NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
MIASTO W OGNIU
Sam?
Sam!
Pa, tatku. Do zobaczenia w 2003.
Szczęśliwego Nowego Roku.
O Jezu.
- Cześć. - Cześć.
- Twój tata mnie chyba nienawidzi. - Nie ciebie, tylko Sylwestra.
Bardziej nienawidzi tylko 4 lipca.
Ale mówiłaś, że robił fajerwerki.
To nie jak nienawiść księgowego do podatków?
Nie zawsze taki był.
Włosi dostają duże fuchy w mieście, a on radził sobie dzięki mniejszym.
Ale teraz każdy tnie koszty.
Do dupy. To jak zwolnić Św. Mikołaja, bo znalazł się ktoś inny,
kto potrzebuje połowy reniferów, by dostarczyć prezenty.
Tak, właśnie.
Gdyby Mikołaj był alkoholikiem z wysokim cholesterolem.
Swoją drogą, to dziwne, że nie jest.
Myślę, że tata skrycie chciał stracić pracę.
Zawsze obwinia się za to, że mama odeszła
i nigdy nie dość mu kar, rozumiesz?
Tak. Martwię się, że to samo stanie się z moją mamą.
No bo... gdyby zabrać jej rozpacz, to co by zostało?
Poza martwieniem się o mnie.
Nie musi się martwić, bo jesteś w dobrych rękach.
- Obejrzymy fajerwerki z dachu. - Dobra.
- Z paroma wzmacniaczami, oczywiście. - Co przez to rozumiesz?
Nie wiem jak ty, Charles, ale ja mam dość rzeczywistości.
Nie. Właśnie o coś takiego martwiłaby się moja mama.
Wszystkiego nie musisz jej mówić.
No i brałeś już grzybki, nie?
Oczywiście.
O Boże, Charles, mnie nie musisz okłamywać, jasne?
Nigdy nie będę cię osądzać.
W pełnym krętaczy świecie, w którym ludzie kochają nas i porzucają,
tylko my będziemy wobec siebie szczerzy.
Dobrze?
Tak, dobrze.
Jedźmy.
Jedziemy!
2003!
Szczęśliwego!
Oż kurde!
Co nie?
Rozumiesz to?
- Rozumiem. - Tak, rozumiesz.
Charles...
Muszę ci coś powiedzieć.
Co tylko chcesz.
Potrzebuję wody.
Tak, wody.
Przyniosę ci... Woda to świetny pomysł.
Chodźmy po wodę.
Zaraz wrócę, dobrze? Zostań tu.
Sam?
- Co jest, kurwa? - Cześć, Sol.
Co ty jej zrobiłeś?
- Ja? Nie. - Nie.
- To mój kolega. - Co wzięła?
Zjadła pizzę, wypiła czekoladę i coś, co miała w piersiówce, a potem...
Trochę... Dużo grzybków.
- Ze dwa razy tyle co ja. - Dobra.
Musi być świadoma. Na dole jest prysznic. Zaprowadź ją.
Dobra, jasne.
- Już! - Dobra. Gotowa?
Szczęśliwego, Sol.
Dobra.
Już prawie północ.
Mówię, że już prawie północ!
Dziękuję wam za przyjście.
To ważne, żeby ludzie wspólnie świętowali.
W ten sposób tworzymy rytuał. Społeczność.
Kurwa, tak zaczniemy rewolucję.
Powoli.
Jako sąsiedzi, przyjaciele, artystyczni współpracownicy...
Ta łazienka na pewno nie ma pozwoleń, ale ten duży radził cię ochłodzić.
- Chodźmy do środka. - Muszę usiąść.
- Tutaj? - Muszę usiąść.
Dobrze, przepraszam.
Kto znalazł się w tym mieście, ten chce tworzyć.
Chce coś osiągnąć.
Chce być kimś!
- Charles. - Spokojnie.
Zajmę się tym. Spokojnie.
- Sam, zrobię to. - Dziękuję.
Proszę.
Musisz zacząć od góry. Są skórzane.
- Co? - Zacznij ściągać wyżej.
- Tutaj? - Tak.
Dobrze... Mogę... Przepraszam.
- Możesz złapać? - Już.
Zamykasz oczy?
Popatrz na mnie, Charles.
- Ciągnij. - Co?
Chcę tylko, żebyś czuła się komf... dobrze.
Dobrze, po prostu...
To miasto nas potrzebuje. Tak samo, jak my jego.
Tak jest.
Możecie być kimkolwiek, kim, kurwa, zamarzycie.
Niech 2003 będzie rokiem, w którym odbierzemy to, co nasze.
Spalmy to miasto na popiół.
Charles, nie mogę rozpiąć topu.
- Mam ci pomóc? - Możesz... Tak.
O tutaj. Tak.
Tylko...
Dobrze, już.
- Dzięki. - Proszę.
Dziesięć!
Dziewięć!
Pięć! Cztery!
- Charles, gdzie jesteś? - Tutaj. Wszystko gra?
Jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Mówiłam, że się tobą zajmę,
ale to raczej ty zajmujesz się mną.
Nikt tego nigdy nie robił.
To miłe.
Jesteś naprawdę miły, Charlie.
Lubię się tobą zajmować.
Sam?
Mówiłaś, że mogę powiedzieć ci wszystko.
Muszę ci powiedzieć, że cię kocham.
Nie stój tak. Szybko.
Raz, dwa i...
KOŚCIÓŁ ŚW. MARII
TO TEGO ZNAKU SZUKASZ
Dave, mówi Regan.
Oddzwoń, proszę, kiedy tylko dostaniesz tę wiadomość.
Chodzi o mojego ojca.
To pilne.
Nagraj wiadomość. Po zakończeniu
rozłącz się lub wciśnij jeden.
Alan,
mam nadzieję, że to nadal twój numer i przeprosiłabym, że ci przeszkadzam,
ale najwyraźniej tak nie jest,
bo tak jak dziewięcioro pozostałych członków naszego zespołu prawniczego
nie odbierasz telefonu.
Oddzwoń albo powiedz komuś innemu, żeby to zrobił.
Potrzebuję pomocy.
Nie wiem, jak to się robi,
jak to działa ani czy działa, ale...
wiem, że nie mogę jej stracić.
Proszę, Boże, usłysz moją modlitwę.
Lubię dawać tu wszystkim trochę czasu na osobności,
żeby zobaczyć, co się stanie. Winni zwykle zasypiają.
Nie ma na to szans.
Jestem niewinny i nakręca mnie adrenalina i niepokój.
Uwielbiam, jak podejrzany od razu mówi, że jest niewinny.
To bardzo wiarygodne.
Podejrzany? Myślałem, że jestem świadkiem.
Panie Goodman,
czemu znaleźliśmy pana zakrwawionego, z narkotykiem,
nad dziewczyną z dziurą w głowie?
Jeśli tak to ująć...
Zanim zaczniemy, muszę spytać...
- Chce pan prawnika? - Nie o siebie.
O dziewczynę. Przeżyje?
Nie wiem. Nie wygląda to dobrze.
Jeśli jest pan religijny, nie tak jak ja, powiedziałbym, że to czas na modlitwę.
Panie Yeung.
McFadden, wydział zabójstw Manhattan Północ.
Pracuję nad sprawą pańskiej córki.
Zabójstw? Ale ona żyje.
No tak...
ale jeśli coś się zmieni,
nie chcemy niczego pominąć.
Dzięki temu dostaje pan lepszych detektywów.
Nie chciałby pan tych partaczy z wydziału brutalnych przestępstw.
Wiem, że to trudna chwila, ale mogę zadać panu parę pytań?
Pół grama heroiny w marynarce. Zakładam, że pan kupował, nie sprzedawał?
Co? Ani to, ani to.
Jak mówiłem, to nie mój garnitur i nigdy nie brałem narkotyków.
Nigdy?
No dobrze, paliłem trawkę. W zasadzie to dzisiaj.
- Czyli był pan na haju? - O Boże.
Nie. Prawie się nie zaciągałem. Chciałem tylko wyjść na fajnego.
Byłem na przyjęciu u Hamiltonów-Sweeneyów.
Może pan o nich słyszał.
Raczej nie.
Mój współlokator William... to było przyjęcie jego ojca,
choć go tam nie było.
Williama też nie. Nie utrzymuje z nimi kontaktu.
Nie miałem garnituru, który nadawałby się na takie przyjęcie.
„Letnia biel” według zaproszenia.
Pożyczyłem garnitur Williama.
Czyli jego marynarka, jego heroina. Wiedział pan o jego nałogu?
Mówił, że to przeszłość.
Naiwnie mu uwierzyłem.
To typowe dla nałogowców. Kłamią tak łatwo, jak oddychają.
Ale ja nie kłamię.
Tak jak mówiłem, czekałem na autobus.
Ona czekała na coś albo kogoś innego.
Kiedy wróciłem, już jej nie było.
Poszedłem za tamtym odgłosem do parku,
znalazłem ją i zadzwoniłem po was.
Powiedzmy, że jest pan dobrą duszą ze złym wyczuciem czasu.
To jeszcze nie zwalnia pana z podejrzeń.
Sprawdziliśmy, czy nie ma na panu resztek prochu. Mamy odciski.
Potrzebuję też numeru telefonu i adresu.
Proszę nie kłamać. Będę sprawdzał.
I proszę nie wyjeżdżać. Do rozwiązania sprawy
pozostanie pan podejrzany
- o usiłowanie zabójstwa. - Dziękuję, panie detektywie.
Mam nadzieję, że znajdziecie sprawcę.
Rozmawialiśmy tylko chwilę,
ale wyglądała na dziewczynę, która ma po co żyć.
Obudź się, synu. Dzień dobry.
Jezu.
Przepraszam. To nie jest miejsce dla mnie.
To boży dom, miejsce odpowiednie dla każdego.
- Nawet go nie zamykamy. - Jestem Żydem.
Jestem adoptowany
i kiedy rodzice mi powiedzieli, to od razu uznałem,
że nie jestem wybrany. Odparli, że oni mnie wybrali,
ale bez urazy dla Weisbargerów z Flower Hill, Long Island,
w sensie biblijnym to nie to samo.
Co cię tu sprowadza?
Stało się coś strasznego i nie bardzo wiem, co robić.
Chcę wiedzieć, czy żyje, ale część mnie
wcale nie chce wiedzieć, bo jeśli nie żyje, to...
Nie wiem, co zrobię.
Jeśli...
Jeśli nie przeżyje, to ja też nie przeżyję.
Czy to w ogóle ma jakiś sens?
Przepraszam, za dużo by wyjaśniać.
Cate, możesz ściszyć?
Jest bardzo głośno i boli mnie od tego głowa.
Albo masz kaca.
Skąd w ogóle wiesz, co to jest?
Czyli przyznajesz?
Niczego nie przyznaję.
Wybacz opóźnienie. Twój ojciec śpi i nie chcę mu przeszkadzać.
- Czeka nas lot. - Rozumiem,
ale właśnie dlatego dzwonię.
Czy Amory albo Felicia z nim rozmawiali?
Bo musi coś wiedzieć, zanim wyląduje.
Nie rozmawiali. A lekarze odradzają niepotrzebny stres.
Niestety ten stres jest potrzebny.
Im więcej czasu dostanie, tym lepiej, więc jeśli możesz go obudzić
i podać do telefonu, będę wdzięczna.
Przykro mi, ale nie mogę. Porozmawiasz z nim, kiedy wróci.
Rozłączył się. Ten skurwysyn się rozłączył.
Nie wywalaj tak na mnie oczu.
Myślałem, że mówisz do mnie.
- Do kogo mówiłaś? - Poczekaj, Will.
Hej. Przepraszam, nie mogłem...
Nie dotarłem wczoraj. Coś mnie zatrzymało.
Nie tłumacz się. Jesteś tchórzem, jasne.
Chciałabym móc zadzwonić do kogoś innego,
ale kiedy ojciec wróci dziś z kliniki,
od razu postawią go w stan oskarżenia.
Co?
- Za co? - Oszustwo.
Co... To przestępstwo federalne.
Tak. Najwidoczniej można za to dostać 20 lat.
A musimy opłacić kredyty za budynki przy Piątej Alei,
więc jeśli banki nam odmówią, możemy stracić wszystko.
Twój ojciec nigdy nie postąpiłby nieuczciwie.
Oczywiście. Nie celowo.
Wiesz, jaka jestem staranna,
ale nie widzę wszystkich papierów z jego podpisem.
Nawet nie wiem, czy o tym wie,
czy będzie całkowicie zaskoczony.
Co myśli o tym Amory?
Nie wiem. Nie mogę się dodzwonić.
Prawnik mi przekazał, że wszystkim się zajęli
i powinnam zostać w domu, ale nie mogę.
Wiem, że to nie twój dzień, ale gdybyś mógł... Dzieci...
O Boże, jasne, że je wezmę. Chociaż tyle mogę.
Nie gadaj.
Przyznam, że nie zobaczą mnie w najlepszej formie.
I tak w lepszej niż moja.
Kiedy już się upijałaś, to zawsze elegancko.
Przyjedź jak najszybciej, dobra?
Jasne.
Kurwa.
- Parsa. - McFadden.
Pani detektyw, jakieś wieści?
Musisz wiedzieć, że nienawidzę szpitali.
Jasne, jak każdy. Jak dziewczyna?
Żyje.
- A ojciec? - Wrak człowieka.
Sam jest całym jego życiem.
Kiedy miała 11 lat, jego żona wyjechała do Kalifornii.
Kontakt się urwał. Masakra.
Domyśla się, co mogła robić w parku?
Nie. Sam była dobrą studentką.
Dostała stypendium na NYU i prowadzi życie w mieście,
a ojciec ma własne problemy.
Produkuje fajerwerki, ale interes nie idzie za dobrze.
Fajerwerki?
Sam robi zdjęcia, pisze, interesuje się nową muzyką z klubów.
Jadę na róg ulicy 8 i University Place.
- Przyjedź. - Po co?
Ma tam akademik i współlokatorkę.
Dobra, do zobaczenia.
Jezu. Co jest, kurwa?
Cześć.
Czy to krew?
- Tak, to krew. - Wszystko dobrze?
To nie moja krew, jeśli o to pytasz.
Ale w ogólniejszym sensie wcale nie jest dobrze.
Jezu, Merce.
Poszedłem wczoraj na przyjęcie do Hamiltonów-Sweeneyów.
Twojego ojca nie było, ale poznałem demonicznego brata.
Bardzo adekwatna ksywa.
Ale najciekawsze wydarzyło się później,
kiedy znalazłem w parku postrzeloną w głowę dziewczynę.
Aresztowano mnie jako podejrzanego o usiłowanie zabójstwa.
Przestań... Mówisz poważnie?
Jak gliny mogły uznać, że kogoś postrzeliłeś?
Pewnie w 90% przez rasizm,
a w 10% przez pół grama heroiny, którą znaleźli
w twojej ślicznej marynarce,
którą zatrzymali, bo jest teraz dowodem.
Przykro mi, że tak minęła ci noc,
ale nie trzymałem swoich prochów w twojej marynarce.
No i od lat nie nosiłem tego jebanego garnituru.
Miałeś go na kolacji w Minetta Tavern w zeszłym tygodniu!
Mówiłeś mi, że rzucisz heroinę!
Pod takim warunkiem się wprowadziłem!
No cóż, tak działa uzależnienie.
Gdybyś nie poszedł na przyjęcie za moimi plecami,
nic by się nie stało.
Czyli zamierzasz zacząć inną kłótnię, żebyśmy nie musieli skończyć tej?
Jak zawsze, kiedy czujesz presję!
Nie lubię czuć presji!
Chciałem, żebyś poszedł ze mną.
Nie. Posłuchaj mnie, dobrze? Nie chciałem iść.
To moja rodzina. Moje zaproszenie.
Mój garnitur. Moja, kurwa, heroina.
Gdybyś...
Gdybyś przestał się tak ciągle mną interesować...
Dokąd idę, co robię, skąd pochodzę,
co sobie wstrzykuję... Moglibyśmy mieć piękne życie.
Właśnie dlatego nic ci nie mówiłem.
Bo wiem, jaki jesteś krytyczny.
- Nie krytykuję cię. - Nie?
Coraz bardziej się martwię o twoje zdrowie i nasz związek!
Nasz związek. Dobra.
O coś cię spytam. Jak możesz robić taki problem z czegoś,
o czym nawet nie wiedziałeś, że się dzieje?
Nie.
To pokręcona logika.
Cholera, naprawdę jesteś artystą
Może gdybyś był bardziej kreatywny, to byś zrozumiał.
Wiesz co? Czuję, jak przepełnia mnie kreatywność.
Naprawdę sobie idziesz?
Tak, naprawdę.
Będziesz tu stał? Serio? Myślisz, że nie mogę cię przesunąć?
- Możesz... - Serio?
...ale obyś zrezygnował.
Sztywny jak deska, mocny jak skała.
Przepraszam.
Jestem po prostu zmęczony.
Wiem.
To choroba.
Wiem.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Mamusiu!
O co chodzi, skarbie?
Ten niebieski ptak, którego widzieliśmy, nie żyje.
Nie dotykaj go. Ma pełno zarazków.
Wątpię. Jeszcze nie ma smrodu ani much,
więc zdechł niedawno.
Dobrze, techniku ptasiej kryminalistyki.
Na pewno jest martwy? Może po prostu śpi?
Na pewno. Zastrzelono go.
Zastrzelono?
Proszę zobaczyć. Kula przestrzeliła mu brzuch.
Kto strzela do pięknych ptaków?
Nie wiem, skarbie, ale powinniśmy chyba się go pozbyć.
Will, przyniesiesz jakieś pudełko, żebyśmy mogli go schować?
To tylko głupi ptak, nie potrzebuje pogrzebu.
Właśnie że potrzebuje. Poszukam kwiatka.
Proszę. Może być też gazeta. Żebym nie musiała go dotykać.
Skąd w Brooklynie papuga?
To nie papuga, tylko szyszak.
Uciekł pewnie z zoo w Bronksie.
- Ile masz lat? - Dziesięć.
Will ma 12.
Kiedyś był taki sam.
Zaciekawiony światem.
Dziękuję.
- To on? Will? - Tak.
Wiesz, że Wenus to jedyna planeta, która obraca się w inną stronę?
Hej, tęskniłem.
Co to? Kwiatek?
NASTOLATKA POSTRZELONA
- Dla mnie? - Tak.
- Hej. - Cześć.
A „dziękuję”?
Żartuję. Jezu. No weź.
- Will jest tam. - Hej, młody.
Co z nim?
To co zawsze.
Hej, twój tata dziś przylatuje,
- więc wczoraj go nie było? - Nie.
- Nie gadałaś z nim? - Jeszcze nie.
Dobra, to co robimy?
O Jezu.
Charles,
- gdzie jesteś? - Tutaj.
Sam, obudź się. Proszę.
- Hej. - Cześć.
Cześć. Spodziewałam się ciebie dopiero po lunchu.
Podasz mi mleko?
Oczywiście.
Wszystko dobrze u Mickeya?
Tak, po prostu...
Obudziłem się wcześnie i nudziło mi się, więc przyszedłem do domu.
Mogę to wziąć?
STRZAŁY W PARKU TŁUMIĄ FAJERWERKI
BRAK TROPÓW
48 GODZIN PO WYDARZENIU SPRAWA NIEROZWIĄZANA
NYE CZEKA!
DOM STUDENCKI
Wiesz, dokąd mamy iść?
Z kim musimy porozmawiać?
Nie mam pojęcia, jak działają akademiki.
Mieszkałam w domu, zaliczyłam Mohawk Valley i prysnęłam.
Popytamy i znajdziemy jej pokój.
Dobra.
Dziękuję.
ZOSTAW WIADOMOŚĆ DLA LEILI I SAM
HEJ, LEILA, PRZYJDŹ DO OGRODU W PARKU O 14.00
- Co się stało? - Kto mówi, że coś się stało?
Możemy wejść i zadać parę pytań?
Tak.
Kiedy ostatnio widziała pani Sam?
Ze dwa tygodnie temu?
Obie postanowiłyśmy zostać na lato, ale ona bywa tu przelotnie.
Mam praktykę w bibliotece, więc w tygodniu mnie nie ma.
Jej nie ma przez większość nocy i weekendów.
Tak? Dokąd chodzi?
Mnie nigdy nie zaprosiła,
ale często chodzi na koncerty.
Ma znajomych w jakimś zespole.
Pamięta pani jego nazwę?
Nigdy o nich nie słyszałam, ale to coś po łacinie.
Coś jak carpe diem, ale nie to.
Za wiele tu nie ma.
Na początku miała więcej,
ale z czasem rzeczy ubywało, a teraz prawie tu nie sypia.
Gdzie według pani sypia?
Wspominała o kimś konkretnym?
Nie, ale Sam niewiele mi mówi.
Zrobiła coś?
Myślisz, że ten muzyczny trop ma sens?
To nasz jedyny trop, więc jasne.
Pandziara spytała, czy Sam była winna,
a nie, czy coś jej się stało. To coś o niej mówi.
Albo o pandziarze. To taki typ krytykantki.
Dobra, już jadę.
Masz żonę?
Na razie. A ty?
Jak to ja? Pytasz, czy mam żonę?
To nie była moja żona, tylko śledczy.
Czekają na miejscu zbrodni.
Felicia, poczekaj w aucie. Zaraz przyjdę.
Bill zaraz ląduje. Nie możemy się spóźnić.
Obiecuję, że ciebie zobaczy najpierw.
Straszna sprawa wczoraj w parku. Tragedia.
Słyszałem, że to była młoda dziewczyna. Co za bestia...
Swoją drogą, jestem ciekaw,
czy Keith Lamplighter przyszedł na przyjęcie.
Nie przypominam sobie.
Sprawdzę.
Wygląda na to, że nie.
Ciekawe, co go powstrzymało.
Pewnie miał lepszą ofertę. Miłego dnia.
Tatusiu!
- Hej! - Kochanie!
Nie wiem, co słyszałeś,
ale musimy z nimi jechać.
Pani może jechać za nami.
- Zakładacie mu kajdanki? - Co się dzieje?
Myślicie, że ucieknie?
O cokolwiek chodzi, jestem niewinny.
Wiem. Oczywiście.
Musimy to wyjaśnić,
ale trochę to potrwa.
Ale ja chcę wiedzieć. To pytanie.
Mogę z nim jechać? Żeby wszystko wyjaśnić?
My możemy wyjaśnić.
Do zobaczenia, skarbie.
Możecie na niego uważać?
Wiedziałeś o kajdankach.
Musieliśmy pójść na kompromis.
Zgodzili się na prywatne oskarżenie, żeby nie musiał siedzieć w areszcie.
Założyli kajdanki starszemu człowiekowi. Pojebało cię!
Wiem, że jesteś zła.
- Jak to wygląda? - Sam dobrze wiesz.
W parku jest zawsze trudno. Dużo ludzi, śmieci i liści.
Chyba coś mamy!
Świetne znalezisko do jakiejś innej sprawy.
To broń sprzed 20 lat, a naszą ofiarę postrzelono kalibrem 38, nie 45.
Przejdę się.
Hej! Ratuj miasto. Olej Bloomberga.
Halo?
Ty dupku, to przesada.
Nie trzęś dupą.
Sorry, ale nie chcę umierać.
- Nie umrzesz. - No to stracić dłoni.
Zamknij się i podpal to już.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale...
Kto cię tu, kurwa, wpuścił?
- Charlie? Co tu robisz? - Zostaw to! Kurwa!
Zadziałało, kurwa.
Zadziałało, kurwa!
To było piękne.
- Kurwa, Nicky! - Zadziałało.
Jezu.
- Nie powinno cię tu być. - Sol, nie.
Mogę to wyjaśnić...
Niech zgadnę. Masz nową sprawę.
Tak, usiłowanie zabójstwa. Nastolatka w parku.
Jakiś skurwiel strzelił jej w głowę.
O Boże, co za ludzie.
Hej, muszę kończyć.
Kurwa, ale śmierdzi.
Hej, masz coś?
To ci wygląda na łacinę?
Carpe, kurwa, diem.
Napisy: Marzena Falkowska