SERIAL NETFLIX
Możemy ocalić ludzką rasę
Ruszajmy teraz w kosmiczną trasę
Start, nie ma już odwrotu W drogę
BOCHEN
Psy w kosmosie!
ED CZY NIE ED?
Ale klapa.
Nie, to jest klata!
Jest warta fortunę!
To była udana misja.
Chciałabym, żeby była udana, ale cała planeta miała alergię na psy…
Bądź optymistką, Stella.
Psyborg? To on!
Mój stary robot. Wpuśćcie go! Wyłączcie osłony.
Tęsknił za mną!
Dałem mu wolną wolę, więc nie musiał.
Pewnie polubił mój charakter.
Hej, kolego! Kopę…
Nie dotykaj go!
Wystawiono za nim list gończy.
Odbiorę nagrodę.
Mówiłeś, że jest delikatny.
Emocjonalnie.
Nie krzywdź go!
Mój kochany kolega!
Nie!
Portek to ostatni pies, którego by ścigano.
A ja którym jestem?
Trzeci, piąty, czwarty, drugi… pierwszy.
Chyba wiem, co się stało.
Ed!
Jesteś łowcą nagród?
Byłeś pacyfistą!
To nie jest pacyfistyczne!
Pomocy! Porwano mnie!
Miałem cię za kumpla.
Nie dałbym ci naklejek emocji, gdybym wiedział…
Naklejki! Nie masz ich. Czyli…
Kim jesteś?
Nie znasz mnie, ale ja znam ciebie.
Portek!
Złodzieje muszą zacierać swoje ślady.
Ed, co zrobiłeś?
ZŁODZIEJ PORTEK
Złodziej Portek?
Sam je zrobiłem.
Wrobiłeś Portka, a nie mnie?
Chcę być fajna.
To kolejne dno, Ed.
Dajcie spokój, zrobiłem z Portka fajnego gościa.
- Nie myślałem… - Tak! Nie myślałeś.
Myślisz o unikaniu kary.
Chciałem też uniknąć kary za ten bałagan,
więc wiem, jak go znajdziemy.
Jestem Mavis.
Najbardziej utalentowana złodziejka w tej galaktyce.
Plądruję grobowce.
Okradam ptasie gniazda.
Otwieram wszystkie skarbce.
Ale gdy to zrobię, okazuje się, że byłeś tam przede mną.
Złodziej Portek.
Ale dziś odbiorę nagrodę za twoją głowę,
żeby wynagrodzić sobie skarby, które mi zwędziłeś.
A gdy ciebie nie będzie, będę wszystkich okradać!
W końcu będę sławna w całej galaktyce!
Jak na ironię to wszystko dzięki tobie.
Dzięki mnie?
Patrz, co znalazłam w tej kupie złomu.
Dałeś mu naklejki emocji, które chciałam ukraść.
To pomyłka. Nigdy niczego nie ukradłem.
Nawet skarpet mojego pana,
mimo że bardzo je chciałem.
Nie nabierzesz mnie, Portek.
Jesteś sławny.
Pies o tysiącu twarzy, pułapka z oklapłymi uszami.
Nie są oklapłe. Patrz!
Chrząstki!
Powiesz o tym w więzieniu.
Wyjaśnimy to.
Moi przyjaciele ci powiedzą.
Zadbam, by tego nie zrobili. Psyborg, szukaj lokalizatorów.
Nie mam lokalizatora!
Lokalizator namierzony.
Wyrzut źle to znosi.
ZAGINIONY PIES
Widziałeś go?
Widziałeś tego pieska?
Reaktywowałeś mikroczipy?
I co z tego? Nasi ludzie ich nie używają.
Muszę wiedzieć, gdzie jesteście, żeby knuć.
To naruszenie prywatności.
Gdybym jej nie naruszył, jak znaleźlibyśmy Portka?
Wiemy, że gdzieś tutaj jest.
Dzięki mnie. Jesteśmy kwita?
Nie!
Zabiłeś go, potworze! Dlaczego?
To tylko jeleń.
Był leniem. Ale był też kimś więcej.
Wyrzut, Portek nie ma rogów.
Już go zapominam!
Cześć! Salon gier dla szemranych kosmitów.
Tam coś nam powiedzą.
Nie wygląda bezpiecznie.
Może dla takich kmiotów jak ty. Ale to są moi… ludzie?
Tak się kończy gentryfikacja.
Witamy w…
Pięć osób?
Sprawdzam. Raz, dwa.
Nie martw się.
Wyciągnę nas stąd.
A potem porozmawiam sobie z Edem.
Halo, biuro szeryfa międzygalaktycznego?
Mam coś, co pana zainteresuje.
Nie, nie jestem osobą, która groziła, że wysadzi słońce.
Też używam modulatora głosu.
Dasz radę.
Nie moja wina, że wszystkie głosy brzmią tak samo.
Inne ustawienia brzmią niegroźnie.
Pokażę.
Ten nie brzmi poważnie.
Widzi pan? Śmieje się pan.
Chcę powiedzieć, że złapałam notorycznego złodzieja Portka.
Chcę nagrodę.
Dobra, do roboty.
Nie! Nie mówię o tańcu!
Tego szukasz?
Myślałeś, że nie wiedziałam, że spróbujesz uciec?
Zwykle nie używasz technologii.
Myślałam, że wymyślisz jakiś genialny fortel.
Chcesz, żebym był jak Ed.
No to będę.
Widzieliście go?
Widzieliście tego pieska?
Widzieliście go?
Te przekąski wyglądają pysznie.
Są zbyt ostre! I gazowane?
I mają kurzajki?
I chyba mi grożą.
Nie wybrzydzam.
Widzieliście tego słodkiego psa?
Zaginął.
Ile jest dla ciebie wart?
Jest bezcenny! Co chcesz?
- Twoje futro wygląda smacznie. - Dobra, dajcie maszynkę.
Ja się zajmę negocjacjami.
My powiemy, ile warta jest ta informacja.
Widziałem, jak taki wielki robot niósł…
Czy ja cię znam?
Mnie? Nie.
Tak, rok temu ukradłeś mi moje kradzione rubiny.
Nazywasz się… Wyrzut!
Co? Nie mogłem wrobić tylko Portka.
Obsługa tu się ociąga, a ja jestem głodny!
Zostaw go!
Piecze! I gazuje!
Jedzenie jako broń?
Pięć gwiazdek!
Tędy.
A to niespodzianka, Ed.
Poczułeś konsekwencje swoich czynów!
To zbieg okoliczności. Okantowałem tylko jednego gościa.
My się znamy.
Sprzedałeś mi lewe noże.
- Jesteś Pepper! - Ja jestem Pepper.
Ohyda.
Tylko jednego?
Wiem, jak to naprawić.
Poniesiesz karę?
- Dasz mu moje futro? - Nie.
Przebierzemy się.
Tak z ciekawości, jaką nagrodę dostaniesz za Eda?
Czyli za mnie.
Dlaczego mówisz jak ktoś, kogo nieudolnie otruto?
Co? Nie. To mój prawdziwy głos.
Jasne. Nagroda wynosi 800 diamentowych sztabek.
Tylko 800?
To nic w porównaniu z łupami, które ukryłem.
Ukryłeś je?
To znaczy sprzedałem.
Gdzie one są?
Daj mi wszystko, co mi zabrałeś, albo cię pobiję.
Wypuść mnie, to ci pokażę.
Weźmiesz sobie całą kupę łupów.
Zostaniesz tutaj.
Czyli się nie dowiesz,
czy zdołałabyś ukraść to, co ukradłem ja.
No cóż.
Mów, gdzie one są.
Jeśli nie kłamiesz, wypuszczę cię.
Obiecujesz?
Oczywiście. Słowo złodzieja.
Nie rzucamy się w oczy. Serio, Ed?
Kapitanie.
Wiesz, ile razy to przebranie mnie uratowało?
Przepraszam, widziała pani…
Znam cię.
Oszukałeś mnie na dostawę broni. Jesteś Nomi!
Odpowiedź to „zbyt wiele razy”.
Wrobiłeś mnie. Dzięki.
Ty zostawiłeś mojego syna pod ołtarzem!
Bochen!
Ukradliście przystawkę!
No dobrze…
Skoro wszyscy na nas patrzą…
Widzieliście go?
Cały czas miałaś mapę.
Nic tu nie ma.
Niewidzialny tusz.
Psyborg ma tajną funkcję, którą tylko ja potrafię…
Mów, co mam nacisnąć.
Dobra. Widzisz tę niebieską dźwignię?
Nie dotykaj jej!
Wciśnij fioletowy przycisk pod nią…
Jest magenta i indygo.
Nie, róż i fiolet.
- Jasny czy ciemny fiolet? - Ciemny!
To mogłoby się nie wydarzyć, gdybym ich nie oszukał.
Tak myślisz?
No raczej!
- Rozgryzłeś to? - To oczywiste.
Dotykasz kciukiem sensor,
smyrasz podkładkę i wciskasz guzik w takcie pięć ósmych?
Oby było warto, Portek.
Będzie. Wciśnij przycisk pod fotelem.
Samozniszczenie. Oczyścić teren.
Zostało 30 sekund.
Co? Samozniszczenie? Nie!
Nie wyjdziesz.
Dlatego przyciskałaś guziki. Część dla zabawy.
Wyciągnij mnie stąd.
Chciałbym, ale jestem zamknięty.
Dobra!
Samozniszczenie anulowane.
Mavis, pokazać ci, co potrafi mój kolega?
Ed, dla dobra ich niepołamanych kości skończ z oszustwami.
Już dobrze. To oszustwo będzie najlepsze ze wszystkich.
To będzie prawda.
Słuchajcie.
Przepraszam, że was oszukałem.
Nie myślałem, co te kamienie,
marzenia o ślubie i przystawki dla was znaczą.
Myślałem o uniknięciu kary.
Możesz nam je oddać.
Zrobiłbym to, ale je sprzedałem.
Zabić go!
Oddaj mojego słodkiego kolegę!
Portek!
Nigdy więcej tak mnie nie strasz!
Słyszysz? Nigdy!
Jeśli przez to będziesz mnie tak przytulał, to będę cię straszył.
Naklejki emocji na koszt firmy.
Ale nie przyklejaj ich na firmę, bo ożyje.
Odzyskałem wolną wolę. Portek znowu mnie wyzwolił.
Spokojnie, Psyborg.
To znaczy, że jesteś moim dłużnikiem.
- Co? - Słabo mnie naśladujesz.
Udawałem cię, żeby uciec, więc…
Uratowałem cię, będąc uroczo podstępnym!
Wpakowałeś mnie tak w kłopoty.
Wiem, wybacz.
Wezmę uznanie za swoje czyny.
Nie mówi się „odpowiedzialność”?
Niech będzie. Nie naciskajmy.
No dobrze, Portek.
Nie jestem Portek.
Akurat.
Słyszeliśmy o tobie.
Największy złodziej w układzie.
Teraz cała galaktyka zobaczy twoją twarz.
Cała galaktyka zobaczy moją twarz?
To tak, to ja!
Największy złodziej!
W końcu!
A tak naprawdę nazywam się Mavi…
Halo.
Serio? Jego też?
Imponujące.
Jasne, dzięki za informację. Jest pani wolna.
Co? Nie! Aresztujcie mnie!
Dzwonił Ed.
To on jest Portkiem. Podał szczegóły, które tylko on zna.
Przyznał się.
Przepraszamy, wzięliśmy panią za świetną złodziejkę.
Nasz błąd.
Napisy: Kamila Krupiński