Sponsorowane przez pinezki Thelmy. Do rzeczy!
- Tak. - Właśnie to robię.
Dziękuję. Cisza!
Z przyjemnością ogłaszam, że dziś rano, po złapaniu gumy,
zostałem zaszantażowany przez dobrego Samarytanina,
że starczy nam pieniędzy na oryginalny musical
wyreżyserowany przez naszą nauczycielkę aktorstwa.
Musiałem obciąć budżet na ołówki.
Nie musimy już używać ołówków?
Wystawimy prawdziwy musical? Uwielbiam musicale!
To będzie najlepsza rzecz, jaką widzieliście w życiu!
Barry. Jeśli to się uda, co roku będziemy wystawiać musical.
Kiedy ogłosi obsadę?
OGŁOSZENIA
O nie.
- Dostałem rolę! Jestem... Helen! - Jestem Helen w wieku czterech lat?
Jestem Helen z liceum? Zaraz, czy my wszyscy jesteśmy Helen?
Co to za widowisko?
Brzmienie Helen?
Epicka muzyczna opowieść o życiu ciągłej perfekcji?
Jesteście gotowi? Nie spóźnijcie się na próbę!
Jeśli to będzie świetne, to za rok zrobimy lepszy musical.
Tak, to ma sens.
Zasadź ziarno teraz, ciesz się zbiorami za rok. Rozumiem.
Scena pierwsza: Narodziny Heleny.
- Oczarujcie mnie. - I akcja!
Zebraliśmy się tutaj, by być świadkami dziecka
Tak pięknego, potulnego i łagodnego
Cięcie! To było straszne!
- Candle, płacz jest zbyt piskliwy! - Trevor, wymawiaj wyraźnie.
Barry, myślisz, że tak zachowuje się lekarz?
- Przepraszam, bardziej tak? - Nie.
- Tak? - Nie.
- Tak? Przepraszam. - Nie. Źle.
- Chodzi o biodra? Ach, biodra. - Nie. Źle!
Dobra, zróbmy przerwę. Muszę się przejść i oby ten zapach zniknął.
- Umiesz przeliterować "diwa"? - D-E
Mamy większy problem. Następną scenę.
"Helen, lat 6, zostaje najmłodszym laureatem Nobla"?
Taki jest cały show. Helen ma magnetyczny urok.
Helen cudowne dziecko. Helen na studiach: wciąż urocza.
"Wchodzi Helen. Wszyscy mdleją z zachwytu nad jej urokiem"?
Nie ma fabuły. Zero. Nic!
Mamy wszyscy zrezygnować?
- To jedna opcja. - Może i tak.
- Już mi przeszło. - Spokojnie, ludzie!
Kiff, zabierz głos.
To nasza szansa. Nie możemy się poddać.
Poprośmy o opinię kogoś,
kto zna się na teatrze muzycznym.
Spotkajmy się w Saint Louis
La la la la, domena publiczna
Dobra, dajmy z siebie wszystko.
Mamy profesjonalistę, który powie nam prawdę.
Przestańcie spiskować!
Scena piąta, nastoletnia Helena, królowa liceum. Akcja!
Przyjaciółek nie zliczę!
Oczarowania? Odpowiednia ilość.
Dobra, Sweepy, powiedz wprost.
To będzie najgorszy musical w historii.
A byłem na premierze Diamentowych Nóg.
Co? Nie możemy na to pozwolić.
Jeśli spektakl okaże się klapą, nie będzie więcej musicali.
Co zrobimy?
Przekonamy Helen, by dokonała zmian.
Możemy to naprawić. Tak myślę.
To samo mówili o Diamentowych Nogach.
- Hej, reżyserko Helen. - Czego chcesz, Kiff?
Wiesz, że wszyscy się cieszymy, że gramy w musicalu.
Ale scenariusz ma pewne niedociągnięcia.
Może go trochę ubarwimy?
Jak śmiesz?
Ta historia mogłaby być ciekawsza.
Wymień jedną nieciekawą rzecz.
- Nie ma konfliktu. - Jest!
Konflikt tkwi w tym, którą Helen lubisz najbardziej.
Tu nie ma z czym się zmagać.
Zmagasz się z podziwem dla geniuszu tego widowiska!
Rozstrzygnięcie trzeciego aktu nie pasuje.
Zapracowałam na nie, bo jestem najlepsza!
Chcecie mi powiedzieć, że Brzmienie Helen jest złe?
Nie do końca.
Tak.
Dobrze. Doceniam, że powiedzieliście mi prawdę.
Prawdę, że nikt z was nie jest dość dobry do mojej sztuki! Odchodzę!
Co teraz... Chwila, ona wraca.
Wiesz, jak ciężko jest ruszyć z produkcją?
To dzieło mojego życia. Od lat próbuję wycisnąć kasę
z dyrektora, a wy wszystko psujecie!
Wiecie, ile wydałam na pinezki?
Zrobiłam czterodniowy kurs zmiany opon.
To i tak za dobre dla plebsu.
Czyli Helen rozsypała pinezki na ulicy, żeby dyrektor złapał gumę?
Taką Helen mogę wspierać!
Jest pełna pasji i zrobi wszystko.
O tym powinno być przedstawienie!
Jak Helen na nas krzyczy?
Helen stara się ruszyć z musicalem. Zrobimy zmiany.
- Możemy ocalić ten show! Prawda? - Tak!
PREMIERA
- Helen przyjdzie? - Nie wiem. Wysłaliśmy jej bilet.
Raz, raz! Pięć minut do występu!
To takie ekscytujące!
Podobno reżyser odszedł przez różnicę poglądów
i przedstawienie będzie straszne.
- To co tu robisz? - Uwielbiam oglądać straszne rzeczy.
Dzień dobry, mogę prosić o uwagę?
Kazano mi to przeczytać.
"Dziś wieczorem Brzmienie Helen nie odbędzie się.
Towarzystwo Teatralne Table Town przedstawia Moją piękną Helen".
Dobrze.
Co powiedział? Moja piękna co?
Myślę sobie, mam potrzebę
Coś rośnie niczym chwast
Jest coś czym chciałabym być
A tym czymś jest... ktoś
Porzuć marzenia. Żyj w prawdziwym świecie. Nie w krainie snów!
Czemu nie widzisz mojego bólu?
Prosisz o orzechy Których nie mamy
Każdej nocy płaczę na próżno!
Takie arkusze kalkulacyjne Trzeba zaplanować
Budżet!
Proszę, proszę
Proszę
Proszę Nie
To trochę przesada.
Właśnie.
Nazywają mnie głupol, Że wystawiam musical
Nie wiem, czy dam radę, ale próbuję!
Ukryła się w krzakach I rzuciła pinezki
- Co? - On złapał gumę
- I stanął w miejscu - Nie ma mowy!
Nie mam koła zapasowego A muszę pędzić do szkoły
Dobrze, pomogę ci
Ale musisz coś dla mnie zrobić Mrugnij!
- Zaraz, co? - Dobra, Helen. Wygrałaś.
Wystawisz musical. Musimy tylko obciąć budżet na ołówki.
Tak właśnie było!
Udało jej się Zatwierdził budżet
Udało jej się
Postawiła na swoim
A potem odeszła!
Zmieniam zdanie!
To dla mnie te brawa? Moja historia?
Kochają mnie! Naprawdę mnie kochają!
Kiff, to było cudowne.
Nigdy nie czułam takiej więzi z pracownikiem.
Nie jestem twoim pracownikiem.
Nie mogę się doczekać musicalu w przyszłym roku!
I nie szkodzi, że rozsypała pinezki na ulicy i wzięła mój wóz?
Zgadzacie się na to?
To przykre.