Bo nie wiesz, co gdzie leżało.
Chwila.
Proszę pani, zapomniała pani o pracy domowej.
Tak? Cóż, mam dziś ważną randkę.
Moje myśli są chyba gdzie indziej. Umyśle, wracaj! Życz mi powodzenia!
Okej, powodzenia!
W porządku, Kiff?
- Nic nam nie zadano. - To bardzo...
rozczarowujące. Bardzo smutne.
Ale wygląda na to, że masz szczęście. Zaraz się zacznie.
To opera mydlana? O rany.
W poprzednim odcinku Płonącej Zatoki.
Czemu psujesz urodziny Chase'a? Żeni się z Mindy!
Nie pamięta, że upozorował własną śmierć.
O rany!
Poczekaj, aż poznasz Marlinę. Jest piękna,
ale o tym nie wie, bo ma amnezję!
Marlina, to sól.
Przepraszam. Mam dziś tę wielką randkę
i nie mogę się skupić.
- Wracaj umyśle! Życz mi szczęścia. - Dziwne.
Jest jak pani Jeleń.
Marlina Deena Turina to beznadziejna romantyczka.
Niemożliwe. Mają takie same inicjały.
Pozwól, że ci przysunę. O nie! Przepraszam.
O nie! Mam alergię!
Giancarlo, zaczekaj!
Co powiesz na powtórkę? Może następnym razem bez zupy?
Ale katastrofa. Co za uzdrowienie.
I tak sceptyk staje się wierzący.
Dobra, mów. Jak poszło?
- Kompletna katastrofa. - Co się stało?
Mam na koncie wiele nieudanych randek,
ale ta była najgorsza!
Zabrał mnie na kolację do Cafe Penguino.
Chciałam być miła i podsunęłam mu krzesło, ale upadł.
- Chwileczkę. - Potem było mi głupio.
Podałam mu kwiat, ale ma alergię.
- A potem... - Wylałaś zupę na spodnie?
Tak. Skąd wiesz?
Nie uwierzysz, jeśli ci powiem, ale mam pytanie.
Oblałaś też swoje spodnie?
- Nie. - Zaufaj mi. To działa.
Nie ma mowy, żeby to zrobiła.
Prawdziwa miłość jest trudna, ale czy nie jest warta ryzyka?
- A, to ty. - Witaj, Dante.
Przyszłaś znowu oblać mi spodnie zupą?
Chwileczkę.
Napijemy się kawy?
Kiff Chatterley, nie wiem jak to zrobiłaś, ale zadziałało!
Niemożliwe! Zrobiłaś to z zupą?
Tak, a teraz urządzamy u niego wieczór filmowy.
Czekaj, we wczorajszym odcinku...
- Odcinku? - Powiedziałam odcinek?
Chodziło mi o randkę.
Wiesz, jak to jest. Trzeba coś przynieść na stół, planszówkę,
śrubokręt i słoiki.
Żeby obejrzeć film? Dobra.
To chyba koniec.
Na to wygląda. Chwileczkę.
Słoje!
O rany! Ale jak będą oddychać?
A co zrobimy, skoro nie możemy obejrzeć filmu?
Mam planszówkę!
Kim jesteś?
Zaufaj mi.
Co nie?
A potem Dante zaprosił mnie na weekend!
Jakie to romantyczne! Musisz jechać!
Na pewno? To domek na uboczu. Bez ciepłej wody i zasięgu.
- Na uboczu? -Żeby mieć prywatność.
- Będzie ciemno. - Idealnie do gapienia się w gwiazdy.
- Nikt nie usłyszy twojego krzyku... - Radości!
Co ja tam wiem? Nie to, żebym była na wielu randkach.
Sama nie wiem.
Randki były świetne, ale minął dopiero tydzień.
Czy to za szybko?
Kazał mi też przynieść wszystkie akta i te osobiste.
Planuje przyszłość!
Miło z jego strony. Obiecał mi niespodziankę.
I jeszcze mnie nie zawiodłaś. Dobrze, pojadę.
Tak się cieszę. Ja, jako osoba, która to wszystko spowodowała.
To moja sprawka.
W samą porę!
- Witaj w Płonącej Zatoce. - Witaj w Płonącej Zatoce.
Giancarlo, skarbie, czemu jestem związana? Co się dzieje?
Rozkochałem cię w sobie, a potem przywiozłem tutaj,
w odległe miejsce na skraju zatoki.
Czekałem, aż zaśniesz,
by ukraść ci tożsamość.
Nie moją tożsamość!
Już niedługo będzie moja!
- Spodziewałem się tego. - O nie!
Pani Jeleń wyjechała ze złoczyńcą. To moja wina!
Zaparzę gorącą herbatę z miodem, imbirem i cytryną,
by wyleczyć kaszel, ale gdy wrócę, ja będę tobą!
- Nie! - Muszę przestać krzyczeć.
Kończą w takim momencie?
A następny odcinek będzie dopiero w poniedziałek!
Pani Jeleń przeżywa koszmar.
Co?
Opowiem ci w aucie, ale musimy jechać. To pilne!
Tato!
- Musimy wyważyć drzwi. - Nie musisz mi powtarzać!
Uważaj na palce. Spokojnie.
- Pji wodę, pastylko na kaszel! - Dokumenty!
Co tu się dzieje?
Cofnij się, to złodziej tożsamości!
- Złodziej tożsamości? Gdzie? - Co? Nie!
Zabrał mnie na weekend, żeby rozliczyć moje podatki.
- To była niespodzianka. - Podatki?
- Podatki.
To czemu spałaś na krześle?
Zdrzemnęłam się. Podatki są nudne.
No tak, rozumiem.
A czemu tak złowieszczo pocierałeś swoje ręce? O tak?
Dezynfekowałem je. Nie wiem, gdzie były jej paragony.
Tego się nie spodziewałem. Popcornu?
Wszystko w porządku? Dante wygląda...
Tak, Dante to nie ten jedyny.
Tak, byliśmy na obłędnie idealnych randkach
i miło było mieć plany, ale to ja sprawiałam, że było fajnie.
- On jest nudny. - Eh!
- Wybacz, że się wtrąciłam. - Uczymy się całe życie.
Wiem, że ktoś tam na panią czeka.
Może tak, może nie. Ale nie szkodzi!
Potrzebuję czasu, by skupić się na tym, co najważniejsze.
- Znalezieniu kogoś nowego? - Pokochaniu siebie.
To też możesz zrobić.
Wezmę zupę.
Tekst polski: Iwona Rojek-Walczak