailan ka mananahimik.
Maikli pasensiya ko sa mga banal-banalan.
Pagbutihan mo pa.
Uminom ka kung gusto mo.
Nangako tayo sa mama mo na uuwi tayo.
-Kaya uuwi tayo. -Gutom ka lang, eh.
Magluluto siya, eh. Ayaw ko lang maging bastos.
Sa Versailles, araw-araw, minu-minuto,
may mapaglilibangan ka.
Dito, kahit mahihirap…
Ano bang mayro'n sa mahihirap na 'to, at ultimo dugo nila,
walang kalatoy-latoy?
Di na kailangang sabihin sa taong mahirap sila.
Pero duda pa rin sila sa Rebolusyon.
Puro kasinungalingan sinasabi sa kanila ng taong pinagkakatiwalaan nila.
Mabuting tao ang Abbot, Maria. At hindi siya nagsisinungaling.
Paniniwala niya 'yon.
Ikaw na nagsabi, pinagkakatiwalaan siya.
Patawad, Richter.
…naniniwala sa Simbahan.
Patawarin mo 'ko.
Iba na takbo ng mundo. Kahit dito sa Machecoul.
Iba na ngayon.
Tulad kanina, bago umatake 'yong mga bampira,
nakikinig 'yong mga tao, di ba, Richter?
Ano 'yon?
Nakikinig 'yong mga tao kanina.
Ako, hindi.
Ba't ka pumapatay ng mga bampira? Kung wala kang pakialam.
'Yon ang masayang gawin pag may damit, eh.
Ganyan talaga pag Belmont.
-Tadhana niya 'yan. -Di ako naniniwala sa tadhana.
Wala ka namang pinaniniwalaan. Masasama kasi sila, Richter.
Bampira? Masama? Hala, talaga ba?
Kailangang labanan ang kasamaan.
Naniniwala ako sa inyo ng mama mo.
Kayo ang pinakamabubuti at matatapang na taong nakilala ko.
Di ko na kailangang unawain at paniwalaan 'yong mga pinaniniwalaan n'yo.
Lalaban lang ako sa tabi n'yo.
Palagi.
Loko-loko.
Ano 'tong mga 'to?
-Ano 'yang mga 'yan? -Ewan ko.
Aba, siguro naman namamatay 'yang mga 'yan.
Mga nilalang sa gabi 'yon, di ba?
Hindi ko alam. Ngayon lang ako nakakita no'n.
Mga nilalang sa gabi.
Mga demonyong gawa sa mga bangkay na sinapian ng mga kaluluwa sa impyerno.
Matagal nang walang gumagawa no'n.
Sino ka?
Alam kong mangkukulam ka, pero sa'n ka galing?
Kung sino man kayo, salamat, ha.
Di sila basta-basta lumalabas. Ginawa sila.
-Ano'ng sinasabi mo? Sino ka ba? -Forgemaster lang makakagawa no'n.
Mangkukulam, salamangkero, necromancer.
Na makapangyarihan.
May Forgemaster siguro rito.
Pakisagot 'yong tanong ko.
Ako si Annette.
Ako naman si Edouard.
Galing kami sa isla ng Saint-Domingue, sa Caribbean Sea.
Sa kabilang isla?
Hinahanap namin si Belmont.
Eto 'yon, etong walang utang na loob.
May alam ka ba sa Mesiyas ng mga Bampira?
Oo.
'Yon ang pinunta namin dito.
Salamat sa pagsalubong, Vaublanc, pero alam ko na 'yong daan.
Pakisabi na lang sa Mesiyas mo
na nandito ako.
BATAY SA SERYE NG VIDEO GAME NG KONAMI
Tagapagsalin ng Subtitle: Faith Dela Cruz