Bezmyślna przemoc rozświetlała niebo.
- Ameryka, lata 70. - Kryzys energetyczny to fakt.
- Czasy niepokoju i nieufności. - Nigdy się nie poddawałem.
To była noc grozy.
Okres strachu i przemocy.
Wkraczamy w satanistyczną erę. Kto tego nie widzi, jest ślepy!
Telewizja dokumentuje chaos
i wyświetla okropieństwa w naszych domach.
I tak oto się stało.
Ale daje też poczucie komfortu.
Czwartego kwietnia 1971 roku
puszczono pierwszy odcinek Nocnych Marków w stacji UBC.
Sukces wieczornego hitu stacji zależy od prowadzącego,
popularnego spikera chicagowskiego radia.
Dobry wieczór, nocne marki.
Nazywam się Jack Delroy.
Dziękuję, że oglądacie pierwszy odcinek,
który, mam nadzieję, będzie jednym z wielu.
Chcę podziękować wszystkim, którzy pomogli spełnić to marzenie.
Zwłaszcza moim rodzicom z Berwyn w stanie Illinois,
którzy na pewno siedzą teraz przed telewizorem
z uśmiechem od ucha do ucha
i oglądają The Tonight Show z Johnnym Carsonem.
Dzięki ciekawemu połączeniu wywiadów, występów muzycznych i skeczy
Nocne Marki z Jackiem Delroyem
ujęły mieszkańców nocnej Ameryki.
Mam tego dość, Crog.
Siedzę cały dzień w jaskini i gotuję twój ulubiony gulasz.
Brzmi znajomo?
Oto amazoński pająk żywiący się ptakami.
Twój kudłaty przyjaciel chyba ma coś lepszego do roboty.
Nie panikujcie. Mam go.
Pięć razy w tygodniu
Jack pomaga zatroskanym rodakom zapomnieć o problemach.
W listopadzie 1972 roku
Jack podpisał pięcioletni kontrakt z Walkerem Bedfordem, właścicielem UBC.
Witaj w rodzinie UBC.
Co musiałeś poświęcić dla sukcesu?
Po nominacji do Emmy i dzięki rosnącej popularności
celem Jacka jest zostanie królem wieczornych programów.
JACK DO JOHNNY'EGO: CZEKA NAS WALKA - DAILY VARIETY
U boku Jacka stoi jego żona,
uwielbiana aktorka sceniczna Madeleine Piper.
Mimo nieustających starań Jacka, by zostać królem,
para uznawana jest za najszczęśliwszą
i najtrwalszą w branży.
Madeleine jest jego muzą i powierniczką,
ale nie tylko ona go wspiera.
Jack związał się z The Grove,
klubem tylko dla mężczyzn z parku Redwood w Kalifornii,
co było przedmiotem plotek od czasów jego pracy w radiu.
Powstał w XIX wieku,
zrzeszał polityków, artystów
i wysoko postawionych przedsiębiorców. The Grove jawił się
jako nieszkodliwy obóz dla bogatych i wpływowych.
Jednak ludzie snuli domysły związane z tajemniczymi rytuałami klubu,
który mógł kogoś wypromować albo zniszczyć.
...osiem, siedem...
Mimo czterech sezonów ludzie wciąż woleli oglądać Carsona.
Nominacje się piętrzyły, ale trofeum było nieosiągalne.
Jackowi zaczęło przeszkadzać to, że był wiecznym przegranym.
Wiedział, że w historii zapisują się tylko królowie.
Jednak we wrześniu 1976 roku
świat Jacka stanął na głowie,
gdy u Madeleine, która nigdy nie paliła, zdiagnozowano nieuleczalnego raka płuc.
W październiku
Madeleine wystąpiła w programie.
Poznałam Jacka, gdy kręciłam film Oh! Calcutta!...
- Boże. - ...w Eden Theatre.
Strasznie się zarumienił, gdy wszedł za kulisy
i zobaczył te cudowne, nagie ciała.
Pamiętasz, kochanie?
- Nie musimy rozmawiać o... - Widzicie?
Zarumienił się.
Jak można się w nim nie zakochać?
Czyż ona nie jest wspaniała?
To najchętniej oglądany odcinek w historii Nocnych Marków,
ale i tak nie dorównuje programom Carsona.
Kocham cię, Jack.
Kocham cię, Minnie.
Dwa tygodnie później Madeleine zmarła.
Pogrążony w żałobie Jack zaczął unikać mediów.
Uciekł z Nowego Jorku. Nikt nie wiedział, gdzie się podziewa.
Zaledwie miesiąc później,
ku zaskoczeniu ludzi, UBC ogłosiło jego powrót.
Panie i panowie, pan Jack Delroy.
Przepaść między Delroyem a Carsonem wciąż się zwiększała.
Jack i jego długoletni producent Leo Fiske
wabią publikę kontrowersjami, by zwiększyć oglądalność.
- Unikasz woja... - Nie na moim planie.
Dacie wiarę?
Kiedyś byłeś kimś, Jack.
Co się stało?
Zrobimy sobie przerwę, a ja zaraz wracam.
Ty nie.
A ty dokąd?
Otwieraj drzwi!
Oglądalność spadała. Sponsorzy się niepokoili.
DELROY POWINIEN SIĘ PODDAĆ?
Kontrakt Jacka miał niedługo wygasnąć.
PROGRAM TELEWIZYJNY
Gra toczy się o wszystko podczas dokonywania ocen stacji
w halloweenową noc 1977 roku.
NOCNE MARKI SCENA 12, UJĘCIE 1
Zdesperowany Jack ma w planach odcinek, który ma odmienić jego los.
Wpuśćmy publiczność.
Niedługo ujrzycie
niedawno ujawnione nagrania tamtego wieczoru
oraz wcześniej niepublikowane materiały zza kulis.
Ten program na żywo zszokował cały naród.
Późna noc z diabłem.
NOCNE MARKI
PRODUCENCI: JACK DELROY, LEO FISKE REŻYSER: STEVE BRIDGES
ODCINEK 335 NAGRANIE: 31.10.1977
Sponsorem programu jest Cavendish Group.
Umowa stoi.
Nadajemy na żywo ze studia UBC w Nowym Jorku.
Oglądacie Nocne Marki z Jackiem Delroyem.
W halloweenowym odcinku specjalnym dołączą do nas
Christou, Carmichael Haig,
dr June Ross-Mitchell, która opowie o bohaterce swojej książki — Lilly.
ROZMOWY Z DIABŁEM
Panna Cleo James z czarującą jazzową melodią.
Jak co rok w Halloween urządzamy bal przebierańców.
A teraz przed państwem Władca Nocy, czyli Jack Delroy!
O rany. Jack?
Gdzie on jest?
Jack, wchodzisz.
Leo, nie ma go...
Jezusie, Mario i Józefie!
Gus McConnell, panie i panowie.
Ty...
Dobry wieczór, Nocne Marki.
Dziękuję, że znów mogłem zawitać w waszych salonach.
Czeka nas niesamowite show.
Świętujemy Halloween w diabelskim stylu.
Słucham?
Co tam masz, Gus?
To eterofon, Jack.
- Instrument muzyczny. - To nie jest muzyka.
To dźwięk, który słyszysz, gdy stroisz radio w aucie,
szukając muzyki.
W eterofonie ciekawe jest to, że grasz na nim, nie dotykając go.
- Nie dotyka się go? - Żadnego dotykania.
Szkoda, że nie byłeś tak powściągliwy
przy aktorkach burleski.
Powinniśmy dziś trochę podnieść poprzeczkę.
Byliście na paradzie New York Yankees?
Tak!
Są tu jacyś fani Reggiego Jacksona?
Wiedziałem.
Krąży plotka, że dziennikarze z Cosmo
zaproponowali Reggiemu tytuł Mistera Października.
Reggie zaliczy wszystkie bazy
nawet poza sezonem.
Dobrze. Jeszcze raz.
Hej! Piłka wyleciała za płot.
- Nie rozumiem tego żartu. - No cóż...
Chyba musimy podnieść poprzeczkę do standardów Gusa.
Podobno prezydent Jimmy Carter...
Serio, Leo?
W porządku.
Łatwy cel.
Prezydent Carter zwołał dziś konferencję
i ogłosił reorganizację wśród personelu.
Gdy zapytano go, czy zmiany dotkną jego brata Billy'ego,
prezydent powiedział, że chciał, by Billy stanął na czele FBI...
- Czy to prawda? Albo CIA. - Niemożliwe.
Billy odparł, że nie chce rządzić agencją, której nazwy nie umie przeliterować.
- Ten żart załapałem. - Tak?
- Tak. - Gus załapał.
Mamy dziś dla was nie lada show
i nie mogę się doczekać, aż zobaczycie to na własne oczy.
Oby wam się spodobało.
Mam nadzieję, że tak będzie,
bo to tydzień analiz oglądalności.
Właśnie.
Gdzie jest teraz Vincent Price?
Coś wam powiem.
Badanie oglądalności
to bardzo ważne wydarzenie w naszym kraju.
- Ale czy wyglądam na zdenerwowanego? - Pewnie.
Ważne jest to, by sponsorzy i wspólnicy byli zadowoleni,
ale moim skromnym zdaniem opinia tylko jednej osoby
liczy się w tej całej szalonej branży.
- Dziękuję, Jack. - Mówię o tobie, nasz widzu.
Jesteś ze mną w dobrych i złych czasach,
na dobre i na złe.
Zwłaszcza na złe.
To dzięki twojemu wsparciu
rok temu wróciłem do tego studia,
a mogłem się po prostu poddać,
bo wiele osób sugerowało, że powinienem to zrobić.
Ten program jest i zawsze był dla ciebie.
Kochamy cię, Jack!
Leo, przynieś tej kobiecie ankietę.
Proszę.
Dziękuję wam.
Co wy na to, Nocne Marki? Zaczynamy show?
- Tak! - Dobra.
W ostatnich latach ludzie znów zaczęli interesować się okultyzmem.
Tak jest. W każdej gazecie
znajdziecie setki reklam wróżek, jasnowidzów,
nawet egzorcystów.
Jak wiecie, w tym programie
kładziemy nacisk na to, by każdy miał otwarty umysł.
Nie mogę się doczekać rozmowy z pierwszym gościem.
Ten młody człowiek to iskierka w tej dziedzinie.
Jedni nazywają go medium, inni spirytualistą.
Niektórzy mówią, że jest cudotwórcą.
Znamy go tylko z imienia,
bo chyba ma tylko imię.
Panie i panowie, powitajmy tajemniczego,
posługującego się jednym imieniem Christou.
Dziękuję za przybycie. Po prostu „Christou”, zgadza się?
Tak. Dziękuję za zaproszenie do programu.
Dziękuję, że znalazłeś czas.
Jesteś popularny.
Miło mi.
Jeśli dobrze rozumiem, takie wieczory
i straszne noce podczas Halloween
są ważne dla kogoś, kto zajmuje się tym, co ty.
Zgadza się.
W wigilię Wszystkich Świętych otwieramy wrota do zaświatów.
To ostatnia szansa dla duchów niedawno zmarłych ludzi
na załatwienie niedokończonych spraw.
Dlatego nosimy maski w Halloween.
Tak. Dzięki nim ukrywamy się przed złymi duchami.
Bardzo ciekawe. Słyszysz głosy zmarłych przez cały czas?
Ich energia jest zawsze obecna.
Pewnie każdy zadaje sobie pytanie: „Kiedy ty, do cholery, śpisz?”.
Prawda?
Pomyślcie, że mój umysł to krótkofalówka, która odbiera pewne częstotliwości.
Kiedy chcę mieć spokój, po prostu się wyłączam.
Tak po prostu?
W porządku. Panie i panowie, chyba nadszedł czas,
by odpalić te częstotliwości.
- Wyczuwam bardzo silną energię. - Dziękuję, Phil.
Oddaję ci głos.
Panie i panowie, Christou.
Już odbieram jakiś sygnał.
Litera P.
Peter.
Pete.
Nie, chwila. Teraz lepiej.
Peterson.
Słyszę nazwisko „Peterson”.
- Peterman? - Co?
Słucham?
Pan na górze.
Proszę wstać. Dziękuję.
Pan Peterson.
Nie. Panieńskie nazwisko mojej żony to Peterman.
Tak, Peterman.
Jest tutaj z nami.
Tak?
- Żona przeszła na drugą stronę? - Można tak powiedzieć.
Pięć lat temu uciekła z sąsiadem.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Nigdy nie grałem lepiej w golfa.
Ale jest jeszcze...
Teraz słyszę imię „Elizabeth”.
Miała na imię Helen.
- Nie było Beth ani Betty? - Zgadza się.
- Czyli była. - Nie. Zgadzam się z tym, co pan mówi.
Nie było Beth ani Betty.
- Imię na B. - Mam na imię Barry.
- Nie. - Tak, od 42 lat.
Odeszła.
Duch sobie poszedł. Przykro mi.
Czasami występują zakłócenia.
Światła w studiu, kamery. Jestem tylko łącznikiem.
Muszę się skupić.
- Barry, usiądź. Bardzo dziękuję. - Dziękuję.
A pan?
Chyba był pan na zakupach z Gusem
w sklepie z tanimi kostiumami.
Nieźle się obłowiliście.
Nie złość się. Tylko się droczę.
Jack...
Odbieram coś.
To chyba...
Ach, te intrygi.
- Dobry wieczór paniom. - Dobry wieczór.
Kim jest Edward?
Eddie?
Był synem lub bratem którejś z was.
Edmond był moim młodszym bratem.
- Pani była jego matką, si? - Si. To znaczy tak.
To dedukcja, nie moce parapsychiczne.
I tak jestem pod wrażeniem.
Coś złego przydarzyło się Edmondowi. To dla was trudny temat?
Tak.
Pozostało wiele pytań.
- Cóż, on... - Możliwe, że Edmond odebrał sobie życie.
Całkiem niedawno.
- Pięć lat temu. - A wydaje się, jakby to było wczoraj.
Taka straszna tragedia.
Dlaczego to zrobił?
Okropny smutek i dezorientacja.
- Nie zostawił listu. - Nic.
Był takim szczęśliwym chłopcem.
Nie wiedziałyśmy, że tak bardzo cierpiał.
Eddie mówi, że spoczywa w pokoju.
Przykro mu z powodu cierpienia, jakie wyrządził.
Chciał wam to przekazać. Jego serce przepełnia miłość.
Teraz słyszę słowo „papa”.
- Tatę nazywał tatą. Nigdy... - Chwileczkę.
Gdy Edmond był mały, miał misia o imieniu Papa.
- To prawda. - Boże, pamiętam.
Mam wszystkie jego rzeczy.
Możesz mu powiedzieć, że Papa jest bezpieczny?
Nie muszę mu tego mówić.
On już to wie.
Dziękuję.
Obie jesteście piękne. Bóg z wami.
Z Bogiem!
Co za dar.
Dziękuję. Christou!
Na ekranach zobaczycie daty występów.
Zrobimy krótką przerwę.
Po przerwie stary znajomy z programu, który zawsze...
Christou?
Odbieram intensywny sygnał.
Kolejna wiadomość od Edmonda?
Nie. Ta jest...
Zaraz poznam imię.
Minnie!
Czy ktoś zna Minnie? Przyznajcie się.
Czy to imię coś wam mówi?
Albo imię, które brzmi jak Minnie. Może Millie albo Mandy.
- Ja miałem ciocię Molly. - To Minnie!
Proszę. Przyznajcie się!
Tyle smutku.
Widzę obrączkę.
Nieżonaty mężczyzna z obrączką.
Duch musi z tobą porozmawiać.
Kim jesteś?
Nic się nie stało. To tylko stare reflektory.
Duch odszedł.
Już jej nie ma.
Zniknęła.
Leo?
Pora na krótką przerwę.
Wracamy po reklamie.
NOCNE MARKI Z JACKIEM DELROYEM ZARAZ WRACAMY
Przerwa. Gus do garderoby.
Panie Christou, było fantastycznie.
Ma pan wielki dar.
- Pogadamy? - Nie teraz.
Za kulisami mówią, że ty i Leo
przygotowaliście coś na wejście dziewczyny.
Trzymamy się planu.
Jasne.
Widziałem kajdanki i noże za kulisami.
Będę szczery.
- Wystraszyliśmy się. - Gus, co tu robisz?
- Marsz do garderoby. - Tak jest.
Świetny program, chłopaki.
Panie Christou, napije się pan bourbona?
- Wystarczy woda. - Woda tutaj?
Zobaczę, co da się zrobić. Woda dla pana Christou.
Zostanie pan z nami dłużej?
- Powinienem... - Świetnie.
Muszę pana rozgryźć.
Ma pan krew pod nosem. Jack, pójdziesz ze mną?
Dziękuję.
Jezu Chryste.
Szarlatan poszedł na całość.
Rany. To ty wpadłeś na numer ze światłem?
Skoro ci się podobało, to pewnie, że ja.
Co sądzisz o naszym kumplu Barrym?
W porządku?
Tak, tylko ten ostatni...
Posłuchaj. Wyszło świetnie.
Nie przejmuj się.
Streszczajmy się.
- Zaraz wchodzimy na antenę. - Ale nie wrzucajmy już Cleo.
Będzie na to czas. Nie patrz się tam teraz,
ale nowy wiceprezes marketingu firmy Cavendish
wraz z żoną siedzą w pierwszym rzędzie z szefową ramówki.
Patrzysz na nich. Nie rozumiem.
Chcą z tobą rozmawiać i cię poznać.
Nie mam czasu na podlizywanie się.
Może nie zauważyłeś,
ale prowadzę nadawany w całym kraju talk-show.
A ja chcę ci pomóc utrzymać go na antenie.
McConnell?
- Dobra. - Gdzie jest McConnell?
Na następnej przerwie. June wylądowała? Wszystko gra?
- Jasne. - Świetnie. A dziewczynka?
Możesz się uspokoić?
Wszystko idzie zgodnie z planem.
- Phil, co z tymi światłami? - Pracujemy nad tym.
Ludzie, 30 sekund!
- To samo od 1964 roku. - Hej, świetny program.
- Jak się masz, Sammy? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. Jak moja fryzura? - Super.
- Wyglądasz świetnie. - To dobrze.
- Czyste nozdrza? - Tak.
Dziękuję.
- Jack, która karta? - Hej.
Czy to konieczne?
- Trochę się spociłeś. - Proszę, przestań!
Dobrze. Jak chcesz.
Nie bójcie się, przyjaciele. Wasz skromny pomocnik powrócił.
Wszyscy w gotowości.
- Wejście. - Miło mi.
Haig jest następny. Nie zwracaj na niego uwagi. Tylko dużo gada.
Wracamy za pięć, cztery...
NOCNE MARKI Z JACKIEM DELROYEM
Dziękuję. Witajcie po przerwie w halloweenowym odcinku.
Jeśli dopiero zaczęliście oglądać,
pan Christou oczarował nas przed przerwą
pokazem swoich parapsychicznych mocy.
To było coś. Mam rację?
Niesamowite.
Nasz kolejny gość jest równie sławny w swojej dziedzinie.
Kiedyś znany jako Czarodziej Carmichael.
Pamiętacie go? Odłożył różdżkę kilka lat temu,
by stać się jednym z czołowych sceptyków.
Panie i panowie, powitajcie, jeśli się nie boicie,
pana Carmichaela Haiga.
Dobrze cię znów widzieć, Car.
Cudownie tu być, Jack.
- Mogę zapalić? - Pewnie.
Dobre.
Wciąż ma to coś.
- Panie i panowie... - Rany Julek.
No nie...
Nie wierzę.
Na moich oczach.
Znamy cię z występów w Las Vegas i programów telewizyjnych.
Twój numer z grupową hipnozą był czymś niesamowitym.
W głowie mi się to nie mieściło.
Wielu uważało cię za najlepszego w branży.
Wiem, że to cię nie zawstydzi.
Zgadza się. Ani trochę.
Kontynuuj, przyjacielu.
Jednak ostatnio
skupiłeś się bardziej
na, powiedzmy, filantropii.
Mówisz o IFSIP?
Tak.
Niektórzy mogą nie wiedzieć, co oznacza ten skrót.
Już mówię.
To Międzynarodowa Federacja Badań Naukowych nad Zjawiskami Paranormalnymi.
Dużo słów. Mamy też kilka zdjęć. Spójrzcie.
Jesteśmy fotogeniczni.
Naszą misją jest badanie tych spraw
i ustalanie, co jest oszustwem,
a co może być prawdziwym zjawiskiem.
To podczas polowania na duchy w Amityville.
Moi przyjaciele Ed i Lorraine Warrenowie nie przyłączyli się do mnie.
Łatwo ich spłoszyć.
Powiedz szczerze, co złego jest w tym,
że niektórzy chcą wierzyć w coś tajemniczego,
w coś większego od nas samych.
Nikt bardziej niż ja nie uważa,
że świat byłby ciekawszy,
gdyby ludzie potrafili wyginać łyżki
albo znajdować żyły wodne z pomocą patyków czy...
rozmawiać ze zmarłymi.
Dopóki nie dostanę niepodważalnego dowodu,
będę nadal demaskował oszustów.
- Wciąż nosisz przy sobie ten czek? - Tak.
Oferujemy materialną nagrodę dla tego, kto poprze swoje zdolności dowodami.
Nagrasz to? Kamera numer jeden. Sto tysięcy dolarów.
- Ile osób przyjęło wyzwanie? - Kilkadziesiąt.
Ile czeków wypisałeś?
Nie straciłem ani grosza.
Dziś może być inaczej. Prawda?
Nie potrzebuję pieniędzy tego mężczyzny.
Domyślam się.
Nie przy tylu naiwnych,
ale życzliwych ludziach gotowych oddać krwawicę.
Wszystko gra?
Chcesz się napić wody?
- Dziękuję. - Dobrze.
Car, wyjaśnij nam, co zrobił pan Christou
przed przerwą.
To zdolny artysta,
który czerpie garściami z worka trików sięgających czasów biblijnych.
Zdołałem naliczyć
nie mniej niż pięć wpadek Christou,
zanim zaczął nawiązywać wątpliwy kontakt z Petersonem.
Petermanem.
Po fakcie jest nieomylny.
Nie zaobserwowałem nic kompromitującego,
gdy pan Christou połączył te panie ze zmarłym synem.
Wszyscy to widzieliśmy, prawda?
Nawet zepsuty zegar dwa razy dziennie wskazuje dobrą godzinę.
Oszczerstwa!
Jeśli ty potrafisz wróżyć, to ja przypominam Burta Reynoldsa.
Jest pan, tak samo jak ja, kłamcą,
oszustem, szarlatanem i kanciarzem.
Z tą różnicą, że ja jestem szczery.
No nie.
Dobra.
Bezbłędny talent aktorski.
Christou, zaczekaj, mam jeszcze jedno pytanie.
Nie omówiliśmy ostatniego kontaktu.
Kolejna ślepa uliczka.
Minnie, Molly, Mandy?
Przymknij się, Car. Dość tego.
Choć może wydawać się to zabawne,
sądzę, że ostatni sygnał
był skierowany do mnie.
Tak?
Kim jest Minnie?
Takie przezwisko wymyśliłem...
mojej żonie Madeleine.
Żonie?
Przeszła na drugą stronę, prawda?
Nieżonaty mężczyzna noszący obrączkę?
Chyba chodziło o to.
Jack, proszę cię.
Połowa osób na widowni takie nosi.
- Dobra. - Śmierć Madeleine nie była tajemnicą.
O tym właśnie mówię.
Statystycznie można mieć pewność, że jakiś głupiec złapie przynętę.
- Nie bądź tym głupcem. - Co robisz?
Ciekawe, czy szalony mnich naprawdę przywoła twoją zmarłą żonę
w programie na żywo.
Pół miliona dolarów powinno wystarczyć, prawda?
Christou?
Nic ci nie jest?
Cholera jasna!
Dajcie cholerne reklamy!
ZARAZ WRACAMY
Przerwa!
- Już dobrze. - Sprowadźcie pomoc.
- Jesteś tylko przemęczony. - Nie!
Coś jest nie tak!
- Potrzebujemy lekarza! - Zabierzcie go do garderoby.
I niech ktoś tu posprząta.
Minister zdrowia zaleca, by zażywać lek przeciwwymiotny
przed rozmową ze zmarłymi.
Jest tu ktoś spoza miasta?
Wiedz, że to prezent od Charlesa Laughtona.
Ej, ty.
Przynieś bordową marynarkę z mojego kufra.
Chryste, to musiał być jakiś napad.
Świetnie grasz zaskoczonego Amerykanina ze Środkowego Zachodu.
Wyszedł ci numer z Madeleine i tym, jak ją nazywałeś.
Jestem pod wrażeniem.
O czym ty mówisz?
Mógł się o tym dowiedzieć tylko na trzy sposoby.
Albo jest jasnowidzem, a obaj wiemy, że to niemożliwe.
Albo miał szczęście.
To mało prawdopodobne.
Albo...
- Myślisz, że mu powiedziałem? - To nic złego.
Taka scena na żywo poprawia oglądalność, prawda?
- Racja. - Czytam gazety, Jack.
Myślałem, że twoi wpływowi przyjaciele z The Grove pociągną za sznurki.
Przeceniasz ich wpływy.
Musisz mnie kiedyś tam zabrać.
Chciałbym skonfrontować plotki.
Sekretne uściski dłoni, orgie, tajemne ceremonie.
Głównie interesują mnie orgie.
Jack, obgadajmy plan działania.
Umów mnie z szefem wszystkich szefów.
Wpasuję się tam.
Jesteś super.
Miałeś mnie zostawiać z tym dupkiem.
Nie jestem twoją matką. Karetka już jedzie.
Później pogadasz z marketingiem Cavendisha.
- Okoliczności łagodzące. - Bedford się odzywał?
Ludzie zaczęli dzwonić jak szaleni.
- Są źli albo urażeni? - Wściekli i zdezorientowani.
To nic złego. Świetnie.
Przynieś to podczas następnej przerwy.
Trzymaj się planu.
Zamknąć drzwi.
Wracam za kulisy.
Niczego nie wykrywam, Steve.
Odbierasz coś dziwnego, Lou?
- Wchodzimy za pięć, cztery... - Przechodzę!
Nie to krzesło.
NOCNOMARKOWEGO HALLOWEEN
Dziękuję.
Dziękuję wszystkim, którzy dzwonili, by zapytać o pana Christou.
Nie martwcie się.
W tej chwili za kulisami otrzymuje pomoc medyczną.
Nie muszą się fatygować. Zapewniam, że nic mu nie jest.
Cóż...
W pralni mogą się z tobą nie zgodzić.
To tylko stara sztuczka rodem z wodewilu.
Nazywają to tryskaniem.
To kontrolowane zwracanie treści.
Mam tylko nadzieję, że masz ten czek pod ręką.
- Czek... - Kieszeń na piersi.
- Jak zawsze przebiegły. - Dałeś się nabrać, Jack.
Mój szósty zmysł podpowiada mi,
że zobaczymy ten czek przed zakończeniem programu.
Śmiem w to wątpić.
- Poczekaj, aż poznasz kolejnych gości. - Nie mogę się doczekać.
I dobrze.
Jakiś...
Jakiś miesiąc temu
znalazłem na biurku rękopis.
Nie mogłem przestać o nim myśleć.
Chodzi o książkę...
Rozmowy z diabłem autorstwa dr June Ross-Mitchell,
która trafiła już do sklepów
i z pewnością zmusi do myślenia niejednego sceptyka.
Zanim przyjdzie tu pani doktor wraz z bohaterką jej książki,
zobaczcie nagranie z jej centrum badań nad zjawiskami paranormalnymi.
Dzięki temu zgłębimy temat.
Ale muszę was ostrzec. Jeśli oglądają to dzieci,
miejcie na uwadze to, że nagranie jest niepokojące i szokujące.
Puścimy je?
Pozornie zwyczajny dom na zwyczajnej ulicy.
Znajduje się tu jednak siedziba niesławnego Pierwszego Kościoła Abraxasa.
Nakazuję ci przyjść
i dać nam piekielne błogosławieństwo.
Chwała Abraxasowi!
Założycielem i przywódcą kościoła był tajemniczy Szandor D'Abo.
Abraxas pokazał nam, że nie ma dobra,
zła ani odkupienia.
Liczy się tylko to, czego pragniemy i jak to zdobywamy.
Gdy pan o tym mówi, brzmi to nieskomplikowanie, monsieur D'Abo.
Nie miejcie złudzeń.
Mistrz wymaga od nas poświęcenia.
Agenci FBI zainteresowali się działalnością D'Abo.
Podejrzewają, że sekta dokonywała porwań i napadów z bronią.
Najokropniejsze doniesienia dotyczą tego, że płodzone tam dzieci
były składane w ofierze.
...i rozlewie krwi.
Przybądź.
Otwórz bramy piekieł.
D’Abo twierdzi, że każdy uczestnik obrzędów
ulegnie czarowi demona Abraxasa
i będzie wykonywał jego rozkazy.
I tak oto się stało!
W sierpniu 1974 roku doszło do tragedii,
a agencje federalne otoczyły siedzibę sekty.
Oddano strzały.
Po stresujących trzech dniach obławy
D'Abo rozkazał swoim wyznawcom oblać posiadłość i siebie benzyną.
Jednak wśród tlących się ruin
zauważono przerażoną 10-latkę.
Przedstawiła się jako Lilly.
Jej wspomnienia z tego domu były szczątkowe.
Czy to, że przeżyła, było częścią planu D’Abo,
czy po prostu miała szczęście?
Nikt nie rozumiał zachowania Lilly,
a agenci FBI zwrócili się do mojego centrum badań.
Od razu nawiązałam więź z Lilly.
Dokonaliśmy przełomu, ale wciąż czeka nas mnóstwo pracy.
Jest 14.30, 10 lipca 1976 roku.
To nagranie naszej pierwszej sesji.
Dobrze.
Nawiązaliśmy kontakt.
Z kim rozmawiam?
Czy to demon znany jako...
Boże, trzymajcie ją!
Potrzebujemy pomocy!
Panie i panowie, powitajmy dr June Ross-Mitchell i Lilly.
Możesz wyjść.
Cześć.
Lilly.
June?
Jak się masz?
- Miło cię poznać. - Chodź.
- Dobrze cię znów widzieć, June. - Ciebie też, Jack.
Lilly, cieszę się, że do nas dołączyłaś.
Dziękuję, panie Delroy. A ja się cieszę, że pan do nas dołączył.
Nie musisz patrzeć w kamerę.
Możesz patrzeć na mnie, gdy rozmawiamy.
- Przepraszam. - Nie wygłupiaj się.
Zacznę od trudnego pytania.
Chciałbym wiedzieć,
czy już kiedyś oglądałaś mój program?
Nie, o tej porze już śpię.
- Ale ja wiem, kim pan jest, panie Delroy. - Mów mi po imieniu.
June mówi, że jesteś bardzo przystojny.
Twoja żona zmarła na raka.
- Lilly, Jack wolałby... - Bardzo mnie to zasmuciło.
Wiem, jak to jest stracić bliskich.
Najpierw doskwiera samotność, ale to minie.
Takie mądre słowa z ust kogoś tak młodego.
Lilly przeszła więcej przez 13 lat
niż większość dorosłych przez całe życie.
Nie martw się o swój program.
Myślę, że wkrótce będziesz bardzo sławny.
Dziękuję za te słowa.
- Już zacząłem w to wątpić, Gus. - Ja też.
Proszę.
Zrobimy sobie przerwę,
ale po drugiej stronie,
tak, po drugiej stronie,
poświęcimy trochę czasu, na zapoznanie się
z tymi dwiema niezwykłymi damami.
Co za widowisko.
- Bałem się, że nie przyjdziecie. - Wybacz.
WRACAMY PO PRZERWIE
Mamy przerwę.
Świetnie wyszło. Lilly, jesteś urocza.
Dziękuję, Jack.
W którą kamerę mam patrzeć?
Teraz nie nadajemy, więc w żadną.
Czas się upiększyć.
Hej, Jack.
- Czyżbym nie była piękna? - Gotowe.
- Jesteś. - Cześć, mam na imię Lilly.
- Jack, musimy pogadać. - Wezmę to od pani.
- Dziękuję. - Dziwny dzieciak.
Patrzyła prosto w kamerę.
To było świetne. Gotowa?
Ale super.
Witaj w fabryce marzeń, młoda.
To nie jest dobry pomysł.
Jest nieprzewidywalna.
To dobrze. Dlatego robimy telewizję na żywo.
- Twoja książka się sprzeda. - Nie o nią chodzi.
Nie?
Wczoraj wpadła w stan fugi dysocjacyjnej.
Zaczęła wymawiać twoje imię.
Nie mogła się doczekać programu.
Nie. Chyba coś jej się przypomniało.
Trudno znaleźć w tym sens, ale to było bardzo dziwne.
Jesteś na to gotowa.
Powiedziałaś mi to. Wiesz, że tak było.
Być może kilka razy błędnie oceniłam sytuację.
To twój czas.
Wykonałaś swoją pracę.
Tak łatwo się nie wycofasz.
Jesteś przekonujący, ale przede wszystkim liczy się Lilly.
To zbyt ryzykowne.
- Ale ja... - Powinnam do niej wrócić.
Chyba nie stchórzyła?
Wszystko gra.
Panuję nad tym!
- Hej, Jack. - Hej.
Dzwonili ze szpitala Sinai.
Christou nie żyje.
Co?
W karetce miał krwotok.
- Cholera. - Wiem.
Myślałem, że to część przedstawienia.
Jak to nazwał Haig? Tryskaniem?
Podobno tryskał zewsząd.
Ratownicy nie mogli zatamować krwawienia.
- Jezu Chryste! - Wiem.
Nikt nie może się dowiedzieć, a już na pewno nie Gus.
Zrobię, co mogę, ale wieści szybko się rozchodzą.
Gdzie sztylet ofiarny? Wchodzimy za 60 sekund.
Hej, Phil. Jakieś zmiany w planie?
Reżyserka mówi o wstawce w segmencie piątym.
- Nie widzę tego w moim... - Czekaj.
Steve, cokolwiek to jest, na monitorze tego nie ma.
- Hej, Phil. - Dajcie spokój!
Zmieniaj kamery, a ja dopilnuję, by każdy zrozumiał, o co chodzi.
- Phil! - Przygotować się!
Przed programem musiały panie wypełnić ankietę?
Zgadza się.
W holu też była kobieta, która zadała mnóstwo pytań.
Tak.
Ta sama kobieta pomagała panu Christou.
Tak, już rozumiem.
Niepokojące, prawda?
- Dziękuję paniom. - Dużo się ostatnio dzieje.
- Tak. - Nic dziwnego, że...
Dziękuję.
Phil mówił, że wchodzimy.
Wszystko w porządku, Jack?
Tak.
Wszystko gra, skarbie.
- Dziesięć sekund! - Gdzie jest Haig?
Wchodzimy za pięć, cztery...
NOCNE MARKI WITAJĄ PO PRZERWIE
Witajcie po przerwie w halloweenowym odcinku specjalnym Nocnych Marków.
Chciałabym z wami porozmawiać o tak wielu sprawach.
Zacznę od ciebie, June.
Nazywasz siebie parapsycholożką. Co to właściwie...
Tak się nazywam, bo nią jestem.
Tak się składa, że mam doktorat.
Z Uniwersytetu Bzdur, jeśli się nie mylę.
Ze Stanford Research Institute.
Co za różnica?
Jaki jest sens tej rozmowy,
jeśli ten człowiek będzie mi przerywał przy każdym pytaniu?
Car, proszę cię.
Chciałam powiedzieć,
że parapsycholodzy wierzą w istnienie pewnych zjawisk,
zjawisk paranormalnych,
których nie potrafimy rozgryźć z pomocą nauki.
Na przykład telepatia.
- Telekineza, zjawy. - Opętanie przez demony.
Wolimy termin „atak parapsychiczny”.
Uważasz, że Lilly jest tego przykładem.
Od trzech lat łączę terapię regresją hipnotyczną
z wiedzą o starożytnych rytuałach satanistycznych,
by ułożyć w całość skrawki informacji na temat życia Lilly
i żeby lepiej poznać demona, który tkwi w jej ciele.
To demon Abraxas,
o którym mówił czarujący pan D'Abo w twoich nagraniach?
To raczej jakieś mniejsze bóstwo,
które służy Abraxasowi.
Te byty żerują na naszej dezorientacji.
I na naszej głupocie.
Rozumiem, że to może wydawać się niewiarygodne,
ale pamiętajmy, że odkrycia naukowe zawsze napotykają opór.
Tylko ograniczeni ludzie je wyśmiewają.
Nawiasem mówiąc, mamy tu kolekcję różnych przedmiotów.
Dziewczyny też mają swoje hobby.
Sztylet znaleziono w ruinach domu D'Abo.
Sądzimy, że używano go w wielu rytuałach ofiarnych.
Nie!
O Boże!
- Nie mogę się opanować! - Dość!
Wyłączcie telewizory, zanim Abraxas przejmie wasze dusze.
Car?
Łatwo ulegacie sugestiom. Dobrze wiedzieć.
Panie Haig, nie jesteśmy tu dla pana rozrywki.
Nie ośmieszaj się.
Abraxas jest doskonałym showmanem według gnostyków.
Pragnie publiki.
W końcu od jego imienia powstało ulubione zaklęcie magików.
- Abrakadabra. - Mądra dziewczyna.
Lilly, zakładam,
że jakoś nazwałaś to coś, co w tobie żyje.
Nazywam go Panem Wiercioszkiem.
Dlaczego?
Bo wwierca się w moją głowę,
a potem wywierca na zewnątrz.
Ale June pomaga ci nad nim zapanować.
June mówi, że każdy ma w sobie demona.
Ale nie zawsze nad nimi panujemy.
Gus.
Twoje wyczucie czasu...
Robi się, Jack.
To tylko kwestia...
- To coś nie ma wyłącznika? - Skąd mam wiedzieć?
To sprzężenie zwrotne w systemie nagłośnienia.
Nie.
Tak samo dzieje się, gdy sopran śpiewa bardzo wysokim głosem.
Daj spokój, Car.
- To było... - On się myli.
- To Pan Wiercioszek. - Słucham?
On to zrobił.
Skoro tak twierdzisz...
Dlaczego traktuje pan innych z wyższością?
Lilly, chcesz powiedzieć, że Pan Wiercioszek
jest tu teraz z nami?
Moglibyśmy go zaprosić do programu?
- Wyraziłam się jasno. - Chyba tak.
Nie mogę się zgodzić.
Przyzywanie wymaga kontrolowanego środowiska.
Światła, kamery, publiczność...
Te warunki nie są sprzyjające.
Jednak warunki sprzyjają, gdy proponuję nagrodę.
- Dokładnie pół miliona dolców. - Zgódź się.
June, proszę.
- Tak! - Chcemy w to uwierzyć!
- Dalej, June. - No dalej.
- Zgódź się! - Przekonaj nas!
Chcemy to zobaczyć!
No dalej.
- Chcemy zobaczyć! - Dalej, June.
Prosimy, June!
Lud przemówił.
Jeśli podczas sesji będę mogła liczyć na współpracę ekipy,
naszej widowni
i gości,
być może dojdzie do krótkiej prezentacji.
- Tak! - Oczywiście.
To świetna wiadomość.
Panie i panowie, za chwilę po raz pierwszy na żywo
spróbujemy nawiązać kontakt się z diabłem.
Ale najpierw kilka słów od naszych sponsorów.
NOCNE MARKI Z JACKIEM DELROYEM
Przerwa!
Żwawo, ludzie.
Mamy dwie minuty na przygotowanie sceny
oraz June i Lilly.
Ty draniu. Zaskoczyłeś mnie.
Dość szybko się ugięłaś, złotko.
- Chleba i igrzysk. - Cisza.
Udowodnisz takim ludziom, że się mylą.
- To twoja chwila. - Nie słyszałeś mnie?
Kiepski z ciebie słuchacz jak na prowadzącego.
- Kto posprząta szkło? - Lilly się zgadza. Prawda?
- Jasne, Jack. - Pójdziecie ze mną, drogie panie?
Tak.
- Jack, mogę cię prosić? - To może poczekać?
Nie może.
Przepraszam, Phil. Na zapleczu są kajdanki.
- Przyniesiesz je? - Jasne.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Wiemy, co robimy, Sammy.
Prawda, June?
Jerry, masz rozkład świateł?
Co?
Mieszasz się w sprawy, których nie rozumiesz.
Dobra. Jeśli zdołamy...
przywołać Szatana,
pozwolę ci iść stąd wyjść. Dobrze?
Jeśli zapadniemy się pod ziemię, z góry przepraszam.
Co w ciebie wstąpiło?
Pół godziny temu
myślałeś, że Madeleine mówi do ciebie zza grobu, a teraz...
Kolego, ja tylko chcę ocalić nasz program.
Jasne?
Skończ to świętoszkowate pieprzenie.
Wiem o Christou.
Pan Wiercioszek za tym wszystkim stoi?
Kto jeszcze wie o Christou?
Ekipa się boi. Ja też.
Niektórzy chcą stąd zwiać.
Nikt stąd nie wyjdzie, do cholery.
I zachowaj dla siebie te pierdoły o piekielnej zemście.
Proszę, Gus. Dobra?
Nie jesteś złym człowiekiem, Jack.
Błagam, przestań, zanim stanie się coś strasznego.
Jack, zapowiesz dziewczyny.
Jakiś problem?
Przygotować się.
Nie ma problemu.
Wracamy za pięć, cztery...
NOCNE MARKI Z JACKIEM DELROYEM
Witajcie po przerwie.
Nie przedłużając,
dr June Ross-Mitchell rozpocznie prezentację.
Życzę wam...
powodzenia.
Dziękuję, Jack.
Jeśli istota jest dziś obecna,
może objawiać się na wiele sposobów,
ale pojawić się w naszym świecie może tylko dzięki Lilly.
Ja jestem zaledwie kluczem, który otwiera drzwi.
Cokolwiek zobaczycie lub usłyszycie,
zachowajcie spokój.
Lilly musi być skupiona na mnie.
Zaczynajmy.
Lilly, spójrz na mnie.
Zamknij oczy.
Dobrze.
Możesz zasnąć.
Odpręż się.
Lilly, słyszysz mnie?
Lilly?
Mogę rozmawiać z tym, którego nazywasz Panem Wiercioszkiem?
Jeśli pan Wier...
Cisza.
Mogę spytać, z kim mam do czynienia?
Przedstaw się.
Przemów.
Wie pani, kim jestem, pani doktor.
- Proszę o spokój. - To diabeł?
Boję się.
Nic jej nie jest?
Kim są ci ludzie?
Co się dzieje?
- Gdzie ja jestem? - Nie ma powodu do niepokoju.
- Co mi pani zrobiła, pani doktor? - Nie skrzywdzimy cię.
Ściągnęliśmy cię tu, by poznać cel twojego istnienia.
Cel mojego istnienia?
On tu jest, prawda?
Miło cię znów widzieć, Jack.
Nie.
Wybacz, ale chyba się nie znamy.
Nie bądź głupcem.
Znamy się od dawna.
Poznaliśmy się wśród wysokich drzew.
Pamiętasz?
- Lilly, wróć do mnie. - Och, June!
Ostrożnie.
Wiesz, co się stało z jego ostatnią dziwką.
- Umarła paskudną śmiercią. - Lilly, wróć do mnie.
Robaki już dawno rozprawiły się z Minnie, prawda, Jack?
Teraz możesz się pieprzyć, z kim chcesz.
Na przykład z doktor June.
Doktor June uważa, że jesteś bardzo przystojny.
Doktor June uważa, że jesteś naprawdę przystojny.
Dość tego. Lilly, musisz do mnie wrócić!
Jack i June na wzgórzu Ruchali się do nieprzytomności
Jack i Jill na wzgórzu R... się do...
Dość tego!
Lilly?
Skarbie?
Dlaczego mi to zrobiłaś, June?
- Wiesz, że nad tym nie panuję. - Wiem.
Nigdy bym...
Zostań tam, Jack.
Przeklęły cię Anum i Antum, Lahmum i Dhurum.
Istoty, które przebywają w zaświatach,
nie pojmiecie jej i już tu nie wrócicie!
Jak mogłeś na to pozwolić, Jack?
Jak mogłeś do tego dopuścić?
Mój Boże, przepraszam.
Już dobrze.
To ja przepraszam. Tak mi przykro.
Nie powinnam była cię na to narażać.
Spójrz na mnie. Wszystko gra.
Oddychaj.
- To było... - Już dobrze.
Wszystko gra.
Panie i panowie, widzieliście kiedyś coś takiego?
To niedorzeczne.
Zaraz wyliczę sztuczki tej udawanej pani doktor.
Jeszcze zabierzesz głos.
Nadszedł czas...
na przerwę.
NOCNOMARKOWEGO HALLOWEEN
Przerwa.
To talk-show czy cyrk?
- Przeszliście samych siebie. - Uspokój się, dobrze?
Niech Sammy cię przypudruje. Sammy?
Lilly, nic ci nie jest?
Trochę mi wstyd.
- Nic mi nie jest. - Phil, wybacz.
Pomożesz nam z tymi paskami? June, chodź tu.
Chodź.
Już dobrze.
Jezu, to było...
Wiedziałem, że zobaczymy dziś coś niesamowitego, ale...
Musicie jak najszybciej wrócić do programu.
Możecie mieć stały program.
Wysokie drzewa.
Co miała na myśli?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
To nie jest tania sztuczka, Jack.
Wiem, June.
Z Lilly przydarzyło się coś wyjątkowego.
Tobie też.
Chcę być tego częścią.
To boli!
Wybacz, ale się staram.
Phil, ja się tym zajmę.
Mogę to pożyczyć? Dzięki. Możesz lecieć.
Wszystko gra.
- Już dobrze. - Dziękuję, Jack.
Jest świetna. Ma w sobie to coś.
Nie mogę się doczekać. Bardzo dziękuję.
- Przepraszam. - Pozdrów Bonnie i dzieci.
Dobrze, pa.
Tu już nie chodzi o oglądalność. To czarna magia.
Posłuchaj mnie, ty irolski zasrańcu. Uśmiechnij się.
W tej chwili.
Uśmiechnij się i wracaj do pracy.
I ani słowa więcej.
To wszystko ściema. Zaufaj mi.
Leo powinien nas zdjąć zaraz po śmierci Christou.
Chyba po wyjściu.
Nie.
Nie słyszałeś?
On nie żyje.
Wyrzygał wnętrzności w drodze do szpitala.
Zostały dwie minuty.
Ostatnia prosta.
Oby tak dalej.
Dziękuję, Jack.
Jasne. Chodź tu.
Co teraz robimy?
Czas się pożegnać, skarbie.
Jack?
- Sammy, sprawdź June i Lilly. - Dobra.
Trzech członków ekipy właśnie wyszło.
Komisja Łączności zwołała nadzwyczajne spotkanie o siódmej rano i...
Bedford?
Co powiedział?
Że to największe wydarzenie od lądowania na Księżycu.
Miałem się nie zgodzić?
Jesteśmy w grze. Wróciliśmy z zaświatów!
Mowa nawet o 40-procentowej oglądalności.
„Wieczór, podczas którego Jack Delroy zrobił wywiad z jebanym diabłem”!
Może to nie nagłówek The Times
ani Post, ale coś w tym stylu.
Bedford też polubił June.
Pytał, kiedy wróci na antenę.
Zrobię, co mogę.
Nie muszę się podlizywać Cavendishowi.
Chrzanić Cavendisha.
Po dzisiejszym wieczorze firmy z listy Fortune 500 ustawią się w kolejce,
żeby wziąć udział w zmartwychwstaniu Jacka Delroya.
To oni będą się podlizywać.
Co się stało?
Głos tej dziewczyny.
Słyszałem. Jak ona to zrobiła?
Na końcu brzmiała dokładnie jak Minnie.
- Sam słyszałeś. - Nie chrzań, Jack.
Wystarczy, że Gus chce odprawiać egzorcyzmy.
Obleciał mnie tylko strach.
Coś ci powiem. Gdyby Minnie tu była, powiedziałaby:
„Wyjdź tam, Władco Nocy, i powal ich na kolana”.
Na miejsca. Dziesięć sekund.
Wytniemy bal przebierańców,
żeby dać czas antenowy Carmichaelowi,
a potem zakończymy występem Cleo.
Dziesięć sekund.
- Jack, sztylet. - Niech Cleo się szykuje.
Pięć, cztery...
WITAMY PO PRZERWIE
Witajcie po przerwie.
Panie i panowie, zanim przejdziemy dalej,
chciałbym przeprosić wszystkich,
którzy poczuli się urażeni tym, co zobaczyli przed przerwą.
Nie co dzień się widzi opętanie przez demona w telewizji na żywo.
Lilly, czy możesz zapewnić widzów, że nic ci nie jest?
Tak.
Nic mi nie jest.
Pamiętasz, co się stało?
Trudno to wyjaśnić.
To tak, jakbym spała, a jednocześnie była świadoma.
Starałam się skupić na głosie June.
Przepraszam, jeśli Pan Wiercioszek był niegrzeczny.
Dość tych podchodów. Mogę, Jack?
Proszę bardzo.
Nie mogę się doczekać, aż wyjaśnisz, czego byliśmy świadkami.
Słucham.
Na wstępie powiem, że przede wszystkim martwię się o dobrobyt
- i zdrowie psychiczne tej dziewczynki. - Jak śmiesz?
Słucham?
Zanim zostałam jej opiekunką,
Lilly żyła w okrutnych warunkach.
Obserwowałam ją i leczyłam,
ale również dałam jej też coś, w co pewnie też nie wierzysz.
Miłość i współczucie.
Lilly i ja jesteśmy rodziną.
Zapewniam was, że w tym dziecku nie czai się żaden demon.
Najwyraźniej wprowadzono ją w stan hipnozy,
a pani doktor zaprogramowała ją tak, by ta odegrała swoją rolę.
Hipnoza? A jak wyjaśnisz
fizyczne przemiany na jej skórze?
Zmienił się jej głos a ściany studia dudniły.
Lewitowała, na litość boską!
Fakt, świetnie przygotowaliście scenę.
- Wiesz, co myślę? - Mów.
Jesteś zadufanym w sobie, nieczułym zrzędą,
który bardzo nie chce się rozstać z pół miliona dolarów.
Jeśli pozwolisz, Jack,
chciałbym udowodnić moją tezę ponad wszelką wątpliwość.
Proszę bardzo.
Potrzebuję ochotnika.
Dziękuję, Gus.
Zapraszam na środek sceny.
Proszę znów dostawić krzesła.
Rób, co mówi, Gus.
Car.
Masz pięć minut.
- Wykorzystaj je. - Bez obaw.
To, co wam pokażę, będzie idealnym zwieńczeniem twojego programu.
Moja żona chciałaby, żebym wrócił do domu z głową na karku.
- Mam nadzieję, że... - Nie eksploduje?
Głowy wszystkich tu zebranych eksplodują.
Czy mogę prosić o przyciemnienie świateł?
Odpowiednia atmosfera nie zaszkodzi, prawda, doktor June?
Mamy takie powiedzenie w telewizji.
Tam, gdzie jest dym, zapewne jest maszyna do robienia dymu.
Wyrazy uznania dla producenta.
Dobra, Gus.
Wygodnie ci?
Jasne.
Mam nadzieję, że wszyscy w studiu
i przed telewizorami wygodnie się rozsiedli.
To ważne, by wszyscy byli zrelaksowani.
Mam tutaj coś,
na co chciałbym, abyście patrzyli.
Możemy zrobić zbliżenie?
A teraz wszyscy
patrzcie na mój zegarek.
Nawet ty, Jack.
Mamy dobre ujęcie na wszystkich monitorach.
Mam nadzieję, że widzowie w domach też są skupieni.
Patrzcie uważnie.
Wiruje...
i kręci się bez końca.
Czy wszyscy są zrelaksowani?
Dobrze.
Dobrze, Gus.
Opowiedz mi o tej swojej helmintofobii.
O czym?
O chorobliwym lęku przed robakami.
Skąd o tym wiesz?
Co cię w nich tak niepokoi?
Czy to nie jest oczywiste? To brzydkie i oślizgłe stworzenia.
Nie mają rąk, nóg ani oczu.
W rzeczy samej. Są groteskowe.
Odnajdują się tam, gdzie jest ciemno i wilgotno.
W ziemi, w błocie, a nawet w ludzkim ciele.
Obrzydliwe.
Zdajesz sobie sprawę, że jesteś w głębokim transie?
Nie, proszę pana.
W bardzo
głębokim transie.
W porząsiu. To ty jesteś ekspertem.
Kiedy pstryknę palcami,
będziesz mi całkowicie posłuszny.
To głupie. Nie sądzę...
Gus, słyszysz mnie?
Tak.
Wiesz, gdzie jesteś?
Tutaj, w studiu z tobą.
Czujesz się inaczej?
Nie.
Dlaczego miałbym?
Co to?
Słyszysz to?
Rany...
Gorąco tu.
Skóra mnie swędzi.
- Wszystko gra? - Tak.
Tylko wszystko mnie swędzi.
Twoja szyja.
Masz na niej krew.
Zaciąłem się przy goleniu.
Rany.
Co to?
Jezu!
- Spokojnie, Gus. - Nie.
Czuję je. Są we mnie.
Jezu!
O Boże!
Pomóż mi, Car.
O Boże!
Jezu Chryste!
Czemu Gus się tak wygłupia?
Nie tak miało być.
Wybudź się ze snu!
Jak się czujesz?
Dobrze.
Kiedy zaczynamy?
Jezu, kiedy to się stało?
Rany.
Więc nie zdajesz sobie sprawy z tego, że oblazły cię robaki?
Robaki?
Boże, oby tak nie było.
Nienawidzę robaków.
Dobra, Car.
Co się stało?
Zrobiłem to samo, co June, ale z większą wyobraźnią.
Mówiłeś, że byłem najlepszy. Może nadal jestem.
To odpowiedni moment na aplauz.
Wszystkich nas zahipnotyzowałeś?
Wydaje mi się, że większość osób w studiu
i bez wątpienia część widzów w domach.
Na szczęście jesteście podatni na sugestie.
O czym on mówi, June?
Wyciął nam głupi numer, to wszystko.
Leo, możesz poprosić, żeby ekipa puściła ostatni fragment?
Robi się.
Jeśli Carmichael ma rację,
wtedy czeka nas bardzo ciekawe widowisko.
Brawo. Tak zróbmy. To twój najlepszy pomysł tej nocy.
Zaraz poleci.
Zacznijmy od tego.
Czujesz się inaczej?
Nie.
Dlaczego miałbym?
Bo stanie się coś strasznego.
To się zbliża.
Słyszysz?
Odgłosy duchów, jęki z zaświatów.
Nie tak to pamiętam.
Gorąco ci.
Wszystko cię swędzi.
Jakby coś pełzało pod twoją skórą.
Gorąco tu.
- Skóra mnie swędzi. - Twoja szyja.
Krwawi.
Zaciąłem się przy goleniu.
- Co? - Co?
- Co to? - Robaki.
- Jezu Chryste! - Zgadza się.
Dziesiątki, setki robaków.
- Spokojnie, Gus. - Nie!
- Są we mnie. Czuję je! - Pokaż.
Wyciągnij je!
- Wychodzą. - O rany.
- Jezu Chryste! - Zatrzymajmy nagranie.
W życiu nie byłem tak zażenowany.
Czy jest tu ktoś,
kto nie widział robaków za pierwszym razem?
- Ja nie widziałem. - Jedna osoba.
Pani też? Dobrze. Poza kilkoma osobami z widowni
chyba znowu udało ci się zrobić z nas głupców.
Bułka z masłem.
Nie zahipnotyzowałam Lilly
ani widowni.
- Ani widzów w domach. - Proszę dać spokój.
Przyłapana na gorącym uczynku.
Amerykanie będą mogli spać spokojnie,
wiedząc, że diabeł nie wyskoczy im z ekranu.
Jeśli pan Haig uważa, że chcemy wszystkich oszukać,
to może powinniśmy obejrzeć ten fragment programu.
- Tak. - Tak.
Gdy dołączył do nas pan Wiercioszek?
Chyba nie myśli pan, że kamery telewizyjne kłamią?
Oczywiście, że nie.
Jack, proszę. Lilly dość już przeszła.
Dobrze. Przepraszam was, ale reżyserka mówi,
że panna Cleo James czeka na swój występ.
No i...
Chyba powinniśmy zaprosić ją innym razem,
bo nie możemy was trzymać w niepewności.
- Tak. - Zgadza się.
Wybaczcie, ale nie będziemy już brać w tym udziału.
Lilly, wychodzimy.
Przecież chcemy, by wszyscy poznali prawdę.
Prawda, June?
Tak!
- Czekamy, Jack. - Zostajemy.
- Proszę. - Możemy zaczynać. Puszczaj.
Będzie dobrze.
Przemów.
Wie pani, kim jestem, pani doktor.
Proszę o spokój.
- Mówiłeś, że kamery nie kłamią, Car. - Kim są ci ludzie?
- Co się dzieje? - Na pewno można to wyjaśnić.
Mój zespół musi dostać te taśmy do badań eksperckich.
Cel mojego istnienia?
Miło cię znów widzieć, Jack.
Wybacz, ale chyba się nie znamy.
- Nie bądź głupcem. - Widzieliście?
- Znamy się od dawna. - Możesz zatrzymać?
Cofnij o kilka sekund.
Zatrzymaj.
Dobra.
Puść tutaj, ale bardzo powoli.
Miło cię znów widzieć, Jack.
Wolniej.
Wybacz, ale chyba...
Zatrzymaj.
To tylko usterka, Jack.
Nie, to coś innego.
Teraz klatka po klatce.
Nie. Możesz puścić wolniej?
Dalej.
Minnie?
Mój Boże.
To twoja sprawka.
Wszystko ukartowałeś.
Naprawdę myślałeś, że kolejny występ Madeleine
uratuje twój nędzny program?
- Już dobrze. - Nie wierzę.
Wszystko już rozumiem.
Zmówiłeś się z Christou, by ten nawiązał kontakt z twoją martwą żoną,
dorzuciłeś teatrzyk z tą dwójką,
a na koniec pokazałeś nam spreparowane nagrania. Genialne.
Cyniczny, zdeprawowany geniusz.
Drogie panie, już nam wystarczy.
Możemy sprowadzić pomoc?
Teraz!
Przerwij program, Leo!
W imię Chrystusa wypędzam cię!
W imię Chrystusa...
Gus!
Lilly, spójrz na mnie!
Władco Much, Boże Nieprawości,
przyrzekam cię czcić i rzetelnie wypełniać twoje potworne polecenia.
Kurwa.
Abrakadabra.
Wszyscy na zewnątrz!
Jack, chodź. Proszę cię.
PROBLEMY TECHNICZNE
Przed wami Władca Nocy,
Jack Delroy!
Zapraszamy, Jack.
Kochamy cię, Jack!
Jak ja się tu znalazłem?
Jak zawsze. Piątą Aleją i Czterdziestą Siódmą Ulicą.
Wszystko gra?
Mam tego dość, Crog!
Siedzę cały dzień w jaskini i gotuję twój ulubiony gulasz,
podczas gdy ty i twoi nieokrzesani kumple cały dzień spędzacie na polowaniu.
Co tu się, kurwa, dzieje?
To nie jest twoja kwestia.
Leo!
Dokąd idziesz?
Jesteśmy na antenie.
Jack?
Przygotowałam dla ciebie coś wyjątkowego.
Oto ona.
Wyciągnę ją, żebyś mógł się przyjrzeć.
- Cześć. Oto i ona. - Jezu.
Spokojnie.
- Nie jest groźna. - Nie.
Poznałam Jacka, gdy kręciłam film Oh! Calcutta!
w Eden Theatre.
Strasznie się zarumienił, gdy wszedł za kulisy
i zobaczył te cudowne, nagie ciała.
Pamiętasz, kochanie?
Nie.
O tym też już zapomniałeś?
Ty nie żyjesz.
PROBLEMY TECHNICZNE
Dobrze, Penelope.
A teraz zakręć Kołem Cudów.
Tylko musisz je w końcu puścić.
W zeszłym tygodniu pewna pani kręciła się tak godzinami.
Zakręć kołem!
Wyłączcie telewizory.
Zgaście odbiorniki.
Przestańcie to oglądać.
Wyłączcie to!
Wyłączcie!
Dość!
Proszę.
Dość tego!
- Witaj w rodzinie, Jack. - Spójrz tutaj!
Gratuluję świetnej oglądalności.
Co musiałeś poświęcić dla sukcesu?
Jacka Delroya jeszcze czeka największe poświęcenie.
Świetny program.
Mowa o 40-procentowej oglądalności.
Może nawet 50-procentowej.
Chodź.
Pij, Jack.
Tu jesteś.
Bałam się, że nie pozwolą ci mnie zobaczyć.
Mówili, że możesz mieć wszystko.
Prawda?
Że możesz być numerem jeden.
W końcu ci się udało, kochanie.
Ale zapłaciłaś za to cenę.
Zejdź ze sceny, Minnie.
Nie sądziłem, że oni...
Twoja dusza należała do nich.
Nadal należy.
To nie miało się tak skończyć.
Musicie mi uwierzyć.
Jesteś zdany na siebie.
Kocham cię.
Kocham cię, Minnie.
W takim razie
zrób dla mnie tę ostatnią rzecz.
Ten ból... Proszę.
Proszę cię. Wiesz, co robić.
Proszę.
Zrób to.
No dalej.
Tak.
Wybudź się ze snu.
Wybudź się.
KONIEC AUDYCJI
TAK OTO SIĘ STAŁO
KONIEC AUDYCJI
PÓŹNA NOC Z DIABŁEM
Tłumaczenie napisów: Jakub Skiba