Zaczekaj.
Wiesz, czym jesteś, diable?
Stworzono cię do posłuszeństwa.
Masz słuchać mnie.
Tylko po to powstałeś.
To ta wiedźma?
Magia daje jej nad tobą władzę?
A może to my popełniliśmy jakiś błąd?
Oto czym jesteś.
Rozumiesz?
Istniejesz tylko dla mnie.
Jeśli diabelski kowal jest w opactwie, opat musi być jego więźniem.
Albo sam go zaprosił.
Niemożliwe. To dobry człowiek.
To on mi pomógł, gdy przybyłam do Machecoul.
Pomyśl tylko: sojusz Kościoła ze złem.
Czemu na to nie wpadliśmy?
Ale sojusz z wampirami?
Spójrz na historię Kościoła. To nic zaskakującego.
No, może odrobinę.
Wszystko w porządku?
Nie wiadomo, czy to był on.
Gdy ginie bliska nam osoba,
przez długi czas widzimy ją wszędzie.
To były jego oczy.
Nie znam się na nocnych stworzeniach,
ale ty chyba też nie.
Wiem, że to dla ciebie okropna myśl, ale…
Porzuciłam go i zginął. Nie zrobię tego znowu.
Co chcesz zrobić? Uratować go?
Nawet jeśli to on, może wcale nie chce ratunku.
Może nie da się go ocalić.
Może jedyny ratunek przyniosłaby mu śmierć.
Zrozum, on już nie żyje.
Jeśli diabelski kowal uwięził opata,
nie spróbujecie mu pomóc?
Nie wparujemy do opactwa z nadzieją pokonania potężnego maga
i uwolnienia przyjaciół.
Nie chcę powtórki z pałacu.
Boisz się.
Nie! Mówię tylko, że musimy opracować plan.
Mamy magię.
Przynajmniej my trzy.
I tak, zabiję Edouarda, jeśli tylko w ten sposób można mu pomóc.
Wejdziesz tam i go zabijesz? Doskonały plan.
Opactwo jest z kamienia.
Mogę pogrzebać ich wszystkich pod gruzami kościoła.
I to ma pomóc opatowi?
Możliwe, że pomaga tym draniom i wcale nie chcemy mu pomóc.
Nie mamy żadnej pewności.
Potrzebujemy planu.
A ponieważ w planowaniu jestem słaby, byłbym cholernie wdzięczny,
gdybyście zaczęły nad tym pracować.
Byle porządnie. Bo nie wtarabanimy się tam,
zabijając na oślep i niszcząc, co się da.
Wszyscy się boimy.
To jasne.
Bałem się tylko raz w życiu, gdy miałem dziesięć lat.
Mówiłeś, że patrzyłeś na śmierć matki.
Zabił ją wampir, prawda?
Była z Belmontów.
Wiem, że cię to prześladuje.
Robiła, co do niej należało.
Zwykle działam zbyt pochopnie,
a gdy raz chcę być ostrożny, nazywacie mnie tchórzem.
Nikt nie mówi, że jesteś tchórzem.
Nie jesteście tchórzami.
Tylko dziećmi, które nie znają świata.
Nie wiecie, jak trudnych wyborów dokonują czasem dorośli.
Znam inne wejście.
Do opactwa prowadzi ukryty podziemny korytarz.
Skąd o nim wiesz?
Musimy odkryć prawdę.
Dowiedzieć się, komu ufać.
Czy mamy przyjaciół, czy samych wrogów.
Tym razem pójdę z wami.
Zbawicielka pewnie wie, że opat jest diabelskim kowalem?
Oczywiście, że wie.
Nie interesowałaby się nim, gdyby był zwyczajnym opatem.
Czyli wie, że opat chce ją zdradzić.
A on sądzi, że jego demony zdołają ją zniszczyć, gdy nadejdzie pora.
Myślisz, że ma rację?
Nie wiem, o czym mówisz.
Ten sojusz nie potrwa długo.
Zbawicielka zaatakuje was, gdy pokonacie wrogów.
Liczycie na to, że wygracie tę wojnę.
To na pewno właściwa droga?
Zło czai się wszędzie.
Musimy mieć głowy na karku.
Albo je stracić.
Rozczula mnie twoja troska.
Opat obiecał coś jakiemuś demonowi w zamian za moce.
Ten zbudował mu maszynę i obiecał zwycięstwo.
Za jaką cenę?
Dobrze wiesz.
Kto zapłaci? Tylko on czy wy wszyscy?
Ty też?
I któremu demonowi?
Który z nich zgłosi się po wszystkim po zapłatę?
Czy to ważne?
Oczywiście.
Wśród demonów są książątka, z którymi można się targować.
Są też szarlatani, którym można roześmiać się i napluć w twarz.
Są takie, co były bogami…
i takie, co wciąż nimi są.
Jest jeden Bóg.
Tylko jeden.
Tylko tego jestem pewien.
Służyłem mu całe życie i walczyłem dla niego.
To się nie zmieniło i nigdy nie zmieni.
Jeden Bóg.
Myślisz, że cię ochroni?
Tunel powstał na długo przed przybyciem mnichów z Malty.
I znalazłaś go przypadkiem, zrywając sobie kwiatki?
Prowadzi do piwnic.
Ojcze opacie.
Przedstawiam ci wysłanniczkę Droltę Tzuentes.
Modliłeś się?
Jakież to urocze.
Śliczny masz kościół.
Pewnie rzadko je odwiedzasz.
Dom Boży to za mało, bym stanęła w płomieniach,
jeśli o to ci chodzi.
Za to słońce…
Na razie.
Opat na pewno zajrzał głęboko w swoją duszę.
Długo się modlił, nim nabrał pewności,
że nas potrzebuje.
To było nieuniknione.
Dobrze to rozumiem. Nie jestem głupia.
Nasz sojusz pewnie dławi cię niczym kurczęca kość.
Jeszcze się nie udławiłem. Podobnie jak twoja pani.
Choć w jej przypadku pewno trudno mówić o kości kurczaka.
Co powiesz na żebro niemowlęcia?
Moja pani, Zbawicielka.
Twoja dusza na pewno burzy się na samą myśl o niej.
Moja dusza jest spokojna.
A twoja nigdy nie będzie.
Już go lubię. Jest taki zadziorny.
Przetrwanie jego świata wisi na włosku, a on nie boi się mnie obrażać.
Albo nie panuje nad sobą lub swoją dumą, albo jest jebanym idiotą.
Nie chcieliśmy cię obrazić.
To miał być flirt?
Wiem, że księża mają obsesję na punkcie seksu, ale uwierzcie,
lepiej mnie nie kusić.
Nie bylibyście zachwyceni.
Każdy otwór w moim ciele ma zęby.
Nie musimy udawać wzajemnej sympatii.
Doszliśmy do porozumienia, bo mamy wspólnego wroga.
Naród.
My nazywamy ich bezbożnym motłochem.
To barbarzyńcy,
którzy zniszczą kościoły do fundamentów, cegła po cegle, i spalą ich ruiny.
A ciebie i twoją panią wrzucą w płomienie.
Razem z nami.
A zatem witaj w Machecoul, wysłanniczko Tzuentes.
Czuć tutaj fetor zła.
Naprawdę zdołasz go zabić?
Kochasz go.
Nawet jeśli stał się potworem.
To niemożliwe.
Co zatem zrobisz?
Przejdźmy do nocnych stworzeń.
Markiz dostarczył ci trupów wszelkiej maści.
Na pewno już jakieś wykułeś.
Łącznie 18, a będzie ich więcej.
Moja pani chce ich znacznie więcej. Kiedy je dostarczysz?
Wypełnię swoją część umowy.
Ufam, że wy także.
Wierni czekają na nową Joannę d’Arc. Kogoś, w kim mogą pokładać wiarę.
Tak, to był wyborny pomysł.
Święta wojownicza królowa, coś pięknego.
Zapewniam, że moja pani was nie zawiedzie.
Chętnie je poznam.
Nocne stworzenia.
Pokażecie mi swój warsztat?
Gdzie on jest?
Ty, zadziorny i gniewny przystojniaku,
pokażesz mi maszynę.
Oby była w piwnicy. Dostałam migreny od tego słońca.
Co tu się wydarzyło?
Jakiej zbrodni się dopuściłeś?
Wyczuwam ból, żal, rozpacz.
Ludzką duszę.
Nie wiem, co się stało,
kim jestem.
Czym jestem.
Ale pragnę wolności.
Jak my wszyscy.
Szukamy tu prawdy,
bo na kimś nam zależy.
Ale spotkamy tu nocne stworzenia.
Nie wiemy, jak wiele.
Jestem Belmontem. Zabijam demony jak cała moja rodzina.
Wszyscy to robimy.
Trzymajmy się razem.
Wszystkie śpiewają?
Drolta Tzuentes.
Edouard.
To dziecko.
Rzeź dzieci nie jest częścią naszej umowy.
Mam nadzieję, że nie masz słabego żołądka, ojcze.
Moja pani byłaby zawiedziona.
Cholera!
Edouard.
Tak mi przykro.
Przepłynęliśmy razem ocean, prawda?
Myśleliśmy, że zmienimy świat.
Zrobię to szybko.
Bezboleśnie.
Dołączysz do mojej matki.
Wracaj! Przepraszam!
Przepraszam. Myślałam, że tego chcesz.
Edouard!
A co z nią? Nie jest za młoda na śmierć?
Jestem Richter Belmont.
Ostatni potomek rodu Belmontów.
Zabijam wampiry!
Chodźcie tu, zasrańcy!
Coś ty zrobił?
Światu grozi niebezpieczeństwo.
Królestwo Boże jest zagrożone.
Muszę je chronić.
A może to my ochronimy świat, zabijając ciebie.
Mały Belmont.
Aleś wyrósł.
Uciekajmy stąd. I to, kurwa, już!
Wrócę po ciebie, obiecuję!
Ten tutaj był zwykłym oportunistą.
Przekonała go potęga Zbawicielki.
Ale podobno są i tacy, co szczerze ją kochają.
Jestem Olrox. Czeka na mnie.
Oczywiście! Jesteś tym… Jak was zwą? Aztekiem.
Właśnie przypłynąłem. Piękny kraj.
Straciłeś kilka nocnych stworzeń. Wykuj nowe na ich miejsce.
Przydadzą się.
Już niedługo.
Richter!
Gdzie on jest?
Co się stało?
Uciekł.
Po prostu, kurwa, uciekł.
Ujrzał ucieleśnienie swojego koszmaru.
Koszmary otaczają nas ze wszystkich stron.
Ziemia rodzi potworności.
NA PODSTAWIE SERII GIER STUDIA KONAMI
Napisy: Aleksandra Basińska