Myślałem, że mam walczyć ze złem. Że o to w tym wszystkim chodzi.
Czemu zawsze musisz mi się sprzeciwiać?
Jestem twoją matką. We Francji będzie bezpieczniej.
Nie sądzę.
Czy ciocia Tera jest łowczynią wampirów? Nie.
Czy zapewni mi więc bezpieczeństwo? Nie.
Powinienem zostać z tobą i walczyć ze złem.
Wybacz mi, Richter.
Wiem, że czujesz się, jakbym cię porzucała.
Bo właśnie to robisz.
Przykro mi, kochanie.
Ale nie mam wyjścia.
Nie słuchaj jej, Richter.
Zawsze jest jakieś wyjście.
Julia Belmont.
Nareszcie.
Olrox.
Idź na statek.
Dogonię cię.
Popełniłeś wielki błąd.
Mama cię posieka.
Mam 250 lat.
Wiesz, ilu łowców groziło mi już posiekaniem?
Idź na statek, już!
Załatw go, mamo!
Richter!
Niech cię szlag!
Mamo!
Przepraszam, Richter.
Tak mi przykro.
Mały Belmont.
Znam to uczucie.
Ten ból. Nienawiść.
Tę palącą, nieznośną żądzę zemsty.
Bo widzisz…
Twoja matka odebrała mi osobę, którą kochałem tak, jak ty kochałeś ją.
Dlatego musiała umrzeć.
Ciebie też mógłbym zabić.
I zrobię to.
Pewnego dnia.
Ale nie dziś.
Nazywają to naturalnym porządkiem.
WANDEA, ZACHODNIA FRANCJA DZIEWIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Oni rodzą się bogaci, a my biedni,
bo tego pragnął Bóg.
Dla nich naturalne jest bogacenie się
poprzez nakładanie czynszów i podatków, których nie jesteśmy w stanie opłacić.
Moja matka nie płaci podatków od lat,
bo jest zbyt biedna.
Niedługo naślą na nas swoich oprychów.
Dobrze wiecie, o czym mówię.
Myśleli, że tak już będzie do końca świata.
Król sądził, że jest boskim pomazańcem
i co się z nim stało?
Został aresztowany.
Rząd w Paryżu obalił monarchię i wprowadził republikę.
Precz z naturalnym porządkiem!
Koniec z królami i arystokracją!
Vive la Révolution!
Trzymajcie się razem. Nie uciekajcie do lasu.
Możesz mnie zabić, Richterze Belmoncie, ale niczego to nie zmieni.
Przed pełnią księżyca nadejdzie wampirza Zbawicielka,
Pożeraczka Światła, która pochłonie słońce.
Ty i wszyscy, których kochasz, umrzecie w męczarniach.
Bredzisz od rzeczy.
Mówiłem, że to idiotyczne miejsce na spotkanie rewolucjonistów.
Trzeba je będzie przenieść do miasta.
Tylko kto wtedy przyjdzie?
Jeśli ci ludzie bardziej boją się plotek niż wampirów,
to kiepscy z nich rewolucjoniści.
O co im chodziło z tą Zbawicielką?
A kto ich tam wie? Niedorzeczny pomysł.
Może to dlatego kręci się tu ostatnio więcej wampirów.
Gdzieś się gromadzą.
Założę się, że w pałacu.
Sam bym tam poszedł, gdybym był wampirem.
Sprawdzimy?
Jacques, zabierzmy wszystkich do miasta.
„Pożeraczka Światła”?
Paskudnie to brzmi.
Czemu ma przybyć tutaj? Czego tu szuka?
Szynki z fasolą?
To miejscowy przysmak.
Nadaje krwi tutejszych ofiar posmak wędzonki.
Złamas z ciebie.
Może omówimy sprawę z opatem?
Wiem, że nie popiera rewolucji,
ale za wampirami raczej też nie przepada.
Poza tym ma armię mnichów. Siła tkwi w liczbach.
Masz rację.
Naprawdę?
Zaproponujemy tymczasowy sojusz.
Razem odkryjemy zagrożenie, a potem je zwalczymy.
Teraz? Myślałem, że najpierw się o to pokłócimy.
Może nie mów mu o magicznych ptakach.
Wie, że zabijasz wampiry.
Mam pewną reputację.
Ludzie mnie akceptują, bo jestem bohaterski i przystojny.
Dla nastolatek przywołujących istoty z Zaświatów
od razu budują stosy łatwopalnego drewna.
Myślisz, że nie wiem, kiedy trzeba siedzieć cicho?
Cześć, Mizrak. My do opata.
Chyba się modli.
Jeśli chcecie dołączyć, nie powinien mieć nic przeciwko.
Nie chcemy się modlić.
Zabiliśmy dziś trzy wampiry w lesie w pobliżu pałacu.
Jeden z nich mówił coś o wampirzej Zbawicielce.
Jakaś pilna sprawa w związku z wampirami.
Kiedyś była ich tu garstka.
Przez ostatnie lata zabijałem jednego co kilka miesięcy.
Machecoul zawsze będzie ci za to wdzięczne.
Dziś zabiliśmy aż trzy.
Trzy jednej nocy?
Coś się dzieje. Coś ważnego.
Jeden z nich był na tyle miły, by ostrzec mnie przed śmiercią,
że nadchodzi wampirza Zbawicielka.
Pożeraczka Światła.
Pożeraczka Światła?
Pewnie dlatego wampiry zaczęły się gromadzić w pałacu.
Wampiry? W pałacu?
Bo gdzie indziej?
Markiz jest podporą tej społeczności.
Jego rodzina wspiera nas od pokoleń.
Od wieków.
Nie uwierzę, że mógłby gościć u siebie wampiry.
Jaką podporą?
Przed rewolucją nie ruszał się z dworu.
Nie pamiętał o nas, choć bogacił się na cierpieniu wieśniaków całego regionu.
Mario…
Twoje słowa łamią mi serce.
Bezmyślnie powtarzasz hasła bezbożnej tłuszczy.
- Bezbożnej…? - Nienawiść nie zrodzi żadnego dobra.
Nienawiść, zazdrość i podziały
przyniosą tylko rozlew krwi i większe cierpienie.
Ale modlę się za ciebie.
Za ciebie też, Richterze Belmoncie.
Wiem, ile bólu przepełnia twoją duszę.
Ile smutku i straty.
To bardzo miłe.
Dziękujemy za modlitwę.
Ale w pałacu mogą gromadzić się wampiry i mamy możliwy powód.
Możemy to sprawdzić.
Może to tylko niewinna szlachta popijająca wino zamiast krwi,
ale przydałaby się pomoc.
Dobrze, spróbuję się czegoś dowiedzieć.
Mam swoich szpiegów.
Nie działajcie pochopnie.
Nie chcielibyśmy zhańbić dobrego imienia markiza,
ale, oczywiście,
jeśli zaprosił do swojego domu nieumarłych,
pójdziemy tam razem i obrócimy ich wszystkich w proch.
Możemy się nie zgadzać, Mario,
ale zło jest naszym wspólnym wrogiem.
Choć bywa ono subtelniejsze, niż się wydaje.
Dziękujemy.
„Mam swoich szpiegów”.
Wszędzie szpiedzy!
Ale to prawda. Są w całym mieście.
Dlatego chodzimy do lasu.
Ale dobrze, że z nim porozmawialiśmy.
Spisałaś się.
Naprawdę wiesz, kiedy siedzieć cicho.
Nie toleruję świętoszkowatych bredni.
Lepiej trochę poćwicz.
Możesz iść się napić.
Obiecaliśmy twojej mamie, że wrócimy do domu i to zrobimy.
Czyli zgłodniałeś.
Tyle się nagotowała, że nie wypada odmówić.
Każda minuta, każda chwila w Wersalu
upływała nam na ekscytujących rozrywkach.
A tutaj nawet wieśniacy…
Jak wy to robicie, że wszystko tutaj, nawet wasza krew,
jest tak nieznośnie nudne?
Ludzie wiedzą, jak ciężkie jest ich życie.
Ale są podejrzliwi wobec rewolucji.
Ludzie, których mają za godnych zaufania, karmią ich kłamstwami.
Opat jest dobrym człowiekiem.
Nikogo nie okłamuje. Mówi to, w co wierzy.
Sama mówiłaś, że budzi zaufanie.
Przepraszam, Richter.
…wierzą Kościołowi.
Tak mi przykro.
Świat się zmienia. Nawet tutaj, w Machecoul.
Świat się zmienia.
Dzisiaj, zanim zaatakowały wampiry, ludzie naprawdę słuchali.
Prawda, Richter?
Co?
Ludzie naprawdę mnie dziś słuchali.
Ja nie.
Skoro jest ci wszystko jedno, to czemu zabijasz wampiry?
Bo trudno o lepszą zabawę w ubraniu.
Odpowiedź godna Belmonta.
- To jego przeznaczenie. - Nie wierzę w przeznaczenie.
W nic nie wierzysz. Zabijasz je, bo są złe.
Wampiry? Boże, naprawdę?
A zło trzeba zwalczać.
Wierzę w ciebie i twoją matkę.
Nie znam życzliwszych i odważniejszych osób niż wy.
Nie muszę rozumieć rzeczy, w które wierzycie,
a już na pewno sam nie muszę w nie wierzyć.
Ważne, żebym był przy was.
Zawsze.
Ale z ciebie fiut.
Coście, kurwa, za jedni?
- Wiesz, czym są? - Nie.
Nieważne.
Na pewno mogą umrzeć.
To były nocne stworzenia?
Pojęcia nie mam. Nigdy takich nie widziałem.
To nocne stworzenia.
Demony. Ludzkie ciała stopione z piekielnymi duszami.
Od wieków nikt ich nie tworzył.
Kim jesteś?
Wiedźmą, wiadomo, ale skąd się wzięłaś?
Kimkolwiek jesteście, dziękuję.
Nie pojawiają się znikąd. Ktoś je wytwarza.
- Słucham? Coście za jedni? - Potrzeba diabelskiego kowala.
Czarownika, maga, nekromanty.
I to o wielkiej mocy.
Na pewno jakiś się tu ukrywa.
Mogłabyś mi odpowiedzieć?
Mam na imię Annette.
A ja Edouard.
Przypłynęliśmy z Saint-Domingue, wyspy na Morzu Karaibskim.
Za oceanem.
Szukamy niejakiego Belmonta.
To ten niewdzięczny złamas.
Pewnie nie słyszeliście nic o wampirzej Zbawicielce?
Słyszeliśmy.
Dlatego tu jesteśmy.
NANTES, ZACHODNIA FRANCJA
Dziękuję ci za powitanie, Vaublanc, ale poradzę sobie sam.
Tak czy siak…
możesz powiedzieć swojej Zbawicielce,
że przybyłem.
NA PODSTAWIE SERII GIER STUDIA KONAMI
Napisy: Aleksandra Basińska