(PONURA MUZYKA)
JOHN: Niełatwo jest zostawić za sobą pewne rzeczy.
Nie wiem, jak komukolwiek mogłoby się to udać.
-(ŚWIST ODŁAMKÓW KOMETY) -(KRZYKI LUDZI)
Zwłaszcza to...
(GŁOŚNA EKSPLOZJA)
(EKSPLOZJA)
75% świata, może więcej.
Wciąż nie wiemy.
Przepadło.
-(EKSPLOZJA) -(RYK PŁOMIENI)
(KRZYKI PROTESTUJĄCYCH)
Pięć lat od uderzenia,
ale Clarke jeszcze z nami nie skończył.
Odłamki utknęły na naszej orbicie,
zasypując nas bez ostrzeżenia.
Próbowaliśmy odbudowy,
ale świat nie był gotowy.
-Zmuszając nas do powrotu do środka. -(ECHO EKSPLOZJI)
Promieniowanie uderzyło wszędzie inaczej.
Większość miejsc wypaliło.
Inne, z przyczyn których nie rozumiemy, pozostały zielone.
Życie znajduje drogę przez skażenie.
(RYK ODŁAMKÓW)
(EKSPLOZJE)
Nasz bunkier się trzyma.
Robimy, co możemy.
Nie jest łatwo żyć pod ziemią.
Ale znajdujemy radość, gdzie się da.
Razem.
(PODMUCH WIATRU)
(DUDNIENIE)
(CIĘŻKI ODDECH PRZEZ MASKĘ)
JOHN: Próba mikrofonu. Raz, dwa. Raz, dwa.
MAJOR GREEN: Głośno i wyraźnie, John.
JOHN: Wiesz, o czym myślałem, gdy się dziś obudziłem?
(DUDNIENIE)
MAJOR GREEN: Zamieniam się w słuch.
JOHN: O bułeczkach z sosem.
MAJOR GREEN: (CHICHOT) Byłoby miło.
Oddałbym lewą rękę za porządną kawę.
JOHN: W Peckman's Diner robili najlepszą.
Naprzeciwko Piedmont Park.
Można było przejść się na letni koncert.
Błękitne niebo, trawa, ludzie.
Piwo.
MAJOR GREEN: Brzmi jak raj.
Och, tak było.
Jezu. Otworzyła się kolejna szczelina.
MAJOR GREEN: Więcej lawy?
JOHN: Tak, i robią się coraz większe.
(DUDNIENIE)
Okej, wygląda na to, że mamy kilka łodzi ratunkowych.
I kolejny statek widmo.
Niszczyciel.
MAJOR GREEN: Nieźle. Masz dziś szczęście?
JOHN: Zawsze. Zacznę od łodzi ratunkowych,
zobaczę, co tam jest.
MAJOR GREEN: Powodzenia.
Zmierzam do niszczyciela.
MAJOR GREEN: Widzimy budującą się burzę ciśnieniową u wybrzeży,
ale wygląda na to, że masz trochę czasu.
JOHN: Nie będę zwlekał.
(METALICZNE SKRZYPIENIE)
(STĘKNIĘCIE, KASZEL)
(BRZĘK NARZĘDZI)
Jackpot.
(SKRZYPIENIE ZAWIASÓW)
Wchodzę na mostek.
Och, znalazłem coś jeszcze.
MAJOR GREEN: Co to jest, John?
(WESTCHNIENIE) Załoga.
MAJOR GREEN: Szlag.
(KASZEL)
(WYDECH)
(ZIAJANIE)
(KASZEL)
(GRZECHOTANIE)
Och, jakie piękne.
(WYDECH)
-MAJOR GREEN: John... -(ZAKŁÓCENIA RADIA)
John, słyszysz mnie? John, słyszysz mnie?
Ta burza właśnie skręciła prosto na ciebie.
Musisz się stamtąd wynosić natychmiast i wracać tutaj!
Już idę.
Opuszczam statek. Ile mam czasu?
MAJOR GREEN: Zero. Jest tuż nad tobą.
(GRZMOTY)
(TRZASKANIE)
(CIĘŻKI ODDECH) Dawaj...
Wyprzedzam ją, ale mnie dogania.
Cholera, bazo... Ta zbliża się szybko!
MAJOR GREEN: John! John, gdzie jesteś?
JOHN: Poruszam się tak szybko, jak mogę!
(DUDNIENIE, TRZASKANIE)
Otworzyć tunel wschodni!
-Otwierać właz! -(TRZASK PIORUNA)
Otwierać właz! Otwierać!
-(STUKOT DRZWI) -(WYCIE WIATRU)
MAJOR GREEN: Burza jest zbyt blisko!
Musimy zamknąć drzwi pancerne, John!
JOHN: Zdążę!
(TRZASK PIORUNA)
(STĘKANIE)
Zamykać, zamykać, zamykać!
Go, go, go, go, go!
MAJOR GREEN: John, jesteś w środku?
(DRZWI ZAMYKAJĄ SIĘ Z HUKIEM)
(SYK SPRYSKIWACZY)
(WESTCHNIENIE)
(CIĘŻKI ODDECH)
MĘŻCZYZNA 1 W RADIU: Bukareszt, Rumunia.
Miasto zostało zniszczone przez trzęsienia ziemi.
Jesteśmy uwięzieni pod...
MĘŻCZYZNA 2: Bombaj, Indie.
Słona woda wciąż szybko się podnosi.
GENERAŁ SHARPE: FEMA planowała na dwa lata.
Rozciągnęliśmy nasze zasoby do pięciu.
CHARLES: Czyli w zasadzie jedziemy na oparach?
Tak. Jesteśmy zbyt blisko końca.
Miejmy nadzieję, że za rok będziemy sadzić rośliny na zewnątrz.
DR AMINA: Cóż, zmierzyliśmy 4% redukcji
kulombów na kilogram w ciągu ostatnich trzech miesięcy.
Wciąż nie potrafimy przewidzieć, kiedy poziomy będą bezpieczne, ale...
-Ale się poprawia, tak? -Tak.
Chociaż głównie u wybrzeży.
Tak. Miejmy nadzieję, że wiatry w końcu
oczyszczą promieniowanie.
Nie, to nie do końca tak działa.
Ciągła ekspozycja na promieniowanie,
nawet na tak niskim poziomie, wciąż prowadzi do zgonu.
Powinniśmy omówić plany awaryjne.
ADAM: Dobra, tak. Um...
Kanada i większość USA, przepadły.
Islandia, przepadła.
Europa Zachodnia?
Są doniesienia o mniejszej liczbie burz, prawda?
-Tak. -Ale czy powietrze jest bezpieczne?
Bezpieczniejsze niż tutaj.
Czy właśnie nie powiedzieliśmy, że powolne umieranie to wciąż umieranie?
Mam rację, doktor Amina?
-Czy tam nie jest tak samo? -Tak.
Doktor Amina, jakie są nowe wieści o kraterze?
Cóż, moi koledzy z innych stacji
teoretyzują to samo.
I ja przeprowadziłam własne obliczenia.
Nie potrafimy tego w pełni wyjaśnić,
ale wygląda na to, że rozmiar i kształt ścian krateru
zapobiega formowaniu się burz radioaktywnych.
To, w połączeniu z jego głębokością,
czyni go bezpieczną strefą.
Wierzymy, że to powstrzymuje
zanieczyszczone powietrze przed dostaniem się do środka.
ADAM: Ale, doktor Amina, nawet jeśli to prawda,
to jest w południowej Francji.
Jak dokładnie mamy się tam dostać?
Są raporty o walkach,
powstaniach, wojnie domowej.
Europa pogrążona jest w chaosie.
Proszę, trzymajmy się... Trzymajmy się rzeczywistości.
KOBIETA PRZEZ GŁOŚNIK: Uwaga mieszkańcy,
to codzienne przypomnienie,
by zgłaszać wszelkie awarie filtracji powietrza...
MĘŻCZYZNA: Proszę ostrożnie racjonować i tylko...
JOHN: Są tu ludzie, którzy mówią, że to nowa normalność.
Cóż, mija już...
-pięć lat? -Mhm.
Więc to nie jest takie nowe.
I definitywnie nie jest normalne.
Wiesz, to nie przypadek, że wybrano
dwa razy więcej terapeutów
niż chirurgów.
Ludzie zmagają się z niewyobrażalną traumą.
Dlaczego wszyscy udają, że tak nie jest?
-Ty udajesz? -Udaję?
Mhm.
Czasami.
Może powinnaś przestać.
Może polecisz mi dobrego terapeutę,
który mi w tym pomoże.
Mój jest całkiem niezły.
Więc, em...
Allison, Nathan, jak się mają?
Jakoś sobie radzą.
Tak myślę, mam nadzieję.
Szczerość jest ważna. Em...
Są ze mną dość szczerzy.
Miałam na myśli to w drugą stronę.
(DUDNIENIE, GRZECHOTANIE)
Ostatnio jest tego więcej.
Płyty tektoniczne znów się przesuwają.
To wywołuje dużą aktywność w tym regionie.
Ten bunkier przetrwał Clarke'a.
Przetrwa wstrząsy.
Jest jeszcze jedna rzecz, którą powinniśmy omówić.
Sygnał ratunkowy, który odebraliśmy z zewnątrz.
Nie stać nas na wykarmienie kolejnych 50 osób.
Nie stać nas na pięć.
Wiem, ale ci ludzie żyją
w jaskiniach i szybach kopalnianych.
ADAM: Tak, i nie wiemy, czy przynoszą choroby
albo ile promieniowania wchłonęli.
Okej. Więc po prostu pozwólmy im umrzeć.
Powiemy im, że nie jesteśmy obecnie w stanie
udzielić pomocy.
-Tak? -Nie.
Poddajemy to pod głosowanie, jak wszystko inne.
Wniosek o wysłanie ekipy ratunkowej?
Popieram.
Generale...
Głosowanie zakończone.
Wyślemy ratrak jutro.
Gdy patrzymy na północne niebo,
jaki to gwiazdozbiór?
-Bliźnięta? -NAUCZYCIELKA: Nie. Nie Bliźnięta.
Nathan?
Och, to Kasjopea.
Można ją poznać po kształcie W.
UCZEŃ: Dlaczego musimy się tyle uczyć o gwiazdach?
Cóż, może powinniśmy byli poświęcić im
trochę więcej uwagi w przeszłości.
Clarke nie był gwiazdą, był kometą.
Wciąż jest.
Ale już uderzył w ziemię.
NAUCZYCIELKA: Jego największa część tak,
ale mniejsze kawałki, które nie uderzyły,
zostały złapane w nasze pole grawitacyjne.
Stworzyły to, co znane jest jako widmowy pierścień.
(GRA UTWÓR "PARADISE")
♪ You catch my breath on the morning light ♪
♪ A thousand times and it still surprises me ♪
♪ I fall asleep where I like to think our dreams ♪
♪ Collide... ♪
Lars, co to za gówno?
Co? To klasyczny rock and roll.
Jeśli masz na myśli klasykę rocka, to na pewno nie to.
Daj mi Stonesów, Allman Brothers...
Michael McDonald, to jest dopiero klasyka rocka.
Billy Ocean. Też całkiem spoko.
Po prostu odkręć już ten zawór.
(ZAWÓR SKRZYPI)
(RURY DUDNIĄ)
(SYK GAZU)
Dawaj, maleńka. Jedziemy!
(BULGOTANIE)
Uuu! Wracamy do gry!
-Nieźle! -(OBYDWAJ SIĘ ŚMIEJĄ)
Znowu możemy napić się wody.
(WESTCHNIENIE)
Mamo...
Mamo, mogę wyjaśnić.
Nathan, nie chcę tego słuchać!
Słyszysz, jak twój ojciec kaszle w nocy, prawda?
Tak.
Wchodź.
(NIEWYRAŹNE ROZMOWY)
(WESTCHNIENIE) Nienawidzę tego miejsca.
Chodź tu. Wiem.
Już dobrze.
(GRA "RUNNING ON EMPTY" JACKSONA BROWNE'A)
(GWAR ROZMÓW)
-Znasz to? -Tak, oczywiście!
Niemożliwe.
Hej, co mnie ominęło?
On nigdy nie słyszał tej piosenki.
Nigdy nie słyszałeś tej piosenki?
-Ale mi się podoba, co? -Tak? To chodź zatańczyć.
O, okej. Chodźmy... Zatańczę
do piosenki, której nigdy nie słyszałem.
-JOHN: Dobrze. -(ŚMIECH)
Wiem, że trochę późno, ale...
Ta-da-da-dam.
Szczęśliwych spóźnionych Walentynek.
(CHICHOT) Gdzie to znalazłeś?
Na niszczycielu. Między innymi rzeczami.
Mogę w końcu naprawić moje radio.
A co z pompą ciśnieniową do odsalania?
Generał Sharpe mówiła,
że poziom wody jest niski.
Przepraszam.
Kocham to. Dziękuję.
LARS: Uuu! ALLISON: Dziękuję.
A ty, młody człowieku? Jak minął dzień?
Dobrze.
Chcesz jeszcze coś
powiedzieć tacie, Nathan?
Ochrona znalazła go na zewnątrz.
Na zewnątrz, na zewnątrz?
Tak.
JOHN: Żartujesz sobie?
Jak długo tam byłeś?
Tylko kilka minut.
-Miałeś maskę? -Tak.
I nie było burzy.
Jest zbyt niebezpiecznie, żebyś wychodził na zewnątrz!
-O czym ty myślisz? -Wiem.
Mówiliście mi, promieniowanie, pył.
Rozumiem.
Synu, wiem jak do dupy jest siedzieć tutaj pod ziemią.
-Rozumiem. -Spróbuj mieć 15 lat.
Taa, ale ty mnie nie słuchasz!
-Słuchaj, czekaj... -Mogę odejść od stołu?
(ZGRZYT KRZESŁA)
Próbuje sobie wszystko poukładać, tak myślę.
-Nie, nie... -Jest też wrażliwy.
Nie, zachowuje się jak idiota.
Jak ty.
Wychodzisz?
Och...
(CHRZĄKNIĘCIE)
Tak.
Wdał się w ojca.
(JOHN CHICHOCZE)
♪ Everyone I know... ♪
-Chodź. -Nie, nie. Allison, nie.
Jeśli twoja dama prosi do tańca, jak możesz odmówić?
-Dzięki, Lars. -Dzięki.
Chodź.
Dobra, dobra.
♪ If it takes all night ♪
♪ That'll be all right ♪
♪ If I can get you to smile before I leave... ♪
(ŚMIECHY, ROZMOWY)
(KASZEL)
Dbasz o siebie?
Tak... tak.
MĘŻCZYZNA: Baza, tu Łazik Jeden, wracamy z pełnym ładunkiem.
Jesteśmy gotowi na przyjęcie migrantów?
MAJOR GREEN: Przygotować rampę tunelu zachodniego.
Przygotować zespoły dekontaminacyjne.
MĘŻCZYZNA 2: Zrozumiałem.
Szybko, szybko, szybko.
Dzień dobry, stary.
Myślałem, żebyśmy, zaczęli od pompy ssącej, Lars.
Resztę zrobimy po obiedzie?
Cholera.
MĘŻCZYZNA 1: Potwierdzony personel w drodze...
Zrozumiałem. Czekaj, Jeden.
Sir, proszę o autoryzację drugiego kursu.
Zostawili tam mnóstwo ludzi.
Drugi kurs?
-Nie ma mowy. -Zanim podejmiemy decyzje,
ustalmy dokładnie, o czym mówimy.
Nie rozmawialiśmy o ograniczonych zasobach?
Gdzie będą spać?
W twoim łóżku?
Jeśli to uratuje życie, tak.
MĘŻCZYZNA 1: ...podejście (SZUM) ...teraz.
Słaby odbiór, Łazik Jeden. Powtórz.
Nie mamy dużo czasu...
-Mamy zgodę? -(DUDNIENIE)
OPERATOR: Trzymajcie się.
OPERATOR: Odczyt na tym...
MAJOR GREEN: Łazik Jeden, powtórz.
-(DUDNIENIE) -OPERATOR: O Jezu!
-(GŁOŚNE DUDNIENIE) -(KRZYKI LUDZI)
(EKSPLOZJE)
Och!
(GŁĘBOKIE DUDNIENIE)
(KRZYKI LUDZI)
(JĘK JOHNA)
(STŁUMIONY KASZEL)
(STŁUMIONE) Lars, Lars... Lars pomóż mi.
(KRZYK KOBIETY)
(DUDNIENIE)
Wszystko w porządku?
KOBIETA PRZEZ GŁOŚNIK: Uwaga cały personel...
-(GŁOŚNA EKSPLOZJA) -(KRZYK)
-Allison! -(WYCIE ALARMU)
Allison!
-Allison, nic ci nie jest? -(KASZEL)
Już dobrze. W porządku. Ranna?
(KASZEL)
Okej. Wszystko dobrze?
-Tak... -Podnieśmy cię.
-Zabierzmy... -(STĘKNIĘCIE)
(DUDNIENIE)
-Nathan... Nathan! -Musimy iść. Teraz.
(KRZYKI LUDZI)
-Widzisz go? -Nie.
Nathan!
Tato!
-Nie mogę oddychać. -ALLISON: Jesteś ranny?
-Możesz oddychać. -Musimy się stąd wydostać!
Tak, pakujmy torby!
Jedzenie, ubrania. Wszystko, co mamy.
-Okej. -W porządku, Nathan?
Musisz ze mną współpracować, młody.
Dasz radę, Nathan.
Pomóż mamie. Pakuj swoje rzeczy.
Dobra, idę po jakieś maski.
Pakuj swoje rzeczy.
Bierz wszystko, czego potrzebujesz. Weź insulinę.
Tyle ile możesz
i włóż to wszystko do torby, okej?
Nie wracamy tutaj.
(ZIAJANIE)
-(DUDNIENIE) -(STĘKANIE)
Kurtka, ubrania... wszystko, co tam wejdzie.
Okej. Mam maski. Proszę.
Dobra, załóż to. W porządku, młody. Tak.
(ZIAJANIE)
-Gotowa? -Tak, gotowa.
Gotowy?
-(WYCIE SYRENY) -(ZAMIESZANIE)
-(GŁOŚNE DUDNIENIE) -(KRZYKI LUDZI)
Idziemy!
KOBIETA: Utknęłam!
Nie przejdziemy tędy!
-Gdzie mamy iść? -Do tunelu wschodniego!
ALLISON: Cholera! Szybko, szybko!
ALLISON: Zawalony!
JOHN: Nie mamy innego wyjścia!
(DUDNIENIE)
(CIĘŻKI ODDECH)
(ALLISON KRZYCZY)
-John? -Allison!
-Wali się! -Mam cię! Chodź!
Dobra, jest okej.
Chodź, musimy iść, musimy iść!
Chodź, chodź!
(WYCIE ALARMU)
Okej, jesteśmy zakryci najlepiej jak się da?
-ALLISON: Tak. -Sprawdźcie maski!
ALLISON: Wszystko gra.
(GŁOŚNE DUDNIENIE)
(METALICZNE SKRZYPIENIE)
Go, go, go!
ALLISON: Promieniowanie, co robimy?
JOHN: Musimy wydostać się z tej wyspy.
Tędy, na plażę.
(KRZYKI LUDZI)
ALLISON: Nathan! Gdzie jest Nathan?
Gdzie poszedł?
-JOHN: Nathan! -Mamo, Tato, tutaj!
Tam!
Doktor Amina!
-Wszystko dobrze? -ALLISON: Dr Casey?
-(JĘK DR AMINY) -Może Pani wstać?
Chodźmy, wstajemy.
Na plaży są łodzie ratunkowe.
Chodźmy. Chodźmy!
(NIEWYRAŹNE KRZYKI)
Dobra, upewnijcie się, że idziecie za mną!
Więcej łodzi jest na końcu plaży!
Dalej!
ADAM: Pomocy!
Pomocy!
-Oddaj to. -Nie!
John! Tutaj!
JOHN: Allison!
ALLISON: Stop! Puść go!
(ZIAJANIE)
(STĘKANIE)
Zostaw!
Jest jeszcze jedna! Chodźcie!
Tam jest jeszcze jedna!
Pospieszcie się!
(ZIAJANIE)
JOHN: Chodźcie!
(ZAMIESZANIE)
BLAKE: Musimy ruszać. Szybko!
Musimy płynąć teraz!
Okej! Go, go, go!
Nikt więcej! Zamknąć drzwi!
Nie! Wpuśćcie ich! Zrobimy miejsce!
Nikt więcej! Wywrócimy się jak inni!
Zabezpieczyć właz!
Nie możemy wziąć więcej. Przepraszam!
KOBIETA: Nie zostawiajcie nas!
-(WALENIE) -(KRZYKI)
(WARKOT SILNIKA ŁODZI)
W porządku? Dobra.
(ZAMIESZANIE WŚRÓD LUDZI)
Czekajcie! Czekajcie! Nie!
(WYDECH) Dobra, wszyscy cali?
(CIĘŻKI ODDECH)
Tato! Tato!
KOBIETA: O mój Boże! O mój Boże!
BLAKE: Wszyscy, trzymać się!
(KRZYKI LUDZI)
KOBIETA: O mój Boże!
JOHN: Uwaga! Uwaga!
(KRZYKI LUDZI)
JOHN: Nic ci nie jest, Nathan?
NATHAN: Jestem cały.
ADAM: Zniknął.
Wszystko zniknęło.
(PIKANIE URZĄDZENIA)
Hej, myślę, że jakość powietrza jest dobra. Lepsza.
-Możemy zdjąć maski? -Tak.
(JOHN KASZLE)
(POCIĄGANIE NOSEM)
-Wszystko dobrze? -Tak.
Pokaż się.
MĘŻCZYZNA: Gdzie płyniemy?
Nie ma do czego wracać.
Czy Islandia nie jest najbliżej stąd?
Isla... Islandia przepadła.
Cóż, potrzebujemy celu.
Po prostu musimy dobić do lądu.
Clarke zmienił kierunek prądu.
Teraz płynie na południe.
MĘŻCZYZNA: Mamy ze sobą zaledwie
tygodniowy zapas racji i wody.
Ja, em... Europa jest prawdopodobnie naszą najlepszą opcją.
Więc dobrze. Kierujemy się na południowy wschód.
Aż dotrzemy do Anglii.
Jeśli dotrzemy do Londynu, możemy udać się do Mackenzie.
JOHN: Idealnie. Powinno zająć mniej niż tydzień.
Módlmy się, żebyśmy dotarli.
Południowy wschód.
(WARKOT SILNIKA)
(KRZTUSZENIE SILNIKA)
(SILNIK CICHNIE)
Okej.
Spróbuj teraz?
(SILNIK GAŚNIE)
(WESTCHNIENIE)
JOHN: Dobra. Spróbuję jeszcze jednej rzeczy.
-(KLIKNIĘCIE NARZĘDZIA) -Okej.
(SILNIK ODPALA)
Poszło.
(NIEWYRAŹNE ROZMOWY)
(OBROTY SILNIKA)
Ile odłamków myślisz, że tam jest?
Więcej niż potrafię zliczyć, to pewne.
A więc co najmniej 50.
Wow. To Andromeda.
-To zupełnie inna galaktyka. -JOHN: Wow.
NATHAN: Nie mogę uwierzyć, że widzę gwiazdy naprawdę.
JOHN: Całkiem fajne, co?
Mam nadzieję, że nigdy tego nie stracisz.
Tego... zachwytu.
(CICHY ŚMIECH)
NATHAN: Ciekawe, gdzie to uderzy.
(KRZTUSZENIE SILNIKA)
(SILNIK CICHNIE)
Spojrzę na to.
BLAKE: To nie to.
Skończyło się paliwo.
I może uda nam się racjonować...
jeszcze dwa dni wody i racji żywnościowych.
Jesteśmy teraz na łasce prądu.
(SKRZYPIENIE ŁODZI)
MĘŻCZYZNA: Więc czekaj, gdzie wylądowaliście?
-Wylądowaliśmy w Shenandoah. -Naprawdę?
Och, wiesz, zawsze chciałem tam pojechać.
-ADAM: Tak, było świetnie. -Tak?
Moja żona chciała zrobić całą wycieczkę, ale skończyło się na tym,
że ją skróciłem, żeby wziąć nową pracę.
Wtedy wydawało się to ważne.
JOHN: Twoja żona.
Straciłeś ją, opuszczając bunkier?
Nie, straciłem ją, docierając... docierając do niego.
MĘŻCZYZNA 2: Potrzeba trochę...
Och, potrzebuję jedzenia.
Krater.
Krater ma dość...
(WESTCHNIENIE) Zbudować bunkier, i...
Płynąć...
Musimy to przetrwać.
(SKRZYPIENIE ŁODZI)
-(UDERZENIE ŁODZI) -(KRZYKI KOBIET)
MĘŻCZYZNA: O mój Boże. W co uderzyliśmy?
KOBIETA: O mój Boże!
MĘŻCZYZNA 2: To ląd. KOBIETA 2: Co to jest?
MĘŻCZYZNA 2: Uderzyliśmy w ląd!
JOHN: To budynek Liver.
Jesteśmy w Liverpoolu!
MĘŻCZYZNA: Co? KOBIETA: Anglia!
Co?
-KOBIETA 2: Co? -W Anglii? O mój Boże!
(PIKANIE URZĄDZENIA)
JOHN: Powietrze jest okej, na razie.
Musimy znaleźć schronienie.
ALLISON: W co uderzyliśmy?
O mój Boże.
Tutaj, jesteśmy na... Jesteśmy na dachu budynku.
Weźmy wiosła i odepchnijmy się.
-Gotowy? -JOHN: Tak.
-(SKRZYPIENIE ŁODZI) -(STĘKNIĘCIE)
Przed nami jest droga, Poruczniku.
Możesz nas skierować w tamtą stronę?
Okej.
-Dan, ty cofasz. -Dobra.
-Wiosłem. -Dobra, mam to.
JOHN: O, teraz pójdzie.
(ŁÓDŹ SKRZYPI, UDERZA)
Dobra, chodźmy.
Trzymajcie się blisko.
Nie wiemy, co tam jest.
Dalej, młody. Dobra robota.
Wygląda na, em, opuszczone.
JOHN: Dobra, najważniejsze,
musimy znaleźć trochę jedzenia i wody.
I nie możemy tu siedzieć cały czas,
więc przydałoby się porządne schronienie dla wszystkich.
Czy w tej okolicy nie było schronu bombowego?
Tak, ale nigdy nie mieliśmy z nimi kontaktu.
Mimo to powinniśmy spróbować go znaleźć.
O, patrzcie, tam są ludzie.
(NIEWYRAŹNE ROZMOWY)
MĘŻCZYZNA: Gdzie oni są?
Gdzie są wasi politycy?
Wasi szlachetni królowie?
Wszyscy są pod ziemią.
Tylko prawdziwy Bóg...
Jak oni żyją na zewnątrz?
MĘŻCZYZNA: ...od początku czasów...
JOHN: Pewnie nie mają wyboru.
Ale nie mogą przetrwać długo.
Więcej ludzi jest tam.
(KRZYKI TŁUMU)
ŻOŁNIERZ: Nie ma identyfikatorów! Tylko identyfikatory upoważniające!
Brak identyfikatorów! Zakaz wstępu!
Tylko identyfikatory upoważniające!
Mamy identyfikatory!
Hej, hej, hej, hej! Hej!
Jesteśmy urzędnikami państwowymi ze stacji Greenland!
I prosimy o azyl w trybie nagłym!
Dajcie mi swoje identyfikatory!
-ADAM: Identyfikatory. -Tu. Tutaj.
-(KRZYKI TŁUMU) -(SKANER PIKA)
Ona jest czysta. Przechodzić.
Nie mogę znaleźć identyfikatora!
Więc to tyle! Tylko ona!
Słuchajcie! Słuchajcie, oni są z nami!
Jeden identyfikator! Jedno wejście!
(KRZYKI TŁUMU)
Jesteśmy rodziną Allison!
Nazywam się Adam Shaw!
Cofnąć się!
ADAM: Jestem z bunkra Thule w Grenlandii.
(KRZYKI TŁUMU GŁOŚNIEJSZE)
Po prostu sprawdźcie mnie w systemie!
(KRZYKI TŁUMU, WALENIE)
Jestem urzędnikiem państwowym! Nazywam się Adam Shaw!
Powinniście znaleźć mnie w systemie!
Jestem urzędnikiem państwowym z...
-(STRZAŁ) -(JĘK)
O Chryste!
-Wpuśćcie nas! -(STRZAŁ)
(KRZYKI TŁUMU)
-Cofnąć się! -Zamykać bramy!
-Co zrobiliście? -(WYCIE SYRENY)
Adam? Adam!
(ZAMIESZANIE)
-(DUDNIENIE BURZY) -Co się dzieje?
(TRZASKANIE)
(KRZYKI TŁUMU)
-Ruchy! Ruchy! -Ruchy! Ruchy!
Musimy iść. Musimy się stąd wydostać!
Chodźcie! Musimy iść!
Dobra, okej. Casey, chodź.
-ALLISON: Casey! -Musimy iść! On nie żyje!
Woła, woła, woła! Jo, jo, jo, jo, jo, jo!
Czekaj! Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie!
-Czekaj, czekaj, czekaj, czekaj! -(KLAKSON)
-Co? Rusz się, przyjacielu! -Potrzebujemy podwózki.
Muszę jechać.
Och, musisz zabrać naszą rodzinę, proszę.
-Gdzie? -Em, Londyn, Londyn.
-Londyn! Do Mackenzie. -Okej. Londyn, Londyn.
Musicie mi coś dać.
Niczego nie mamy!
To wystarczy.
-Wchodzić. -Go, go, go, go!
Dobra, macie.
-(TRZASK PIORUNA) -(GRZMOT)
-(WARKOT SILNIKA) -(PISK OPON)
(PISK OPON)
(WARKOT SILNIKA)
(DUDNIENIE BURZY)
Dziękuję.
O mój Boże. O mój Boże!
(PŁACZ)
ALLISON: O mój Boże.
Hej. Hej, hej, hej, hej, spójrz na mnie.
Jest okej, jest okej.
W porządku. Okej. Głębokie oddechy.
Jedziemy do Mac.
Wszystko będzie dobrze.
Okej?
DR AMINA: Czy wszędzie jest tak samo?
Świat jest teraz niebezpiecznym miejscem.
Ludzie są tak zdesperowani,
że zabiją cię za kawałek jedzenia.
Burza radiacyjna taka jak ta,
pojawia się znikąd.
Zabija w sekundy.
A jeśli nie dopadną cię szybko,
i tak umrzesz powolną śmiercią.
Hmm.
Tak...
Świetnie.
Filtracja powietrza tutaj, jak działa?
Działa,
ale nikt z nas nie dożyje setki, przyjacielu.
Skarbie, kiedy ostatni raz rozmawiałeś z Mackenzie?
Um, osiem lub dziewięć miesięcy temu.
(DUDNIENIE BURZY)
NATHAN: Doktor Amina?
Wierzy pani, że to prawda? Krater?
Tak, wierzę, że to możliwe.
Więc to tak jak z dinozaurami, wymieranie kredowe.
Nathan, wiesz co stało się po wymieraniu kredowym?
Życie powróciło.
Nie tylko powróciło.
Rozkwitło.
Uderzenie stworzyło ziarna nowego życia.
Bez wymierania kredowego, nawet by nas tu nie było.
MĘŻCZYZNA: Jesteśmy blisko.
Może jeszcze pół godziny do Londynu.
JOHN: Załatwmy to szybko.
Nie chcę spędzać za dużo czasu na zewnątrz.
(JOHN KASZLE)
Jak masz na imię?
Obi.
Skąd jesteś, Obi?
Z Nigerii.
Rozumiem.
Przeprowadziłem się do Anglii 12 lat temu.
Słuchałem opowieści o życiu tutaj.
To było moje dziecięce marzenie.
Cóż, przykro mi, że to jest to, co dostałeś w zamian.
Nie, wciąż tu kocham.
To stało się moją drugą żoną.
Chociaż czasami zastanawiam się...
jak by to było wrócić.
Czy w ogóle rozpoznałbym cokolwiek.
Mmm.
Co słyszysz o ludziach zmierzających dalej na południe,
do Francji?
Francja jest bardziej niebezpieczna niż tutaj.
To z powodu tego, co tam jest?
Masz na myśli to, o czym mówiła twoja koleżanka naukowiec?
-Tak. -Brzmi nieźle.
Brzmi też jak ashi gi.
Bzdura.
W porządku?
-Tak... -(CHICHOT)
(ODLEGŁE DUDNIENIE)
(DUDNIENIE TRWA)
Co to jest?
Kolejna burza?
Nie, to nie burza.
(ŚWIST ODŁAMKÓW, DUDNIENIE)
Allison!
Złap się czegoś!
Chodź, chodź!
(ZIAJANIE)
-Tu. -(NATHAN ZIAJE)
(ŚWIST ODŁAMKÓW)
(KRZYK)
(ZIAJANIE)
(EKSPLOZJE)
Obi! Nie!
OBI: To wszystko, co mam!
-W porządku? -Tak.
JOHN: Mam nadzieję, że wciąż tu jest.
(PUKANIE DO DRZWI)
-Mac! -O, kur...
-Jasna cholera! Jasna... -(ŚMIECH)
-Wchodźcie do środka! Chodźcie! -Mac!
-Do środka! -Naładowana?
-(SAPNIĘCIE) Och! -Cześć.
Do środka!
(OKRZYKI)
Jakim cudem jesteście teraz na moim progu?
Nie słyszałam o was od tak dawna!
Zaczynałam się bać najgorszego.
Och, i John! Nigdy nie myślałam, że zobaczę jeszcze tę brzydką gębę!
-Och... -Dobrze wyglądasz, Mac.
Och, kłamczuch. (ŚMIEJE SIĘ)
Och, to musi być ten mężczyzna, tak!
Jesteś wszystkim, o czym twoja mama mówi!
-Naprawdę? -Tak.
Prawie wszystkim, tak myślę.
Szczerze, nie wierzę własnym oczom. (CHICHOT)
Och, wow. Świętujecie wcześniej Boże Narodzenie.
Och, tutaj codziennie jest Boże Narodzenie.
Połóżcie torby gdziekolwiek
i czujcie się jak u siebie.
Szczerze, nie mogę uwierzyć...
Em, powietrze jest tu dużo lepsze niż na zewnątrz.
Udało mi się uszczelnić to skrzydło szpitala
a generator podtrzymuje system filtracji.
Nie jest tak dobre jak powietrze, do którego przywykliście w bunkrach,
ale da nam jeszcze kilka lat.
-Dziękuję. -Proszę, przestań.
Jesteście rodziną, naprawdę.
Marzę o naszym czasie w Stanach.
Ci amerykańscy chłopcy.
Mają słabość do akcentu.
-(ŚMIECH) -Ah. Dziewczyny też.
(ŚMIECH)
-Hej. -Co tu leczysz?
Och, Alzheimera.
I cóż, złamane serca.
Większość z nich nie ma pojęcia,
co stało się z ich rodzinami
ani o komecie.
Co prawdopodobnie wychodzi na dobre.
Więc zostałam.
Nawet gdy rząd przestał dostarczać jedzenie
i zgasły światła.
Nie pozwolę, by znów zostali porzuceni.
(KASZEL)
Właściwie, mówiąc o tym,
czas przygotować im kolację.
Och, pomogę.
Och, to miło. Dziękuję.
Hej John, em, ty i Nathan weźcie trochę węgla.
Mam ochotę świętować! (ŚMIECH)
(GRA "KEEP ON DANCING" KIKI GYANA)
(ROZMOWY, ŚMIECH)
Biegnij z powrotem. O mój Boże, po prostu...
Wow, niesamowite!
Okej. Jak to?
Widzisz? Wciąż lepiej.
W końcu pogadaliśmy, to jest w końcu...
(ŚMIECH)
-Zdrowie wszystkich. -Zdrowie!
(BRZĘK SZKŁA)
Ludzie, to prawie wydaje się normalne. Prawie.
DR AMINA: Tak. Prawie.
Och, wciąż śpi?
Ah, to dobrze. Biedny dzieciak jest wykończony.
Pamięta w ogóle uderzenie?
Tak, pamięta.
Miałam nadzieję, że zapomni z czasem, ale nie zapomniał.
On po prostu... Chyba wciąż to przetwarza.
Boże, nie da się odłożyć Clarke'a na półkę.
Nie, kiedy przypominasz sobie o nim,
za każdym razem gdy patrzysz przez okno.
Co wiesz, Mac, o kraterze?
Wiesz, o... miejscu gdzie uderzył Clarke?
Myślisz o kupnie domku letniskowego?
(ŚMIECH)
Nie, słyszałem tylko plotki, mnóstwo plotek.
Nie, bo Casey uważa, że istnieje możliwość,
że życie tam powróciło, prawda?
Tak, tak myślę. Tak.
Powiedzmy, że mamy ekstremalnie wysokie temperatury, tak?
I dodamy do tego surowce i, em,
wodę oceaniczną z tsunami.
Dorzućmy trochę składników odżywczych z lądu
ze skał rozbitych podczas uderzenia,
wtedy jest możliwe, że można by, em...
Można by stworzyć cegiełki dla nowego życia.
Mmm.
DR AMINA: Oddychalne powietrze.
Woda pitna. To... to możliwe.
MAC: To miła myśl.
Ale, em, wiecie, to co stworzyłam tutaj,
jest wystarczająco dobre, by przetrwać w dzisiejszych czasach.
I jest bezpieczne, wiecie?
Uczyniłam to bezpiecznym.
-(KRZYKI W ODDALI) -(STRZAŁY)
Och...
Okej, bezpieczniejszym niż na zewnątrz.
-MĘŻCZYZNA: Hej! -(STRZAŁY)
MAC: Londyn nie jest już Londynem.
-(NIEWYRAŹNE KRZYKI) -(STRZAŁY)
(WESTCHNIENIE)
(JOHN KASZLE)
-(WESTCHNIENIE) -(DRZWI SIĘ OTWIERAJĄ)
-John, nic ci nie jest? -Tak, tak.
-O mój Boże, krwawisz. -Tak.
Tak. To pewnie przez powietrze.
Krwotok z nosa.
-(WESTCHNIENIE) -John...
Co się dzieje?
Po prostu... mam krwotok z nosa.
Gówno prawda.
Lekarz powiedział, em...
kiedy zaczną się objawy... krwawienie...
sześć do ośmiu tygodni.
Sześć tygodni? Co?
To znaczy, może więcej, ja...
O czym ty mówisz? To nie może być prawda.
Jesteśmy teraz tutaj, z Mac. Ona ma leki.
Jestem pewna, że możemy załatwić ci odpowiednie leczenie.
-Ali, nie. Ali... -I wszystko będzie dobrze.
Ali...
Tego nie da się naprawić.
Co masz na myśli?
To...
Za dużo wycieczek na zewnątrz, jak sądzę.
(ZIAJANIE)
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
-Chciałem... -John!
Chciałem...
Dlaczego?
Bo nie mogłem na to patrzeć...
Nie mogłem patrzeć jak ty... Nie mogłem...
Okej, w porządku. Okej, okej, okej. (SZLOCH)
Spójrz na mnie.
Okej.
Zostaniemy tutaj, z Mac.
I wykorzystamy ten czas, który nam został
i będziemy razem jako rodzina.
Nie możemy tu zostać, Ali.
Nie chcę tu zostać.
Nie chcę tu umrzeć.
Nie chcę, żebyś ty i Nathan tu żyli.
Nie przebyliśmy całej tej drogi po to!
A co jeśli Casey ma rację?
O kraterze.
Coś tam jest, świeży, nowy początek.
Dla ciebie. Dla naszego syna.
Połowę swojego życia tylko próbuje przetrwać.
Musimy zabrać Nathana do krateru.
Wiem.
Tutaj nie ma dla niego życia.
-Okej. -Okej.
JOHN: Jesteś pewna, że nie masz nic przeciwko, żebyśmy to wzięli?
MAC: Och, cóż, wzięłam to od kogoś innego.
Powinno mieć wystarczająco dużo paliwa, by dowieźć was do Kanału.
-Tak. -Weźcie to.
I nie zatrzymujcie się dla nikogo.
Będziecie chcieli kierować się w dół przez Dover.
To jedyne miejsce, gdzie będziecie mogli przekroczyć Kanał.
Dziękuję.
Och...
Okej.
-Opiekuj się moją dziewczynką! -JOHN: Będę.
(ŚMIECH)
Och, Nate...
-Miło cię poznać. -Pa, Nate.
(SILNIK ODPALA)
DR AMINA: Okej. Więc według tej mapy,
powinniśmy tam dotrzeć za jakieś dwie godziny.
Jesteś bardzo cichy, stary.
Pamiętasz jak graliśmy w te gry samochodowe?
Kiedy byłeś mały?
Tak, pamiętam.
Jak "Szpieg"...
-"Co byś wolał"... -To była moja ulubiona.
Wiesz, moja siostra i ja,
graliśmy w 21 Pytań podczas wycieczek.
Pamiętasz tę?
JOHN: No dalej, co ty na to, Nathan?
-Chcesz zagrać? -Nie, dzięki.
Wiesz co? Zagrajmy i tak, bez niego.
-Tak! -Chcę zagrać w Szpiega.
Ja zaczynam.
JOHN: Nie, ja zaczynam.
-ALLISON: Ja zacznę. -Okej...
-(STRZAŁ) -(SAPNIĘCIE)
(PISK HAMULCÓW)
-O mój... -Casey...
-(STRZAŁY) -(ALLISON KRZYCZY)
ALLISON: Na dół, Nathan!
Nathan, na dół! Zostań na dole!
MĘŻCZYZNA: Nie strzelać w silnik! Potrzebujemy tego samochodu!
(STRZAŁY)
-Jedź! Jedź! -ALLISON: Kim oni są?
-Maruderzy! Nathan, zostań na dole! -(STRZAŁ)
-Ah... Jedź, jedź. -(OKRZYKI MARUDERÓW)
(SAPNIĘCIE)
(KLIKNIĘCIE PISTOLETU)
(STRZAŁ)
(ALLISON ZIAJE)
Już dobrze, już dobrze.
Jest okej.
Nathan? Nathan? Nathan?
Nathan, nic ci nie jest? W porządku? (WESTCHNIENIE)
Okej. Dobrze.
-(KOPANIE ŁOPATĄ) -(STĘKANIE JOHNA)
(GŁUCHY ODGŁOS ŁOPATY)
Niech Pan wyjdzie ci na spotkanie.
Niech wiatr zawsze wieje ci w plecy.
Niech słońce świeci ciepło na twoją twarz.
A deszcze padają miękko na twoje pola.
Dlaczego ludzie odmawiają modlitwy na pogrzebach?
To brzmi, jakbyś życzył im dobrze.
A oni nie żyją.
JOHN: Cóż, ty... życzysz im dobrze.
To stary zwyczaj.
Z tego samego powodu kładą monety na oczach.
-Monety? -JOHN: Łapówka dla przewoźnika.
Przekraczającego rzekę do świata zmarłych.
Nawet jeśli nie wierzą w niebo?
Nawet jeśli nie wierzą w niebo.
Czy to Kanał La Manche?
Był.
Jezu.
Mój tata zabierał nas tędy do Francji
promem, kiedy byłem dzieckiem.
-I to wszystko było wodą? -Och, tak.
Dwadzieścia mil morza stąd do Francji.
Tyle bitew,
tyle wojen toczonych o to miejsce.
Wszystko zniknęło.
Cóż, przynajmniej nie musimy brać łodzi.
JOHN: Dokładnie. Przejdźmy przez to szybko
i znajdźmy miejsce na nocleg.
Czy to hiszpański galeon?
Dlaczego oni wszyscy stoją?
Nie wiem.
Chyba zostawiamy samochód.
(KASZEL)
NATHAN: Mamy przez to przejść?
Tak. Będziemy musieli.
(WYCIE WIATRU)
(ODLEGŁE KRZYKI)
JOHN: Patrzcie pod nogi.
-Mam cię. -Chodź!
(WYDECH)
Patrz pod nogi. Patrz. Nie patrz w dół.
-Ah! -MĘŻCZYZNA: Ostrożnie!
Okej. Zewrzeć szyki. Upewnić się, że jesteśmy bezpieczni.
Nie, nie mogę. Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę... Nie mogę tego zrobić! Musi być inna droga!
Nathan! Po prostu stawiaj stopę jedną za drugą.
Idź za mną. Pójdę pierwszy, okej?
Dasz radę.
Dobra, chodź.
-Dobra. -W porządku?
-Okej. Dasz radę. -Ostrożnie.
JOHN: Okej.
(JOHN ZIAJE)
(SKRZYPIENIE LIN)
(WYCIE WIATRU)
(SKOMLENIE)
Po prostu idźcie dalej! Ruchy!
(SAPNIĘCIE)
JOHN: W porządku?
ALLISON: Go, go, go!
(JOHN KASZLE)
-(WYCIE WIATRU) -(KRZYK)
Ahhh!
Trzymaj się!
-Wszystko okej? -Tak, Tato.
(KASZEL)
Dawaj. Grzeczny chłopiec.
Tak.
(WESTCHNIENIE) Okej.
Dobrze.
(KOBIETA SKOMLI)
Dawaj, masz to! Masz to!
Och! Dziękuję.
JOHN: Dobra, prawie na miejscu. Jeszcze tylko kawałek.
-Masz to? -Tak.
-W porządku? -Tak.
O to chodzi.
-(NATHAN SAPIE) -MĘŻCZYZNA: Trzęsienie ziemi!
-Na dół! -(DUDNIENIE)
-Chyba sobie żartujecie. -Musimy stąd zejść!
Chodźmy.
Idź pierwsza, Allison. Ja pójdę za Nathanem.
Po prostu bądźcie skupieni.
(BRZĘK DRABINY)
JOHN: O to chodzi. Jesteś bezpieczny!
(NATHAN STĘKA)
(ZIAJANIE)
JOHN: Tak jest. Proszę bardzo.
Tak jest, Nathan!
-(DUDNIENIE) -(KRZYKI LUDZI)
-(BRZĘK DRABIN) -(PANICZNE OKRZYKI)
MĘŻCZYZNA 1: Lina pęka! MĘŻCZYZNA 2: Trzymaj się!
(WSZYSCY KRZYCZĄ)
-Idziemy! -Zdejmijcie mnie!
-(BRZĘK DRABINY) -JOHN: Ruszać się!
Zdejmijcie mnie stąd! Zdejmijcie mnie!
-(DUDNIENIE) -(KRZYK)
-Ruszać się! -(KRZYK MĘŻCZYZNY)
-Nie wytrzyma! -Nie, nie, nie, nie, nie!
Nie wytrzyma!
JOHN: Stój tam! Nie! NATHAN: Nie! Nie!
JOHN: Nathan!
-Nathan! -Tato, Tato!
JOHN: Dawaj! Trzymaj się!
(ZIAJANIE)
-Masz to! Jest okej. -(ALLISON KRZYCZY)
NATHAN: Proszę nie daj mi spaść!
-Trzymaj się! -(KRZYK) Nathan! Nathan!
-Nie daj mi spaść! -(KRZYK)
JOHN: Dawaj! Tak jest!
-Nie wytrzyma! -(DUDNIENIE)
-JOHN: Nathan! Ruszaj się! -Dawaj!
Dawaj, musisz iść. O to chodzi.
Dawaj, młody! Prawie na miejscu.
ALLISON: Chodź, Nathan!
-(DUDNIENIE) -Szybko!
Złap mnie za rękę!
Nie patrz w dół!
(JOHN STĘKA)
Chodź! Okej, idziemy! Idziemy. Idziemy, Nathan.
Chodź! Tak jest.
Chodź!
(ZIAJANIE)
ALLISON: O mój Boże!
(CIĘŻKI ODDECH)
(DUDNIENIE)
Co do diabła?
NATHAN: Czy to to? ALLISON: Nie. To nie to.
To dużo bardziej na południe.
JOHN: To całkowicie martwe.
A co jeśli krater Clarke'a tak wygląda?
To mógł być odłamek, który uderzył tydzień temu.
Albo pięć lat temu.
Hej...
Robimy to. Idziemy dalej.
-(WESTCHNIENIE) Tak. -Okej.
-(STRZAŁ) -(MĘŻCZYZNA MÓWI PO FRANCUSKU)
(KRZYK PO FRANCUSKU)
JOHN: Em... Angielski?
Kim jesteście?
Nazywam się, em, John Garrity.
To moja żona, Allison.
Mój syn, Nathan.
Co tu robicie?
Próbujemy dostać się do krateru Clarke'a.
Jestem Denis Laurent.
Cześć.
Wyglądacie na głodnych.
Nie mamy nic na wymianę.
Ah, ale macie.
Nazywa się to towarzystwo.
JOHN: Więc, zawsze strzelasz do ludzi?
DENIS: To niebezpieczna okolica.
Macie szczęście, że was znalazłem.
Większość ludzi nie jest taka miła.
(STRZAŁY W ODDALI)
(GRZECHOTANIE ŁAŃCUCHA)
To my.
JOHN: Czym było to miejsce?
DENIS: To jest nasza sortownia poczty.
Nikt nie próbuje wam tego zabrać?
Próbowali.
JOHN: To wasze zasilanie. Wy to zbudowaliście?
Tak. Czerpiemy moc z paneli słonecznych
do akumulatora samochodowego i mamy prąd.
Zasila nasze oczyszczacze powietrza.
Nie jest idealnie, ale to najlepsze, co możemy zrobić.
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
John, Allison, Nathan...
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
I moja córka, Camille.
Miło cię poznać.
DENIS: Ona nie mówi.
Jej układ nerwowy.
Promieniowanie zebrało swoje żniwo.
-(MÓWI PO FRANCUSKU) -Bardzo dobre.
-Tak, c'est bon. -Dobre, tak.
Najbliższe francuskiej restauracji, co dziś dostaniecie.
-(ALLISON CHICHOCZE) -JOHN: Dziękujemy bardzo.
-Świetne. -ALLISON: Bardzo dobre.
Bardzo miło zjeść domowy posiłek.
Więc, próbujecie dotrzeć do krateru?
-Tak. -Tak, próbujemy.
Mówią, że krater to La Terre Promise...
jak mówicie... Ziemia Obiecana.
Ostatnia szansa ludzkości.
Może tak być.
Słyszeliśmy też, że...
może ludzie tam pojechali.
Tamten region jest zbyt niebezpieczny.
Sojusz Zachodni,
w tym pozostałości armii francuskiej,
bronią go przed inwazją
Koalicji Wschodniej,
która chce przejąć krater dla jego zasobów.
Na całym froncie trwają ciężkie walki.
Od Lyonu do Berna.
Tylko dwa miasta wciąż stoją.
Przedostanie się jest niemożliwe.
NATHAN: Skąd wziąłeś te wszystkie rzeczy?
CAMILLE: Mój tata czasem wychodzi na zewnątrz
i próbuje znaleźć rzeczy, które nie zostały całkowicie zniszczone.
Żebyśmy mogli stworzyć dom.
Mogę ci coś pokazać?
Jasne.
Zrobiłem to w bunkrze, w Grenlandii.
To, em, to niebo, którego nie możemy zobaczyć.
To co widzielibyśmy, gdybyśmy... gdybyśmy mogli widzieć.
Trzymaj ten koniec.
-Który? Och... -Och, przepraszam. Okej.
-Ty też zejdź niżej, tak. -O, okej.
(KLIKNIĘCIE LATARKI)
Więc, to są znaki zodiaku.
Wiesz, jaki jest twoim znakiem?
Chyba Wodnik.
Och, to powietrze.
-Ja jestem Rybą. -Mmm...
Więc jestem rybą.
(CAMILLE CHICHOCZE)
Gdzieś czytałem, że...
że Ryby i Wodniki dobrze się dogadują.
(NATHAN I CAMILLE ROZMAWIAJĄ)
(NIESŁYSZALNE)
(GRA "LONG GONE" ANKITA SHRESTHY)
(KASZEL)
Och... hej.
Hej.
Jak długo nie śpisz?
-Większość nocy. -Och...
Och.
Hej, w noc przed naszym ślubem...
Mój tata wziął cię na bok do tego małego pokoiku
czy cokolwiek to było.
Powiedział, że mnie kocha.
-Jak syna. -(ŚMIECH)
Co ci tak naprawdę powiedział?
Och, kazał mi coś obiecać.
Że będę się tobą opiekował...
do mojego ostatniego tchu.
Och, hej...
(JOHN KASZLE)
Ta... jest bardziej aktualna niż twoja.
Sojusz Zachodni broni krateru,
by ludzie mogli tam żyć jako wolne społeczeństwo.
Jak mówiłem wczoraj,
cały ten region to strefa ciężkich walk,
ale jest droga na około.
Polecam wam tę trasę.
Clermont-Ferrand.
Potem w dół do Valence.
Mniej walk.
Krater chroniony jest przez kilka łańcuchów górskich.
Przez pierwszy jest tylko jedna droga.
Przełęcz.
Będzie bardzo trudno przemieszczać się przez ten teren.
Przełęcz jest chroniona przez batalion mojego przyjaciela
z Sojuszu Zachodniego.
Więc kiedy tam dotrzecie,
zapytacie o Komandora Jeuneta.
Jeunet.
I dacie mu to.
Będzie wiedział, że was przysłałem.
On może was przepuścić.
Dziękuję.
Jest, em, jeszcze jedna rzecz.
(NATHAN I CAMILLE ROZMAWIAJĄ, ŚMIEJĄ SIĘ)
Och, patrz...
DENIS: Nie wiem, co czeka was w kraterze.
Ale jestem przekonany, że to tam
świat się odrodzi.
Zabierzcie Camille ze sobą.
Proszę.
(POCIĄGANIE NOSEM)
Weźcie naszą córkę.
Sam nie dałbym rady.
Moja żona, ona nie może podróżować.
Widzicie to.
Nie spotkałem jeszcze nikogo innego, komu powierzyłbym to zadanie.
Błagam cię, John...
JOHN: Ja... DENIS: Błagam cię.
-Um... -ALLISON: Weźmiemy ją.
Zabierzemy ją tam.
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
(SILNIK ODPALA)
(WZRUSZAJĄCA MUZYKA NARASTA)
Stąd powinna być prosta droga.
Przełęcz jest tuż przed zewnętrzną stroną krateru.
(KASZEL)
ALLISON: Wszystko okej u was?
Może powinniśmy się zatrzymać.
Zrobić przerwę.
Tak.
Wolałbyś czytać w myślach czy być niewidzialny?
Czytać w myślach.
Być niewidzialna.
Czytać w myślach.
-Tak. -Tak.
Em, wolelibyście mieć bardzo małe dłonie,
czy bardzo duże stopy?
Duże stopy.
Jak chodzić z dużymi stopami?
-Tak. Małe dłonie. -Jak to działa?
-Małe dłonie. -Już masz małe dłonie.
-Wcale nie. -Pokaż.
Mam normalne dłonie. Spójrz na swoje.
-Są ogromne! -Nie...
-(ŚMIECH) Widzisz? Patrz. -Normalne. Widzisz?
Wolelibyście walczyć z 50 końmi wielkości kurczaka
czy jednym kurczakiem wielkości konia?
CAMILLE: Co?
JOHN: 50 kurczaków wielkości konia?
-50 kurczaków wielkości konia? -To...
-NATHAN: Pięćdziesiąt... -JOHN: Koni wielkości kurczaka.
-NATHAN: Pięćdziesiąt... -Co?
-Powiedziałeś wielkości kurczaka... -Okej! (ŚMIECH)
-(ŚMIECH) -(ZBLIŻAJĄCE SIĘ POJAZDY)
(NIEWYRAŹNE KRZYKI)
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
BENOIT: Do krateru?
Wiecie, że będziecie musieli przejść
przez strefę wojny żeby tam dotrzeć?
Nigdy wam się nie uda.
Może możesz nam pomóc.
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
-(EKSPLOZJE) -(STRZAŁY)
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
-(EKSPLOZJA W ODDALI) -(SAPNIĘCIE)
Ta przełęcz to jedyna droga.
Komandor Jeunet stacjonuje przed nami.
(STRZAŁY)
(EKSPLOZJE)
Okej, podążajcie blisko za mną. Ruszajcie się tak jak ja, okej?
-Okej. -Chodźcie.
Szybko! Szybko!
(MĘŻCZYŹNI KRZYCZĄ NIEWYRAŹNIE)
-(ALLISON SAPIE) -BENOIT: Na dół, na dół!
(KRZYKI PO FRANCUSKU)
Chodźmy, chodźmy, chodźmy!
Dalej, Nathan!
-(EKSPLOZJE) -Za mną! Za mną! Biegnijcie!
Biegnijcie szybko!
JOHN: Nie zatrzymywać się!
BENOIT: Nisko! Głowy w dół!
Stop. Stop, stop, stop!
-O mój Boże... -Na dół!
Chodźmy, chodźmy, chodźmy!
(PISK)
Dalej! Dalej! Dalej!
(MĘŻCZYZNA KRZYCZY)
(ALLISON SKOMLI)
BENOIT: Dalej! Dalej! Chodźmy!
Do bunkra! Do bunkra!
(KRZYKI PO FRANCUSKU)
Dobra, biec! Go, go, go, go!
JOHN: Nathan, głowa w dół!
BENOIT: Nisko!
-Skacz, Nathan! -Na dół do okopu!
(JOHN KASZLE)
-John, w porządku? -Tak, w porządku.
-Okej. Chodźmy. Idziemy. -Okej.
-Dalej! -Uh!
-(KASZEL) -(STRZAŁY)
Go, go, go, go, go!
Tędy.
Po drabinie! Po drabinie!
-Chodźmy, chodźmy! -Nathan, go, go, go!
Dobra. Dobra! Wstawaj! Wstawaj!
-Idź -Hej...
Idźcie dalej przez las
w tamtym kierunku, dobrze?
Jeunet jest dowódcą tego obszaru.
-W porządku? -Okej.
Muszę wracać do mojej jednostki.
-Dzięki! -JOHN: Okej.
-BENOIT: Powodzenia! -Dziękuję!
-Idziemy. -Dziękuję!
Powodzenia.
(ODLEGŁE STRZAŁY)
(KASZEL)
JOHN: To musi być ich obóz.
Te góry.
Nigdy wcześniej ich tu nie było.
Zbliżamy się do krateru.
(ROZMOWA PO FRANCUSKU)
(MÓWI PO FRANCUSKU)
Jest tam.
(MÓWI PO FRANCUSKU)
Mówi Pan po angielsku?
Tak.
Szukamy,
em, Komandora Jeuneta?
Jej ojciec, Denis Laurent,
jest starym przyjacielem Komandora Jeuneta,
i powiedział, że Komandor Jeunet
zabierze nas do krateru.
Chodźcie.
Komandor Jeunet.
Ludzie czekają dniami na ten autobus.
Przykro mi.
Nie mogę nic dla was zrobić.
Proszę teraz opuścić mój namiot.
Czy jest ktoś inny, z kim możemy porozmawiać,
do kogo możemy się zwrócić?
Zabierzcie ich stąd.
Nie, hej. Nie, czekaj. Czekaj. Czekaj.
Proszę, pozwól mi. Prosz...
Słuchaj, przeszliśmy przez bardzo wiele.
Nie zrobimy nikomu krzywdy.
Chcemy tylko dostać się do krateru. To wszystko.
Umieram.
Nie wiem ile jeszcze i ja...
Obiecałem mojej rodzinie, że zabiorę ich w bezpieczne miejsce.
Proszę, nie odbieraj nam tego.
Proszę.
(WESTCHNIENIE)
(MÓWI PO FRANCUSKU)
Jest autobus transportowy zaraz obok.
Zabiera ludzi do krateru.
Luc was zabierze. Idźcie już.
Dziękuję.
Powodzenia.
(SILNIK ODPALA)
(ZAMKNIĘCIE DRZWI)
(MUZYKA BUDUJĄCA NAPIĘCIE)
-(EKSPLOZJA) -(KRZYKI LUDZI)
ŻOŁNIERZ: Rebelianci!
Wszyscy, zostać w autobusie!
(NIEWYRAŹNE KRZYKI)
-Och! John! -ŻOŁNIERZ: Odpalać autobus!
(KRZYK)
(REBELIANT MÓWI W OBCYM JĘZYKU)
To nasz autobus teraz!
Wychodzić! Wszyscy z autobusu!
Ustawić się pod autobusem!
Ruszać się! Ruszać się!
Ustawić się pod autobusem!
Obiecałem ci, że zabiorę cię do krateru.
REBELIANT: Idziemy!
-Idź, idź. -REBELIANT: Ruchy!
-ALLISON: Za mną. -Idź, synu. Idź. Jest dobrze.
-Będzie okej. -REBELIANT: Ruchy!
REBELIANT: Ty, wychodź!
-Wysiadać z autobusu! -(ALLISON JĘCZY)
Ruchy! Ruchy!
Wychodzić!
Ruchy! Z autobusu!
(STĘKANIE)
-Nie! -(GŁUCHE UDERZENIE)
-(STRZAŁ) -(SAPNIĘCIE)
-(STRZAŁ) -O mój Boże!
(WESTCHNIENIE)
-NATHAN: Tato? -O mój Boże!
-NATHAN: Tato! -(ZIAJANIE)
-(JĘK) -Tato, Tato!
Jestem okej.
Musimy znaleźć ci pomoc!
O mój Boże!
Dobra, musimy jechać. Może być ich więcej.
Ja prowadzę!
-Wstawaj! Wstawaj! Jedziemy! -Okej.
(SILNIK ODPALA)
Jest okej.
ALLISON: Nathan, uciskaj ranę!
Mocno. Tak.
Jest okej, stary.
Ah, tak jest.
(ZIAJANIE)
(DRAMATYCZNA MUZYKA)
O to chodzi.
Utknęliśmy. Możesz kawałek przejść?
-Tak. -Przytrzymam to.
(DRAMATYCZNA MUZYKA NARASTA)
JOHN: O mój Boże, to prawda.
(ZIAJANIE)
Och, to takie piękne.
-Och, tak. -(ALLISON SIĘ ŚMIEJE)
JOHN: Czekaj. Pozwól mi nacieszyć się tym przez chwilę.
Prawie na miejscu. Już tylko kawałek.
Poskładamy cię.
Będzie dobrze.
Tak?
Spisałeś się, Tato.
Udało się nam!
-Zrobiliśmy to! -Tak.
Tak, udało się.
Co za widok.
Pomyślcie o świecie, jaki możecie tu zbudować.
(JĘK)
-John! -Och, tak...
ALLISON: John...
John?
Dziękuję.
Że byłaś moją dziewczyną.