Pomocy! W nogi! Już!
Cholera, co jest…
HESSDALEN BYŁO ZWYCZAJNĄ GÓRSKĄ DOLINĄ W NORWEGII,
PÓKI JEJ MIESZKAŃCY NIE DOSTRZEGLI NIEWYJAŚNIONYCH ŚWIATEŁ NA NIEBIE.
Boże drogi!
Nagrywam. Będę to miał na taśmie!
NAUKOWCY Z CAŁEGO ŚWIATA ŚCIĄGALI DO DOLINY,
ALE ŚWIATŁA TE POZOSTAŁY TAJEMNICĄ…
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jestem Stine Lyongo i prowadzę obserwatorium w Hessdalen.
Wspaniale, Stine.
Zastanawiam się…
Co jest?
- Tak. - Może trochę…
Jestem pierwszą kobietą prowadzącą obserwatorium.
To ciekawa perspektywa.
Właśnie, perspektywa jest zła! Zmieńmy ją.
Nauka w Hessdalen naprawdę zeszła na psy.
- Przeciwnie. Jesteśmy w centrum… - W sieci krąży wiele teorii.
Między innymi o kosmitach. Która najbardziej ci się podoba?
Ta o reakcjach bioluminescencyjnych…
Czad! Rany, ale to ekscytujące!
Oglądajcie nas i uczcie się razem ze Smartweek.
Kod promocyjny to TajemniczaDama20, pisane razem.
Będzie odjazdowo.
Słuchajcie, jesteśmy w jaskini.
Idziemy w głąb.
Wchodzimy. Właśnie tak. Już idę.
Naprawdę niesamowite.
Dziwne.
Co jest dziwne?
Jasna cholera. Potrzymaj.
Dobra.
Mamy tu jakiś kamień…
Co to jest?
Ja pierniczę.
Dawajcie lajki i subskrybujcie.
Tajemnicza Dama odkrywa wielką tajemnicę.
Może powinnyśmy
po prostu pójść dalej.
Słuchajcie, znalazłyśmy coś,
co wygląda na pokój.
Ja pierdzielę.
Robi się coraz ciekawiej.
To jakaś zielona maź.
Czy to…
Chyba od pająka.
Co jest? Stine?
Słyszysz mnie?
Ile palców widzisz?
Pięć. Znakomicie.
Na Boga.
No dobrze.
Słuchajcie, to jakaś szalona tajemnica. Nie wiem, co się dzieje.
Stine?
- Bam! - Masz może…
Ojejku. To twoje. Gratulacje.
- Cześć. - Hej, szefie.
Czemu właściwie przyszedłeś dziś tutaj, Kasper?
Widzisz, że jestem wyjątkowy.
Masz nosa do dobrych szans.
Cholera! Kurwa mać, sorki.
Ja pierniczę. Jakich szans?
Masz nosa do okazji… Nie, może nie okazji.
Szansa, możliwość, możność.
„Sposobność”. Masz nosa do takich sposobności.
Proponuję ci… Nie tak piskliwie.
Mam dla ciebie propozycję inwestycji.
- Proszę, kartki, o które prosiłeś. - Dzięki.
I herbatka z syropem z agawy.
- Super system. - Musi być idealnie.
- I będzie idealnie. - Świetnie.
- Coś ci chodzi po głowie? - Nie mogę powiedzieć… No dobra.
- Coś jeszcze będzie idealne. - Co?
Twój wieczór kawalerski.
Jutro podjedzie po ciebie auto i pojedziemy do chatki w…
Hessdalen.
Że co?
Planszówki, przyjaciele, śpiewy, wygłupy, quizy…
- Jutro? Czy to… - Tak. Jedziemy na weekend.
Spodoba ci się. Jeżdżę tam co lato.
Wiesz, tam są te światła z Hessdalen…
- Światła z Hessdalen? - Tak.
Może rozwikłamy tę tajemnicę?
- Jak tam? - Cześć!
- Hej, Pelle. - Hej.
- O czym gadacie? - O jego kawalerskim.
- Co nie? - Tak! Nie mogę się doczekać.
Nie mogę wyjechać w ten weekend na wieczór kawalerski.
Serio nie możesz? Jaka szkoda. Czyli jedziemy we dwójkę?
Od ilu lat staram się o tę umowę?
Od sześciu.
Nie mogę iść w tango, kiedy ją dopinam.
Ale dziękuję, bo pomysł świetny.
Tyle że pierwszy raz robię coś na własną rękę.
- Kasper Kielland odmieni moje życie. - To Kasper Kielland.
Kasper Kielland.
A kto to jest?
- Cholera, zaczyna się. - Dasz radę.
- Na pewno sobie poradzisz. - Tętno?
- W porządku? - Dasz czadu.
Bierz go.
No dobrze, pora wznieść się na wyżyny.
Jak widzicie lub za chwilę zobaczycie,
metody ilościowe Sharpa
biją na głowę tradycyjne metody inwestowania.
- Zwłaszcza gdy… - Tak, kolego.
Nie zapędzaj się. Po co pokazujesz nam to, co pod maską?
Wystaw głowę, żebyśmy mogli zobaczyć auto.
Auto! No tak. Masz na myśli…
To chyba oczywiste? Całościowy obraz. Wyraźniejszy.
Więcej seksu na twarzy, więcej życia, bo wieje nudą.
No tak. To zabolało…
- Kontynuuj. - Odwróć się na chwilę.
- I zakryj uszy. - Okej.
- Kasper. - Daj Toma Cruise’a.
Ten Rain Man jest ograniczony.
- Dwie minuty. - Dziesięć sekund.
Dobra, kontynuuj!
- Co? - Mów!
Dobra. Wyraźnie. Proszę bardzo, będzie wyraźnie.
No dobra, dzięki.
Ale… Jeszcze nie skończyłem. Tyle wystarczy?
- Iść za nim? - A jak myślisz?
Chyba powinienem.
Kasper, przepraszam.
- Hej. - Cholera, znowu ty.
Wiem, że brakło w tym ikry.
- I to bardzo. - Chciałem tylko…
Rozumiem. I szanuję, że chcesz bawić się z szychami.
Tyle że nie mam pojęcia, kim jesteś.
Nie dam ci swoich pieniędzy.
- Nie… - To byłoby dziwne, co nie?
Ale ja…
PowerPoint? Cholera, serio?
Wiesz, kogo spotkałem na ostatnim szczycie?
Posłuchaj.
Kygo. Wpadł na shoty.
Można było popić. Tak się włazi w dupę.
To dopiero doświadczenie.
- To było coś, a nie byle co. - Nie.
Nie igrają ze mną, a skoro nie igrają ze mną,
to znaczy, że dbają o moją kasę.
- Tak, Herman? - Sebastian.
No przecież mówię. Nie igraj ze mną.
- To proste. Żegnam. - Jasne.
Mam propozycję doświadczenia.
- Audun? - Jak poszło?
To musi być odjazdowy kawalerski.
Tak jest!
Kurwa mać.
Cholera jasna!
Spokojnie. I jak poszło?
Nad wyraz dobrze.
Naprawdę wporzo.
- Okej. - Nie do końca udało się…
O nie, kotku.
Ale to nic takiego. Mam plan.
Wyobraź sobie lądujący samolot i drobne turbulencje…
- Turbulencje. - I wiatr. Jest okej.
- Mam plan. - Chyba samolotu.
Tak, tak, ale wszystko… Josefine?
Co to ma być?
- Że to? - No tak.
To… Chodź na chwilę.
Twoja mama przyniosła parę rzeczy.
Kilka inspiracji na ślub.
- Żadnych dziwactw. - A kuku!
- Nie. - No i jeszcze to.
I właśnie czegoś takiego nie…
Posłuchaj tego.
„Dzięki unikalnej taktyce »Która godzina?«,
przyjaciele Mikkel Stegger i Sebastian Borgnes wchodzą…
Kto to?
- To ja. - To ty.
…do mistrzostw świata w laser tagu.
Czemu o tym nie słyszałam? Ani o nim? Kto to?
Gdzie on jest?
On…
Pewnie nadal siedzi w klubie laser taga.
On… No tak.
WIECZÓR KAWALERSKI, ZABAWY
Co robisz?
Zapomniałem powiedzieć, że w ten weekend mam kawalerski.
- Co? - Tak.
- Ale twój? - No tak.
No i tak powinno być, kotku.
Potrzebujesz tego. Wyjechać, pić i bawić się z kumplami.
- Muszę wszystko przemyśleć. - Ale co?
Własny wieczór kawalerski?
Tak. Zrobić burzę mózgów i zaplanować cały weekend.
Nie chcę niespodzianek, bo to…
Pozwól sobie na odrobinę zabawy.
Przecież będzie zabawa. No raczej.
Tak.
No dobrze.
Będzie zabawa.
W końcu mam plan…
Musi być fajowo.
Kurna.
- Widziałeś listę, którą ci wysłałem? - Tak.
Balony w kształcie fiutów, shoty w galarecie…
- Tak. - Nie myśl już o tym.
Wyluzuj, ogarnę to. Wszystko przemyślałem.
Wszystko zaplanowane. Luz.
Chce, żeby mu włazić w dupę. Tyle mi powiedział.
Ja umiem włazić w dupę.
Spójrz na to.
Wiesz, ile raz te palce właziły w dupę?
Wyobraź sobie…
Mów tylko, gdzie mam włazić.
Już ja mu wlezę w dupę.
- W trakcie… - Przestań o tym myśleć.
Cześć.
Cześć, chłopaki!
- No proszę… - Hej.
- Dobrze was widzieć. - Hej.
- Cześć, Pelle. Znasz plan? - Tak jest.
Imprezujemy z gościem, póki nie zamówi prenumeraty.
Co? Nie, przecież… Okej.
Coś w ten deseń. Kasper ma się dobrze bawić.
Dobrze, żebyście mówili o mnie w samych superlatywach, żeby uznał…
- „To ten”. - To ten.
- Jasna sprawa. - Proszę.
Tak.
„Kawalerski” na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Kawalerski!
Co? Nie…
RAKIETA
Jak tam?
Pora na kawalerski!
Patrzcie no tylko!
Od razu widać, że odpicowani na balangę!
Poznajcie się. Kasper, Audun, Pelle.
- To imię nadal istnieje? - Tak.
Czadowy wózek.
Dzięki.
Dobierałem wszystko, od A do Z. Ale nie to jest najlepsze.
Najlepsze jest tutaj.
Tutaj? To…
- Tutaj, panowie. - No tak.
Niesamowity mariaż
genialnej inżynierii i metalurgii.
A cel jest jeden. Wyruchać teslę!
Patrzcie. Pojeb!
Pojeb, aktywacja.
Za każdym razem normalnie mam ciarki!
Zajebiste jak cholera.
- Kondensator strumienia? - Tak. Łapy precz, wielkoludzie.
- Jak na zdjęciach. - Jest prawdziwy.
Ale się cieszę.
Proszę, załóż to. Taki mój wkład w imprezkę.
- Dla mnie? - I tylko ciebie.
- Nikt inny nie dostał. - Okej.
- Jak miło. - Tak.
To co? Shociki?
- Shociki? - Dzięki.
Shociki? Gotowi?
No dobra.
Jest obiecująco.
Przyniósł prezenty…
Mikkel?
- Laski pewnie na to lecą. - Nieźle. To też daje radę.
Nie.
Sebbe!
- Cholerka! - Stary!
- Niespodzianka! - Jak miło…
- Tak. - No proszę.
- Ale niedźwiedź. - Nieźle.
Widać, że gotowy na imprezkę.
Mały niedźwiadek. Fajowo.
Tylko żeby ci nie zesztywniał.
- Nie czaję. - Do czego pijesz?
- Słyszeliście, jak mu zesztywniał? - Chyba nie.
- Nie opowiadałem o tym. - Nie?
- Nie, to… - To zabawne…
Sebastian na pewno ma czadowego sztywniaka.
- O tak. - Pokaż.
- Chyba że opowiesz? - Jedziemy?
- Jeszcze o tym usłyszymy. - Później.
Jedziesz ze mną. Opowiesz mi tę historię. To naprawdę ciekawe.
- Dobra. - Wskakuj.
- To ja lecę. - Dobra.
- Na razie. - Pa.
- Sebbe… - Nie.
Przepisałem kilka starych hitów i będziemy sobie śpiewać.
Czemu zaprosiłeś Mikkela? Skąd o nim wiesz?
- Josefine mówiła… - Josefine?
Josefine ci powiedziała?
Ponoć to twój kumpel.
- Brawo. Zabawny gość. - Tak.
Jedziemy!
Bardzo zabawny.
Ja pierdolę.
„Hessdalen” na trzy.
Hessdalen!
WYCIECZKI UFO KAWIARNIA
To tradycyjne norweskie danie. Liczę, że ci posmakuje.
- Naprawdę pyszne. - O tak!
- Jak się nazywa? - To raspeballer.
W tłumaczeniu to znaczy szorstkie jaja.
Stine?
O nie.
Przejdziemy do pytania 27.
Jakie jedyne danie Sebastian zamawia w McDonaldzie?
Pelle?
Podwójny hot dog w bułce. We wrapie. W bułce.
- Co? - Kasper?
McSuperfist, prosto w dupę.
- Mikkel? - Chyba McFlurry.
Ale z żółtymi cukierkami.
- Tak! - Nie!
- Zgadza się. - Dobrze.
Pora na pytanie 28.
Zagrajmy w chińczyka albo w bingo.
- Każdy wali shota. - Właśnie tak.
- Może puścimy muzyczkę? - Właśnie!
Mam playlistę, gdzie każda piosenka
nawiązuje do twojego dzieciństwa.
O nie, to ja wiem, co poleci.
- Co? - Sztywniaku, to dla ciebie.
Tak jest! I to rozumiem, Sztywniaku! W końcu ktoś czai!
No dobrze.
- Wiesz, co robię, gdy mi smutno? - Ja pierdolę!
- Mnie też czasem jest smutno. - Co?
A wtedy mówię sobie głośno…
Mówię sobie: „Bip-bop”.
- Bip-bop? - Tak.
- Bip-bop? - Tak. Ty też możesz.
I powtarzam tak w kółko, póki smutek po prostu…
nie odleci.
- Cześć, Pelle! - Siemanko, szefie!
Chcę ci coś pokazać.
Gotowy?
Tak. Czy to…
Spójrz tylko na to.
Prosto z Japonii. Jeszcze go nie wypróbowałem.
To towar z najwyższej półki.
Wystarczy tylko włączyć, naciskając ten przycisk.
Synchronizuje się z kamizelką i gotowe.
Widzisz to?
No dobra. Nadal grasz?
Co tydzień. Mogę wyjść z wprawy.
Przeciwnicy są coraz młodsi, ale…
- To pewna odpowiedzialność. - Po co to zabrałeś?
Pomyślałem… że możemy zagrać partyjkę lub dwie.
- Z chłopakami. - Nie wiem…
Bez partnera to nie to samo.
Mikkel, mogę… Mógłbyś coś dla mnie zrobić?
No pewnie.
Możesz się troszkę hamować i nie opowiadać wstydliwych historii?
Dla Kaspra już zawsze będę Sztywniakiem, a to…
Przecież jesteśmy w towarzystwie kumpli.
- Kasper to nie kumpel. - To kim jest?
Nieważne. Po prostu…
Możesz przez weekend odpuścić ten swój show? Choć trochę.
- Spuść z tonu. - Dobra.
- W porządku? - Jasne, czaję.
- Odpuszczę ci trochę. - Świetnie.
- Wrócił nasz fiutek! - Muszę…
Przepraszam, że nie dam rady wpaść, ale pozdrów paczkę.
Muszę kończyć. Widzę się z Georgiem.
Tak. Pa.
Wycieczki UFO w Hessdalen. Witamy!
Dobra, spadamy.
POLICJA
Przepraszam.
Co z tą młodzieżą?
Cholerne wycieczki UFO.
Bilety do kupienia w kasie.
- Cześć. - Budujesz fortecę?
Tak. Spójrz tylko na to cudo.
Krata Flexi 200 Super Protection.
- Nie do przebicia. - Nie.
No proszę, normalnie promieniejesz. Kiedy rodzisz?
Chyba nie wzywałeś policji, żeby o to zapytać?
Skąd. Tam się wydarzyło coś strasznie dziwnego.
- Kredens zniknął. - Ano zniknął, do cholery.
Już naprawdę przeginają.
Nie możesz o wszystko oskarżać chłopaków Gullhelli.
Kradną wszędzie. Nie tylko tutaj.
- Zwinęli suszarkę z campingu. - Suszarkę?
Tak. I gofrownicę.
Pamiętaj, że tutaj gada się o takich rzeczach.
No tak, sporo się gada.
- Czemu nie ukradli piwa? - Żeby nas zwieść.
Zwieść? Nie są aż tak bystrzy.
Bałem się, że ukradną mi nowe radio.
No proszę, najnowszy model.
Może i nie jest pierwszej młodości,
ale odbiera sygnał z odległości 50 kilometrów.
Wiesz, że ściąganie komunikacji jest nielegalne?
Nie po to kupiłem to radio.
Halo? Hjørdis? Hjørdis? Odbiór.
Tu Alfa 0-4. Używaj sygnałów wywoławczych, Alfa 3-1.
Już to ćwiczyliśmy. Odbiór.
Tak, przepraszam. Alfa, tu Alfa. Odbiór.
O co chodzi, Benjamin?
Sąsiedzi skarżą się na chłopaków Gullhelli.
A nie mówiłem?
Może powinienem to sprawdzić? Już prawie…
Myślę, że to dobry pomysł. Trzeba to sprawdzić.
Jedź, a ja cię zmienię. Odbiór.
Dzięki…
Co to jest, do cholery?
Klienci uwielbiają to zdjęcie.
Ludzi kręcą takie światełka.
Mówię im: „To moja córka. Śliczna, co?”.
Od razu mi lepiej, gdy widzę twój uśmiech.
Naprawdę mi wtedy lepiej.
No proszę, zebrały się plotkary przy stole.
- Myszka Mikkel! - Majster Kasp!
Tak!
Kasp. Kasp… Kaspy. Może…
- Bez przesady. - Może…
- Jak tam? - Sebster!
To było dobre.
Ten to dopiero przybija piątki. Najlepsze.
No dobra, panienki. To co dziś odwalamy?
- Już mówię. - Dobra.
Zaplanowałem prywatną wycieczkę…
po…
obserwatorium w Hessdalen.
Obserwatorium w Hessdalen.
Co to za obserwatorium?
Badają tam niewyjaśnione światła, które od lat widuje się w dolinie.
- Słyszeliście o zjawisku z Hessdalen? - Kosmici?
Co?
Tak… To proste.
Te światła mogą mieć swój cel,
ale mogą być też efektem ubocznym.
Badaczka Stine Lyongo ma zabawną teorię,
która mnie przekonuje.
Reakcja bioluminescencyjna. To by wyjaśniało brak mierzalnej masy.
To nie…
To… Nieźle nas wkręciłeś, Audun.
Możemy pogadać? Na zewnątrz?
- Na osobności? - Pewnie.
Co ty wyprawiasz? Co z listą? Gdzie balony?
Shoty? Wycieczka UFO? O co chodzi?
Żadne tam UFO. To czysta nauka. Wyluzuj.
- Dobra. - Spodoba ci się.
Tu nie chodzi o mnie.
Obiecałem Kasprowi włażenie w dupę.
Mówiłeś, że tak będzie.
Musimy ogarnąć coś odjechanego,
bo inaczej odjedzie tą swoją furą, a ja będę w czarnej dupie.
- Przepraszam… - Spoko!
Trzeba wymyślić coś fajnego, męskiego…
Paintball! Może zagramy w paintballa?
- Niegłupi pomysł! - Już dawno chciałem.
Pamiętam, że kiedyś grałem w paintballa.
To co, jedziemy?
I to rozumiem, Sztywniaku.
Awaria systemu.
- Kurwa mać! - Co jest, do cholery?
Co się dzieje?
- Ja pierdolę! - Nie.
W dupę z takim cudownym autem!
Ostrożnie.
- Wszystko gra? Co… - Czy wszystko gra?
- Nie… - Serio pytasz?
- Głupek. - No tak.
Wiesz, ile kosztowało to auto? Cholera!
- Pewnie kosztowało dużo… - Z drugiej…
Co tu się odwaliło?
- Chciałeś czegoś odjechanego. - No tak.
Kurwa mać.
Kurna, normalnie Żywe trupy.
Halo? Chcieliśmy zagrać w paintballa.
Można na paintballa?
Obserwatorium jest niedaleko. Możemy zaliczyć…
Wiadomo, że nikt nie chce.
Po prostu zacznijmy. Ktoś przyjdzie.
- Właśnie. - I tak jest otwarte.
Ale najpierw zapłacimy, nie?
- Tak jest, do środeczka. - Kasperku.
- Sebbe! - Łapię. Cholera.
Sorki, nie ma gnatów dla wszystkich.
Luz, to wy grajcie. Ja kiepsko znoszę ból.
Jasna cholera!
O kurna! Nic mi nie jest!
- W porządku? - Tak. Czad.
- Już czaję tę grę. - Ktoś jeszcze nie zna zasad?
Sebbe i ja byliśmy mistrzami Europy w laser tagu.
- Dawno temu. - Żartujesz?
- Urodzeni Strzelcy. - Tak…
- Co? - Tak było.
- Okej. - To prawda.
Ale to było bardzo dawno temu. To co? Zaczynamy?
- Ty i ja kontra Kasper i Audun? - Nie gram przeciwko mistrzom.
- Może kto pierwszy, ten lepszy? - A co to, jakaś wycieczka?
Zbiorę telefony, żebyśmy mogli skupić się na grze.
- Ale czad. - Kryj mnie, to uderzę z prawej.
Ciągle tylko ty. A ja co? Też chcę.
Zrobię swoje, to pogadamy, dobra?
Nie chciałem…
Jasna cholera. Odpadam i czekam, aż skończycie?
Zgadza się.
- Trafiłem Kaspra. - Co?
Nie chciałem. Po prostu strzeliłem. Tyle się działo.
Boże, Audun! Coś ty…
Pierdolić to!
Dobra, trzeba trafić Mikkela, to zaczniemy od nowa.
Następnym razem podstaw się Kasprowi.
- Siadaj. - Boże.
Bez broni. Siadaj tutaj. No już.
No dobra. Do dzieła.
I właśnie tak powinieneś się chować.
Jakim cudem strzela do nas dwóch?
To podstępny gnojek. Nie ma strategii.
Idź z boku. Spotkamy się w rowie.
- Że co? - Strzelaj, a ja biegnę.
Dobra.
Dajesz!
Kurna, co jest?
- Chyba kogoś postrzeliłem. - I tak trzymać!
- Nie. Serio kogoś postrzeliłem. - Co?
Jasna cholera.
- Czemu to zrobiłeś, Sztywniaku? - Myślałem, że to wy.
- Czy ja mam taki fryz? - Słońce mnie raziło!
- Nieźle musiało dawać. - Nie żyje?
- Farba nie zabija. - Z oka może dojść do mózgu.
- Trafiłeś w oko? - On żyje!
Patrzcie, oddycha.
Jasna cholera.
Nie wiem, kim jesteś!
Ja pierdolę! Ten gnój się na mnie rzucił!
- Jesteś cały, Pelle? - Tak.
- To jakiś zombie! - Zamienię się?
One nie istnieją.
- A te świecące oczy? - To tylko odbicie.
Odbicie? Serio? Kasper, weź coś powiedz.
- Przecież widziałeś, Pelle! - Coś się ze mną dzieje.
To nie było normalne.
Wrócimy do chatki i nie będziemy o tym mówić.
To się nie wydarzyło. Cały dzień byliśmy w chatce.
Byliśmy… Ale się nakręciłem.
Co jest?
Nie chce ruszyć. Trzeba coś nacisnąć, Pelle?
- Przekręć kluczyk. - To zwykle działa.
Nie tym razem.
Pelle, gdzie jest silnik?
- No dobra… - Co jest?
Nie ma silnika.
No tak. To ma sens.
- Jak to ma sens? - Bez silnika auto nie ruszy.
Jak mógł zniknąć? Przecież waży z tonę.
Ja już mam dość, Sztywniaku. Świetny kawalerski.
Próbowałeś. Daj mi telefon, zamówię taksówkę.
Ja już odpadam. Telefon.
Zniknął.
Jak to zniknął? Co ty pierdzielisz?
Pudełko zniknęło. Zostały tylko etui.
Nie!
Kurwa. Audun. Podobno niedaleko jest obserwatorium.
Tak, to tam.
To chodźmy tam. Bliżej niż do chatki.
Moim priorytetem jest twoje bezpieczeństwo. I wasze też.
Ale ty jesteś na pierwszym…
- Cicho, Sztywniaku! Priorytety. - Ty jesteś moim.
Najważniejsze, żeby się stąd wydostać.
- Właśnie. - Dobra.
Zaraz. Nie wejdę do lasu bez broni.
Co to jest?
No to ładnie.
Widziałem twojego ojca w Dagens Næringsliv.
Coś niesamowitego. Robicie znakomitą robotę.
- No tak. Ja też? - Tak sądzę.
Trzeba dobrze dobierać towarzystwo.
- To najważniejsze. Podstawa. - A jak…
Są dwa rodzaje ludzi? Zapamiętasz?
Są słodycze i warzywa. Na przykład Mikkel.
- Jest jak wata cukrowa, czaisz? - Myślałem, że go lubisz.
Uwielbiam watę cukrową. Mógłbym się w niej kąpać i ją ruchać.
- Nie ogarniam. - Wata cukrowa jest jak ludzie.
Mało odżywcza, ale smaczna. Można ją podgryzać,
a potem wypluć, rozumiesz?
Kluczowe jest to, że jeśli chcesz być dużym niedźwiedziem,
musisz mieć zbalansowaną dietę.
Bo jesteś tym, co jesz.
- Tak jest, Sztywniaku! Zaczynasz łapać. - No tak.
- Ale same ziemniaczki nie wystarczą. - Nie.
- To czego trzeba? - Rosołu.
- Przypraw. - No jasne. Mogę mieć przyprawy.
Tyle że słodyczy nie będziemy doprawiać, prawda?
No nie…
To tutaj.
Ale tu tłumy.
Mieliśmy mieć wycieczkę. Ktoś musi tu być.
- Nie łapię. - To potrwa wieczność.
To co? Po prostu się włamiemy?
Jeśli nic nie ukradniemy i nie zniszczymy, to nie będzie włamanie.
No tak, to naprawdę ma sens.
OBSERWATORIUM W HESSDALEN
Proszę bardzo, to zaproszenie! Kto idzie ze mną? Kasper?
Kasper pasuje, ale Sztywniak chętnie pójdzie.
- No pewnie, ja… - Wezmę to, żeby bronić Pellego.
Super. Czatujcie na zewnątrz, a my się rozejrzymy.
- Dobra. - Jak coś, dawajcie znać.
Czekaj. Jaki masz plan? Bo masz jakiś plan?
Znaleźć telefon, wezwać pomoc i…
- Niegłupi plan. - Nie.
Tylko ostrożnie. Nie wiemy, co tu znajdziemy.
Nie bądź cykorem. Nie jesteśmy dziećmi.
Właśnie miałem déjà vu.
Ale takie na serio. Pamiętasz kwalifikację do mistrzostw w Helsinkach?
- Tak. - To był czad.
Mikkel, przestań w końcu…
choć na chwilę być jak wata cukrowa.
Musimy się skupić.
Wata cukrowa?
Naprawdę niesamowite.
Swego czasu był to największy projekt budowlany w Trøndelag.
Nie służył wyłącznie obserwacji.
Odbierał wszelką komunikację z doliny.
Fascynujące. Zapamiętam, ale nie mów nic więcej.
Co to za miejsce?
- Szukaj telefonów albo… - Dobra.
- Pelle nie powinien mieć swojego? - Czego? Gnata?
O nie, nie! Nie trzeba.
- Tak jest okej. - Twierdzi, że tak jest okej.
- Może… - Zobaczmy, kto wysiądzie.
Brak sygnału.
Wygląda na sprzęt do komunikacji. Myślisz, że… Nie.
Wyłączony. Nie działa.
A to co?
To zjawisko, o którym mówił Audun.
To Stine Lyongo.
Powiedz to nam, a nie się drzesz.
- Bingo! Telefon. - Tak?
„Jeśli nic nie zniszczymy, to nie włamanie”, tak?
Wygląda w porządku.
- Komisariat w Hessdalen. - Dzień dobry. Mikkel Stegger.
Jesteśmy w lesie, w obserwatorium.
W obserwatorium? W czym mogę pomóc? Tam też coś zniknęło?
Nie, ale wpadliśmy na jakiegoś gościa.
Nie wiem, czy to kosmita czy jakieś nadprzyrodzone coś.
Kosmita? Poważnie?
Tak, totalne szaleństwo. Oczy mu świeciły. Jakiś odlot.
Halo, dzień dobry. Proszę zapomnieć o świecących oczach.
Kolega chce tylko powiedzieć…
Przepraszam.
Ilu takich przygłupów tam jest?
- Dajcie mi Stine. - Stine?
Stine tu nie ma.
- To gość z paintballa? - Co tu robi?
Ten ze strasznym fryzem.
- Jak może mieć taki fryz? - Ostrzeżmy ich.
Nie, musimy siedzieć tutaj cicho.
Nie chcę więcej słuchać o Marsjanach w Hessdalen.
- Uwaga, oni nie istnieją. - Nie!
- Ostrzeżmy ich. - Zostajemy tutaj.
- Co to było? - Narozrabiałem.
- Cholera. - Co jest?
- Goście! - Pomoc?
- Nie. Koleś, którego postrzeliłeś. - Niechcący!
- Słońce mnie raziło… - Przyszedł się zemścić!
- Co jest? - Jasna cholera.
Schowajmy się tutaj.
Sprawdzałem. Zamknięte. Gdzieś indziej.
- No dalej! - Zaraz, nie jestem…
- Przepraszam. - Kurwa, Mikkel…
Wrzuć go do piwnicy, do reszty.
Kurwa, co to było?
Co jest, kurwa?
Był martwy, prawda?
Tak sądzę.
- Idź sprawdzić. - Chowamy się!
- Ja tam! - Nie!
- Nie chcę przy trupie! - Udawaj trupa!
- Nie! - Spróbuj!
Kurwa mać!
Ja pierdolę!
To tylko szczur.
- Sprawdziłeś chatkę? - Tak.
Ani żywej duszy.
A sprawdzałeś gdzieś jeszcze?
Czemu ci tak zależy? Mamy z czego wybierać.
Skontaktuj się z resztą. Ktoś musiał ich widzieć.
Co jest, kurwa?
Byli na paintballu, pobili jednego z nas i zwiali.
Otoczyć dolinę i znaleźć ich!
Seb?
Ja pierdolę, co to miało być?
- Co jest? - Biegną?
Słabiutkie nóżki. Co jest?
- Co jest? - Gość z paintballa tu był.
Oczy mu świeciły. To na pewno jakiś kosmita.
- A nie zombie? - Nie.
Czekaj, bo nie ogarniam. Po co tu przyszli?
Nie wiem.
A do tego komunikowali się jakoś telepatycznie.
- Dziwne. - Dziwne, dziwne.
Seb, sam widziałeś. Powiedz, co tam się działo.
- Nic takiego nie widziałem. - Nie.
Serio?
Dzwoniliśmy na policję, ale gadał o kosmitach i nie przyjadą.
Musimy iść pieszo i liczyć, że znajdziemy pomoc.
- Co to miało być? - Wszystko psujesz.
Uratujemy ten weekend. Obiecałem Kasprowi doświadczenie.
- Tylko… - Co ty bredzisz?
Zachowajmy spokój i bawmy się dalej, proszę.
Widziałeś piwnicę pełną trupów i nadal chcesz się bawić?
- Jakich trupów? - Ano trupów.
Wiem, co to trupy. O czym on mówi?
Audun! Ty coś wiesz.
- Nie chcę wybierać… - Boże drogi!
Jaka piwnica pełna trupów, Sztywniaku?
- Nie! - Nie?
- Nie była pełna. - A może w połowie? W części?
- Tak. - Tak?
- Co tu się dzieje? - To kosmici!
Morda, wato cukrowa! Robi się dziwnie.
- Dorośli rozmawiają. - Panowie…
Co się dzieje po ugryzieniu kosmity?
- Stanę się kosmitą? - Nie.
Hej, Stine. Nie wiem, co się stało. Silnik przestał działać.
Spojrzę na to. Znam się na silnikach.
Znakomicie. Dalej, do autobusu!
- Musimy im pomóc. - Czekaj!
Co jest, do diabła?
- Kurwa, co to było? - Kosmici.
Jasna cholera. Nie mówiłem? Kosmici.
Dla mnie to już za wiele, Mikkel.
- Właśnie miałem déjà vu. - Nie, to nie to, Pelle.
Boże drogi.
Po prawej!
- Tam też! - Ilu ich jest?
Joł, chłopy. Rajcuję się, żeśmy was znaleźli.
Lepiej tu się nie szlajać.
Chodźta no z nami.
Zabierym was do chaty, co by krzywda wam się nie stała.
- Rozumiecie go? - Nie. Gada jak wieśniak.
Nie rozumiemy, co do nas mówisz.
Stój! Ani kroku dalej!
- Cofnij się, kretynie. - Bo dostaniesz kulkę we fiuta!
Na miejsca! Audun, prawa, Kasper, lewa.
- Cholera! - Stój.
Czekaj.
Do tyłu! Audun, strzelaj!
No dobra, w nogi!
Jasna cholera.
Tak jest!
No dobra.
To… kosmici.
No to w nogi!
Ostatnia liczba to osiem. Jedna osoba trafiła siedem liczb.
Ta liczba to jedenaście.
Naprawdę dziwne. Cztery ekspresy do kawy.
To byli kosmici. Nie wierzyła nam pani, ale to prawda.
Dzień dobry.
Wiem, że to brzmi jak szaleństwo, ale mówimy poważnie.
- Całkowicie. - Tak, to prawda.
To pewnie z wami rozmawiałam przez telefon.
To się działo w obserwatorium?
Tak. Wszędzie.
Najpierw na paintballu, potem w obserwatorium,
a na koniec w lesie. I to dwa razy.
- To inwazja kosmitów! - Na paintballu? U Gullhelli?
- Tak. - Był tam któryś z bliźniaków?
- Czyli to bliźniaki. - No tak.
Wiedziałem, że to ten, pobity.
- Pobity? - Sebastian strzelił mu z farby.
- Słońce raziło… - Rzucił się na nas.
Zaatakował nas. Wściekły niczym potwór.
Wściekły niczym potwór. Dobrze zrozumiałam?
- Tak. - Nie.
- Ale co… - Wystarczy.
- Wszystko zapisuje. - Ale tak było.
I tak słyszę, co szepczecie. Siadajcie.
Wiem, że życie nie jest łatwe.
- Nie jest. - Ale to nie jest dobra droga.
Narkotyki są jak czarna dziura.
Zwidy. Zaburzenia rzeczywistości.
To się wymyka spod kontroli.
My nie żartujemy! Tu dzieją się jakieś chore rzeczy.
To miasto jest powalone! To przez te wasze światła z Hessdalen!
Nie mamy praw miejskich. To tylko dolina.
Mam propozycję. Zadzwonię do kolegi.
Miał jechać do Gullhelli. Zapytam, co tam zastał.
Zaraz, chwila. Może lepiej nie?
A jeśli jest opętany?
Szczerze w to wątpię.
- Co ty? - Sprawdzam, czy jest opętana.
Jest w ciąży. Możesz zaszkodzić dziecku.
- Alfa 3-1, tu Alfa 0-4. Odbiór. - Tu Alfa 3-1. Odbiór.
No proszę.
Mam tu gości, którzy ponoć postrzelili i pobili chłopaka Gullhelli.
Na paintballu. Potwierdzasz to?
- Takie są konsekwencje… - Są…
Właściwie to są uzbrojeni.
Powiedzmy. Odbiór.
To pewnie oni. Zatrzymaj ich tam. Już jadę. Odbiór.
Gdybyś był kosmitą, już byś wybuchł.
Jasne, poradzę sobie. Bez odbioru.
Nie jesteś kosmitą, to nic ci nie będzie.
Ale to…
Może napijecie się kakao?
Zapraszam tutaj. Częstujcie się ciasteczkami i kakao.
- Tutaj? - Tak.
Czy to…
Zaraz, co tu się odpierdziela?
Przykro mi, musicie tu zostać. Kolega już jedzie.
- Pogadamy, jak przyjedzie. - A możemy to kakao?
Nie lubię być sam w lesie! Nie!
Cholera!
- Ścigali cię? - Chyba nie.
Jasna cholera, oni mieli zielony oczy.
Zielone jak chuj. I świeciły. Mówiłeś, że kosmici nie istnieją.
Mówiłem, że nie ma powodu w nich wierzyć.
Ale coś jest na rzeczy.
Może to były jakieś pasożyty… Co?
Weźmy się w garść i nie wpadajmy w panikę.
- Nie wychylajmy się. - Dobra.
Nie znajdą nas.
Boże drogi. Dobra, chodźmy… tędy.
Nie!
- Nie! - Kurwa mać! Na pomoc!
A sio!
Kurwa mać! Ja pierdolę!
- Myślisz, że reszta uciekła? - Nie wiem, ale mam taką nadzieję.
Co ty robisz?
Staram się zwiększyć intensywność promienia.
Co?
Jak zwykle zgrywasz bohatera.
Nie nudzi cię to?
Próbuję znaleźć jakieś rozwiązanie.
Jak myślisz, co się stanie?
Myślisz, że będziesz sobie biegał jak John Wick?
Nie.
Nie wiem, może tak. Może będę musiał.
Tylko się pojawiłeś i nagle zostałem Sztywniakiem, i…
Nastąpiła inwazja kosmitów? Uważasz, że to moja wina?
Potraktuj to choć trochę poważnie.
Pomyśl tylko.
Tyle trenowaliśmy laser taga. Mamy szansę powstrzymać inwazję kosmitów.
Piętnastoletni Seb już by się zmoczył.
Masz fioła na punkcie przeszłości.
Nie mam żadnej fioła. O co ci chodzi?
Chciałem świętować ze starym kumplem, powspominać dawne czasy.
Po prostu powspominać. W życiu nie widziałem takiego zrzędy.
No tak, jestem zrzędą!
Wiesz, jak rzadko Kasper zgadza się na takie eskapady?
Chciałem jedynie zrobić dobre wrażenie.
Ale nie, pojawiłeś się ty, jebany Mikkel Stegger.
Żartujesz.
- Co? - Serio chodzi o Kaspra?
Tak naprawdę wyjechaliśmy z powodu pracy?
Wybacz, że choć raz staram się
znaleźć się w centrum własnego życia, zamiast biegać
niczym niedoszła przedszkolanka.
No nieźle.
Wiesz co? Jest super.
Spełniam marzenia.
Mogę codziennie grać w laser taga. Ile tylko chcę.
Mogę też pić wszystkie koktajle świata i nie płacę ani grosza.
Podziwiają mnie za to, jaki jestem.
Widziałem na Facebooku, że byłeś na urodzinach Prebena.
- No i co? Była dobra impreza. - On ma 12 lat!
A 12 lat to zajebisty wiek!
Preben jest świetny. Żyje chwilą i kocha życie.
Ucz się od niego.
To takie dorosłe, że spędzasz kawalerski, włażąc w dupę jakiemuś kolesiowi?
Nie mam z tym problemu.
Gdyby Kasper miał trzy dupy, to wlazłbym w nie jedna po drugiej…
Gdybyś choć przez chwilę nie robił wokół siebie szumu…
Masz na myśli ten szum na najgorszym kawalerskim w historii?
Pierdol się, co? Nikt cię tutaj nie chce.
Poza twoją dziewczyną, która błagała, żebym przyjechał.
Ona wie, że masz coś z głową.
- Pierdol się, wiesz? - Sam się pierdol! Prosto w twarz!
Kolega już przyjechał, więc możecie wyjść, jeśli chcecie.
- Masz obowiązek ich zamknąć. - A tym masz…
Kurna, to oni! To oni mnie zaatakowali!
- Chwila! - Do tyłu, już!
Spokojnie. Chodźcie ze mną i…
Tylko nie znowu!
Nie wiem, kim jesteś!
No już, Joe Exotic. Wyluzuj.
Kurwa mać.
- Co tu się dzieje? - Mówiłem.
Te bzdury na temat UFO i świateł?
Zgadza się.
Podobno goniły was potwory.
Ludzie różnie reagują na światła.
- Jeszcze tego nie ogarnęliśmy. - Jestem normalny.
- Kurwa mać! - Przestaniesz strzelać?
Chcę go przesłuchać, wiec wrzuć na luz.
- Zagadasz go na śmierć? - Przepytam go.
Spokój. I ty to samo.
To mój komisariat i ja zajmę się przesłuchaniem.
Czy to światło jest… w nim?
- Tak. - Jest w tobie?
Tak.
Niech to szlag.
A to światło w nas to…
międzygalaktyczna flara.
Gówno prawda. Flary nie zabijają. To bez sensu.
- Można nimi zabić. - Nie.
Nie do tego zmierzałem.
Po prostu jeśli ktoś chce… Nie raz widziałem flary w akcji.
Jak to „zabić”?
W piwnicy obserwatorium były trupy.
I teraz o tym mówicie?
- Mogłem powiedzieć wcześniej… - Doprawdy?
- Byłem zmęczony. - Biedactwo.
Nie mam wymówek.
- Do kogo pani dzwoni? - Na policję.
- Pani jest z policji. - Wyższą szczeblem.
MATERIAŁY WYBUCHOWE
Jasna cholera.
Nie mam zasięgu.
Niech to szlag.
- Też cisza. - Co?
- Już po was. - Dzięki, koleś.
No dobra, to co robimy?
Co…
Hjørdis…
- Opuść broń! - Hjørdis…
- To ty, Benjamin? - Tak.
Jak się czujesz?
Skąd się tu wziąłem?
Rozmawialiśmy przez radio i…
- Jechałem do Gullhelli. - Nie powinnam była cię tam wysyłać.
Przez jakiś czas…
byłeś nieobecny.
Pamiętam to jak przez mgłę.
Stałem przy szlabanie.
Zatrzymaliśmy auta wyjeżdżające z doliny…
Hjørdis. Oni łapią wszystkich.
Wszystkich jak leci!
Dokąd nas wieziecie?
Chyba jedziemy na wzgórze.
Zabawne, że to mówisz, bo nikt nie pytał cię o zdanie.
Imbecyl.
Chciał pomóc.
To niech wsadzi sobie tę pomoc głęboko w dupę.
To wszystko jego wina! Gdyby nie latał tak po lesie,
ściągając uwagę tych zielonych pachołków,
to nic by nam nie groziło.
Nie jego wina, że go gonili.
Do jasnej cholery!
- O nie. - A teraz… Nie!
- Rany! - Poradzę sobie.
- Zostaw. - Dobra, nie dotykam.
- To… - Ciężkie, co?
- Ja pierniczę, poddaję się. - Wszystko będzie dobrze.
Nic nie jest dobrze. Nie bądź głupi i przestań bredzić.
Wydostaniemy się stąd.
Mam rację? Jesteśmy to winni naszym bliskim.
Zrób to dla najlepszego kumpla. Albo wszystkich, których masz.
Ja nie mam kumpli.
Że co? Na pewno masz. Dwóch siedzi tu z tobą.
Będzie dobrze. Wydostaniemy się stąd.
- Bywałem w gorszej dupie. - Gorszej niż to?
- Ja pieprzę… - Wszystko się ułoży.
Mam torbę ze sprzętem do laser taga. Kamizelki, broń. Wszystko.
Jest w aucie Pellego. Musimy walczyć.
Najpierw musimy mieć plan.
I musimy uratować chłopaków, których być może zabrano tam,
gdzie można stać się jednym…
z nich.
Póki nie wiemy, gdzie są, nic nie zdziałamy.
Czyli plan.
Momencik.
Obmyślmy plan.
- Co jest? - To było zaznaczone w obserwatorium.
To szyby starej kopalni niedaleko paintballa Gullhelli.
Masz jakiś plan?
Jakiś wstępny tak.
Macie gdzie się ukryć?
Gdzieś, gdzie… No nie wiem.
Forteca? Gdzieś, gdzie jest krata…
Gdziekolwiek?
Cholera jasna.
Tak.
Cześć, córciu.
- Nic mu nie jest. - Dzięki Bogu.
- Co się dzieje? - Musisz nam pomóc.
- Ludzie… - Są pod kontrolą kosmitów.
To jakiś żart? Poważnie?
- Serio? - Ta krata działa?
- Sam ją montowałem. - Masz to swoje radio?
Tak. Z kim się połączyć?
Z policją, wojskiem, Armią Zbawienia. Z kimkolwiek.
- Okej. - Zajmij się nim.
Dobra.
Ze względów bezpieczeństwa odradzam tę całą akcję.
Nie możemy poczekać ma pomoc?
- Nie. Kasper i Audun nas potrzebują. - I Pelle też.
Tak, Pelle też.
Gdyby się tu pojawili…
strzelajcie.
Trzeba przekręcić…
Ogarnę pistolet laserowy.
Rozkazuję wam przeżyć.
- Taki jest plan. - Właśnie.
Mówię poważnie!
- No tak. - Całkowicie.
Obiecujemy.
Słuchaj. Ja…
Czy…
- Wcześniej… - Tak…
- Ja… Rozumiesz? - To było…
Obu nas poniosły emocje, a gdy w grę wchodzą emocje…
to ponoszą nas emocje.
- Czaję. - A w takich emocjach…
Możemy porozkoszować się tym,
że siedzimy właśnie w radiowozie
i będziemy strzelać z laserów do kosmitów?
- Bajerancko! - Jak cholera!
- Zapnijmy pasy. - Zapięte.
No dobra. Torba z bronią i kamizelkami jest w aucie.
U Pellego.
Tak, w bagażniku.
Dobra. Musimy mieć plan.
Pomyślałem, że odwrócę ich uwagę, a ty pobiegniesz po torbę.
- Mam tam wbiec? - Tak. I zabrać torbę.
- Pojebało cię? - To twój kawalerski.
- Więc mam umrzeć? - Nie. Zrób wokół siebie szum.
Jak odwrócisz ich uwagę? Choć raz powiedz konkretnie.
Policyjna syrena
- To radiowóz. - Fakt.
Ruszaj.
A macie, skurwiele.
Kurwa mać.
Jasna cholera!
Ja pierdolę!
Mam!
O kurwa.
Super, co?
Czemu ich potrąciłeś? To ludzie, tylko opętani.
- O cholera! - Nie wyglądają najgorzej.
Zbroje.
Nie ogarniam tej instrukcji.
Jak Żołnierze kosmosu.
Zagrożenie!
- To po japońsku. - Ogarniesz.
Okrągły przycisk z napisem „Błysk światła”.
Co z nim?
- Nie ruszaj. - Czemu?
- Ja pierniczę. - Co nie?
Musimy przebić się przez teren paintballa i wejść na wzgórze.
No dobra, to w drogę.
Patrz, jaki pewny siebie.
I ma powody.
Cały komitet powitalny.
Do dzieła!
Uważaj, rzucają czymś!
Ja pierniczę.
Kurwa mać.
Cholera!
- Mamy ich. - Jest ich za dużo!
Teraz ich mamy. Pieprzone świeciaki.
- Świeciaki? - Przecież oczy im świecą.
Nokaut!
Moc plus jeden!
Seb!
Kurwa mać.
- Seb, mam ten syf w ustach. - Jesteś cały?
Mikkel!
- Broń nie działa! - Jasna cholera!
Nieźle!
- Do dzieła! - W końcu.
- Nokaut! - Przestań, Seb.
Moc plus dwa!
To chyba za zabicia.
Szlag. Uciekajmy stąd.
Patrz, co za brzydale!
Do dzieła!
- Mam plan. - Dobra.
- Gazu. - To żaden plan!
- Czemu spierdzielasz? - Dla odwrócenia uwagi.
Jesteśmy drużyną. Nie możesz uciekać, a ciągle to robisz!
- Dostosuj się do sytuacji. - Cholera.
Ja pierniczę!
Nic z tego.
Cholera, za dużo ich.
Kurwa mać, nie mamy planu! Nie mamy też czasu na bieganie bez sensu!
Czas?
- Czas! Która godzina? - A bo ja, kurwa, wiem? A co?
Seb. Która godzina?
Minęło już 15 lat. Nie mamy szans. Powaliło cię?
Za kwadrans trzecia!
O cholera!
Za dziesięć trzecia!
W pół do drugiej!
Ruchy!
- Kurwa mać! - Strzelaj!
- To prawdziwa broń! - Ja pieprzę. Jak to?
Jasna cholera!
- Co to? - Nie mam pojęcia!
- Co to robi? - Nie wiem!
Rzucaj!
Laser bum!
Ja pieprzę.
Jasna cholera! Tak jest!
- To było kozackie! - Tak!
- Pew Jackman! - Cholera! Jebany Sean Beam!
Miło poznać.
- Aragorn! - Legolas!
Gimli! Tak!
Tak!
No dobra, chłopaki. Wrzućcie na luz. Załatwmy to jak dorośli.
Co jest, kurwa?
Czekaj! Mam lepszy pomysł.
- Tylko się skupcie. - Tu są pralki.
Nie stresujcie się.
Nie!
Czy on właśnie umarł?
- Nie. - Nie?
Nie! Odsunąć się!
- Tutaj! - Nie, dzięki.
O nie! Pojeb!
- To… - Pojeb, aktywacja.
Nie, to moje auto! Puszczaj!
Co za paskudy! Nie macie prawa.
Halo?
- Akademia Hertzberga? - Zgadza się.
Jezu, dzięki Bogu.
Tu Hjørdis Skolem z policji w Hessdalen.
Potrzebujemy natychmiastowej pomocy.
- W Hessdalen? - Tak, w Hessdalen.
A co, kosmici was otoczyli?
Hessdalen słynie nie tylko z tego, że są tutaj kosmici.
Ale gdyby akurat tak się zdarzyło, że otoczyli nas kosmici,
to moglibyście przyjechać?
Halo?
Pieprzeni kosmici!
Spokojnie, córciu. Chcesz ciepłego mleka?
Nie chcę ciepłego mleka!
Zawsze je piłaś, kiedy byłaś zła.
Przestaniesz wreszcie?
Potrzebowałem taty, kiedy miałam pięć lat!
Sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, 11, 12, 13, ale już nie!
On chyba próbuje…
Nie zaczynaj, proszę. Nie wiesz, o czym mówisz.
Nie masz pojęcia, ile dałam mu już szans.
Kiedy byłam mała, liczyły się dla niego tylko podróże
i jakieś kretyńskie interesy.
A teraz nagle dzwoni, bo chce się przeprowadzić,
żeby być przy mnie i dziecku. I co się dzieje? Właśnie to.
Ustanowił rekord w biznesowym dziwactwie.
Ja lubię ten sklep.
Bez przerwy to samo.
- Radio to był dobry pomysł. - Co? Radio?
Georg dzwoni do mnie na komisariat,
bo ty od niego nie odbierasz.
Więc…
Kupił radio, żeby móc z tobą rozmawiać.
Boże, co za ludzie.
Powinni tu być już dwie godziny temu.
Co oni tam kombinują?
Nie wierzę.
Co jest?
Może opuśćmy tę kratę, co?
Tak. Może…
Może tak będzie lepiej.
- Bezpiecznik. - Czemu nie zatrudnisz ludzi do pomocy?
Moje dzieło jest w porządku, tylko budynek jest stary. Zaraz wracam.
Liczę, że jesteś gotowy na dziecięcą imprezkę.
Boże drogi.
No nie, ja pierdzielę!
Kurwa mać! Dawać światło!
Georg!
Wycieczki UFO w Hessdalen. Witamy!
Przekręć klucz!
Cholera jasna!
A to co?
To…
nieczynna kopalnia węgla.
- Co tak dziwnie cuchnie? - To statek kosmiczny.
To nie może być statek.
Przecież to wielka suszarka.
Hej, Pelle.
Co jest, Loczku? Powiesz coś?
Cholera, milczy.
Stine?
O cholera.
Nie!
- Ja pierniczę! - Boże drogi!
- Dokąd poszedł? - Nie wiem.
Co za dziwne miejsce.
Chodźmy tutaj.
Kurwa, mój silnik.
Audun, patrz. Silnik. To oni go zabrali.
Jeszcze jeden.
Nie!
Nie ma mowy, do cholery!
Mamy problem.
Pierwszy raz widzę, żeby silnik wytwarzał tyle energii.
Ale to nadal za mało. Weźmiemy jeszcze tego.
Załatwię wam więcej!
Dostaniecie więcej!
Ja pierniczę. No dobra.
To mój silnik. To mnie go ukradliście.
Nie wiem, co tu robicie, ale potrzebujecie energii, tak?
Dużo energii. Pomyślcie tylko. Taki eksperyment.
Zobaczcie, ile energii wytwarza jeden silnik.
A jeśli załatwię wam dziesięć takich?
Albo ze 20. Mam całą flotę. Ogarnę wam kupę energii.
To będzie totalny odlot.
Musicie tylko…
Czy moglibyście…
nas wypuścić?
Skąd pomysł, że mogłabym puścić choć jedno ludzkie ścierwo?
No tak. Słuszna uwaga.
Możemy też negocjować.
To może weźmiesz ich, a mnie wypuścisz?
- Że co? - Jakich „ich”?
Pokazał na nas?
Muszę teraz zadzwonić do swoich ludzi.
Jest w tej jaskini jakiś telefon czy coś?
Urocze.
- Staroć z przyciskami. - Dzwoń po silniki albo zginiesz.
Dobra, zrozumiałem.
Jestem gotowy. Na raz, dwa…
Czekaj. Przecież to oczywiste, że on ma plan.
- Poświęcić ich i uratować tyłek. - Nie. Wezwie pomoc.
Przestań włazić w dupę Kasprowi i pomóż mi rozwalić kosmitów.
Liczę do trzech i wchodzę. Idziesz czy nie?
- Czekaj. - Nie spodziewają się.
Trzy, dwa, jeden!
Jesteście strasznie głośni.
O rany… Ale tu tłok.
Co jest, kurwa?
- Jesteście cali? - Przyszliśmy was uratować.
Słyszeliśmy. To miłe.
Sebastian?
Nie!
Proszę, nie! Zostawcie go!
Proszę!
Nie zabierajcie go, proszę!
- Audun! - Sebastian…
Nie!
O kurwa.
Audun.
Audun, nic ci nie jest?
Mogliśmy zostać z Hjørdis.
Jak on to robił?
- Hjørdis! - Nie umiem!
Hjørdis!
Hjørdis! Wszystko w porządku?
To chyba jakiś żart.
Hjørdis!
Kurwa mać, uciekaj!
Nie znaleziono towaru.
Hjørdis!
Powiem jedno. Mam spuchnięte stopy,
refluks kwasowy i przez całą ciążę miałam nudności.
A teraz odeszły mi wody.
Dawajcie.
Halo?
Nikt nie odpowiada.
Jeśli dobierzemy się do broni, możemy ich wystrzelać.
Może ich przegonimy.
Seb! Wchodzisz w to?
Wszystko spierdoliłem.
Jest okej. Musimy zdobyć pistolety laserowe.
To moja wina.
Będzie dobrze. Wierzę, że wiesz, co masz robić.
Nie mam nic, Mikkel. Nie mam planu, żadnej taktyki. Nic.
Rozejrzyj się!
To koniec.
To na tyle.
Przepraszam.
To już koniec.
Wiem, czemu mnie olałeś.
Za dzieciaka.
Tak jak mówiłeś, jestem tylko niedoszłą przedszkolanką.
Ciągle gdzieś latam, bełkoczę i…
popijam koktajle.
Kiedy dowiedziałem się, że bierzesz ślub…
że znalazłeś kobietę swojego życia…
A do tego zaproszono mnie na twój kawalerski…
Pomyślałem sobie,
że może tym razem będzie inaczej.
Że znów zobaczę najlepszego przyjaciela.
Wtedy… Po prostu zniknąłeś.
Zawsze byłem na drugim miejscu.
Zawsze byłem tylko „tym drugim”.
- A ty… - Wiem.
Chciałem…
zostać zauważony.
Cholera jasna, Seb…
Czemu nie mówiłeś?
Nadal sikasz na niebiesko?
No raczej.
Pewnie.
Tęsknię za tobą, stary.
Ja za tobą też.
Bip-bop.
- Bip-bop. - Tak jest, mów dalej.
- Bip-bop.
- Tak po prostu.
- Bip-bop. - Jeszcze raz.
- Bip-bop. - O co chodzi?
- Bip-bop. - Co z wami? Odbiło wam?
Bip-bop.
Co tam? Chyba masz plan.
Masz jakiś plan?
Być może.
- Hej, Kasper! - Jestem zajęty, Sztywniaku.
Tak sobie myślę o tym, co mówiłeś w pubie o silniku.
Muszę z nim pogadać.
Wielkie dzięki.
Dzięki.
Mówiłeś, że ten silnik jest jedyny w swoim rodzaju.
Ani słowa. Niech to zostanie między nami.
Jeśli nic nie powiesz, to załatwię, żeby cię wypuścili.
Powiem, że potrzebuję cię do naprawy silnika.
A potem będę improwizował.
- Sam nie wiem! - Musisz ocalić resztę.
- Serio? - Tak.
Wystarczająco trudno będzie wyciągnąć stąd nas dwóch.
No dobra, tylko…
Wiesz co, ten twój fundusz hedgingowy…
Tak sobie myślę, że mógłbyś dla mnie pracować.
Mógłbyś dla mnie pracować?
- Poważnie? - No pewnie.
Kielland potrzebuje świeżej krwi, takiej jak ty. Tak uważam.
Wchodzisz w to, Sztywniaku?
- Brzmi nieźle. - Świetnie. To do dzieła.
- Tylko jest pewien problem. - Ogarniemy to.
Uwielbiam watę cukrową.
Coś ty narobił?
- Kurwa… - …mać.
Panie!
Wracamy do domu.
O Boże!
- Co teraz, Seb? - Błysk światła.
- Zabroniłeś go wciskać. - Wiem.
- Ogarniesz? - Nie wiem.
Musimy spróbować. Kamizelki.
- Odwrócę jego uwagę. - Dobra! Cholera, nie…
- Tutaj. - Tak.
Hej! Flubber!
Ty zielony, oślizgły gnoju!
Kurwa mać! Może pogadamy, co?
Cholera, ty podstępna szujo!
Kurwa mać!
Czemu to takie ciężkie?
Seb! Wciśnij przycisk!
Wciśnij przycisk, Seb!
Nie działa!
Bonus…
Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden…
Błysk światła!
Mikkel…
Cholera, nic ci nie jest? Boże.
Czemu nie zamknąłeś oczu?
- To się nie nadaje dla dzieci. - Prawda.
- Co to było? - Zmywajmy się stąd.
Z drogi, ty gruby…
glucie.
Audun?
Uciekajcie! No już!
Czekaj! Audun!
Audun, chodź!
- Ktoś musi go zatrzymać. - Chodź!
- Uciekajcie! - Nie!
Biegiem!
Kurwa mać!
- Co to? - Biegniemy!
Nie działa.
Skup się.
Sztywniaku!
To ty? Słyszę cię tam.
Nie pogrywaj sobie ze mną. O wszystkim zapomnimy.
Nie!
Tato?
Zabierzesz mnie na porodówkę?
- Tylko się zachowuj. - Dobrze.
To wy jedźcie, a ja tu posprzątam.
- Pelle, jesteś cały? - Co się stało?
Te światła…
Statek kosmiczny. Na górze…
Tam.
I potem spadł.
- Już po wszystkim? - Mam nadzieję.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Gotowa? - Gotowa.
- Będzie ostro - Lubię ostro.
No dobra.
Ty w prawo, ja w lewo?
JOSEFINE I SEBASTIAN DZIĘKUJEMY, ŻE JESTEŚCIE
Najważniejsza jest gra zespołowa.
Nie zgrywajcie bohaterów.
Pamiętajcie. Razem możecie wszystko.
No dobra! I zawsze miejcie plan.
Dobrze uczyć ich od małego.
- Niektórzy nigdy się nie nauczą. - Tak.
Niezły początek biznesu. Choć pierwszym klientem jestem ja.
Można to odliczyć od podatku?
Mogę dokończyć wesele? Do laser taga wrócimy w poniedziałek.
- Wspólniku.
Hej, chłopaki!
- Ale frajda! - Co nie?
- No! - Przednia zabawa!
Nie spodziewałem się laserów na weselu.
Ciągle czegoś się od was uczę.
- Trafiłem jakiegoś chłopaczka w oko. - Nie.
- Nie wiem… - Nie.
Myślicie, że Audun byłby zadowolony?
Na pewno.
Za Auduna?
Za Auduna.
- Za Auduna. - Zdrowie.
Panowie…
Ktoś tu uważa się za najlepszą drużynę na weselu.
- Co? - Okej.
- No to… - Tak być nie może.
O nie. Nie może.
Sean Beam?
Pew Jackman?
Do dzieła.
Audun?
Wszystko, co ludzie mówili o kosmitach w Hessdalen,
było prawdą.
Jesteśmy na pokładzie statku kosmicznego w drodze na ich planetę.
Wiesz, na co czas?
Czas zabijać.
Nie że zabijać czas…
Tylko już czas zabijać.
Czaisz. Czas zabijać…
Napisy: Krzysztof Łuczak