Witaj we Francji, Wasza Wielmożność.
Twoja długa i nużąca podróż dobiega końca.
Moja siostra Księżyc płonie dziś jasno.
Jest bardzo podekscytowana.
Niedługo nasz ojciec, Amon-Ra, słońce,
padnie przed nami na kolana, błagając o litość.
Ale gnój może sobie błagać.
Zetnę mu łeb, wyssę mózg i wypluję w piach.
Zawsze go czcili.
Mojego ojca. Jebane słońce.
Śmiertelnicy wielbią go, odkąd wypełźli z jaskiń,
bo boją się ciemności.
Niedługo ciemność pochłonie wszystko.
A ludzie już nigdy nie uwolnią się od strachu.
Ale na razie, hrabino, noce na północy są krótkie.
Wciąż czeka nas długa droga.
Tak.
Ale jestem taka spragniona, Drolto.
To córka rewolucjonisty.
Prawnika należącego do jakobinów, wyjątkowego zarozumialca.
Podobno błagał, żeby oszczędzono go zamiast niej.
O tak.
Wyśmienicie.
Mam już dość pustego strachu.
To coś o wiele słodszego.
Rozpacz.
Czekaj! Jesteś mi winien od cholery wyjaśnień, dziaduniu.
Błagam, nie nazywaj mnie dziaduniem.
Gdzieś ty się, kurwa, podziewał? Myślałem, że nie żyjesz.
Zabiję Terę.
Przypłynąłem tu, mając dziesięć lat. Nikogo nie znałem.
Gdyby nie ciocia Tera,
która właściwie jest moją kuzynką, dziesiątą wodą po kisielu…
Umawialiśmy się.
Czemu mówisz, że ją zabijesz?
Obiecała, że nie powie ci, gdzie mnie znaleźć.
O czym ty mówisz?
Czyli ci nie powiedziała?
Co? Nie!
Odpowiem na twoje pytanie. Gdzie byłem?
Tutaj, od samego początku. Odkąd przybyłeś do Francji.
Czuwałem nad tobą.
Obserwowałeś mnie? Potajemnie?
Zgadzam się, brzmi to nieco upiornie.
A Tera wiedziała?
Obiecała nic ci nie mówić.
- Dawałem jej pieniądze. - Za milczenie?
Oczywiście, że nie.
Nie do końca.
Gdy zarobiłem coś na zabijaniu durnych, prowincjonalnych wampirów,
starałem się wam pomóc.
Ale poprosiłem, żeby ci o mnie nie mówiła, bo…
myślałem, że tak będzie lepiej.
Miałem nie wiedzieć,
że niedaleko mieszka mój dziadek?
Nie. Mógłbyś czegoś ode mnie chcieć.
Rad, wsparcia, prezentów urodzinowych…
Na co to komu?
Mama mówiła, że nie żyjesz.
Poza tym nawet o tobie nie wspominała.
Mówiła, że pojechała do Nowego Świata jako ostatnia dziedziczka misji Belmontów,
bo musiała walczyć z wampirami.
Takimi jak Olrox.
Dokąd znowu leziesz?
Jesteś Belmontem.
A chowasz się w jakiejś chacie?
Zabijasz wampiry za pieniądze?
Kiedyś byłem bohaterem.
Straciłem rachubę wampirów, które zabiłem „bohatersko”.
Bicz należał wtedy do mnie.
Ale miałem też inne moce.
Nasza przodkini żyjąca 300 lat temu była wielką czarodziejką.
Sypha. Wiem o niej.
Wiem wszystko o historii naszej rodziny.
Od mojej matki.
Ciebie pominęła.
Zaczynam rozumieć dlaczego.
Jakbym ją słyszał.
Byłem najpotężniejszym magiem w historii naszego rodu.
Obyłbym się bez bicza.
Mógłbym upiec za jednym zamachem całe gniazdo wampirów.
Kiedy się zmieniłeś w zdziwaczałego starca?
Wyjdź na zewnątrz. Przyniosę kawę.
Może znajdę gdzieś drugi kubek.
Czyli byłeś potężnym magiem.
Ale już nie jesteś?
Miałem żonę.
Twoją babcię, Lydie.
I przyjaciela, uwierzysz?
Miał na imię Maxim.
Wampir zabił ich oboje.
Lord Ruthven.
Boże, od lat nie wypowiadałem jego imienia.
Trzymałem ją w ramionach i błagałem, by do mnie wróciła.
„Wróć do mnie”.
Obejmowałem ją.
Taką nieruchomą.
Taką zimną.
Maxim leżał zmasakrowany na drugim końcu korytarza.
Nie umarł od razu.
Wszystko przeze mnie.
Magia mnie opuściła.
Zostałem z niczym.
Wszystko straciłem.
Straciłeś też córkę. A może już o tym zapomniałeś?
Popłynęła do Ameryki, żeby samotnie walczyć ze złem.
Zło zawsze zwycięży.
Zawsze będzie górą.
Jest wszędzie.
Zawsze będzie silniejsze od nas.
Możesz zabić tego czy tamtego diabła.
Lorda Ruthvena, Drakulę, może nawet Olroxa.
Ale zawsze pojawią się nowe, coraz gorsze.
I zamordują tych, których kochasz.
Nikt nie jest bezpieczny.
Zło zawsze zwycięży.
Po co tu jesteś, skoro mnie nie szukałeś?
Co tu robisz?
Zabiłaś Vaublanca.
Rozradowałaś nas wszystkich.
Ale straciłam Edouarda.
Nie jego duszę.
Niech to doda ci otuchy.
Mały Belmont to bezużyteczny gnojek.
Po prostu uciekł.
Uciekł!
Wszyscy zaczynamy od ucieczki.
Co?
To coś zupełnie innego!
Jak możesz to porównywać?
Przyszłam po radę.
Sądziłam, że widziałam już największe zło.
Ale tutaj ono zapuszcza korzenie od wieków.
A ta Zbawicielka jest jeszcze starsza.
Twoja moc też jest stara, Annette.
Jeśli to moi przodkowie, to słyszę tylko jakiś bełkot.
Nie mają szans z jakąś pradawną egipską diablicą.
Słyszysz bełkot, bo ich nie słuchasz.
To, czym się stałaś,
całość twojego jestestwa, jest wynikiem twojego zniewolenia.
To oczywiste.
To źródło twojej wściekłości,
ale nie źródło twojej mocy.
Te żałosne diablęta pokroju Vaublanca wciąż powtarzają,
że niewolnictwo leży w ludzkiej naturze.
Że tak działa ten świat.
A ty przyglądasz mu się i uznajesz, że mogą mieć rację.
Zło, przemoc i ucisk są wszędzie.
Nawet ci Francuzi, tak pełni ideałów,
nie mają pojęcia o tym, ile wycierpieliśmy.
Nic ich to nie obchodzi.
Zbudują swój nowy świat,
ale w ich wolności, równości i braterstwie nie ma miejsca dla nas.
Jeśli w ogóle im się uda.
Ale tamci wiedzą, że to nieprawda.
Diabły tylko chcą, żebyśmy w to uwierzyli.
Ale ludzkość nie przyszła na ten świat, ciągnąc za sobą armie niewolników.
To przyszło później.
Pomyśl o przodkach.
O swojej matce, która tak cię kochała.
O ojcu, którego zabrali mężczyźni z batami.
I o babci,
która patrzyła na odpływające statki, płacząc i wyrywając sobie włosy.
Ale oni wracają.
Do czegoś większego od nich, do samego źródła.
Do Iwy Oguna.
Do świata bez niewolników i bez panów.
Naucz się słuchać swoich przodków.
W tej ciemności kryje się światło.
„Dzień to żałoby, gdy z prochu powstaną winni na sąd ostateczny”.
On ci grozi.
Twój niechętny demon.
Dlaczego mały Belmont tak się ciebie bał?
Przeżyłem wiele lat, jako człowiek i wampir.
Ale kochałem tylko raz.
Pochodził z małego miasteczka w Massachusetts. Może słyszałeś.
Wtedy mieściła się tam kolonia.
Ale on nie był osadnikiem,
tylko dumnym Mohikaninem, głęboko zakorzenionym w swojej ziemi.
Przepełniała go żarliwość.
Do świata.
Do tego, że ludzie… czy „naród”, jak ich nazywał,
mogliby wywalczyć tak zwaną wolność.
Nawet tacy jak on.
Ludzie, którym skradziono ziemię.
Tak jak mnie, dawno temu.
Ale on walczył z rewolucjonistami.
U ich boku.
Prawie mnie przekonał.
A Julia Belmont go zabiła.
Bo był wampirem.
Ty mu to zrobiłeś.
- Spytałeś go chociaż o zgodę? - Kochałem go.
Chciałem, żeby był ze mną już zawsze.
To samo zaplanowałeś dla mnie?
Oczywiście, że nie.
Nie kocham cię.
Kim byłeś, przyjacielu?
Pamiętasz, kim byłeś?
Pamiętam, jak byłem w lesie.
I dziewczynę, która lubiła mówić.
Pamiętam, że mi się podobała.
Ona i to, co mówiła.
Miałem na imię…
Jacques.
Oni wiedzą?
Czy oni wszyscy wiedzą?
Oczywiście, że nie.
Wstydziłeś się im powiedzieć?
Dlaczego?
Jesteś księdzem, powinieneś pilnować rozporka.
Ale większość księży tego nie robi. A nawet większość papieży.
To zhańbieni księża.
Spłodzenie kilku bachorów to nic w porównaniu z przywoływaniem demonów.
Papież też to robi?
Robimy, co trzeba, w imię Boga.
Robiłeś to dla Boga?
Ignorowałeś mnie przez całe życie?
Nie ignorowałem cię, Mario.
Wiem na przykład, że jesteś wiedźmą.
Ale i tak cię chroniłem.
Chcesz mnie oskarżać o uprawianie czarnej magii?
Dołącz do mnie.
Jestem narzędziem w ręku Boga.
Błagam cię.
Nie stawaj mu na drodze.
Zbawicielka przybyła!
Nasza wyzwolicielka!
- Wyzwolicielka! - Precz z rewolucją!
- Chwała Bogu! - Zbawicielka!
Przybyło nasze ocalenie!
- Raduj się, duszo! - Uratuje nas!
- Zbawicielka! - Już tu jest!
- Przybyła! - Ocali nas!
- Ratuj nas! - Precz z rewolucją!
Dawno temu, gdy byłem jeszcze człowiekiem,
patrzyłem, jak ludzie wychodzą na ląd i mordują moich braci.
Zarzynali ich tysiącami, a z czasem milionami.
Nikomu by się to nie śniło.
Mówili, że robią to dla swojego Boga.
Czasem także dla króla, ale dla Boga zawsze.
I co się okazuje?
Jest tylko ona.
Śmierć rewolucji!
Precz z rewolucją!
Szukałam cię.
Śmierć rewolucji!
Nazwał to boskim planem.
Odwagi.
W tej ciemności kryje się światło.
Jesteś w więzieniu.
Kryjesz się w ciemnościach, Jacques.
Uczyniono cię moim strażnikiem.
Zgadzasz się na taki los?
Nie.
Zginęła szybko?
Julia.
To była szybka śmierć?
Niezupełnie.
Patrzyła na mnie, gdy umierała.
Czułem…
Wiedziałem, kiedy ustało w niej życie.
Widziałem to w jej oczach.
Chwilę, w której przyszedł kres.
A potem Olrox mnie puścił.
Twoja matka była dumna.
Powiedziała, że mnie nie potrzebuje, że tylko bym ją spowalniał.
Ale i tak powinienem był z nią pojechać.
Byłem okropnym ojcem.
Ale najważniejsze, żeby stawić czoła prawdzie o sobie.
Nawet tej nieprzyjemnej.
Muszę się odlać.
Cholera!
Wreszcie cię mam.
A ród Belmontów za chwilę wyginie.
Będziesz mnie teraz błagał, żebym go oszczędził?
Pewnie nie. W końcu ledwo go znasz.
Ale w Machecoul masz prawdziwą rodzinę, prawda?
Tak jakby. Dziewczynkę, która nie jest twoją siostrą,
ale mogłaby nią być.
Mówczynię, która nie jest twoją matką,
choć traktowała cię jak syna.
I tamtą czarną dziewczynę, chuj wie skąd.
Możesz mnie błagać, żebym je oszczędził.
Ale marnowałbyś czas.
To nie ja je zabiję.
Będą darem dla Pożeraczki Światła.
Często wiesza ofiary za ręce, z hakami przebijającymi kości,
żeby za szybko się nie wykrwawiły.
Niektóre pozostają przytomne przez wiele dni. Coś pięknego.
Jeśli im się poszczęści,
Zbawicielka je przemieni i nigdy nie umrą.
I co ty na to?
Zapomniałeś o czymś, jeśli chodzi o Belmontów.
Głupiec ze mnie, sam o tym zapomniałem.
Chciałem rzucić jakimś ciętym i wrednym tekstem, zanim cię wykończę.
Ale jebać to.
Moja magia wróciła.
Zauważyłem.
Jak to się stało?
Nie wiem.
Potrzebowałem jej.
Muszę żyć.
Dla moich ukochanych.
Szkoda, że z tobą nie było tak samo.
Jestem dużo młodszy.
Pewnie o to chodzi.
Tak.
Pewnie o to.
NA PODSTAWIE SERII GIER STUDIA KONAMI
Napisy: Aleksandra Basińska