NOWE PUSTKOWIA 23 GODZINY PÓŹNIEJ
Nie ruszaj się. Prawie skończyłam.
Co ty robisz?
To, co zwykle. Sprzątam twój bajzel.
Proszę bardzo.
Dziwne uczucie.
Wiem. Zainstalowałam ci przy okazji upgrade broni.
To uczucie minie, spokojnie.
Gdzie my jesteśmy?
Gdzieś, gdzie nic nam nie grozi. Na razie.
Eden chce wykorzystać wczorajszy incydent.
Przeprowadzą atak na Nowe Pustkowia.
I tam się udamy.
Musimy ostrzec Marcusa Hollowaya.
Nie. Tutaj nasze drogi się rozchodzą, Naczelniczko.
Ty sobie jedź z wizytą na Nowe Pustkowia.
Ja pójdę w swoją stronę.
Doprawdy? Czyli w którą dokładnie?
Byle dalej od ciebie. Nie będę dłużej twoim pionkiem.
Dzięki za naprawienie mi ręki i, cóż, pierdol się za całą resztę.
Ty skurwielu.
Wojska Edenu już wyruszyły i będą chciały przejąć Nowe Pustkowia.
Nie możesz tak po prostu odejść.
Nie? No to patrz.
Laserhawk.
Wracaj do auta.
Sprawdźmy, czy ten twój upgrade był wart zachodu.
Laserhawk?
Wszystko w porządku?
Laserhawk.
WIĘZIENIE
Hej, Naczelniczko.
Powinnaś znać to miejsce jak własną kieszeń.
Zamknij się.
Nie rozumiem. Powinno działać.
Nie powiem, żebym się stęsknił.
Ale coś tu się jakby zmieniło.
Kurwa! Byliśmy tak blisko. To nie może być koniec.
Hej, Naczelniczko.
Mam pomysł.
Najpierw przyłożę głowę do tych drzwi.
Potem syknę: „Pieprz się, Naczelniczko”.
Ot tak, żeby cię wkurzyć.
Wtedy ty wysadzisz mi łeb.
W efekcie oboje będziemy wolni.
Nie kuś mnie.
No dalej.
Pip.
A niech mnie. Dolph Laserhawk zaczął żartować.
Mój Boże.
Chyba naprawdę nadszedł koniec.
Mnie nie musisz mówić.
Właśnie widziałem, jak naczelniczka więzienia się uśmiecha.
Tak? I co z tego?
Nie pasuje to do ciebie.
Naczelniczko…
Czemu Nowe Pustkowia są dla ciebie takie ważne?
Zakładając, że w ogóle istnieją.
Istnieją. Możesz mi wierzyć.
Nie tylko ty musiałeś wdrapywać się na szczyt.
Urodziłam się na Pustkowiach.
Tam jest mój dom. I uratuję swoich pobratymców.
Kim w takim razie jesteś? Buntowniczką? Terrorystką?
Nazywam się Sarah Fisher.
Fisher. Znam to nazwisko.
Tak.
Sam Fisher,
ten legendarny agent specjalny, był moim ojcem.
Był gotów na wszystko, żeby wydostać mnie z Pustkowi.
Zapewnić mi lepsze życie.
Miłego dnia, obywatele.
Sarah.
Nie oddalaj się. Chwyć moją rękę.
W tym wydaniu Raportu z Edenu.
Przyjrzymy się, jak innowacje Edenu w dziedzinie VR przyczyniają się
do polepszenia warunków w więzieniach.
Tu na Pustkowiach, w najnowocześniejszym ośrodku VR,
ciała więźniów są pielęgnowane,
podczas gdy ich umysły nakierowuje się na pozytywny wkład w społeczeństwo.
Placówka ta jest niezwykle bezpieczna,
a ponieważ źródłem pożywienia są klonowane rośliny,
a serwery VR zasilane są energią słoneczną,
koszty utrzymania osadzonych spadają praktycznie do zera.
To dopiero reforma na miarę Edenu!
Nie martw się. Będzie dobrze.
To chyba tutaj.
Hasło?
Mam 99 problemów…
Ale ucieczka z Pustkowi nie zalicza się do nich.
Jesteś Zero?
Tak, ale daruj sobie tę lamerską ksywkę. Mówcie do mnie Marcus.
Znałaś Hollowaya?
Spotkałam go tylko ten jeden raz. Był wtedy zupełnie inny.
Poznaj Wrencha. Nie wygląda, ale to miły gość.
Cześć, maleńka.
Witamy w tajnej kryjówce naszej nielegalnej grupy hakerskiej.
Może aż zbyt miły.
Na pewno można mu ufać? Wygląda mi na tajniaka.
Choć oni zwykle dbają, żeby tak nie wyglądać.
Zaraz ustalimy, kim jest.
No dobrze, a więc…
Samuel Leo Fisher. Miło cię poznać.
Jesteś wojskowym?
Amerykańskim. Byłem nim, gdy istniał tu jeszcze kraj.
W którym mieliśmy głos.
Akurat. Dobre.
Nie śmiej się.
Z tych dokumentów wynika,
że mamy tu prawdziwego amerykańskiego bohatera.
To jak, Holloway. Zrobisz to?
Nie chodzi o mnie. Dawnego życia i tak nie odzyskam.
To dla niej. Zasługuje na więcej.
Jak ci na imię, księżniczko?
Sarah.
Dobrze, maleńka. To dla ciebie.
Gotowe.
Status opozycjonisty został usunięty.
Możecie spokojnie przekroczyć granicę.
Dzięki, Marcus. Sarah, bądź grzeczną dziewczynką.
Podziękuj panu Hollowayowi.
Kurwa! Kod czerwony. Policyjne boty nas wykryły.
Zaraz tu będą!
Ty psie.
T-Bone, nie!
Każde dziecko Raymana składa przysięgę. Jesteśmy jego oczami i uszami.
Zgłaszamy wszystko, co budzi podejrzenia.
Eden jest priorytetem.
Sarah, nie.
Większym nawet od mamy i taty.
Uciekajcie!
Sarah! Dlaczego?
Bo musimy postępować słusznie.
- Do tyłu! - Szybko!
- Na pozycji! - O kurde.
Puść mnie!
- Ręce do góry! - Nie dotykaj mnie!
Ruszać się, zawszeni terroryści! Już!
Niech to szlag. Cholerny bachor.
Ej, zostaw go!
- Słodkich snów, palancie. - Co ty robisz?
Witaj w ośrodku VR.
Co to za bzdury?
Gdy masz klienta, kieruj się strzałkami aż do celu podróży.
Kurwa, co za głupota.
Musisz dojechać na czas!
Chcesz zagrać?
Nie. Idź do diabła, latająca kukło.
Dobra, zagram.
CHCESZ ZAGRAĆ? TAK
Dowieź pasażera.
Kurwa, co?
Nie tędy. Kieruj się strzałkami.
Czekaj, jak się zawraca? Co? Do dupy jest ta gra.
O ja pierdolę.
W prawo. Dobra.
Kurwa.
O nie. Dalej. Już prawie.
CZAS MINĄŁ
- Czas minął. - Błagam.
O nie.
Cholera jasna!
Masz nowego klienta.
Niech to szlag. Dobra.
Kieruj się strzałkami. Wygrałeś!
Masz nowego klienta.
Na litość boską.
Kieruj się strzałkami. Dowieź pasażera.
Na tym polegały wirtualne więzienia.
Kazali ludziom przez całą wieczność grać w jakąś dziadowską grę.
Tak. Grę, która zapewniała funkcjonowanie ich systemu.
Pokojowa resocjalizacja w ośrodku VR od początku była kłamstwem.
W każdym bocie, każdym dronie, każdym samosterującym samochodzie,
Eden umieszczało cyfrowego niewolnika,
którego torturami zmuszano do gry.
Więziony i zmuszany do mentalnie wycieńczającej pracy.
Brzmi znajomo.
Owszem,
wykorzystałam swoją pozycję.
Posłużyłam się wami, by spróbować wymusić zmiany.
Straciłam wiarę, a nie zdolność myślenia.
Umiem korzystać z przewagi taktycznej.
W porządku.
Jak możesz być pewna, co spotkało Hollowaya w więzieniu?
Widziałem raporty wywiadu. Dane dotyczące Pustkowi są wykreślone.
Mam własne źródła.
EDEŃSKI OBÓZ DLA REKRUTÓW – 8 LAT PÓŹNIEJ
Kurwa.
Czego chcesz?
U mnie w porządku, a u ciebie, Sarah?
Nie mam na to czasu, tato.
Wiem. Będę się streszczał.
Dostałaś prezent?
Tak, dostałam.
To bardzo miłe, dziękuję.
Nie ma za co. I tak miałem zapasowy.
Pomyślałem, że ci się przyda w obozie. Może da ci jakąś przewagę.
O to się nie martw. W całej grupie nie mam sobie równych.
To wspaniale.
A dzięki temu wybrano mnie do programu doskonalenia cybernetycznego.
Będę szybsza, silniejsza…
Zaraz. Doskonalenie cybernetyczne? Sarah!
Nic nie rozumiesz. To szansa!
Pozwolisz tym gnojkom cię pokroić
i przerobić na jakiegoś cyborga?
Dzięki tym gnojkom uciekłam z Pustkowi.
A gdyby Eden był taki zły, siedziałbyś w pierdlu.
Jasne, czyli jeszcze mam im być wdzięczny?
Tak! Wdzięczny, że dają mi szansę
mimo faktu, że jestem córką zdrajcy!
Proszę cię, nie rób tego.
Walczę o to, w co wierzę.
Robiłeś to samo dla kraju, który nie był tego wart.
Tak. Może Ameryka jednak nie wyznawała moich wartości.
Ale warto było za nią walczyć.
A właściwie nadal jest.
Nie rozumiem.
Przeze mnie dobry człowiek gnije w piekle.
Moim obowiązkiem jest to naprawić.
Holloway? Tato, gdzie ty jesteś? Tato?
Żegnaj, Sarah. Zawsze będę cię kochał.
Cholera!
Hej, typie. Nie brakuje ci kilku części?
Zabawne. Miałem cię zapytać o to samo.
Kieruj się strzałkami.
Muszę dowieźć pasażera. Kieruję się strzałkami.
O nie. Proszę!
Kieruję się strzałkami! Proszę, nie!
WYŁĄCZONO
Gdzie… Co?
Dobrze się czujesz? Jesteś w stanie iść?
Nie wiem.
Spróbuj dojść do siebie nieco szybciej, bo twoje nogi są mi potrzebne.
W lewo.
Zatrzymaj się.
Czekaj.
Dziękuję, że mnie wyciągnąłeś.
Cóż, trafiłeś tam przez moją córkę.
Nie miałem wyboru.
To był mój obowiązek.
Rozmawiacie ze sobą?
Teraz już nie.
Sarah jest w wojsku, a Eden całkowicie wyprał jej mózg.
Jeśli się jeszcze spotkamy, pewnie wpakuje mi kulkę w łeb.
Kurczę. Do dupy.
Powinieneś odpocząć. W końcu jesteś wolny.
Tak.
Wolny. Powiedz, Fisher,
po co mi wolność,
skoro moi przyjaciele nadal tam tkwią?
W tym piekle.
DedSec to moja rodzina. Jedyne, co w życiu miałem.
Muszę ich stamtąd wydostać. Muszę wrócić.
Cóż. Jeszcze nie opuściłem swojego.
Czekaj. Chcesz powiedzieć, że twój ojciec pomógł Hollowayowi?
Tak. Organizowali się wiele miesięcy.
Holloway dzięki wrodzonej charyzmie skrzyknął całą armię ludzi.
Ojciec wyszkolił ich i zaplanował atak.
To, co zaczęło się jako najgroźniejsza w historii ucieczka z więzienia,
- przerodziło się… - W powstanie.
Tak. W rewolucję.
Holloway zaczął głosić swoje przesłanie w samym sercu Edenu.
Hakował sygnał telewizyjny i ukazywał gorzką prawdę o Edenie.
Rada Dyrektorów oczywiście nie mogła tego tolerować…
…stanowczo odpowiemy terrorystom,
aby zabezpieczyć nienaruszalność edeńskiego sposobu życia.
A ja obserwowałam przesuwające się po ekranie punkty,
mające setki osób pozbawić życia,
i po raz pierwszy zadałam sobie pytanie…
Czy mój ojciec miał rację?
Ciągle wracałam myślami do tamtej rozmowy.
W głowie roiło mi się od pytań. Chciałam z nim porozmawiać.
Ale nie udało mi się.
Bo tego samego dnia zginął.
Zginął przekonany, że go nienawidzę.
Proszę…
jednak nie jesteś totalną psychopatką.
Jasna cholera!
- Twoja ręka! I twarz! - Co?
Boże. To nie jest więzienie.
- To… - Zgadza się. To nie jest już Eden.
Witaj w ośrodku VR.
Kopę lat, maleńka.
PAMIĘCI CHRISTOPHE’A RIEUNEAU
Napisy: Kaja Olszewska