Sponsorowane przez Gorące Precle. Miękkie. Słone. Satysfakcjonujące.
-Co będziemy robić po szkole? -Nie wiem.
-Nie możemy nic nie robić. -Nie możemy?
O nie! Zgubiłem telefon!
Świetnie! Znaczy źle. Jest projekt. Jasny cel. Wysoka stawka.
-Znaleźć tele... -O, jest.
"Darmowy precel dla tego, kto przyprowadzi dziesięć osób".
Idealnie. Uwielbiam precle! Potrzebuję tylko dziesięciu osób.
-Ja. -Potrzebuję dziewięciu osób.
Uwaga, dziewięć odpowiednich osób.
Z przyjemnością ogłaszam, że idziemy dziś do centrum handlowego.
To centrum handlowe. Galeria!
-Czemu mi nie pomagasz? -Nie pomagam?
Jak zjednać sobie ludzi. Co za tytuł! Żadnych czerwonych flag!
Przywódca ma trzy cechy.
Pierwsza to szczerość.
Będę z tobą szczery.
Chciałbym cię zabrać do galerii.
-Dobrze. -Po drugie: szacunek.
Szanuję twoją decyzję.
Nie, teraz chcę iść.
Po trzecie: umiejętność dzielenia obowiązków.
Witam, zastępco. Sprowadź jeszcze sześć osób do galerii.
Hej, idziemy do centrum handlowego!
GALERIA
Po pierwsze, dzień dobry!
Po drugie, przyprowadziłem dziesięć osób, by dostać darmowego precla!
To ostatnie promocyjne precle. Co za dzień!
Kiff! Chyba będę ziewać. Mogę?
Dobra. Skoro musisz, to ziewaj.
Ziewam.
Dobra. Dzięki, drużyno.
A teraz zjem precla w ciszy i spokoju.
Mamy tu całą galerię. Zapraszam!
-Nie zostawimy cię, Kiff. -Jesteś naszym przywódcą!
Pójdziemy za tobą do końca.
Nie potrzebuję tego.
Idźcie i bawcie się dobrze. W centrum handlowym.
Możecie robić to wszystko W centrum handlowym
Nie możesz się oprzeć Centrum handlowemu
Dajesz z siebie wszystko W centrum handlowym
Możesz mieć wszystko W centrum handlowym
Zaczerpnij powietrza w bufecie
Zapach dzieci z lepkimi palcami I fotel
To pomasuje ci stopy Gdy coś jesz
I czekaj na twe imię na ziarenku ryżu
Możesz przymierzyć ciuchy których nie chcesz kupić
Albo siedzieć i robić wrażenie
Oglądać filmy jeden po drugim
Gdy ja znajdę miejsce na przekąskę
Każdy sklep ma tyle opcji
Jest tyle do robienia Dla ciebie i dla ciebie
W centrum handlowym
Możesz iść i iść Nie wiedząc, gdzie jesteś
A potem zdrzemniesz się w aucie
Skorzystaj z towaru Który dziwnie promują
Albo jeździj windą cały dzień
Możesz to robić W centrum handlowym
Nie możesz się oprzeć Centrum handlowemu
Dając z siebie wszystko W centrum handlowym
Możesz mieć to wszystko W centrum handlowym
-Kiff. Gdzie jesteś? -Gdzie ona jest?
Jak mamy się rozkoszować tym preclem w spokoju?
Musimy się ich pozbyć.
Kiff.
Barry, otrząśnij się!
Ta książka naprawdę robi z ciebie lidera.
Powiem ci, co zrobiłby dobry przywódca.
Helen, co ty tu robisz?
Dorabiam na boku.
Liderzy zapewniają swoim fanom zajęcia rozwijające.
Dzieci uwielbiają błyskotki.
Pomagają rozwijać umysły i motorykę.
Udane popołudnie.
OLŚNIJ NAS UDANE POPOŁUDNIE
-Tak. -Udane popołudnie!
Gdzie się podziały te nicponie?
Dobra, drużyno. Jak widzicie, zaplanowałam dla was zabawę.
-Nie będziesz ozdabiać z nami? -Nie.
Barry i ja mamy sprawy do załatwienia.
Jako wasz przywódca, rozkazuję wam robić to, co każe wam Helena.
-I więcej za mną nie podążajcie. -Bardzo przejrzyście.
Candle, powiedz Kiff, że szanuję jej zdolność do dzielenia obowiązków.
Kiff, Helen szczerze szanuje twoją zdolność...
MASAŻ
O tak.
Nie błyszczy się wystarczająco dla Helen!
Polerują dla niej wszystkie rzeczy.
Tylko ona się wzbogaci.
Źle mi z tym. Jestem złym przywódcą.
Zostanę najgorszym przywódcą w historii.
Mieliśmy iść za Kiff do galerii.
Dostanę mojego precla!
Barry był jej porucznikiem, mózgiem operacji.
JAK ZJEDNAĆ SOBIE LUDZI
Wykorzystałam was wszystkich!
Ufaliśmy jej, a ona nas zawiodła.
Co ja zrobiłam? Musimy ich uratować.
No tak, jasne!
To ma być połysk?
"Rozdział czwarty, Ostatnia i Najmocniejsza cecha przywódcy".
Myślałam, że wielki przywódca ma tylko trzy cechy!
Nie mogę przeczytać. Zasłaniają błyskotki Helen.
Jeśli odzyskamy książkę, przebijemy Helen czwartą cechą przywódcy.
Tak! Odzyskamy zwolenników!
Spokojnie. Spokojnie.
Mogę wysłać ci wycenę na całkowite udekorowanie domu.
Nie, zaczekaj. Nie.
Przestań. Zostaw mnie. Ohyda.
-Dzięki! -Hej!
Moi zwolennicy mieli to ozdobić!
Zabrać księgę!
Kiff, tędy!
KUCHNIA.
Ta piosenka pokazująca nam wnętrze galerii
naprawdę się przydała, Kiff.
-O nie. -Oddaj księgę.
Daj mi to!
Wracajmy do naszego szarego życia w niewoli!
Ale jej na tobie nie zależy!
Dlaczego mi nie pomagasz?
-Nie pomagam? -Jak?
Jesteśmy w centrum handlowym. Tam jest księgarnia.
-Ty sukinkocie. -Rzućmy na to okiem.
Wiem, co muszę zrobić.
Helen!
Niczego się nie nauczyłaś?
Poznałam najważniejszą lekcję: bezinteresowność.
Bezinteresowność?
Dobra! Może tego właśnie mi brakowało.
Zaciągnęłam wszystkich do centrum i oddałam moich przyjaciół
maniaczce błyskotek,
wszystko dla tego słonego, idealnego, głupiego precla.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Co to jest?
-Co tylko chcesz, Helen. -Chcę, żeby to było moje.
Z całą bezinteresownością, na jaką mnie stać,
bo czekałam na to cały dzień, ofiarowuję ci precla.
Nasz bezinteresowny przywódca powrócił!
Nie uwolniłam was, byście szli za mną.
Uwolniłam was, byście podążali za sobą. Idźcie!
Szukajcie swoich precli!
Rozkazuję wam nie słuchać moich rozkazów! Ani nikogo innego!
Powinniśmy od razu to zrobić.
Mówiłem ci.
Nie możesz ot tak kazać dzieciakom ozdabiać swoich rzeczy.
Wynoś się stąd!
A grupowe spotkanie?
Nie obijać się!
Sponsorowane przez sztukę. Sztukę! To nie żart.
ZASADY MIASTA
Kim jesteś?
Podobno introwertykiem, sam nie wiem.
Ale kim jest on?
-Duchem Wilka z lasu? -Tak! Muszę dowiedzieć się więcej.
Uratował nas. Nawet nie podziękowaliśmy.
Koleś mówił, że zagania zagubione dzieci.
Nie zgubimy się celowo.
Żałuję doboru słów.
Kiff, zaczekaj!
Zobaczyliśmy go tu, a potem poszliśmy tędy.
Czuję się zagubiona!
Świetny moment, żeby znalazł nas Duch Wilka.
Barry'emu przyda się mała przerwa.
Kiff, spójrz!
Chcieliśmy tylko podziękować.
Szanujemy ciebie i twoje granice!
Jestem starożytną istotą znaną jako Duch Wilka.
A to ci dopiero lektura.
Przepraszam, nie wiedziałem, od kiedy potraficie czytać.
Mówię prostym językiem.
-Ty to namalowałeś? -Tak.
Ale nikt nie miał tego zobaczyć.
Jest zbyt potężny!
Masz talent! Musimy zrobić wystawę.
Świat musi zobaczyć twoje prace.
Jesteś miła. Maluję dla ekspresji, nie dla pochwał.
Ale pochwały są miłe.
Świat nie jest gotowy na moją sztukę. Maluję tylko prawdę.
A nikt nie lubi prawdy.
Chciałbym zamówić u pana dziesięć sztuk do mojej osobistej kolekcji.
Zapłacę każdą cenę.
Nie potrzebuję ziemskich pieniędzy.
-No dobra. -Cenię tylko żywe rzeczy.
Na przykład rośliny.
Moja stawka to jedna rzadka paprotka za obraz.
Potrzebujesz więcej przyjaciółek?
Myślę, że tak! Myślę, że tak.
Umowa stoi!
Lubię Pana Ducha Wilka.
To dziwak, ale ma złote serce.
Co zrobisz z jego dziesięcioma obrazami?
To nie dla mnie. Zorganizujemy wystawę.
Udowodnimy mu, że świat jest gotowy na jego sztukę.
Jutro przyjdziesz i upewnisz się, że namaluje wszystkie obrazy.
Ja zajmę się resztą.
-Króliczku? -Jestem twoim nowym uczniem.
Zawsze interesowałem się sztuką.
Możesz popatrzeć, ale...
-Proces artystyczny! -Nie. Mam blokadę malarską!
Nigdy nie robiłem tego zawodowo. Jestem hobbystą!
Jak namalowałeś ten?
Patrzyłem na was w lesie i poczułem natchnienie.
Już wiem! Musimy obejrzeć więcej ludzi!
Rozluźnij się. Poczuj w sobie artyzm.
GALERIA SZTUKI
Wiem, że jestem dzieciakiem z ulicy,
ale posłuchasz, co mam do powiedzenia.
-To wystarczy. -Wynocha stąd!
Nie wynajmujemy przestrzeni dzieciom z ulicy.
To poważna galeria sztuki!
A niech to. Potrzebny mi nowy plan.
Do powietrznego tramwaju idzie się 76 minut...
Nieważne!
Wybacz, zapomniałem.
Bip.
Łaskocze!
-Czujesz inspirację? -Bardzo!
Znajdźmy więcej ludzi.
Proces artystyczny!
Jestem spóźniona. Nie przepraszaj.
Zapożyczone. Naciągane.
Uproszczone. Kiepski pomysł.
To robota twojego mechanika?
To komplement. Niezłe.
-Mogę w czymś pomóc? -Mal Varland.
Mamy spotkanie w sprawie mojego klienta.
Wybacz, ale nie mam cię w kalendarzu.
Nie przepraszaj!
Reprezentuję tajemniczego artystę, Ducha Wilka.
Słyszałaś o nim?
-Oczywiście. -Będzie ikoną.
Czujesz starą sałatę?
Zapraszam do gabinetu. Omówmy szczegóły.
SZTUKA WILKA
Miało być metr odstępu, a nie pół metra.
Przepraszam, Mal.
W tym mieście tylko ja mam dobry gust.
Kiff, to był najlepszy dzień mojego młodego życia!
Są niesamowite!
Zaraz się rozpłaczę.
Wystawić rachunek na paprocie czy...?
A, racja! Mam coś dla ciebie.
To zaproszenie do szkółki, gdzie można zbierać rzadkie paprocie.
Otwiera się o 19, i trzeba być w krawacie.
To ładna szkółka. Ładna, nocna.
Do zobaczenia. Pa!
RZADKIE PAPROCIE!
Halo? Ja po rzadkie paprocie?
Niech będzie sztuka!
Witajcie! Poznajcie artystę!
Zwykle artysta nie żyje, ale on żyje!
Prawdziwy! Co za talent!
Co ty narobiłaś?
Mówiłaś, że to do prywatnej kolekcji.
Chciałem rzadkie paprocie, a nie to!
Nie widzisz?
Ludzie są gotowi na twoją sztukę. Uwielbiają ją!
Cudowna!
Wzruszająca!
-Może... -Co to jest?
Tak, i już po mnie.
Nie mierzę wzrostu przy drzwiach,
jak naiwne dziecko, które marzy, by urosnąć.
Jestem dorosły!
Nie rozmawiam ze swoimi skarbami z dzieciństwa, jakby były żywe.
O nie.
Nikt nie wie, że lubię taniec na lodzie!
Daj spokój! Wszyscy oglądają stare zdjęcia byłych
w środku soboty. Wszyscy.
Teraz wszyscy wiedzą, że śpię przy lampce!
O tak.
Zamienił prywatne chwile w rozrywkę!
To jakiś chory żart?
Lepiej się schowaj. Rozwścieczony tłum to tylko kwestia czasu.
Pyk, pyk.
Jestem dorosły i wściekły.
Wiewiórko, teraz rozumiesz, czemu świat nie może widzieć mojej sztuki?
Tak. Powinnam była cię posłuchać. Przepraszam.
To katastrofa.
Czemu nie wiem, że kochasz taniec na lodzie?
Zrobiłam ci kostium lata temu. Na wszelki wypadek noszę go ze sobą!
Masz prawie tyle pluszaków, co ja.
-Może się kiedyś umówimy? -Och! Jasne.
Witam, jestem lokalnym renowatorem.
Z radością obniżę wszystkie meble o 2,5 cm.
Te 2 cm znaczyłyby dla mnie bardzo wiele.
To jeszcze nic!
Umieściłam nadajnik w uchu wszystkich moich byłych!
Rany! To przykre.
Ale poczułem się mniej żałosny.
-Dzięki, Helen! -Do usług.
Żenujące rzeczy zbliżają ludzi.
Może przesadziłem.
Powinienem bardziej doceniać ludzi, ufać im.
Podwójne pyk.
Udało się!
Jeszcze nie. Zostało nam jeszcze jedno.
To jakiś dzieciak z ulicy?
Oklaski dla artysty!
Zaczynamy licytację od jednej paproci.
Usłyszę dwie paprocie?
Dziękuję!
Może latem wrócisz na praktyki?
Zacząłem też rzeźbić.
Co myślisz?
Bardzo cię kocham i podziwiam, panie Duchu Wilka.
Tekst polski: Iwona Rojek-Walczak