NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
MIASTO W OGNIU
Sam ciągle tu bywała. Nikt tak nie kocha muzyki.
Dla Sam to religia.
Nieważne, jaki jest tłum, zawsze dotrze na przód.
Nie przegapiła żadnego koncertu. Każda noc była lepsza niż poprzednia.
Czwartego lipca grał tu zespół o nazwie Ex Nihilo.
Widział pan Samanthę?
Tak, ale nie została na koncert, co było do niej niepodobne.
Musiała mieć coś ważnego.
Mówiła, że jedzie na północ, ale wróci.
Ale potem jej nie widziałem. Nic jej nie jest?
Czy Samantha przyszła sama?
Z takim chłopaczkiem.
Wszedł. Nie wiem, kiedy wyszedł.
Dżinsy rozmiar 28? Typ, który mógł się zsikać?
To by pasowało.
Opisałby go pan portreciście?
Na pewno zapamiętuje pan twarze.
Ale nie gadam z glinami.
Proszę przyjść na komisariat. Nikt nie musi wiedzieć.
Hej, Charlie. Obudziłeś się.
Raczej odzyskałem przytomność, po tym, jak znokautował mnie twój chłopak.
Sol wcale cię tak mocno nie uderzył.
Wierz mi. Byłeś chyba głównie zmęczony.
Nie mam też swojego telefonu i portfela.
Porwaliście mnie?
Jeśli chcecie okupu,
moja mama nie ma kasy.
Bez kitu. Nie wyglądasz na łakomy kąsek.
Chcemy tylko spytać, co wczoraj widziałeś.
Niczego nie widziałem.
Wiemy, że to nieprawda.
Chodzi mi o to, że tego, co widziałem,
nie zrozumiałem i chętnie to zapomnę.
Tak? A po co się tu w ogóle wkradłeś?
I możesz to, kurwa, zostawić,
zanim wyrwę ci to z chudych łap i wsadzę w dupę.
Wcale się nie wkradłem. Przyszedłem po pomoc.
Jaką pomoc?
Słyszeliście o Sam?
Naszej Sam?
W Central Parku postrzelono dziewczynę.
Co?
Postrzelono Sam.
Jest cała?
Tak, żyje.
Jest w śpiączce.
Ale byłem wtedy w parku. Znalazłem ją.
Cholera, Charlie. Widziałeś coś jeszcze?
Tak.
Stał nad nią jakiś facet.
Wyglądał na zdenerwowanego,
ale raczej jakby ją znalazł, niż skrzywdził.
Sam nie wiem. Usłyszałem syreny i uciekłem, ale...
Miała...
dziurę w czole.
Wszędzie była krew.
Gdybym był tam na czas, gdybym tylko...
Zamiast tego tańczyłem, kradłem alkohol i ćpałem.
Chciałem mieć co jej opowiedzieć.
Lubi dobre opowieści.
Czemu tu przyszedłeś?
Nie wiedziałem, dokąd iść.
Przecież znacie Sam.
Prawda?
Możecie wiedzieć, czemu ze mną przyszła, a potem poszła.
Czemu zostawiła mnie w klubie
i poszła gdzieś, gdzie ją postrzelono?
Proszę, musicie mi pomóc.
Nikogo więcej nie mam. Moja mama da mi szlaban na zawsze.
Mój terapeuta powie mi, że próbuję uratować Sam,
bo nie mogłem uratować taty...
Co się z nim stało?
Zginął...
Zginął w wieży północnej.
O kurwa.
Charlie?
Dobrze, że tu przyszedłeś. Rozgryziemy to.
Nie wierzę, że dałem się namówić.
To Bruno. Uwielbiasz go.
Bruno sam się uwielbia. To mój marszand.
Zależy mu tylko na sztuce, którą może sprzedać.
I przyprowadził Jenny.
Bywalczynie galerii są do dupy.
Schlebiają ci i nazywają geniuszem.
To straszne.
- Jak leci? - Hej.
- Ale fryz! - Przestań.
- Zrobiłeś to sam czy ktoś ci pomógł? - Proszę.
- Czysty profesjonalizm. - Tak.
Wiesz, jaki jest z nim problem? Wyjaśnię ci to, Mercer.
Proszę. Dobrze zna moje wady.
Miał za duży talent.
Co za tragedia.
- Przestań. - To okropne.
Nie, naprawdę.
Wszystko mu się udawało bez żadnego wysiłku.
Urodził się w bogatej rodzinie. Nie musiał pracować.
Kiedy mu nie idzie, widzi to jak porażkę,
a nie część procesu.
Dobra, terapia.
To nie jego wina.
Jedyna płyta jego zespołu zdefiniowała pokolenie.
Rzucił muzykę dla malarstwa
i jego pierwsza wystawa trafiła do Art Forum.
I każdy kolekcjoner od Miami do Pekinu walczy o jego prace.
Jest jednak mały problem...
Zaczyna się.
Czekają, ale sztuki już nie ma.
Będzie. Sztuka będzie.
- Potrzebuję paru miesięcy... - Zawsze to mówisz
i przekazuję to nabywcom, ale kiedy nic nie ma, wychodzę na kłamcę.
- No... - W sumie
to ja rozmawiam zwykle z klientami.
Musisz mieć coś do pokazania.
Spędza cały czas w pracowni. Codziennie jest tam kilka godzin.
Pracuję nad czymś, tak.
Mam pomysły. Może raczej koncepcje.
Nie mogę się doczekać, aż osiągną swój potencjał,
ale, jak mówiłem, potrzebuję trochę więcej czasu.
Nie. Słuchaj, nie ma już czasu.
Proszę. Ludzie zaczynają pytać, czy nie umarłeś.
Co za dranie. Hej! Im bardziej odroczony popyt,
- tym wyższa będzie cena. - Jest zbyt skromny.
Nic, co tworzy, mu się nie podoba.
Dobrze, my to ocenimy.
Ben.
- Co to znaczy? Co ty robisz? - Wychodzimy.
- Dokąd? - Do pracowni.
Wszyscy musimy zobaczyć to, co tworzysz.
Ale najpierw wypiję espresso.
Jesteśmy tu, bo ci kibicujemy.
Kochamy cię, William.
- Coś jeszcze? - Nie.
- Chodźmy. - Idźcie złapać taksówkę.
Zaraz przyjdę. Skoczę do toalety.
Moja mama ma lęki nocne. Sny, w których umieram.
Trudno jej nawet puścić mnie do szkoły.
Dlatego nie znosiła Sam,
bo Sam wciągała mnie do świata.
Do swojego świata, który nie jest raczej pozbawiony ryzyka.
Ziścił się więc najgorszy koszmar Ramony Weisbarger,
tyle że jego bohaterką była Sam.
Także przeze mnie.
Myślisz, że mógłbyś ją ochronić?
- Powalić gościa ze spluwą? - Nie.
Ale przyjąłbym na siebie kulę, gdybym tam był.
Poczucie winy.
Dlatego nosisz to przy sobie.
BIBLIA
Prorok Charlie.
Nie. Nawet jej nie czytałem.
Nawet nie wiem, czy bym w to uwierzył...
ale zakładam, że jest w niej coś o przebaczeniu.
To tego teraz potrzebujesz?
Tak, że brak mi tchu.
Charlie. Zamknij oczy.
Pomyśl o Samancie. Niech wypełnią cię myśli o niej.
A teraz otwórz oczy.
Popatrz na mnie. Nie odwracaj wzroku.
Według Biblii grzesznicy, którzy odczuwają skruchę,
zostaną obdarzeni łaską, a ich występki zostaną wybaczone.
Nieważne, co i dlaczego zrobiliśmy.
Takie jest boskie prawo.
Nie jestem księdzem.
Po prostu uważałem w szkółce niedzielnej.
Ale poza tobą jestem tu tylko ja,
co znaczy, że rozgrzeszenie przypada mnie.
Charlie Weisbargerze, rozgrzeszam cię.
Jesteś rozgrzeszony.
Młody, wypadek Sam nie jest twoją winą, słyszysz?
Powiedz to.
- Wypadek Sam nie jest moją winą. - Z przekonaniem.
- Wypadek Sam nie jest moją winą. - Wstań i krzyknij to.
- Wypadek Sam nie jest moją winą. - Krzyknij.
- Wypadek Sam nie jest moją winą. - Głośniej!
Wypadek Sam nie jest moją winą!
To przestrzeń teoretyczna.
Dopiero zaczyna drogę do bardziej namacalnej formy.
Znak stopu?
To był znak stopu, a teraz jest znakiem „spotu”.
No już.
Wyobraźcie sobie, że widzicie to na ulicach Nowego Jorku.
Tak, bo tylko na ulicach
ktokolwiek zobaczy to gówno.
Masz cokolwiek innego?
Nic tak zaawansowanego jak to.
Zaawansowanego jak znak „spotu”? Nie rozumiem, William.
Po całym tym czasie spędzonym tutaj masz tylko to?
Proszę, Mercer.
To oczywiste, że przychodzi tu tylko, żeby się naćpać,
nie wspominając, że teraz też jest naćpany.
Tak. Widzisz? Zmarnowałeś mój czas.
A co gorsza, marnujesz swój talent.
Kontrowersyjne, ale nawet mi się podoba.
Czyli naszprycowałeś się w łazience w Odeonie?
Przy stole raczej nie mogłem.
McNally kręci na to nosem.
- Miałeś to rzucić. - Rzucę.
Naprawdę. Kochanie, bardzo chcę. Zrobię to.
A ja chcę przestać się o to kłócić.
Jak mamy tak dalej żyć?
Może nie powinniśmy.
Jesteś na złej drodze, William.
Na jej końcu jest znak „spotu”
i nic więcej.
Regan, nie spodziewaliśmy się ciebie.
Spróbuj jajek. Są jak chmurka.
Nie zostaję.
Przyszłam tylko, bo uznałam, że miło będzie wejść z tatą do biura.
To będzie dla niego ciężki dzień, bo ktoś ujawnił akt oskarżenia prasie.
PREZES OSKARŻONY O OSZUSTWO
Widziałem. Paskudne.
- A myślałam, że ludzie nas lubią. - Ludzie lubią jakiekolwiek skandale.
Cześć, skarbie.
Cześć. Nie jesteś ubrany.
Amory i Felicia ci nie mówili?
Nie idę dzisiaj. Ani nigdy.
Pierwsze słyszę.
Mój błąd. To warunek tymczasowego zwolnienia.
Nie. Czytałam umowę i nie ma w niej nic o tym,
że ma nie iść do biura.
To było w aneksie na wypadek wycieku, do którego doszło przez te jebane sępy.
Nazwiemy to emeryturą. Planuję już przyjęcie.
Przyjęcie.
Od obrony twojego ojca ważniejsze jest tylko jego zdrowie.
Tak może skupić się na obu.
Prawnicy mogą pracować tutaj. Wszystko prywatnie i komfortowo.
- Tato, tego właśnie chcesz? - Skarbie, każdy tego chce.
Pracujesz ciężko na piękne życie, a potem w końcu możesz się nim cieszyć.
Im wcześniej, tym lepiej.
Ty idź, kochanie. Działaj jak zwykle.
Zarząd musi widzieć, że dajesz radę. Beze mnie.
Zadzwonię do ciebie. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Proszę do niej chociaż zadzwonić. To ważne.
- Nazywam się M... - Mercer.
Przepraszam panią. Nie wiedziałem, że go pani zna.
Naprawdę? Ciekawe dlaczego.
Głosowałem na Dinkinsa.
Byłam akurat u ojca. Co ty tu robisz?
Nie wiedziałem, gdzie cię szukać. To nie może czekać. Chodzi o Williama.
Organizujemy dziś interwencję w naszym mieszkaniu.
Nie. To go rozzłości.
Nie tak bardzo jak śmierć.
Jest aż tak źle?
Wiem, że chce pomocy. Nawet jeśli o nią nie poprosi.
Dostałem zadanie znaleźć przyjaciół i bliskich Williama,
którym wciąż na nim zależy.
- Tak. - Liczę, że do nich należysz.
Sam jest artystką.
To była jej pracownia, a może przechowalnia,
ale nie wiem, czy to ma znaczenie.
Mam wrażenie, że Sam znała sprawcę.
To nie był po prostu pech.
Nie została napadnięta. Nic nie skradziono.
Pierwszy strzał chybił, drugi trafił, ale jej nie zabił.
Fakt, że sprawca nie został, żeby sprawdzić,
na szczęście,
każe mi przypuszczać, że sprawa była osobista, ale był amatorem.
Sprawca miał motyw, ale niewiele doświadczenia.
Niestety większość fizycznych dowodów jest do dupy.
Znajdziemy go więc dzięki motywowi.
Musimy wiedzieć wszystko o Sam.
Ma pan dzieci?
Jeszcze nie. Pracuję nad tym.
Więc nie ma pan pojęcia.
Odkąd tylko się urodzą, robimy wszystko, żeby je ochronić,
a potem dzieje się coś takiego.
Panie Yeung,
to pańskie najtrudniejsze doświadczenie,
a każdy musi na czymś polegać.
W coś wierzyć. Ja wierzę w ojcowską miłość.
Wierzę w pana.
Znajdziemy sprawcę, ale tylko z pańską pomocą.
To pan zna Sam najlepiej.
Tę lubi najbardziej.
Słyszałem, że muzyka działa dobrze na ludzi w śpiączce.
Podtrzymuje więź.
- Znalazł pan telefon? - Nie. Miała telefon?
Nie dała mi numeru, ale pary razy go widziałem.
Mogła nie chcieć, żebyśmy znali jej przyjaciół.
Coś panu pokażę.
Mówi na to zin.
Stale nad nim pracowała.
Ciągle jeździła go kserować.
Jeśli chce pan poznać moją córkę, to tam jest wszystko.
A w ogóle to skąd się tu wzięłaś?
Uwielbiam kolejki górskie.
Mama umarła, kiedy miałam 16 lat.
Taty nie mam, więc ruszyłam z Luizjany na północ.
Sprzątałam w motelach od Memphis przez Nashville do Cincinnati.
Potem usłyszałam o Cedar Point w Sandusky, Ohio.
Uznałam, że miejsce z 18 kolejkami górskimi
i aquaparkiem może być niezłe.
Ale się myliłam.
Nie wiem, co wiesz o sprzątaniu moteli,
ale to nisko płatna, ryzykowna praca.
Radzisz sobie tylko chwilę.
A potem co?
A potem przestajesz.
Czyli...
dlatego jesteś Sewer Girl?
Bo mieszkałaś w rynsztoku czy...
Nie.
Nicky mówi, że utknęłam na niższym poziomie świadomości.
Wciąż przeżywam fotki zwierzątek, horoskopy i tak dalej.
Mówi, że mogę wybrać nowe imię, kiedy ewoluuję, ale ja już przywykłam.
Dobra, a kim w ogóle jest Nicky?
Myślałem, że wokalistą zespołu.
Nie rozumiesz.
Ale zrozumiesz. Zespół to przykrywka.
Chodź ze mną.
Już.
No chodź.
Dobra. W tej sali mamy próby, ale ją przerabiamy.
Nie musisz wiedzieć na co.
Sprzęt do piwnicy, okno do zasłonięcia, a wykładzina do zdarcia.
- Dużo tej wykładziny. - To lepiej zaczynaj.
Wszystko mam robić sam?
To był pomysł Nicky’ego?
Wszystko tu jest jego pomysłem.
Hej, to dla mnie?
Nie twoja sprawa, dla kogo to jest.
DOWODY
Był niezręczny. Jak szczeniak. Przyjazne oczy. Uśmiech.
Może trochę piegów.
Miał kręcone włosy. Jak to u białego. Taka czupryna.
O taka?
To on.
Idealny opis. Chłopak jest jak labradoodle.
Chwila. Strzały? Jakie strzały?
Tuż przy miejscu przyjęcia. Dziewczyna w Central Parku.
Biedaczka była studentką NYU.
Mercer ją znalazł i przykrył marynarką.
Marynarką Williama, którą pożyczył.
A kiedy gliniarze znaleźli narkotyki,
zrozumiał, że William jest pieprzonym ćpunem.
Dziewczyna przeżyła?
Wiesz coś o niej?
Jest w śpiączce.
Nic więcej nie podają.
Jest chyba na pierwszym roku. Nie wiem.
Na pierwszym.
Ale co to za różnica, nie?
Masz rację. To tragedia.
O Boże, jestem cholernie zdenerwowana.
Rozumiem.
Halo.
Regan,
mamy spotkanie zarządu. Zbieramy się w biurze.
- Dzisiaj? - Niestety. To pilne.
Nie mogę. Przełóż je.
Keith na pewno może zająć się dziećmi.
Zarząd bardzo niepokoją zarzuty przeciw Billowi.
To zapewnij ich, że jest niewinny.
- Możesz? - No...
- Oczywiście to zrobiłem, ale... - Dzieci.
Amory, chodzi o Williama. Ma kłopoty i muszę tam być.
William. Nie wiedziałem, że jesteście w kontakcie.
Przykro mi, że musisz wybierać między ojcem a bratem,
ale taka jest sytuacja.
- W razie czego dzwoń. - Do usłyszenia.
Powiedziałabym, gdybym chciała.
Kochanie, twoje ulubione.
Łosoś.
O Boże. Nie mogę się spóźnić. Muszę iść.
Ale zostajesz, prawda, mamusiu?
Nie, skarbie. Przykro mi, nie mogę. Przyszłam tylko zrobić kolację.
Za którą powinniśmy podziękować.
Mówiłem ci, Cate. Daj sobie spokój. Nie zejdą się.
- Hej, nie wiadomo. - Wiadomo.
Mimo to rodzina jest najważniejsza.
Kocham was oboje.
Will, spróbuj, proszę.
Miałeś dziś niezłe widoki. Podobało ci się?
Nie powiem, że nie. Po prostu tego nie rozumiem.
Jesteś dziewczyną Sola, tak? Z Nickym też jesteś czy co?
Nie będę przepraszać, że nie pasuję do twojej mieszczańskiej wrażliwości.
Monogamia to narzędzie patriarchalnego kapitalizmu.
To brzmi dokładnie jak coś, co powiedziałaby Sam
i co udałbym, że rozumiem.
Sam wierzy.
W co? Puszczanie się?
Mnie się wydaje, że Sammy się oszczędza.
Dla kogo?
Kto wie? Może dla ciebie, Charlie.
Hej. Chodźcie tu.
Zaczynając rewolucję, wiedzieliśmy, że będzie mieć swój koszt.
Dziś oddajemy cześć rannej wojowniczce, która walczy o życie.
Za Sam. Ta noc jest dla niej.
- Za Sammy. - Za Sam.
- Za Sammy. - Sam.
Co jest dla Sam? Co my robimy?
Nawet go, kurwa, nie znamy.
Szybko wkradł się w nasze łaski,
ale co ma do zaoferowania?
Sam go lubi.
Tak? Ale gówno mu powiedziała. Czemu my mamy mu coś mówić?
Cokolwiek wiedziała, ja też chcę wiedzieć.
Powalcie mnie. Zamknijcie. Zmuście do harówki.
Nieważne. Wchodzę w to.
O kurde.
On w to wchodzi.
Zaraz się przekonamy.
Zbliża się godzina zero.
Zabawmy się trochę.
- Spokojnie. William by nie pukał. - No tak.
Dziękuję, że przyszłaś.
Regan, to jest Venus De Nylon.
Cześć. Jestem siostrą Williama.
To on ma siostrę?
Venus grała na klawiszach w Ex Post Facto.
Reprezentuję zespół.
Wszyscy z oryginalnego składu są w gorszym stanie niż Billy,
nienawidzą go albo nie żyją.
Cóż, żywi muszą zrobić wszystko, co w ich mocy.
Cześć, witaj.
Chodź.
- Usiądź. - Dzięki.
Chciałam ci tylko podziękować,
że wspierałeś Williama, kiedy nikt inny tego nie robił.
Oczywiście.
Wszyscy gotowi?
Tak.
W każdej chwili William może wejść
i prawdopodobnie nie spodoba mu się ten widok.
Bo powiecie mu, że go kochacie.
Miłość narzuca odpowiedzialność.
BRAK PODEJRZANYCH
Hej, tu Sam. Zostaw wiadomość
albo napisz po staremu na pagera.
Poczta głosowa jest pełna i nie może...
- Halo. - Dobry wieczór.
Mam nadzieję, że nie jest za późno.
Cześć, William. Mam na imię Earl.
Ci dobrzy ludzie zebrali się tu, bo boją się, że umrzesz.
Usiądziesz?
Nie, dziękuję, Earl.
Posłuchaj, to był mój pomysł,
więc możesz być zły na mnie, ale głównie musisz być na siebie.
Bo twój nałóg umniejsza cię jako artystę,
ale twoje kłamstwa umniejszają cię jako osobę.
Proszę, nie zachowuj się, jakbyś był ponad to.
Skończyłeś?
Earl robi tylko swoje i doceniam to.
Kurwa, Bruna też rozumiem.
Nie mam dla ciebie nic do sprzedania,
więc nie mam dla ciebie wartości.
Ale ty, kochanie.
Ty?
Naprawdę myślałeś, że to zadziała?
Nie myślał.
Brakuje mu pomysłów, jak okazać ci miłość.
A ty kim właściwie jesteś?
Nie... Proszę, nie rób tego.
Jestem pod wrażeniem.
Hej, Reegs.
Ile to już... 15 lat, nie?
Tak. Coś koło tego.
Tak długo cię szukałam.
Serio?
Nie rób tego. Nie idź.
Tęsknię za tobą.
- O Boże. - Nie. Bardzo za tobą tęsknię.
- Nie mogę tego teraz robić. - Nigdy nie przestałam tęsknić.
Nietrudno było mnie znaleźć.
- O cokolwiek tu chodzi... - Nie.
- Byłem w zespole. Nagraliśmy płytę. - Wiem.
Miałem wystawę w galerii, którą zrecenzował
pierdolony New York Times.
Nigdy nie byłem dalej niż 20 minut od ciebie.
Mogłaś przyjść.
Miałam rodzinę. Dwójkę dzieci. Męża. Pracę. Byłam...
Byłam, kurwa, tuż obok.
- Tam, gdzie mnie zostawiłeś. - Mmm, gdzie...
ja zostawiłem ciebie.
Chciałem, żebyś odeszła ze mną.
Kurwa, błagałem cię o to. Chciałem cię ochronić.
Chciałem, żeby ochronił cię nasz ojciec.
Nie wiedziałam, co robić. Wisiałam na włosku.
Musiałam jakoś przeżyć.
- Gratuluję ci, Reegs... - Proszę.
...że przeżyłaś. Udało ci się.
Proszę.
Nie musisz nic robić.
Kocham cię.
Nawet nie znam tych ludzi,
ale chcę, żebyś zrozumiał, jak bardzo cię kocham.
Wiesz, że tata jest chory?
Tata?
Wiesz, że powitałby cię z otwartymi ramionami?
Tatuś to jebany tchórz.
Ty też jesteś tchórzem.
Wszyscy tutaj są jebanymi tchórzami, jasne?
A szprycowanie się jest niby odważne?
Jesteś taki zajebisty, co?
Mamy chyba wiele do omówienia, więc usiądźmy i napijmy się herbaty.
Widzisz, po to właśnie wróciłem.
Pamiętałem, że tu jest. Dziękuję wam bardzo.
William, możesz zmienić teraz swoje życie dzięki jednej decyzji.
Proszę, William, możesz go posłuchać?
- Błagam cię. Podziękujesz... - Zamknij się!
Przestań, Mercer.
Więc będziesz kochał mnie tylko wtedy, jeśli pójdę z Earlem?
Nie chcę takiej miłości.
Nie, dziękuję. Nie chcę tego.
Bardzo mi przykro.
Hej, Tony. Jak tam?
Słuchaj, jadę dziś z rodziną do Aspen.
Mogę podrzucić papiery po drodze.
Tak, dziękuję. Dobrze? Mam je przy sobie.
Dobrze. Świetnie. Do zobaczenia.
Szuka pan czegoś?
Pewnie tego.
Jestem Sam.
- Hej, Sam. - Cześć.
DOM STUDENCKI
WSTĘP TYLKO DLA MIESZKAŃCÓW
Tak nie można. Chodźmy gdzieś indziej.
- Nie. - Na Union Square jest W.
Tak jest fajniej. Po 23.00 nie wpuszczają chłopców.
- Chłopców? - Tak.
Sam.
Fetysz pand twojej koleżanki dodatkowo to udziwnia.
Pojechała do Des Moines na święta,
więc możesz skupić się na mnie.
A co ty lubisz?
Bo chyba nawet tu nie mieszkasz.
Lubię ciebie. I wiesz, gdzie mieszkam.
A skoro o tym mowa...
Tak?
Zdałam sobie teraz sprawę, że...
Tak naprawdę cię nie znam. Żonaty finansista.
Skąd się wziąłeś na moim progu?
Nie tylko ty masz tajemnice.
Ja? Jestem jak otwarta księga.
To było twoje największe kłamstwo. Zobacz, jak łatwo ci przyszło.
- Dla kogo pracujesz? - Dla nikogo. Na własny rachunek.
Każdy przed kimś odpowiada.
Cześć.
Hej.
To mój pokój.
No tak. Miłośniczka pand z Des Moines.
Jestem znajomym Sam.
Byłem ciekawy, czy wiesz może, co u niej, albo czy ostatnio ją widziałaś.
Policja też była ciekawa.
Była tu policja?
Mogę cię spytać...
Sam mówiła, że jesienią zaczyna ostatni rok.
Nie. Zaczęła zeszłej jesieni. Jest na pierwszym roku.
WYDZIAŁ POLICJI NOWEGO JORKU
Hej, będę dostępna jutro na lunch.
Tim, doceniam twoje nieustanne wsparcie.
Dziękuję. Jesteśmy w kontakcie. Dobrze, dziękuję.
Regan, jak poszło spotkanie z Williamem?
Szybko się skończyło. Widzę, że się spóźniłam.
Skądże. Amory wkroczył i uratował sytuację.
Jest tymczasowym prezesem, póki nie znajdziemy właściwego zastępstwa.
Zarząd jest bardzo zadowolony. Ustabilizowaliśmy statek.
Albo go porwaliście.
Wypychasz ojca na emeryturę
i rola prezesa ląduje ci u stóp.
Tymczasowego. Póki nie znajdziemy stałego zastępstwa.
Przykro mi, że z bratem poszło ci źle,
ale ja też cię potrzebuję, bardziej niż kiedykolwiek.
Potrzebujemy się nawzajem. Do zobaczenia rano.
Tak.
Nie.
Chodź, Proroku. Tu do przodu.
- Chodź tu. - Co?
Ne cede malis. To znaczy: „nie ustępuj przed złem”.
To motto Bronxu. Chodź.
Zajebiście piękne.
Coś nie tak, Charlie?
Nie rozumiem, co my tu robimy.
Sam kocha muzykę, nie przemoc.
- Nikogo by nie skrzywdziła. - My też nie.
Spokojnie. Nikt tu nie mieszka.
No to dlaczego?
Sam zadawała te same pytania.
Próbowałem jej odpowiedzieć. Kochamy to miasto.
Uważamy, że powinno należeć do muzyków i artystów.
Do czarnych i brązowych.
Do marzycieli, ćpunów, poetów.
Ale bardzo źli ludzie próbują nam to odebrać, a my...
my się tylko bronimy.
Podpalając je?
Musisz mi zaufać, Proroku.
Mamy plan.
Zachowamy to miasto dla ludzi
i zamkniemy drani, którzy kradną naszą wyspę.
Budujemy nowy świat,
który wymaga zniszczenia starego.
Poza tym zajebiście jest wysadzać coś w powietrze.
- Zajebiście. - O tak.
Śpiewaliśmy o tym piosenki.
Jeśli zastanawiasz się, co zrobiłaby Sam,
wszyscy chyba znamy odpowiedź. Sam była jedną z nas
i nie odkryjesz, co się z nią stało, uciekając w drugą stronę.
Dalej, Charlie. Przyłącz się do nas. Pokaż Sam, na co cię stać.
...podejrzany o strzały 4 lipca
w Central Parku został zidentyfikowany.
Policja szuka białego mężczyzny między 15 a 25 rokiem życia.
Średni wzrost, szczupła sylwetka, ciemne włosy i oczy.
Osoby, które coś wiedzą,
powinny zatelefonować na policję pod numer 212-111-TIPS.
Strzały w parku...
Chudy chłopak z czupryną.
Jakby na głowie umarł mu pudel.
To nie był chłopak. Miał z 40 lat.
Elegancki, schludny, z Rolexem.
Pójdę po nagranie.
Jeśli to nie ten dzieciak, to kto?
Proszę ze mną.
- Tak? - Hej.
Dzwoniła matka chłopaka ze zdjęcia.
Dobra, już jadę.
Lato w Southampton. Mnóstwo dobrych wspomnień.
O niektórych rzeczach lepiej zapomnieć.
- Dawaj, Charlie. - Dawaj.
- Dasz radę. Oddychaj. - Do dzieła.
Wierzymy w ciebie.
- Nie myśl. - Już, Proroku.
No rzuć.
- Możemy iść. - Chodźmy.
Chodź, Charlie.
No chodź, Charlie!
Keith?
Co jest tak pilne, że nie mogło poczekać do rana?
To tu postrzelono tę dziewczynę.
Tak, widziałem z przyjęcia policję.
Interesuje cię ta sprawa?
Zastanawiałem się... To znaczy...
Chyba ją znam
i zastanawiałem się, czy wiedziałeś...
czy...
czy wiedziałeś o...
Co miałbym widzieć o młodej dziewczynie
i żonatym mężczyźnie, który zawdzięcza pomyślność,
a także fortunę rodzinie swojej uroczej żony?
Taki mężczyzna na pewno nie mieszałby interesów z przyjemnością.
Nie. To nie byłoby mądre.
To byłaby czysta głupota. W dodatku niebezpieczna.
Jezu, Amory.
To się stało przez ciebie?
Przestań, Keith.
Oboje wiemy, że to stało się...
przez ciebie.
Napisy: Marzena Falkowska