SERIAL NETFLIX
WITAMY W WIĘZIENIU WOLDSLEY
Wczoraj miałam prelekcję na TED. Poszło świetnie.
Kobiety robiące kreatywne rzeczy
w więzieniu mają cztery razy mniejszą szansę na recydywę.
Cztery razy.
Jeśli chcemy, żeby przestały, to jak im pomożemy?
Zaśpiewamy.
Zaśpiewamy i zaprzestaniemy.
Ale to biznes i jest problem prawny.
- Jak zawsze. - Nie, gdy wszystko jest legalne.
To było legalne.
- Jaki był tytuł? - „Wiem, czemu ptaki w klatce śpiewają”.
Brzmi znajomo.
To nawiązanie do książki Mayi Angelou.
To taki sam tytuł.
Czyli nie nawiązanie, tylko…
Jak to się nazywa?
Plagiat.
Nawiązanie. I ta sprawa zostanie wyjaśniona do obiadu.
Czekam na telefon od ich prawników.
Laura.
Dlatego mnie potrzebujesz. Skrzydłowego, zaufanej dwójki.
- Nie zaczynaj. - Zauważyłbym ten błąd.
Kiedy zrozumiesz, że dwójka to nie wstyd?
A ty kiedy zrozumiesz, że nie potrzebuję dwójki?
Wczoraj potrzebowałaś.
Czułabyś się pewniej, gdybyś miała przy scenie dwójkę.
Uwierz mi, że dwójka przy scenie nie poprawiłaby mojej pewności siebie.
To pewnie oni.
Halo.
Dobrze.
Dobrze wiedzieć.
Dziękuję.
Spadkobiercy Mayi Angelou mnie pozywają.
Cholera.
Brzmi poważnie.
Bo takie jest.
W porządku?
Muszę się wysrać.
- Więcej - Walka w więzieniu
Ludzie śmieją się z naczelniczki Laury, ale super jej idzie i mi się to podoba.
Podoba mi się to. Dziewczyny też są super.
Poświęcają temu dużo czasu. Podoba mi się to!
Podoba. Mi. Się. To.
Dostaliśmy dobre wieści.
Sprawa Ange się posypała, na co liczyliśmy.
Wycofano zarzuty i jest wolna.
I jakby to było za mało emocji jak na więzienie dla kobiet,
dziś premiera Piosenek ze środka.
Wszyscy w pace skaczą z radości.
Patrzcie na jego mordkę.
- Spakowałaś się, Pipo? - Tak.
Zapłacę za room service i będę się zbierać.
- Chcę wam powiedzieć… - Chwila.
Obejrzyjmy, jak ta babka spada.
Nie wiem, co powiedzieć.
Chcę wam podziękować.
Wszystkim za wszystko.
Za przyjaźń, wsparcie, śmianie się.
- Za wiarę, że jestem niewinna. - Wszystkie jesteśmy.
Niektóre bardziej.
I chcę wam bardzo podziękować za słuchanie…
Wybacz, Ange.
Dobra, bawcie się dobrze.
- Pa. - Pa.
Powodzenia na występie.
Nie dogadywałyśmy się, ale życzę ci wszystkiego dobrego.
Dzięki. Wzajemnie.
Jasne.
Nie powinno się życzyć powodzenia, nie?
Bo to przynosi pecha. Mówi się „połamania nóg”, nie?
No cóż.
Na litość boską, Doug.
Znowu.
Zawsze wiem, że idzie. Nabiera się na to…
Na litość boską, Doug.
…za każdym razem.
Oto ona.
Hejka. Co dziś dobrego?
Co polecasz?
Ciągle śni mi się Cheryl.
Spokojnie, Gal, nagrywają to.
To nic sprośnego.
Jestem w pubie Queen Vic i czekam na obsługę.
Cheryl jest barmanką.
Jest mało osób, bo jest gorąco.
Na placu jest targ.
Bardzo chce mi się pić. Próbuję przyciągnąć jej uwagę,
ale ona mnie ignoruje.
Przychodzi doktor Legg z wielkim kołem, przez które skaczę,
ale Cheryl nadal nic.
Więc żartuję:
„Co musi zrobić facet, żeby dostać drinka?”.
Ona się pochyla i mówi:
„Na litość boską, Gary, odpierdol się”.
Co to znaczy?
Kto to wie, złotko?
Trudno to zrozumieć.
To zabawne, nie?
Sny?
Południowy stan USA znany z ciasta czekoladowego…
Missisipi. Ciasto Missisipi mud pie.
- M-I-S-S-I-S-I-P-I. - M-I-dwa S-I-S-I-P-I.
- Co? - Jak mówisz?
M-I-dwa S-I-S-I-P-I. A ty jak?
M-I-S-S-I-S-I-P-I. To oczywiste.
- Dlaczego tak? - Dlaczego nie?
Oboje jesteście dziwni.
Zapiszę to.
Ale powiem „M-I-S-S-I-S-I-P-I”.
M-I-dwa S-I-S-I-P-I.
Twoje nie pasuje.
Spoko.
Jak mogą tego nie widzieć?
- Nie jestem przeciwny barowi sokowemu. - Jesteś.
Po dodaniu pokoju z poduszkami i sali koncertowej
zabraknie miejsca na więzienie.
To śmieszne. Nie prosiłam o salę koncertową.
Możemy porozmawiać?
Jasne, zostawię was.
Żartuję. Chce pogadać ze mną.
Żegnaj.
Idź sobie. Chodź, Ros. O co chodzi?
Dostałam to od mamy.
Poznaję pismo, ale nie umiem czytać.
Ona umie, ale nie mówi. A nikomu innemu nie ufam.
Dlaczego do mnie napisała?
Stało się coś złego? Nie przyjdzie na musical?
Mówiła, że przyjdzie. Wiem, że bardzo chce.
Stało się jej coś złego?
Dobrze, Ros, usiądź. Pokaż mi to.
CZYTASZ TO, A MNIE JUŻ NIE MA
NIE POJECHAŁAM KAMPEREM DZIĘKI ZA KASĘ
JESTEŚ PORAŻKĄ
Jest źle?
Przyjdzie na występ?
Nie.
Dlaczego?
Może…
Może ci to przeczytam?
„Droga Ros.
Dostałam pieniądze. Dziękuję.
Ale nie kupiłam kampera”.
Co?
„Wybacz. Wiem, że będziesz w szoku.
Nie mogę mówić o szczegółach, ale będzie dla nas lepiej, jak wyjadę.
Jestem zdruzgotana, że nie będę na występie.
Wiem, że będziesz świetna”.
NIGDY CIĘ NIE CHCIAŁAM
„Więc zaśpiewaj dla mnie, moja córeczko.
Kocham cię.
Z Bogiem. Mama”.
Cholera.
Napisała tak?
Kocha mnie.
Zawsze o tym wiedziałam,
ale usłyszenie tego jest…
To najlepsze, co słyszałam.
To dla mnie wszystko.
Zachowam to na zawsze.
Muszę o tym powiedzieć dziewczynom.
Pokażę im to. Przeczytają.
Moja mama mnie kocha.
Przepraszam, Ros.
Muszę go na chwilę zatrzymać.
Takie nudne zasady.
Muszę wprowadzić to do systemu.
- Potem ci oddam. - Proszę.
Będę o niego dbała, obiecuję.
Dziękuję, Laura.
Nie ma za co.
Moja mama mnie kocha.
„Do Ros.
Czytasz to, a mnie już nie ma.
Nie pojechałam kamperem, ale dzięki za kasę.
Zrzucam balast. Ty jesteś balastem.
Nie przyjdę na twój głupi występ.
Jesteś żałosna”.
Teraz szybciej.
Ale jesteśmy szybkie!
„Nigdy cię nie chciałam.
Z Bogiem. Mama”.
Większość osadzonych miała straszne życie.
Żyły w strasznych warunkach
i nie mogę tego zmienić.
Ale gdy są tutaj ze mną, ta zmiana może mieć miejsce.
Te podłe słowa matki nie przyniosą Ros niczego dobrego.
Chodzi o zmianę narracji, czasami dosłownie.
Musiałam walczyć,
żeby ten musical powstał.
Musiałam przekonać ludzi, że nie chodzi tylko o śpiewanie.
To coś więcej.
To dawanie osadzonym celu i pewności siebie, poprawa samooceny.
Coś dobrego dzieje się w ich życiu, może po raz pierwszy.
Chcę zobaczyć, jak odnoszą sukces.
Wierzę, że Maya Angelou by to poparła.
Nigdy nie wiesz, co znajdziesz Póki nie zajrzysz do środka
Dziś premiera! Heather świetnie się spisała.
Wiem, ale nie wierzę, że wystąpimy przed ludźmi.
Cicho, bo się stresuję.
Rzygałam już dwa razy, tak się boję.
To najlepsza rzecz w moim życiu!
W naszym tak samo. Brawa dla naczelniczki!
Kochamy cię, Laura.
Pozwolili nam zaprosić gości.
Super. Przyjdą nasze rodziny.
To, co powiedziała!
- Tak! - Tak!
JESTEM ZDRUZGOTANA, ŻE NIE BĘDĘ
KOCHAM CIĘ
Piszesz wypowiedzenie, na wypadek gdyby musical się nie udał?
Pewnie się nie uda, więc dobrze, że już je piszesz.
Odpierdol się, Dean
Odpierdoliłeś się, Dean?
Odpierdol się!
Trzeba przyznać, że jest świetna.
Słuchajcie!
- Zróbmy kółko. Złapmy się za ręce. - Trzymam Heather.
Najpierw chcemy wam coś dać.
W ramach podziękowania.
Dziękujemy wam za poświęcony nam czas.
To dużo dla nas znaczy. Nie zapomnimy was.
To penis z gliny z obciętą główką.
Nigdy więcej.
Do następnego razu.
Raz, dwa, trzy!
Puściłam bąka.
Kiedyś cieszyłbym się, że jej się nie udało.
Patrzyłbym, jak ośmiesza się swoimi głupimi pomysłami.
Ale tym razem jest inaczej.
Jak to ona mówi?
„Resocjalizacja przez kreatywność”. Jakoś tak.
Żartuję. Dokładnie tak mówi.
I ma rację.
Nie zrozumcie mnie źle.
Nadal mam ją za szuję, ale wiecie co?
Dziś chodzi o zwycięstwo.
Kraty w oknach
Nadal wiem, gdzie jest niebo Za tymi chmurami
Każde niebo…
Stresuję się, ale to nie tak…
- Znam słowa i wiem… - Co jest, kurwa?
Boże. Zsikałam się?
Spokojnie, odeszły ci wody.
- Co się stało? - Co? Za wcześnie.
- Nie może dziś wyjść. - Pomoże nam ktoś?
Ona rodzi. Chodź, zabierzemy cię stąd.
Tylko sprawdzam. Może się zsikałaś?
- Możesz śpiewać? - Co się dzieje?
To skurcz.
Jeśli jesteś pewna, ale… Zaczynamy za półtorej godziny.
Jestem pewna, że ona rodzi.
- Boże. - Gra główną rolę!
Nie teraz, Martin!
Przepraszam.
Powodzenia z dzieckiem!
- Cholera. - Co zrobimy?
Ty musisz zaśpiewać.
Chryste.
Jak wam idzie?
Na litość boską, Gary, odpierdol się.
Marzenia się spełniają.
Dosłownie.
Koniec paniki, Heather.
Kto ma dwa kciuki, które uratują sytuację?
Ona.
Nie ma Charlee, nie ma problemu.
Ja to zrobię.
Nie znam jej piosenek ani kwestii.
Ale nieważne.
Będę zajebiście improwizować.
A wy razem ze mną!
To moje pięć minut!
Róbcie to, co ja!
Ale się cieszę!
Gdy ktoś zobaczy
Kim naprawdę jestem
Zobaczy mnie
I wyciągnie rękę
Jednak myślę, że ona powinna to zrobić.
Dobra decyzja, Vivian.
Uratowałaś sytuację!
Nie wierzę!
Gdy ktoś zobaczy
Kim naprawdę jestem
Zrobiłam to.
No dobrze. Gotowe?
Pora na show!
Miło was widzieć.
To wspaniały dzień.
- Moje ulubione damy w jednym miejscu. - Tak.
Mama Dede i ciocia Nala zobaczą moją Rosalind.
- Po raz pierwszy. - Tak.
Widziałyśmy zdjęcie. To dar z niebios.
- Pasuje do naszego Sebastiana. - Alleluja.
Ros… Rosalind w nim występuje, tak.
Spróbuję jeszcze raz.
Może dziś mi się poszczęści. Okażę jej wsparcie.
W ostateczności powącham jej włosy.
- Dziękuję za przybycie. - Dziękuję.
- Cześć. - Jak się masz?
Muszę lecieć.
Trzy tygodnie temu nie było musicalu, a za chwilę kurtyna pójdzie w górę.
Wyrwałam zwycięstwo z paszczy porażki.
To Laura. Dużo o tobie słyszałyśmy, nie?
Robisz coś świetnego. Cieszymy się.
Bardzo! Zobaczymy mamę na scenie.
To ty dałaś jej tę piękną sukienkę?
Słuchajcie! Możemy wejść na salę.
Po co to?
Dzieje się.
Co za dzień.
Bardzo dobra, kiedyś niema piosenkarka
cię zastąpi.
Jesteśmy gotowi.
- Nie martw się, nikogo nie zawiodłaś. - Nie martwię się o to.
Występ się odbędzie. To niczego nie popsuło.
Zostawię cię. Karetka będzie za 20 minut.
Powodzenia. Powal ich.
- Nie mamy tyle czasu. - Kto czego nie ma?
Zaraz urodzi.
Zaraz urodzi. No to nie przeszkadzam.
- Laura. - Tak?
Zostaniesz?
Zostaniesz ze mną? Proszę.
Tutaj? Nie obejrzę musicalu?
Proszę.
Jasne.
Dziękuję.
Jak się czuję z tym, że mnie wykluczono? Jest mi ciężko.
Kurwa…
Witajcie, panie i panowie.
Jestem Cheryl Fergison. Miałam zaszczyt pracować z tymi kobietami.
Tak!
Cheryl Fergison.
To była długa droga,
ale nigdy w nie nie wątpiłam.
Nie przeciągając, zacznijmy imprezę!
Panie i panowie, więzienie Woldsley przedstawia
Piosenki ze środka.
To od mojej mamy.
Wybacz, Heather. Kim jest Cheryl?
Dobra. Zaczynamy. Chodźcie.
Piosenki ze środka…
Słyszycie? Oby dobrze im poszło.
Zamknąłeś mnie i zapomniałeś
Ale nigdzie się nie wybieram
Nigdy nie wiesz, co znajdziesz
Gdy patrzymy na to, gdzie jesteśmy
Dzięki piosenkom ze środka Piosenkom ze środka
Odnajdziesz się, śpiewając piosenki…
To boli…
nas obie, jak mniemam.
Nie wierzę, że oddają mi moje rzeczy.
Pójdę już.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Nigdy nie wiesz, co znajdziesz
Nigdy nie będziesz wiedzieć
- Nigdy nie wiesz, co znajdziesz - Tak
Nigdy nie wiesz, co znajdziesz Póki nie zajrzysz do środka
Wychodzi!
Tak, widzę coś dużego
wychodzącego z czegoś małego.
Chodzi o to, że masz nadal walczyć,
wiedzieć, kim jesteś i że twoje prawdziwe oblicze zwycięży.
- Jestem osobą bez twarzy - Kiedyś mi się uda
- Zapomnianą i nieznaną - Odnajdę swoją drogę
- Bojącą się, że błędy - Kiedyś mi się uda
- Mnie definiują - Odnajdę swoją drogę
Mnie definiują
- Dlaczego nie widzisz - Dlaczego nie widzisz
Kim naprawdę jestem
Widzi mnie i wyciąga rękę
Weź moją rękę
Zabierz mnie z mojego wewnętrznego świata
Gdzie będę wolna
Bo ktoś mnie widzi
To nazywają balladą.
Jeszcze jedno pchnięcie.
Dobrze?
Niesamowite. Człowiek wychodzi z człowieka.
Mądra dziewczyna.
To była przyjemność.
Widzisz najlepsze i najgorsze cechy osadzonych.
Ale macie tylko siebie.
Jeśli tego nie rozumiesz, to masz problem.
Niektórzy rozumieją znaczenie lojalności,
solidarności, siostrzeństwa.
Otaczaj się takimi ludźmi, jeśli możesz.
A ci, którzy nie rozumieją mocy
stania ramię w ramię,
mam nadzieję, że kiedyś to zrozumieją.
Nigdy nie jest za późno.
Zawsze powtarzam.
Nie miej wątpliwości, że ludzie są dobrzy.
Nie są dobrzy.
Tylko głupi.
Nie wiedziałam, że to prawdziwy nóż! Dlaczego był prawdziwy?
Chcesz potrzymać?
Dobrze. Tak.
Tak. Ale z ciebie wyjątkowe dziecko.
Laura, chodź ze mną.
Dean.
Ona to chłopiec.
Chodź, Laura.
Jesteś moją dwójką. Zajmij się tym.
Nie tym razem.
Dlaczego?
Adoptuj go.
- Co? - Świetnie się spiszesz.
Vicki?
- Wszystko gra? - Tak.
Napisy: Kamila Krupiński