‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ยินดีต้อนรับสู่เอชเอ็มพีโวลด์สลีย์)
‪เมื่อคืนเป็นการพูดเท็ดทอล์กของฉัน ‪และมันก็ผ่านไปอย่างดีมาก
‪(ฉันรู้ว่าทำไมนกในกรงร้องเพลง)
‪ผู้หญิงที่มีประโยชน์และมีความคิดสร้างสรรค์
‪ระหว่างที่อยู่ในคุก ‪มีโอกาสที่จะกลับมาทำผิดอีกน้อยลงถึงสี่เท่า
‪สี่เลย
‪หากเราอยากให้พวกเธอหยุดการกระทำผิด ‪เราจะไปถึงจุดนั้นได้อย่างไร
‪เราร้องเพลงไงล่ะ
‪เราร้องเพลงแล้วจะหยุดทำผิด
‪แต่มันเป็นธุรกิจและมีปัญหาเรื่องกฎหมาย
‪- เมื่อไหร่ถึงไม่มีล่ะ ‪- เมื่อไม่มีเรื่องผิดกฎหมายเกิดขึ้น
‪ก็ไม่ได้มีอะไรผิดกฎหมายนะ
‪- หัวข้อเท็ดทอล์กของคุณคืออะไรนะ ‪- "ฉันรู้ว่าทำไมนกในกรงร้องเพลง"
‪ฟังดูคุ้นหูจริงๆ
‪มันเป็นการเล่นคำ ‪จากชื่อหนังสือของมายา แอนเจลู
‪มันคือชื่อหนังสือของมายา แอนเจลูเป๊ะเลย
‪ซึ่งไม่ใช่การเล่นคำ มันคือ…
‪เขาเรียกว่าอะไรนะ
‪ก็อปมาเลย
‪มันคือการเล่นคำ ‪และจะมีการตัดสินเรื่องนี้ภายในช่วงพักเที่ยง
‪ฉันกำลังรอให้ทีมกฎหมายของเขาโทรหาฉัน
‪ลอร่า ลอร่า ลอร่า
‪เพราะงี้ไงคุณถึงต้องมีผม ‪เป็นผู้ช่วยคุณ เป็นเบอร์สองของคุณที่ไว้ใจได้
‪- อย่าเริ่มเรื่องนี้อีก ‪- ผมก็จะเห็นความผิดพลาดบ้าบอพวกนี้ได้
‪เมื่อไหร่คุณจะเรียนรู้สักที ‪ว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยที่ต้องการเบอร์สอง
‪เมื่อไหร่คุณจะเรียนรู้สักที ‪ว่าฉันไม่ต้องการเบอร์สอง
‪ผมว่าเมื่อคืนคุณต้องการแน่ๆ
‪คิดดูสิว่าคุณจะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นแค่ไหน ‪ถ้ามีเบอร์สองอยู่ข้างเวที
‪เชื่อฉันสิ การมีเบอร์สองอยู่ข้างเวทีเมื่อคืน
‪จะช่วยเรื่องความมั่นใจของฉันน้อยมาก
‪นี่คงจะเป็นพวกเขา
‪สวัสดีค่ะ
‪โอเค
‪รู้ไว้ก็ดีค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันกำลังถูกฝ่ายทรัพย์สินของมายา แอนเจลูฟ้อง
‪เวรกรรม
‪ร้ายแรงนะเนี่ย
‪ใช่แล้ว
‪คุณไหวไหม
‪ฉันปวดขี้
‪- ไม่เข็ด ‪- เปิดศึก เปิดศึก
‪ฉันรู้ว่าผู้คนชอบหัวเราะเยาะผู้บัญชาการลอร่า
‪แต่เธอทำงานได้ดีมากนะ ฉันชอบมาก
‪ฉันชอบมาก ชอบมากจริงๆ ‪และพวกผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ด้วย
‪พวกเธอทุ่มเทเวลาเต็มที่ ‪และฉันก็ชอบมาก ฉันชอบมาก
‪ฉันชอบมาก
‪ฉัน ชอบ มาก
‪มีข่าวดีเข้ามา
‪การพิจารณาคดีของแอนจ์ถูกยกเลิกแล้ว ‪อย่างที่เราหวังให้เป็น
‪มีการถอนฟ้องทุกข้อกล่าวหา ‪และเธอก็ได้เป็นอิสระ
‪และดูเหมือนนั่นยังไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นมากพอ ‪สำหรับทัณฑสถานหญิงแห่งหนึ่ง
‪นี่ยังเป็นคืนแรกของเพลงจากข้างในด้วย
‪ลิงโลดกันทั้งคุกเลย
‪ดูหน้ามันสิ
‪- เธอเก็บของหรือยัง อีหอย ‪- เก็บแล้วๆ
‪แค่ต้องไปจ่ายค่ารูมเซอร์วิสแล้วก็จะไปแล้วละ
‪- คืองี้สาวๆ ฉันแค่อยากบอกว่า… ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ดูผู้หญิงคนนั้นตกจากท่อนซุงสิ
‪ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ
‪นอกจากบอกว่าขอบคุณ
‪พวกเธอทุกคนสำหรับทุกเรื่อง
‪มิตรภาพ การช่วยเหลือ และความเฮฮา
‪- และการที่เชื่อว่าฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ‪- พวกเราเป็นผู้บริสุทธิ์กันหมดแหละ ที่รัก
‪บางคนก็บริสุทธิ์มากกว่า
‪แต่สิ่งที่ฉันอยากพูดจริงๆ ก็แค่ขอบคุณที่รับฟัง…
‪ขอโทษนะ แอนจ์
‪ไม่เป็นไร นี่ พวกเธอสนุกสนานกันไปนะ
‪- บาย ‪- บาย
‪ขอให้โชคดีสำหรับการแสดงคืนนี้นะ
‪ฉันรู้ว่าเรามีความเห็นไม่ตรงกัน ‪แต่ฉันก็ขอให้เธอโชคดี
‪ขอบใจ เธอก็เช่นกัน
‪จ้ะ
‪เราไม่ควรพูดคำว่า "โชคดี" ใช่ไหม
‪เพราะมันจะทำให้โชคร้ายหรืออะไรแบบนั้น ‪ต้องพูดว่า "เต้นให้ขาหักไปเลย" ใช่ไหม
‪อุ๊ยตาย
‪ให้ตายเถอะ ดั๊ก
‪ทุกครั้งเลย
‪ผมรู้เสมอเวลาเธอเดินมา แต่เธอก็ติดกับ…
‪ให้ตายเถอะ ดั๊ก
‪ทุกครั้งเลย
‪เธออยู่นี่เอง
‪ว่าไง วันนี้มีอะไรอร่อยล่ะ
‪มีอะไรแนะนำไหม
‪ผมชอบฝันถึงเชอริลซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ใจเย็น แกล เทปนี้จะอยู่กับเราไปตลอดนะ
‪เปล่า นี่ไม่ใช่เรื่องทะลึ่ง
‪ผมกำลังรอคนมาให้บริการอยู่ในร้านควีนวิค
‪เชอริลอยู่หลังบาร์
‪ทีนี้มันก็ไม่ได้ยุ่งมากเพราะวันนั้นอากาศร้อน
‪แล้วก็มีตลาดนัดเกษตรกรจัดขึ้นที่จัตุรัส
‪นั่นแหละฮะ ผมกระหายน้ำมาก ‪และพยายามจะทำให้เธอสนใจ
‪แต่เธอก็เมินผมตลอด
‪จากนั้นดร.เล็กก์ก็ถือห่วงใหญ่เข้ามาในร้าน ‪ซึ่งผมก็ได้กระโดดลอด
‪แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากเชอริล
‪ผมจึงพูดแบบขำๆ ว่า
‪"ผู้ชายคนหนึ่งจะกินน้ำสักแก้วแถวนี้ต้องทำยังไง"
‪แล้วเธอก็เอนตัวมาพูดว่า
‪"ปัดโธ่เว้ย แกรี่ ไปตายซะดีไหม"
‪คือมันหมายความว่ายังไงกัน
‪ใครจะบอกได้ล่ะเนอะ ที่รัก
‪เข้าใจยากซะไม่มี
‪ตลกดีเนอะ
‪ความฝันเหรอ
‪รัฐทางใต้ของอเมริกาที่ขึ้นชื่อเรื่องมัดพาย
‪มันคือ…
‪มิสซิสซิปปี มัดพายมิสซิสซิปปี
‪- เอ็มไอเอสเอสไอเอสเอสไอพีพีไอ ‪- เอ็มไอดับเบิลเอสไอดับเบิลเอสไอดับเบิลพีไอ
‪- อะไรนะ ‪- ของคุณอะไร
‪เอ็มไอดับเบิลเอสไอดับเบิลเอสไอดับเบิลพีไอ ‪คุณสะกดยังไง
‪เอ็มไอเอสเอสไอเอสเอสไอพีพีไอ อยู่แล้ว
‪- ทำไมสะกดแบบนั้น ‪- ทำไมคุณไม่สะกดแบบนั้นล่ะ
‪รู้ไหมว่าพวกคุณทั้งคู่เพี้ยนแค่ไหน
‪ฉันจะเขียนมันลงไป
‪แต่ฉันจะพูดว่า ‪เอ็มไอเอสเอสไอเอสเอสไอพีพีไอ
‪เอ็มไอดับเบิลเอสไอดับเบิลเอสไอดับเบิลพีไอ
‪ของคุณใส่ไม่พอดี
‪ก็ได้
‪พวกเขาจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ
‪ผมไม่ได้คัดค้านความคิดเรื่องบาร์น้ำผลไม้
‪- โดยหลักการ ‪- ใช่ คุณค้าน
‪ผมแค่คิดว่าเมื่อมีสนามเด็กเล่นสำหรับผู้ใหญ่ ‪กับหอประชุมแล้ว
‪มันก็เหลือที่ไม่มากสำหรับพื้นที่คุกจริงแล้ว
‪นั่นมันไร้สาระ เพราะฉันไม่ได้ขอหอประชุม
‪ขอคุยเป็นการส่วนตัวจะได้ไหม
‪ได้สิ ฉันจะปล่อยให้คุณคุยกันไปแล้วกันนะ
‪พูดเล่นน่ะ คุณหมายถึงคุยกับฉันอยู่แล้วล่ะ
‪ลาก่อน
‪ไปซะ เข้ามาเลย รอส มีอะไรให้ฉันช่วย
‪ฉันได้อันนี้จากแม่ฉัน
‪ฉันจำลายมือได้แต่อ่านไม่ออก
‪และเธออ่านออกแต่พูดไม่ได้ ‪แล้วฉันก็ไม่ไว้ใจคนอื่นด้วย
‪แม่… แม่เขียนมาหาฉันทำไมเหรอ ลอร่า
‪มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหรือเปล่า ‪แม่จะไม่มาดูการแสดงเหรอ
‪เพราะแม่บอกจะมา ‪และฉันก็รู้ว่าแม่อยากมามากเลย
‪เพราะฉะนั้นมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า
‪เอาละ รอส นั่งลงก่อนนะ ขอฉันดูหน่อยซิ
‪(ตอนที่แกอ่านอยู่นี้ ฉันก็ไปไกลแล้ว)
‪(และไม่ได้ขับรถบ้านเน่าๆ ด้วย ‪แต่ก็ขอบใจที่ให้เงิน)
‪(ไอ้ลูกที่ทำขายขี้หน้า)
‪มันแย่ไหม
‪แม่จะมาดูการแสดงไหม
‪ไม่จ้ะ
‪ทำไมล่ะ
‪ให้ฉัน…
‪ให้ฉันอ่านให้ฟังดีไหม
‪"รอสที่รัก
‪แม่ได้รับเงินแล้ว ขอบคุณนะ
‪แต่แม่ไม่ได้เอาเงินไปซื้อรถบ้าน"
‪อะไรนะ
‪"แม่ขอโทษ แม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ
‪แม่ให้รายละเอียดไม่ได้ ‪แต่แม่ต้องจากไปเพื่อประโยชน์ของเราทั้งคู่
‪แม่หัวใจสลาย ‪ที่ไม่สามารถไปดูการแสดงของลูกได้
‪แต่แม่รู้ว่าลูกจะแสดงเก่งสุดๆ"
‪(แกไม่เคยเป็นลูกสาวที่ฉันต้องการ)
‪"ดังนั้นจงร้องเพลงอย่างสุดหัวใจให้แม่นะ ‪ลูกสาวทูนหัวของแม่
‪แม่รักลูกนะ
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง แม่"
‪โธ่
‪แม่พูดแบบนั้นเหรอ
‪แม่รักฉัน
‪คือฉันก็รู้อยู่เสมอว่าแม่รักฉันนะ
‪แต่การได้ยินแม่พูด นั่นเป็น…
‪นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย
‪นี่คือทุกอย่าง
‪ฉันจะเก็บมันไว้ตลอดไป
‪อยากเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังไม่ไหวแล้ว
‪ให้พวกเขาดู ให้พวกเขาอ่าน
‪แม่ฉันรักฉัน
‪จ้ะ ที่จริงนะ รอส
‪ฉันจะต้องเก็บมันไว้ก่อนสักพัก
‪มันเป็นเรื่องของข้อปฏิบัติที่น่าเบื่อน่ะ
‪เอาไปผ่านขั้นตอนนั่นนู่นนี่
‪- แล้วคุณถึงจะเอาคืนไปได้ ‪- ได้โปรด
‪ฉันจะดูแลมันเป็นพิเศษ ฉันสัญญา
‪ขอบคุณ ลอร่า
‪ด้วยความยินดี
‪แม่ฉันรักฉัน
‪"ถึงรอส
‪ตอนที่แกอ่านอยู่นี้ ฉันก็ไปไกลแล้ว
‪และไม่ได้ขับรถบ้านเน่าๆ ด้วย ‪แต่ก็ขอบใจที่ให้เงิน
‪ฉันจะตัดของไร้ค่าทิ้ง แกมันคือคนไร้ค่า
‪และฉันก็จะไม่ไปดูการแสดงงี่เง่าของแกด้วย
‪ไอ้ลูกที่ทำขายขี้หน้า"
‪ทีนี้ก็เร็วขึ้น เร็วขึ้น
‪เราวิ่งเร็วมาก เราวิ่งเร็วมาก
‪"แกไม่เคยเป็นลูกสาวที่ฉันต้องการอยู่แล้ว
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง แม่"
‪นักโทษของฉันส่วนใหญ่มีชีวิตที่เลวร้ายมาก
‪พวกเธอมาจากสภาวะแวดล้อม ‪ที่เกินจะจินตนาการ
‪ซึ่งฉันไปเปลี่ยนอะไรไม่ได้
‪แต่ขณะที่พวกเธออยู่ที่นี่กับฉัน ‪การเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นได้
‪ไม่มีประโยชน์ที่รอสจะได้ยิน ‪คำพูดหยาบคายจากแม่ของเธอ
‪มันคือการเปลี่ยนเรื่องเล่าใหม่หมด ‪บางครั้งก็คือการทำแบบนั้นจริงๆ
‪ฉันต้องต่อสู้อย่างหนัก
‪เพื่อให้ละครเพลงนี้เกิดขึ้น
‪เพื่อโน้มน้าวผู้คนว่านี่ไม่ใช่แค่นักโทษมาร้องเพลง
‪มันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น
‪มันคือการให้พวกเธอมีจุดประสงค์ ‪ความมั่นใจ และคุณค่าของตัวเอง
‪ได้มีสิ่งที่ดีในชีวิตบ้าง ซึ่งก็อาจจะเป็นครั้งแรก
‪ฉันอยากให้ผู้หญิงเหล่านี้ได้โบยบิน
‪และฉันก็หวังว่ามายา แอนเจลูจะเห็นด้วย
‪เราไม่มีทางรู้ว่าจะเจออะไร ‪จนกว่าจะมองเข้าไปข้างใน
‪คืนนี้เป็นคืนเปิดตัวแล้ว ‪เฮเธอร์สร้างผลงานกับเราได้ยอดเยี่ยมมาก
‪ฉันรู้แต่ฉันไม่อยากเชื่อเลย ‪ว่าเราต้องแสดงต่อหน้าผู้คน
‪หุบปากนะ เธอกำลังทำให้ฉันประหม่า
‪ฉันอ้วกไปสองรอบแล้ว ฉันกลัวจนขี้ขึ้นสมองเนี่ย
‪แม่เจ้า นี่เป็นสิ่งที่เจ๋งที่สุดที่ฉันเคยทำมาเลย
‪เป็นสิ่งที่เจ๋งที่สุดที่เราทุกคนเคยทำมา ‪ขอเสียงให้ผู้บัญชาการของเราหน่อย
‪- เรารักคุณนะ ‪- รักคุณนะ ลอร่า
‪เขาให้เราเชิญคนมาได้ ‪คนของเราก็จะมากันหมด
‪เยี่ยมเลย ครอบครัวเราทุกคนก็จะมาดู
‪ตามนั้นแหละ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪(แม่หัวใจสลายที่จะไม่ได้ดูการแสดงของลูก)
‪(แม่รักลูกนะ)
‪นั่นอะไรน่ะ จดหมายลาออกเผื่องานล่มคืนนี้เหรอ
‪ซึ่งคงจะเป็นงั้น ‪เริ่มทำไว้แต่เนิ่นๆ ก็สมเหตุสมผลดี
‪ไปตายซะ ดีน ไปตายซะ ‪ไปตายซะ ดีน ไปตายซะ
‪ไปตายซะ ดีน ไปตายซะ ดีน ‪ไปตายซะ ดีน ไปตายซะ
‪คุณไปตายหรือยัง ดีน คุณไปตายหรือยัง ดีน
‪คุณไปตายหรือยัง ดีน คุณไปตายหรือยัง…
‪ไปตายซะ
‪บางครั้งเราก็ต้องยอมให้เธอจริงๆ
‪เอาละ ทุกคน
‪- มาล้อมเป็นวงใหญ่เลย จับมือกัน ‪- จับมือเฮเธอร์
‪ก่อนเราจะเริ่มนะ เฮเธอร์ ‪เรามีของเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกคุณสามคน
‪เพื่อแสดงความขอบคุณ
‪คุณสละเวลาให้เราและเราก็ซาบซึ้งมาก
‪มันมีความหมายมากและเราจะไม่ลืมคุณเลย
‪(เฮเธอร์)
‪นี่คือดินปั้นรูปเจ้าโลกที่ตัดหัวออกแล้ว
‪ไม่เอาอีกแล้ว
‪(มาร์ทีน)
‪ไม่จนกว่าจะมีครั้งต่อไป
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ฉันเพิ่งตดน่ะ
‪ผมไม่โกหกหรอก ‪ผมจะสะใจเวลาที่เธอเจอเรื่องผิดพลาดในงานนี้
‪เฝ้าดูเธอขายหน้าอีกครั้ง ‪ที่นำความคิดห่วยๆ แบบเดิมๆ มาใช้ได้แย่มาก
‪(ลอร่า)
‪แต่ครั้งนี้รู้สึกแตกต่างออกไป
‪เธอพูดว่าไงนะ
‪"การฟื้นฟูผ่านความคิดสร้างสรรค์" ‪อะไรประมาณนั้น
‪ผมล้อเล่นน่ะ เธอพูดแบบนั้นนั่นแหละ
‪ซึ่งผมคิดว่าเธอพูดถูก
‪อย่าเข้าใจผมผิดนะ
‪ผมก็ยังคิดว่าเธองี่เง่าอยู่ดี แต่จะบอกให้
‪วันนี้เป็นเรื่องของชัยชนะ
‪หน้าต่างลูกกรง
‪ฉันยังรู้ว่าด้านหลังก้อนเมฆพวกนั้นมีความสดใส
‪ท้องฟ้าทุกแบบ…
‪ฉันรู้สึกประหม่าจริงๆ แต่มันไม่เหมือน…
‪- ฉันรู้เนื้อร้องทุกคำและฉันรู้… ‪- อะไรวะเนี่ย
‪ตายแล้ว ฉันฉี่ราดเหรอเนี่ย
‪ที่รัก ไม่เป็นไรนะ ถุงน้ำคร่ำเธอแตก
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อะไรนะ แต่ฉันยังไม่ถึงกำหนด
‪- ลูกจะคลอดวันนี้ไม่ได้ ‪- ขอความช่วยเหลือหน่อยได้ไหม
‪เธอกำลังจะคลอด เร็วเข้า ที่รัก ‪เราจะพาเธอออกไปนะ
‪แค่ถามเฉยๆ นะ ‪พอจะมีโอกาสที่คุณแค่ฉี่ราดหรือเปล่า
‪- คุณยังร้องเพลงได้อยู่ไหม ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪มดลูกหดตัวน่ะ
‪ถ้าคุณมั่นใจ แต่มันเหลือแค่… ‪ชั่วโมงครึ่งการแสดงก็จะเริ่มนะ
‪ฉันมั่นใจทีเดียวว่าเธอกำลังจะคลอดลูก เฮเธอร์
‪- พระเจ้าช่วย ‪- แต่เธอเล่นเป็นตัวเอกนะ
‪อย่าเพิ่งสิ มาร์ติน
‪ผมผิดเอง
‪ขอให้เด็กปลอดภัยนะ
‪- เวร ‪- เราจะทำไงดี
‪คุณจะต้องแสดงเอง
‪พระเจ้าช่วย
‪ไง เราถึงไหนกันแล้ว ชาวแก๊ง
‪ปัดโธ่เว้ย แกรี่ ไปตายซะดีไหม
‪ฝันที่เป็นจริง
‪เป๊ะทุกคำ
‪เลิกตื่นตระหนกได้เลย เฮเธอร์
‪อะไรเอ่ยมีนิ้วโป้งสองนิ้ว ‪ที่กำลังจะช่วยกู้สถานการณ์ไว้
‪คนนี้ไง
‪ไม่มีชาร์ลี ก็ไม่มีปัญหา
‪ฉันจะแสดงเอง
‪ฉันไม่รู้บทของเธอเลย ‪ไม่รู้ว่าเธอร้องเพลงอะไร
‪มันไม่สำคัญ
‪ฉันจะด้นสดให้ถึงกึ๋นกันเลยทีเดียว
‪และพวกเธอจะต้องเล่นไปตามฉัน
‪ถึงเวลาให้ฉันได้เฉิดฉาย
‪แค่ทำตามฉัน
‪ฉันตื่นเต้น
‪เมื่อมีคนมองเห็นฉัน
‪ตัวตนที่แท้จริงข้างใน
‪มองเห็นฉัน
‪และยื่นมือมาให้
‪มาคิดดูอีกทีนะ เฮเธอร์ เธอควรเล่นบทนี้
‪ตัดสินใจได้ดี วิเวียน
‪เธอช่วยเราไว้ได้
‪ฉันไม่อยากจะเชื่อเธอเลย
‪เมื่อมีคนมองเห็นฉัน
‪ตัวตนที่แท้จริงข้างใน
‪ฉันทำได้
‪เอาละ ทุกคน พร้อมกันไหม
‪ได้เวลาแสดงแล้ว
‪ดีใจที่ได้เจอนะคะ
‪วันนี้เป็นวันที่ดีมาก
‪- ห้องนี้มีแต่ผู้หญิงที่ผมชอบทั้งนั้น ‪- ใช่สิ
‪หม่าม้าเดเด้กับป้านาล่า ‪จะได้เจอโรซาไลนด์ของผม
‪- เป็นครั้งแรก ‪- ใช่
‪เราได้เห็นรูปแล้ว ‪เธอคือของขวัญจากสรวงสวรรค์
‪- ช่างเหมาะสมกับเซบาสเตียนของเรายิ่งนัก ‪- ฮาเลลูยา
‪รอส… โรซาไลนด์แสดงด้วย ใช่ค่ะ
‪ผมว่าผมจะลองดู
‪คืนนี้โชคชะตาผมอาจจะเปลี่ยน ‪แต่แสดงการสนับสนุนหน่อยก็ดีใช่ไหม
‪อย่างน้อยผมก็จะได้กลิ่นเส้นผมของเธออีก
‪- ขอบคุณที่มานะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สบายดีไหม ครับ
‪ฉันต้องไปแล้วค่ะ
‪สามสัปดาห์ที่แล้ว มันไม่มีการแสดงเลย
‪แต่ตอนนี้เรากำลังจะเริ่มการแสดงแล้ว
‪เป็นการคว้าชัยชนะมาได้แบบเกือบจะไม่รอดสินะ
‪นี่ลอร่าใช่ไหม ‪ได้ยินเรื่องของคุณมามาก ใช่ไหมเด็กๆ
‪สิ่งที่คุณทำมันเยี่ยมจริงๆ ‪พวกเราตื่นเต้นมากเลยใช่ไหม
‪ใช่ ตื่นเต้นสุดๆ รอดูแม่ขึ้นเวทีไม่ไหวแล้ว
‪คุณคือคนที่เอาชุดสวยๆ นั่นให้แม่ใช่ไหมคะ
‪เอาละ ทุกคน เราพร้อมที่จะเข้าไปกันแล้วตอนนี้
‪(17.25 น. ‪บล็อกเอ กล้อง 03)
‪นี่ถ่ายทำไม
‪ทั้งหมดกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว
‪(ต้องล็อกประตูตลอดเวลา)
‪แหม วันนี้กลายเป็นวันที่มีเรื่องน่าตื่นเต้นจริงๆ
‪แต่เราได้นักร้องคุณภาพที่เป็นใบ้มาก่อน
‪มาแสดงแทนคุณ
‪เราจึงพร้อมลุย
‪- ไม่ต้องห่วงนะ คุณไม่ได้ทำให้ใครผิดหวัง ‪- ใช่ ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น
‪การแสดงจะเดินหน้าต่อ ‪นี่… นี่ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรเลย
‪ฉันจะให้คุณสู้ต่อไปนะ ‪อีก 20 นาทีรถพยาบาลก็จะมาแล้ว
‪ขอให้โชคดีนะ สู้ๆ
‪- เราไม่มีเวลามากขนาดนั้น ‪- ใครไม่มีอะไรนะ
‪เด็กจะคลอดแล้วตอนนี้
‪เด็กคนนี้จะคลอดแล้ว งั้นฉันไม่ขวางทางแล้วกัน
‪- ลอร่า ‪- ว่าไง
‪คุณอยู่ได้ไหม
‪ได้โปรดอยู่กับฉันนะ
‪คุณหมายถึงที่นี่เหรอ ไม่ได้ไปดูการแสดงอะนะ
‪ขอร้องละ
‪ได้สิ
‪ขอบคุณ
‪ฉันรู้สึกยังไงที่ไม่ได้เข้าร่วม
‪แทบขาดใจเลยละ
‪โคตรจะ…
‪ยินดีต้อนรับค่ะ สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
‪ฉันเชอริล เฟอร์กิสัน และฉันก็ได้รับเกียรติ
‪ให้มากำกับผู้หญิงที่มหัศจรรย์เหล่านี้
‪เย่
‪เชอริล เฟอร์กิสัน
‪เราทุกคนได้เดินทางกันมายาวนาน
‪แต่ตลอดเวลานั้น ‪ฉันไม่เคยสงสัยพวกเธอเลยสักวินาทีเดียว
‪ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ‪เรามาเริ่มงานนี้กันเลย
‪สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ‪ฉันขอเสนอการแสดงของเอชเอ็มพีโวลด์สลีย์
‪เพลงจากข้างใน
‪นี่มาจากแม่ของฉัน
‪ขอโทษนะ เฮเธอร์ ใครคือเชอริลเหรอ
‪เอาละ ประจำตำแหน่งแรกเลย ทุกคน เร็วเข้า
‪เพลงจากข้างใน…
‪คุณได้ยินไหม ฉันหวังว่า ‪มันจะผ่านไปด้วยดีสำหรับพวกเธอนะ
‪คุณขังฉันไว้และลืมฉันไป
‪แต่ฉันจะไม่หนีไปไหน
‪ไม่มีทางรู้ว่าเราจะเจออะไร
‪เมื่อเรามองไปที่ที่เราค้นพบตัวเอง
‪ด้วยเพลงจากข้างใน เพลงจากข้างใน
‪คุณค้นพบตัวเองร้องเพลง…
‪เจ็บจังเลย…
‪เราเจ็บทั้งคู่ ฉันจินตนาการเอาน่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะได้ของคืนหมด
‪ฉันไปแล้วนะ
‪- ดูแลตัวเองล่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ไม่มีทางรู้ว่าเราจะเจออะไร
‪เราไม่มีทางรู้ เราไม่มีทางรู้
‪- เราไม่มีทางรู้ว่าจะเจออะไร ‪- เย่
‪เราไม่มีทางรู้ว่าจะเจออะไร ‪จนกว่าจะมองเข้าไปข้างใน
‪มาแล้ว
‪นั่น ฉันเห็นอะไรที่ใหญ่โต
‪ออกมาจากอะไรที่เล็กจิ๋ว
‪ประเด็นคือคุณต้องสู้ต่อไป
‪รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ‪และตัวตนที่แท้จริงของคุณนั้นจะสำเร็จในที่สุด
‪- ฉันเป็นคนที่ไร้ตัวตน ‪- สักวันจะไปถึงจุดนั้น
‪- ที่ถูกลืมและไม่มีใครรู้จัก ‪- จะพบเจอทางของฉัน
‪- กลัวว่าความผิดพลาดที่ฉันก่อ ‪- สักวันจะไปถึงจุดนั้น
‪- จะนิยามตัวฉัน ‪- จะพบเจอทางของฉัน
‪นิยามตัวฉัน
‪- ช่วยมองเห็นฉัน ‪- ช่วยมองเห็นฉัน
‪ตัวตนที่แท้จริงข้างใน
‪มองเห็นฉันและยื่นมือมาให้
‪จับมือฉัน จับมือฉัน จับมือฉัน
‪พาฉันออกไปจากโลกภายในของฉัน
‪ไปสู่โลกที่ฉันเป็นอิสระ
‪เพราะมีคนมองเห็นฉัน
‪นั่นแหละที่เขาเรียกว่าบัลลาด
‪เบ่งแรงๆ อีกครั้งนะ
‪เข้าใจไหม
‪เหลือเชื่อเลย มีคนกำลังออกมาจากตัวคน
‪เธอฉลาดจริงๆ สาวน้อย
‪ยินดีเสมอนะ
‪เราเห็นความดีสุดยอด ‪และความชั่วร้ายสุดขีดของผู้คนในนั้น
‪แต่เราก็มีแค่กันและกันจริงๆ
‪และถ้าคุณไม่เข้าใจเรื่องนั้น คุณก็มีปัญหาแล้ว
‪บางคนเข้าใจความสำคัญของความภักดี
‪ความเป็นหนึ่งเดียวกัน ความเป็นพี่น้อง
‪ถ้าเป็นไปได้ ‪จงเอาตัวเองเข้าไปอยู่กับคนเหล่านี้
‪และสำหรับคนที่ไม่เข้าใจพลัง
‪ของการยืนเคียงบ่าเคียงไหล่
‪ฉันก็หวังว่าพวกเขาจะได้เรียนรู้เข้าสักวัน
‪มันไม่มีคำว่าสายเกินไป
‪เพราะอย่างที่ฉันพูดเสมอ
‪จงอย่าดูถูกความดีของคนเรา
‪ไม่ใช่ความดีสิ
‪ไอ้หน้าโง่
‪ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นมีดจริง ‪ทำไมมันถึงเป็นมีดจริงล่ะ
‪อยากอุ้มไหม
‪เอาละ ใช่เลย
‪จ้ะ หนูเป็นสิ่งพิเศษใช่ไหมล่ะ
‪ลอร่า คุณต้องมากับผมนะ
‪ดีน
‪เธอเป็นเด็กผู้ชาย
‪เดี๋ยวนี้ ลอร่า
‪คุณเป็นเบอร์สองของฉัน จัดการเองไม่ได้เหรอ
‪ไม่ใช่ครั้งนี้
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันอยากให้คุณได้เลี้ยงเขา
‪- อะไรนะ ‪- คุณจะเลี้ยงเขาได้ดี
‪นี่วิคกี้
‪- เราไม่มีปัญหากันนะ ‪- ใช่
‪คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย