Dawno temu dwóch przyjaciół wzięło udział w niesamowitym wyścigu.
Wspólnie zdobyli pierwszą nagrodę,
czerwonego buggy z żółtym składanym dachem.
Jako że nie dało się podzielić nim sprawiedliwie,
postawili go w konkursie jedzenia i picia.
Ale w decydującym momencie zły gość, który terroryzował okolicę,
zniszczył bar, w którym jedli, i podpalił buggy.
Dwóch przyjaciół wpadło w szał
i po ciosach, plaskaczach, uderzeniach i kuksańcach
złoczyńca kupił im dwa nowe buggy.
Po jednym. Czerwonym z żółtym składanym dachem.
Ale jeden buggy zapalił się, więc pozostał tylko jeden.
Jako że nie dało się podzielić nim sprawiedliwie,
nasi dwaj bohaterowie dalej kłócili się o tego buggy.
Ale z ciebie uparciuch.
To twoja wina.
Wiesz, że to nieprawda.
Wpadłeś na mnie.
Wpadłem… Coś mnie rozproszyło.
- Patrzyłeś na tę kobietę. - Jaką kobietę?
Zostaniemy tu, póki tego nie rozwiążemy.
Dobra. Zagramy o niego w karty?
Z oszustem? Spróbujmy siłować się na rękę.
- Obrażasz mnie. - Jestem dla ciebie za silny, co?
Chciałbyś!
Może załatwimy to jak zwykle?
Piwo i hot dogi?
Nie tym razem.
Będzie kolejny wyścig.
Wyścig? Naprawdę chcesz przegrać.
Wygrałbym, gdybyś na mnie nie wpadł.
Tato, długo jeszcze?
Nie teraz!
I nie waż się dotykać auta!
Zawsze wymyślasz wymówki.
Chodź tu!
Ale to jest buggy.
Silnik 1200 cm3, 41 koni mechanicznych.
Wyciąga ponad 140 km na godzinę.
Tak.
Co robisz? Wyłaź!
- Bo co? - Bo tata się wścieknie.
Już jest wściekły.
Nieważne. Poza tym to nie nasze auto.
„To nie nasze auto”.
Ja tak nie mówię!
- „Ja tak nie mówię”. - Przestań.
„Przestań”.
Stój!
A jeśli dam ci poprowadzić?
Dokąd to? Wracajcie tu!
Mówiłem, żeby go nie dotykać!
Zabiję ich.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ja bym nie stawał.
- A gdybym to ja miał kłopoty? - Muszę odpowiadać?
Dzięki, chłopaki.
Zabrakło nam paliwa.
Niezły wóz.
Nie jesteś za młody, żeby prowadzić?
Nie wstyd wam jeździć tym gratem?
Ma imię. Piorun.
I nikt nie obraża Pioruna.
- Mogę się przejechać? - Nie.
To może…
Jak wygracie, Piorun będzie wasz.
A na co nam ten dwusuw?
- Daj mu mówić. - Spadaj.
Jak wygram, dacie mi się przejechać. Stoi?
- Nie. - Zgoda!
Matka Boska wygrywa, św. Antoni i św. January przegrywają.
Patrzcie.
Przynajmniej uważaj.
Ta przegrywa.
Ta wygrywa.
Antoni przegrywa.
Ta wygrywa.
Wygrywa czy przegrywa? Nie pamiętam.
Ta wygrywa.
Gdzie jest Maryja?
Masz pecha.
Hura…
Krupier zawsze wygrywa.
Trzeba było uważać!
Wróci.
Na pewno.
WIELE LAT PÓŹNIEJ
CYRK WOLAND
PIĄCHA
Dobry piesek.
Cześć, piesku.
Hej, haraszo.
Przynajmniej masz przyjaciela.
Chodź tu, Geremia.
Boże, ale zrzęda. Jak niedźwiedź.
- Ile? - Pięćdziesiąt.
Pięćdziesiąt?
Co za złodziej.
Że niby ja?
Dobra, masz.
Pięćdziesiąt.
Kobry.
Cholera, Kobry!
- To Kobry! - W nogi!
CYRK WOLAND
SZALONY WYŚCIG
PIERWSZA NAGRODA: BUGGY
Dokąd to?
Puść mnie!
- Lubię zadziorne kobiety. - Tak?
Twój chłopak o tym wie?
Macie dwa dni, żeby się wynieść.
Torsillo stracił cierpliwość!
Dwa dni!
Dwa!
Hej.
Ciebie też mam dość.
Grubasie. Słyszałeś, co mówię?
Dowal mu, Scajo!
Puść mnie.
Teraz go zleje.
Zabij go!
Dokąd to?
Zapłacisz następnym razem.
Puśćcie mnie!
Tchórz ucieka!
Puśćcie mnie!
Dzięki, możecie mnie tu wyrzucić!
Myślałeś, że nas oszukasz?
Następnym razem zginiesz!
ŚMIESZEK
WARSZTAT SAMOCHODOWY
Tadam!
W porządku. A co u ciebie?
A przytulasek?
No śmiało!
Rozumiem. Nie chcesz ze mną gadać. Ale jestem pewien,
że ty też to widziałeś.
Możemy go razem odzyskać. Ty i ja.
Świetny pomysł, nie?
Ale za co?
To tak?
Dobra, sam wygram buggy!
Jeśli wygram, nie dam ci go! Będzie cały mój!
Zachowam wózek dla siebie!
Dzień dobry, Wietnamie!
Witajcie na Szalonym wyścigu!
To bezwzględny wyścig.
Pełen szaleństwa, paliwa i testosteronu.
Jaracie się?
Wiecie, czemu tu jesteśmy.
Panie i panowie,
oto ktoś, kogo nie trzeba przedstawiać.
Człowiek obdarzony boskim darem charyzmy.
Taki przystojniak,
że gdy patrzy w lustro, sam chce się pocałować!
Co on chrzani?
Czyli wielkie brawa dla Flavio Torsillo!
Wystarczy.
Cześć. Dajcie czadu.
Powodzenia. Niech wygra najlepszy.
Skretyniał?
Powodzenia.
Ten wyścig jest jeszcze bardziej wyjątkowy ze względu na spektakularną nagrodę,
buggy z 1974 roku!
Kto wygra?
Kto będzie najbardziej brawurowy?
To co, zaczynamy?
Pięć…
cztery,
trzy,
dwa,
jeden!
Start!
Dalej!
Cholera!
Nara!
Jaracie się?
Idealnie! Tak trzymajcie!
Utknął, do cholery!
Jest do niczego.
Scajone, chodźmy.
- Nie ogląda pan syna? - Nie ma czego.
Załóż kapelusz. Otwórz drzwi.
Rany! Szaleństwo!
Nie wierzę własnym oczom! Zwrot akcji!
Auta się przewróciły. Gdzie są kierowcy?
Niech to.
Tam są! Idą dalej pieszo!
To pierwszy wyścig bez aut!
I bez widowni! Tylko ja tu jeszcze jestem.
META
Nie fair! Jeszcze kilka metrów!
Zaraz dotrą do mety.
Udało im się!
Mój!
Mistrzowie!
Supermistrzowie!
Jakie to uczucie wygrać buggy z 1974 roku?
Właśnie! Tak jest!
Nie chcę niszczyć tych emocji. Pójdę po szampana.
Mistrzowie!
Pracujcie dalej.
Miałem wygrać.
Tylko mój silnik był podrasowany.
Nie wiem, jak przegrałem.
Co powiedziałeś?
- Że samochody były takie same. - Nie, potem.
Że mój był podrasowany.
Potem.
Potem…
Co powiedziałem potem?
Postronny obserwator mógłby sądzić, że przegrałeś.
Ale to tylko pozory.
Ale naprawdę przegrałem, tato.
Ty też tam byłeś.
W wyścigu sprawiedliwość się nie liczy. Tylko wynik.
Torsillo nie akceptują przegranej.
Dlatego zawsze wygrywamy.
Chodź z tatą. Chodź.
Oni mają auto? Idź i je weź.
Nie dadzą mi go. Nigdy mi go nie dadzą.
Nie.
Przecież nie zapytasz, czy możesz je sobie wziąć.
Wspomnij tylko nazwisko Torsillo, a narobią w portki.
Fajniej jest zdobywać rzeczy, na które nie zasługujesz!
„Torsillo”.
Twój ojciec jest w podobnej sytuacji.
Chce ziemi. Nie chcą mu jej dać.
Pewnie, to ich ziemia.
Co robi tata?
Alfredo, jak leci?
Nie czuję już stóp.
Oczywiście, kochany. Siedzisz w zamrażarce dwie godziny.
Lepiej się zgódź, zanim mózg ci zamarznie.
Nie sprzedam.
To mój dom.
To miała być czysta robota. Prawda?
Prawda.
Będę musiał wyrzucić całe mięso, jeśli je uświni.
- Prawda? - Prawda.
Co jest?
Przepraszam.
- To od zimna. - Po kim on taki jest?
No po kim? Dalej, zamykaj.
Nie!
Ale za co? Chciałem się przejechać.
Za co?
Dopóki tego nie rozwiążemy,
wózek się stąd nie rusza.
- Tak? - Tak.
Wiesz, że mogę go wziąć nawet bez kluczyków?
Naprawdę?
No to śmiało.
Czekaj.
Jeśli znajdziesz dżokera, będzie twój.
Raz mi wystarczyło.
Nie gram z oszustami.
Uważaj, bo mogę się obrazić.
Może załatwimy to jak dawniej?
Jak dawniej?
Jestem na diecie.
Moment.
Dobra, kumam.
- Jaka to dieta? - Dysocjacyjna.
Jak ty?
Kiedy tu sprzątałeś?
Brakuje tu kobiecej ręki.
Masz kogoś?
- Geremia, gotowe! - Nie, poza Geremią.
Dobra. Wchodzę w to.
Jak za dawnych czasów.
Tylko cicho. I nie ruszaj się.
Dobra. Ale ja prowadzę.
HOT DOGI I PIWO U ROSKO
Znów wrócili.
Cholerne Kobry.
Zmieniliście wystrój.
Co podać?
Zobaczmy…
Dwadzieścia kufli i 20 hot dogów.
I 40 hot dogów.
I lody waniliowe. Dzięki.
Lody oczyszczają.
Miriam.
Haraszo!
Zniszczyli wszystko.
Zniszczyli cyrk, a ty jesz würstel?
Co z ciebie za facet?
Jesteś gorszy niż Kobry.
Nie pokazuj mi się.
Na co się gapisz?
Musisz być złodziejką.
Złodziejką? Ja?
Bo ukradłaś mi serce.
O Boże.
Jak słodko.
- Zastrzel się. - Miło.
Będzie matką moich dzieci.
Zróbmy przerwę. Serce nie sługa.
Ubrudziłeś się tutaj. Patrz.
Jeśli odejdziesz, to wygram.
Zaraz wracam. Odzyskam swoje serce.
To jakiś żart?
Nie mam z tym nic wspólnego.
Ciągle w to samo miejsce.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Ukradli go.
MIRIAM I TYGRYSICA SORAYA W CYRKU WOLAND
Ładnie.
En place.
Soraya.
Leżeć.
Dobrze.
Obrót.
Dobra jest.
A teraz wstawaj.
Brawo!
No nie wiem. Coś tu śmierdzi.
Drugi bok.
To pewnie wielbłąd.
Nie martw się.
Ci ludzie lubią się targować.
Ale mam plan. Zaufaj mi. Zajmę się tym.
Piącha.
Soraya je tylko pokrojone mięso.
- Nazywa się Soraya? Uroczo. - Ciąć?
- Nie. - Tnij.
Nie, nie tnij. Nie.
- Co tu robicie? - Ukradliście mój buggy.
- Nasz. - Co?
- Tak. - Nie kradniemy.
Nie sugeruję, że jesteście złodziejami.
- Wynocha stąd. - Dobra.
Mamy już dość problemów.
Z kim mam porozmawiać?
Armandino może coś wiedzieć.
Ale ostrzegam,
że przyda wam się tłumacz.
Dobra.
To Armandino, mój kuzynek.
Nie taki mały, co?
Za 50 przetłumaczę.
- 50? - Tak.
Dobra.
Armandi, pogadaj z nimi.
Dzień dobry, panie Armandino.
To nic złego, że pracuje pan jako złodziej.
Brawo.
Wygląda pan na dystyngowanego, wrażliwego człowieka.
Rozumie pan nas.
Mówi, że jestem ładna i chce mnie przelecieć.
Jeśli chce umrzeć, załatwię to.
Powiedz mu!
Powiem mu.
Mój kuzyn jest przejęty.
Bardzo mu przykro.
Tak, ukradł wam wózek, ale go nie odda.
- Nie oddam go. - Nie odda.
- Nie?
- Nie. - Ale uśmiechnij się!
Bo się obrazi.
- Super. - Dalej.
Czemu się uśmiecha?
Mówi, że jestem tania.
Chyba próbują nas oszukać.
Nie szanujecie mnie. Nie szanujecie mojej kuzynki!
Nikt nie będzie tak o niej gadał!
Nikt nie będzie tak gadał o mojej rodzinie!
- Mówi, że wózek jest tylko jego. - Mój!
- Nigdy nie oddam! - Nigdy!
- Omówię to z nim. - Jasne.
„Oddaj mi dziewczynę, bo cię rozwalę”.
Józef, Maria, pizza, królik!
Grubas, zadzwoń do domu.
Haraszo!
Grubas?
Czyli ty.
To nie boli.
To nasza tradycja.
Tak rozwiązujemy problemy.
Nieźle, prawda? Chodźcie.
Obstawiajcie!
Dwadzieścia pięć na pierwszego, który padnie!
Stawiamy 25 na pierwszego, który padnie.
Rozgrzewam cię.
Przygotuj się. Jazda.
Jazda.
Jak w amerykańskim filmie Więcej niż wszystko!
Rozwal go!
Nie.
Skopię ci tyłek.
Armandino? Wstawaj, kochanie.
Pomóż mi.
- Dobrze, co? - Jak dobrze?
- Czyli postawiłeś na… - Nie.
- Nie? - Nie.
Nie?
Stać!
Porozmawiajmy o interesach.
Jeśli nie puścisz,
przysięgam na twoją starą matkę, że rozwalę ci twarz.
Moja matka nie jest stara.
Fajnie tu.
Mógłbym przywyknąć do życia w cyrku.
Nie.
Zawrzemy „pacto”.
Pomogę ci znaleźć buggy, a ty coś dla mnie zrobisz.
- Czy ślina jest konieczna? - Konieczna.
Jeśli to konieczne…
To sprawka Raniero.
Syna Torsillo.
Wychodził z baru.
Jego ojciec jest bardzo wpływowy.
Ma wszystko i wciąż chce więcej.
Chciał zabrać buggy.
Chce przejąć naszą ziemię.
Dlatego nasyła na nas Kobry.
Możecie odejść. Żyjecie koczowniczo.
- Nie! - Nie.
To nasz dom!
To nasz dom od pięciu pokoleń.
Robisz aferę z powodu wózka, a ja mam zostawić swój dom?
Uspokój się.
To nie był zwykły wózek.
To wózek mojego ojca.
Chcemy tego samego.
Tak? Chcemy tego samego?
Dzięki za informację.
Hej!
Mamy „pacto”.
Torsillo to megaloman.
I kto to mówi!
Co się stało?
Nie podoba mi się to.
Dokąd to? Mam iść sam?
- Jesteś ważny dla planu. - Jakiego?
- Mojego. - Tak, twojego.
Nie znasz Torsillo, a ja nie ufam cyrkowcom.
- Boisz się. - A pewnie!
Wiesz co? Gdybyś nie zatrzymał się, gdy byliśmy dziećmi,
wózek nadal byłby nasz!
Co powiedziałeś?
Mówiłem, że gdybyś nie zatrzymał się, żeby im pomóc,
wózek nadal byłby nasz.
- Naprawdę? - Tak.
To ty postawiłeś go w kartach, oszuście!
„Oszuście”.
- Ja tak nie mówię. - „Ja…”
- Przestań. - „Przestań”.
Znam cię.
Znowu.
Wiesz co?
- Nie chcę się bić. - Dobra.
Pomocy!
Dobra.
Pójdę sam!
Ale jeśli znajdę wózek, będzie mój.
Co za nora. Dzień dobry.
Zawsze ta. Serio.
Panowie,
gdzie jest Torsillo?
Chciałem przyprowadzić brata, ale strasznie się denerwuje.
Ale mówiłem mu,
że są tu sami dobrzy ludzie.
Jeśli ktoś tu jest szefem,
proszę wystąpić.
To bolało.
To też.
Czego chcesz od pana Torsillo?
Chcesz zaproponować mu układ?
Blisko.
Całkiem blisko.
Wieża Torsillo.
Butik, spa, niebiańskie plaże, kluby
i to wszystko na ziemi za darmo.
Z gwarantowanymi pozwoleniami na budowę i wsparciem policji,
która przymknie oko na pranie pieniędzy.
Pan Tanaka chce wiedzieć więcej o przekazaniu ziemi.
To drobiazgi.
Niektórzy mieszkańcy jeszcze się nie wynieśli,
ale lokalne władze są po mojej stronie.
Panie Tanaka.
Jak się panu nie podoba, proszę wyjść.
Tam są drzwi. Kumasz pan?
Proszę wybaczyć Raniero.
Ciężko w to uwierzyć, ale to mój jedyny syn.
Co do cholery?
Przepraszam. Miałem być twardszy.
Jasne, zwłaszcza tutaj!
Dzieciaki… Jest młody.
To głupek.
Więc
powiesz mi jeszcze coś?
Tak.
- Nie lubi motocyklistów. - Kto?
To niezdrowe.
Co się dzieje, Scajone?
Nie budźmy go.
Mogę?
Wybaczcie wtargnięcie, ale musimy rozwiązać pewien problem.
Pański syn ukradł mój wózek.
Przepraszam, nasz wózek.
Czerwony buggy z żółtym składanym dachem.
Dokładnie.
Przepraszam.
Możemy tu zostać.
Jeśli oddacie nam wózek,
odejdziemy, jakby nic się nie stało.
- Tato, dajmy im… - Hej!
A jak nie, to co zrobicie?
Co zrobimy?
Nie pomyślałem o tym.
Nie pomyślał.
Normalnie poderżnąłbym wam gardła.
Ale macie szczęście. Mam co innego do roboty.
Idźcie, zanim zmienię zdanie.
Jutro w południe zwrócę wam samochód.
Zgoda.
Do mojego warsztatu.
Jeszcze jedno.
Coś bardzo ważnego.
Cyrkowcy nie odejdą.
Do widzenia. Dziękuję.
Zostawię otwarte.
Robotnicy!
Pracownicy są nieprzewidywalni.
Tłumacz.
Proszę.
Jak tak dalej pójdzie, nie dożyjesz starości.
A ty jutra.
Co się z tobą dzieje?
Jeśli chodzi o cyrkowców, o kradzież tego modelu…
Wybacz, że ci nie powiedziałem.
Mieliśmy myśleć tylko o aucie.
Musiałem zawrzeć pakt z Miriam, żeby się dowiedzieć.
- Serio? - Tak.
Masz się za mądralę.
- A zawsze dasz się wykiwać. - Znowu to samo? Miałem 13 lat!
Dorośli ludzie nie zawierają paktów z cyrkowcami.
Dasz im palec, a wezmą całą rękę.
O tym mówię.
Oddasz mi moje serce?
Mogę na słówko?
Nieźle się popisałem. Wykopałem drzwi, rozwaliłem zbirów.
Wziąłem model pod pachę i powiedziałem,
że cyrkowcy nie odejdą.
Nieźle, prawda?
Tak.
Ale to nie koniec wojny.
Torsillo musi zrozumieć, że ta ziemia jest nasza.
Rozumiem, ale wojna to lekka przesada.
Interesuje mnie tylko wózek i…
Nie chcę komplikować sprawy.
- Adieu. - Jak to?
Nie chcę komplikować sprawy.
Co robisz?
Czekam.
Ale jest północ.
Więc idź spać.
Jutro czeka cię długi dzień.
- Mnie? - Tak.
Dlaczego?
Bo wyjeżdżasz.
Śniadanie?
Czerwony buggy z żółtym składanym dachem.
Faktycznie.
- Tak. - To on.
- To on.
A nie mówiłem?
Patrzcie.
- Piękny, prawda? - Tak.
- Ten kształt. - Naprawdę piękny.
Ale…
Pamiętam, że był…
nieco…
- Większy. - Nie.
- Nie? - Nie.
Panie Torsillo.
Dziękuję. Jest idealny.
Dziękuję.
Ale na masce jest mała rysa.
Trochę lakieru i będzie jak nowy.
Scajone, tym razem ostro im dowal.
Lakieru?
Ale to wszystko.
- Ojej! - Jazda, Raniero.
Proszę.
Dalej. Jazda.
Wyszliśmy na idiotów. Ty palancie!
Dalej, weź to!
Za nim! Szybko!
Co za uroczy piesek.
Do nogi, piesku.
Nie dotykaj Geremii!
Nie waż się!
Co ci zrobił ten brutal?
Motocykl!
I tak Śmieszek i Piącha nieoczekiwanie stali się bohaterami.
„Kobry nie będą już problemem”, powiedział Śmieszek.
Cyrk Woland i wszyscy mieszkańcy Tortugi zostali uratowani.
Torsillo został pokonany i zmuszony do ucieczki.
Kobry zostały zniszczone
i wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
Koniec.
Jaki koniec, Scajone?
Ja powiem, kiedy będzie koniec!
Jasne?
Przepraszam, szefie.
Przepraszasz?
Nawaliłem, tato. Przepraszam.
Przepraszasz?
Nigdy nie przepraszaj!
To dla słabych.
Psy przychodzą z podkulonymi ogonami, kiedy nasrają na dywan!
Słuchasz mnie? O czym ty myślisz?
O psach.
Możemy kupić psa.
Kupić…
- Walnąłeś się w głowę? - Co? Nie.
Cierpisz na przedwczesną demencję?
Myślę, że jeśli oddamy im samochód,
zostawią nas w spokoju. Kumasz?
Nie!
- Czemu nie? - To twój samochód!
Użyj go, sprzedaj, zniszcz! Rób, co chcesz!
Ale najpierw pokaż tym wieśniakom, kto tu rządzi. Jasne?
Jasne. Ale dlaczego miałbym go sprzedawać?
Wiesz, ile razy pytałem, czy mnie rozumiesz?
- Wiele. - Wiele!
Pobaw się swoim autkiem. Tatuś to jutro załatwi.
Palant.
Nie bierz tego do siebie. Taki już jest.
Od lat źle mnie traktuje, ale to jego sposób na okazywanie uczuć.
Umiem być twardzielem.
Tak, ale pamiętaj, że żadne prawo nie wymaga,
by dzieci podążały w ślady ojców.
Jeśli tego nie czujesz,
to nie czujesz.
Niech on się nimi zajmie.
- Bierz Kobry i chodź za mną. - Jaki masz plan?
Będę twardy.
Będę taki twardy, że aż się wystraszę.
Rani. Raniero!
Tylko nie pieprz głupot.
Panie i panowie, witamy w cyrku Woland!
Zaczniemy przedstawienie od naszych słoni!
Brawo!
Miriam!
I co?
Dobrze się bawicie?
Brawo!
- Nic nie zrobiła. - Zobaczysz.
A teraz
najniebezpieczniejszy występ w cyrku Woland,
rzucanie nożami.
Ale… potrzebuję ochotnika.
Nieustraszonego,
odważnego, gotowego zaryzykować życiem.
Ja!
Wielkie brawa.
Jesteś w tym dobra?
- To mój pierwszy raz. - Żartujesz?
Nie.
Nie żartujesz?
Nigdy nie żartuję.
Jeśli przeżyję, to cię poślubię.
Nie uda jej się.
Brawo!
- Przeżyłem. - Nie lubię cię.
Nie?
Wózek!
To on.
Chcieliście swój wózek?
To on.
Oto wasz wózek!
Nie.
Zrób coś!
Wózek!
Co…
- Co robimy? - Jedziemy!
- Jedź nad morze. - Nie, do warsztatu.
- Nie! - Bo zardzewieje.
Nie zgadzam się!
Biegiem!
Masz! Weź to!
Biegiem!
Przynieś dzbanki!
Mówiłem ci, Scajone.
Aż sam się boję.
Jasne, szefie.
Mogło być gorzej.
Geremia.
Geremia!
Wybacz, że cię zostawiłem.
Przypaliłaś się, co?
Może zdążymy pomóc Miriam.
Chodźmy.
Nigdzie nie idę.
Co proszę?
„Co proszę?”
Kto mi pomaga?
Nikt.
Wiesz co?
To ja też nikomu nie pomogę.
Zawsze wszystko psujesz! Od małego!
Patrz, co zrobiłeś.
Chciałeś wszystko naprawić uśmiechem i żartami?
Ale wiesz co?
Nie jestem zły na ciebie, tylko na siebie,
że zawsze się zgadzam, a powinienem ci odmawiać!
Więc odmawiam!
Dobrze. Zaryzykowałem i przegrałem.
Przepraszam. Przykro mi!
Ale też tam byłeś.
Do niczego cię nie zmusiłem.
Też weź za to odpowiedzialność.
Możesz zatrzymać swój wóz. Nie znoszę go.
A ja ciebie!
Kuzynko.
Tygrysica Soraya uciekła.
Co my zrobimy?
Znajdziemy ją.
Drodzy cyrkowcy, gra jest prosta.
Uważajcie. Joker wygrywa.
- Wygrywa. - Asy przegrywają.
- Dobra. - Armandino?
- Joker? - Wygrywa!
- Asy? - Przegrywają.
- Zaczynamy?
- Ta? - Ta?
Olé!
Wygrałem!
Zrób to jeszcze raz, ale wolniej.
Powoli! Jak ślimak.
- Jasne? - Jasne.
Dobra, panowie. Przypomnę.
- Joker… - Wygrywa!
- Asy. - Przegrywają!
- Ta! - Ta?
Kto wygra…
- Nie! - Tak, wygrałem!
- Hej! - Co się stało?
Mogę to wyjaśnić.
Skurczybyk!
Zabiję cię. Przywalę ci.
Mogę to wyjaśnić.
Co tam?
Przepraszam panią.
Tak.
Nie dam ci 50.
Nie chodzi o 50.
Jedziecie w złą stronę.
Willa Torsillo jest tam.
Zabiłbym go. Ale potrzebujemy go żywego.
Miałeś dziś fart.
Dzięki.
Wiesz co? Przemyślałem to i…
coś jest nie tak.
- Prawda? - Tak.
Brakuje dachu.
- Tak, podobał nam się żółty. - Tak.
- Podobał nam się żółty. - Tak.
Teraz jest nieco… przydymiony.
- Flambé. - Flambé.
Powiemy mu o tym?
- Tak myślę. - Ty prowadzisz.
Na co czekamy?
Haraszo!
- Haraszo! - Tak!
Haraszo!
Bierz pieniądze. Chodźmy do auta.
Haraszo.
Dziękuję za przybycie.
Chodźmy.
Przyjaciele i partnerzy biznesowi, miło was widzieć w tak ważnym dniu.
Jak wiecie, pożar trwał całą noc.
Ale z tragedii może narodzić się okazja.
Jesteśmy w żałobie po straszliwym pożarze,
który zniszczył cyrk Woland,
ale cieszymy się też z cudownego przepływu betonu,
który dziś ciężarówki naszego…
Nie!
Przepraszamy. Problemy techniczne.
Na czym skończyłem?
Powiedziałeś: „naszego…”
Nie wiem, co…
Straszliwy pożar zniszczył cyrk Woland,
ale cieszymy się z cudownego przepływu betonu…
- Już to powiedziałeś. - Tonu!
Scajone, sprawdź to.
Nie!
Znowu wy!
Tak. Wózek, który nam dałeś, jest słaby.
Brakuje dachu. To dziwne.
- To prawda. - Nie jest żółty.
- Chcemy nowego.
A jak nie, to co?
- To… - To…
Z nami nie ma żartów.
Tak? Chciałbym to zobaczyć.
Przestań! Kurde, blaszka!
Naprzód!
Idioci. Chodźmy!
Zdejmij tę cholerną kieckę!
Spadaj. Co to, karnawał?
Ja im pokażę.
Torsillo!
To koniec.
Czyżby?
O nie!
To naprawdę działa, tato.
PONOWNE OTWARCIE
Oto prawdziwy koniec naszej historii.
Cyrk został odbudowany,
cyrkowcy odzyskali swój dom
i wszystko wróciło do normy dla mieszkańców Tortugi.
Nawet czerwony buggy z żółtym składanym dachem
wrócił do naszych bohaterów, którzy mieli tylko jeden problemik.
Jak wy to robicie?
Mamy to w genach.
Kluczyki na stół.
Ale płacicie z góry, tak?
W porządku. Zapłać.
No cóż…
Dobrze.
Gotowy?
Gotowi! Zaczynamy!
Kto stawia na Paula Newmana?
Trzy, dwa, jeden!
Stać!
Nie.
Spaliliście mój cyrk tym wózkiem.
Mamy „pacto”.
Ja też spróbuję.
Nie. To sprawa między nami.
Jeśli on wygra, a nie wygra,
możecie to załatwić.
Dobra.
Powodzenia, skarbie.
Powodzenia…
Trzymaj się, haraszo.
Starcie zaraz się zacznie!
Trzy, dwa, jeden!
Nie!
Co za kobieta!
Tak. Jak każda wielka historia, ta też nie ma końca.
Ten buggy pewnie nigdy nie będzie należał do nikogo.
Patrzcie, co zrobili.
Wszystko zniszczone i potłuczone.
I co z ciebie zostało.
To był wielki kot.
Uderzyłem go w łeb. Rozwaliłem.
To nie może być koniec.
Bo co my zrobimy?
Z nami nie ma żartów. Serio.
Prawda!
Na pewno?
Co za niepokój.
Akcja!
Dalej.
- Nie pęka. - Akcja!
Dalej!
Chwila, poparzyłem się.
Znam cię.
Jeszcze raz!
Wiesz co?
- Nie chcę się bić. - Dobra.
- Ja? Spróbuję De Sica. - Spróbuj De Sica.
- Zacznij kręcić. - Znowu wy?
Wózek, który nam dałeś, jest słaby.
- Ma zadrapania na boku. - I nie ma dachu.
Chcemy nowego.
Moment.
A jak nie, to co?
- To… - To…
Z nami nie ma żartów.
- Cięcie. - Falstart?
To bolało.
- Mnie też. - Cięcie!
- Teraz! - Brawo!
Ja muszę powiedzieć: „brawo”.
Brawo!
A teraz najniebezpieczniejszy występ.
Rzucanie nożami.
To dlatego, że…
A jak nie, to co?
- To… - To…
Na pewno?
Co za niepokój.
Spójrz na niego.
Chwila. Powtórka.
Dobra. Dawajcie.
Trzy, dwa, jeden!
Jak to?
Od początku!
Akcja.
- To… - To…
Z nami nie ma żartów.
Mówiliśmy jednym głosem.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz