(ซิลเบิร์น หอประชุมอัศวินศักดิ์สิทธิ์)
ใช้บังไคที่ช่วงชิงมาฆ่าหัวหน้าหน่วยพวกนั้น
เพื่อจุดประสงค์อะไร
กับพวกยมทูตที่สูญเสียพลังไปแล้ว แค่ให้โซลแดทออกโรงก็พอมั้ง
ยังมีสิ่งที่เราช่วงชิงจากพวกมันได้อีก
นั่นก็คือความหวัง
พวกหัวหน้าหน่วยที่ถูกพรากบังไคไป
คงจะเรียนรู้วิธีการต่อสู้ โดยไม่ใช้บังไคได้ในเวลาสั้นๆ
ซึ่งฝ่าบาทก็คาดการณ์เอาไว้แล้ว
ต่อให้ไม่มีบังไค พวกนั้นก็ยังมีโอกาสจะชนะเรา
และหากโชคดีก็อาจจะสามารถ ชิงเอาบังไคกลับไปด้วยก็ได้
ความเชื่อมั่นที่คิดว่าจะสามารถพลิกสถานการณ์ได้
คือสิ่งที่ค้ำจุนพวกยมทูตอยู่
พวกเราจะทำลายดาบฟันวิญญาณ รวมถึงความหวังของพวกมัน
และตีตราแห่งความพ่ายแพ้
ลงไปบนร่างกายและจิตวิญญาณของพวกยมทูต
นั่นคือเจตนารมณ์ของฝ่าบาท
เรื่องเลวร้ายอะไรฟังดูน่าสนุกจริงๆ
จะเป็นหมาน้อยหรือใครก็ตาม
ถ้าข้าเจอเข้าเมื่อไร ก็เชือดทิ้งเหมือนกันหมดแหละ
และสุดท้ายนี้ ข้าจะขอถ่ายทอด พระบัญชาของฝ่าบาทอีกครั้ง
"จงกำจัดทัพศัตรูทั้งหมดในทันที"
หัวหน้าหน่วย แย่แล้ว
เซเรเทย์มัน…
หัวหน้าหน่วยอุคิทาเกะ
(หลังการรุกราน อดีตที่ทำการหน่วยที่หนึ่ง)
ให้ตายสิ
ก็นึกว่าพวกมันจะบุกจู่โจมกะทันหันอีกครั้ง
เลยไปทำกับดักเตรียมไว้ในนั้น
แต่ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะใช้วิธีการนี้ มาทำลายข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ของเรา
พวกเจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก
พวกเราควินซี่ที่พ่ายสงคราม เมื่อพันปีก่อนและไม่มีที่ให้ไป
จึงหนีจากโลกมนุษย์ไปอยู่ในเซเรเทย์
สถานที่ซึ่งยมทูตอย่างพวกเจ้าไม่เคยเฝ้าระวัง
และได้ใช้เงาภายในเซเรเทย์ทั้งหมด
สร้างมิติขึ้นมาผ่านอนุภาควิญญาณ
และเพราะแบบนั้น
พวกเราถึงได้เรียกมันว่าวาเดนไรค์ "จักรวรรดิที่มองไม่เห็น"
โธ่เว้ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
แผนการสำเร็จไปด้วยดี
ยังไงซะที่นี่ก็ไม่เหมือนกับโลกมนุษย์
ในโซลโซไซตี้แห่งนี้เต็มไปด้วยอนุภาควิญญาณ ที่เป็นต้นกำเนิดพลังของเรา
ซึ่งหมายความว่าพวกเราจะทำอะไรก็ได้
พวกเราคอยสั่งสมพลังอยู่ในเงา อย่างเงียบๆ มาตลอดพันปีไงล่ะ
(กองอัศวินกางเขนดารา "ดี" แอสคิน นัคเลอวาร์)
หรือให้พูดอีกอย่างก็คือทั้งครั้งก่อนและครั้งนี้
พวกเราไม่ได้ทำลายม่านสกัดวิญญาณ ของเซเรเทย์แล้วบุกรุกเข้ามา
แต่พวกเราอยู่ในม่านสกัดวิญญาณอยู่แล้วต่างหาก
(กองอัศวินกางเขนดารา "บี" ยูแกรม ฮัชวาลต์)
ยินดีต้อนรับ
ขอบคุณสำหรับข้อมูลที่สำคัญนะ
มาถึงห้องหัวหน้าหน่วยได้รวดเร็วเชียว
ดูเหมือนฝั่งศัตรูจะมีสมาชิกที่เก่งๆ อยู่นะเนี่ย
ข้าคือที่ปรึกษาของจักรพรรดิแห่งวาเดนไรค์ ผู้นำของกองอัศวินกางเขนดารา
ยูแกรม ฮัชวาลต์
ข้าคือหัวหน้าใหญ่แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
หัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง เคียวราคุ ชุนซุย
เผอิญว่าเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง พวกเจ้าเลยน่าจะไม่รู้จัก
หรือว่าจะรู้อยู่แล้วถึงได้มาที่นี่กันนะ
ใช่ เพราะแบบนั้นข้าถึงได้มาที่นี่ก่อน
เป็นคนใจร้อนซะด้วย
สงครามที่อุตส่าห์รอมาพันปี ไม่คิดจะสนุกกับมันหน่อยเหรอ
ฝ่าบาทของเรารักความสงบสุข
พระองค์ต้องการให้สงคราม ที่น่าเจ็บปวดสิ้นสุดลงโดยเร็ว
ด้วยเหตุนี้ พระองค์เพียงรับสั่งให้
"กำจัดทัพศัตรูทั้งหมดในทันที"
แบบนี้นี่เอง
เจ้าเป็นใคร โผล่มาตั้งแต่เมื่อไร
แล้วเข้ามาจากทางไหน
เฮ้ๆ นี่ไม่ได้ฟังที่อธิบายเลยหรือไง
หรือคนของแผนกวิจัยและพัฒนา
จะฉลาดแค่ชื่อเท่านั้นกันล่ะ
ข้าไม่ได้โผล่มาจากที่ไหน
แต่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรกแล้ว
ถูกต้องตามนั้น
พวกเจ้าควินซี่อยู่ในเงามาตลอด
ทั้งสองโลกอยู่ในเวลาและสถานที่เดียวกัน เพียงไม่ก้าวก่ายกันเท่านั้น
แหมๆ
การสร้างโลกในเงานี่มัน ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
แต่ว่า…
ข้าก็ไม่เกลียดเรื่องที่มันไม่สมเหตุสมผลหรอกนะ
หะ หัวหน้าหน่วย ชุดนั่นมัน…
เท่าที่ได้รวบรวมข้อมูลจากการต่อสู้ครั้งก่อน
ข้าก็เดาได้แล้วว่าการบุกรุกของพวกควินซี่ จะต้องเกี่ยวข้องกับเงา
เพราะแบบนั้นข้าถึงได้ดัดแปลงห้องวิจัย
ให้กลายเป็นพื้นที่ไร้เงา
เอาล่ะ ก็ฟังดูเจ๋งดีอยู่หรอก แต่เรื่องที่ว่าจะดีแค่ชื่อหรือเปล่าเนี่ย
พวกเจ้าคงต้องทดสอบดูเอาเองก่อนจะกลับไป
(หลังรุกราน ด้านหน้าอดีตที่ทำการหน่วยที่สิบ)
หน็อย
อย่าให้มันผ่านเข้าไปได้
อย่าให้ผ่านเข้าไปบ้าอะไร โง่หรือเปล่า
การรุกรานมันจบไปตั้งนานแล้ว
(กองอัศวินกางเขนดารา "เอช" บัซบี)
จะให้เราผ่านเข้าไปหรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว
พวกเจ้าไปสถานที่ต่อไปเถอะ
- ขอรับ - ขอรับ
เอาล่ะ
ก็จริงอยู่หรอกว่ามันไม่ได้สำคัญแล้ว ว่าจะให้หรือไม่ให้ผ่านเข้าไป
แต่ว่า…
เพลิงของเจ้าผ่านเข้าไปไม่ได้หรอก
อะไรกันเนี่ย
ก็นึกอยู่ว่าใคร นึกออกสักที
เจ้ามันหัวหน้าหน่วยน้ำแข็ง คนที่โดนเจ้าชางตูช่วงชิงบังไคไปคนนั้นนี่นา
ข้าคือหัวหน้าหน่วยที่สิบ ฮิซึกายะ โทชิโร่
ข้าคือกองอัศวินกางเขนดารา เอช เปลวเพลิง บัซบี
คุณสมบัติของเราเหมาะกันมากเลยนะ
แถมยังเข้ากันสุดๆ เลยด้วย
นั่นสินะ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมคฤหาสน์ถึงได้หายไป
ท่านพี่
อย่าไปนะคะ
มาเระโยะกลัว
อยู่ที่นี่กับข้านะ
ไม่ได้หรอก พี่ต้องไป
ท่านพี่
มาเระโยะ
เด็กฉลาดๆ อย่างมาเระโยะน่าจะเข้าใจนะ
ว่าพี่ไม่ได้ทอดทิ้งมาเระโยะเอาไว้ เพื่อให้หวาดกลัวอยู่ที่นี่
แต่พี่ทำเพื่อปกป้องมาเระโยะ
ปกป้องซาบุโร่ ท่านพี่และท่านพ่อท่านแม่
ปกป้องคุณกอนดาวาระและคุณคาเนมิตสึ ที่เป็นเพื่อนบ้าน
รวมถึงเพื่อปกป้องเซเรเทย์ พี่ถึงต้องไป
เข้าใจใช่ไหม
เพราะพี่เป็นหนึ่งใน 13 หน่วยพิทักษ์ไงล่ะ
นี่ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ
พี่จะกลับมาอย่างปลอดภัยน่า
เจ้าคือ…
คนที่ชิงบังไคของหัวหน้าหน่วยซุยฟงไป
(กองอัศวินกางเขนดารา "เค" บีจี 9)
(วาเดนไรค์)
(ชุนโค)
พวกเจ้าถอยไปคุ้มกันคนอื่นๆ
- ขอรับ - ขอรับ
เฮ้ๆ
น้ำแข็งของเจ้ามันบางชะมัดเลย
เลิกดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์ แล้วร้องขอให้ไว้ชีวิตซะดีกว่าไหม
การร้องขอให้ไว้ชีวิต เป็นสิ่งที่คนชนะเขาทำกันงั้นเหรอ
ปากเก่งจริงๆ นะ
ข้ามาช่วยแล้ว
โทษทีนะ ต้องรบกวนแล้ว
ลำพังข้าคนเดียวก็ยังควบคุมมันได้ยาก
มีอะไร
เปล่า
ข้าแค่กำลังคิดว่าการไม่มีบังไค ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว
เพราะเวลาที่หัวหน้าหน่วยพึ่งพาข้า มันดูน่ารักออกจะตายไป
หา มัตสึโมโตะ
ค่าๆ มาลุยกันเลย
จงคร่ำครวญ ไฮเนโกะ
จะเริ่มแล้วนะ กลยุทธ์มิลเฟย
ข้าไม่เห็นจะจำได้เลยว่า เคยตั้งชื่อเรียกพรรค์นั้นด้วย
อะไรกัน ก็แค่กำแพงน้ำแข็งไม่ใช่หรือไง
ไฮเนโกะ เฮ้าส์
มันต่างกันตรงไหนเรอะ
ไม่ละลายเหรอ
กลยุทธ์มิลเฟย สำเร็จอย่างยิ่งใหญ่เลย
นั่นมันบ้าอะไรกัน
ข้าจะยอมบอกให้เป็นกรณีพิเศษแล้วกัน
ก่อนอื่นก็ใช้ขี้เถ้าของไฮเนโกะ สร้างม่านกำแพงบางๆ ขึ้นมาหลายชั้น
ก่อนจะตบทับบนพื้นผิวนั้นด้วย กำแพงน้ำแข็งของหัวหน้าหน่วย
สาม สอง หนึ่ง เมี้ยว
จากนั้นก็ให้ไฮเนโกะกลับกลายเป็นดาบ
ว้าว ยอดเยี่ยมไปเลย
เท่านี้มิลเฟยน้ำแข็งที่เป็นชั้นสุญญากาศก็เสร็จแล้ว
- เหมือนหลักการของกระติกน้ำร้อน - กำแพงน้ำแข็งสุญญากาศหลายชั้นต่างหาก
ขั้นสุญญากาศจะช่วยกั้นไม่ให้ความร้อนผ่านออกมา
เฮียวรินมารุของข้า
หากเทียบกับดาบฟันวิญญาณ ของหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ แล้ว
คงเป็นดาบฟันวิญญาณที่มี พลังชิไคกับบังไคต่างกันน้อยที่สุด
สิ่งเดียวที่ต่างกันคือปริมาณน้ำแข็งที่สร้างขึ้นได้ มันน้อยมากก็เท่านั้น
เพื่อชดเชยข้อนั้น
ข้าเลยต้องฝึกฝนวิธีการต่อสู้ ที่ใช้น้ำแข็งเพียงเล็กน้อย
การจะหยุดเพลิงของคนระดับเจ้า
ดูเหมือนว่าประมาณนี้จะกำลังพอดี
ไอ้เวรเอ๊ย
ก็บอกแล้วไงว่ามันผ่านออกมาไม่ได้
เอาล่ะ
จงสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ด้วยดาบน้ำแข็งสุญญากาศนี่ซะ
พิสูจน์แล้วว่าต่อให้ไม่มีบังไค พวกเราก็ยังสู้กับควินซี่ได้เนอะ
นี่มัน…
ปราการกำแพงขาว
แม้จะแค่ชั่วคราวแต่ก็สามารถ ต้านการรุกรานจากพลังของควินซี่ได้
เจ้าคืออิเสะ นานาโอะ รองหัวหน้าหน่วยที่หนึ่งงั้นเหรอ
นี่คือวิถีมารที่เจ้าสร้างขึ้นเหรอ
ดูเหมือนจะรู้เรื่องของข้าดีสินะ
ข้าเพียงถนัดวิถีมารเลยได้รับการแต่งตั้ง ให้เป็นรองหัวหน้าหน่วย
อย่าพูดอะไรน่าเศร้าแบบนั้นสิ
การสร้างวิถีมารระดับนี้
ไม่ได้คณามือข้าเลย
ในการบุกรุกครั้งก่อน
ที่ทิ้งร่องรอยแรงกดดันวิญญาณไว้ในเซเรเทย์ เป็นความผิดพลาดของพวกเจ้า
ทำแบบนั้นก็เหมือนกำลังบอกพวกเรา ให้เตรียมแผนรับมือ
ท่านพี่คะ
มาเระโยะ
พี่ไม่เป็นไร เจ้าหาที่หลบก่อน
หัวหน้าหน่วยของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน
นี่เป็นการถามครั้งที่สาม ข้ากำลังรอคำตอบอยู่
เจ้าโง่หรือไง ก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้จริงๆ น่ะ
แต่ถึงจะบอกคนอย่างเจ้าไป หัวหน้าหน่วยของเราก็ไม่มีทางแพ้หรอก
ข้าไม่จำเป็นต้องปกปิด
เจ้าปฏิเสธการตอบเป็นครั้งที่สาม
เช่นนั้นข้าจะเปลี่ยนวิธีถาม
ท่านพี่คะ
ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้า ทำร้ายมาเระโยะแม้แต่ปลายเล็บ
ไอ้สารเลวเอ๊ย
นึกว่าพวกควินซี่ใช้แต่ธนูซะอีก
ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะมีอารยธรรม มากกว่าที่ข้าได้ยินมาอีกนะ
เครื่องตรวจจับไม่มีการตอบสนอง
เจ้าคิดว่ากองกำลังลับ จะปกปิดแรงกดดันวิญญาณไม่ได้เหรอ
ตระกูลฟงรุ่นที่เก้า หัวหน้าหน่วยที่สอง และผู้บัญชาการกองกำลังลับ
ซุยฟง
สภาพแบบนั้นมันอะไรกัน
"อะไร" งั้นเหรอ
พวกเจ้าหูตาว่องไวขนาดนั้น
ยังต้องถามอีกเหรอว่านี่คืออะไร
มันคือชุนโคไงล่ะ
ข้ารู้ แต่ว่า…
จะบอกว่าครั้งก่อนตอนที่ได้สู้กัน มันยังไม่สมบูรณ์สินะ
เจ้าฝึกมันจนสมบูรณ์ได้ ในเวลาสั้นๆ เพียงแค่นี้น่ะเหรอ
มุคิวชุนโค
ไม่ไหวแฮะ
ดูเหมือนการสู้กับเจ้าคงใช้เวลามากทีเดียว
ไม่เอาดีกว่า
คงใช้เวลานี่หมายความว่ายังไงกัน
หมายความว่าถ้าจะฆ่าเจ้า ก็คงต้องลองหลายๆ วิธีเลยน่ะสิ
ข้าไม่ถนัดทำเรื่องยุ่งยากหรอก
ข้าชอบเชือดให้มันจบๆ ไปทีเดียวมากกว่า
เจ้าไปสู้กับคนอื่นเถอะ
ไปก่อนนะ
ไม่คิดจะตามมาหรือไง
เรื่องของเจ้า อยากจะไปไหนก็ไป
ข้าก็ต้องใช้เวลาวิเคราะห์ แรงกดดันวิญญาณของเจ้าเหมือนกัน
หรือเจ้าเจตนาพูดกำกวม
ทำเป็นเดินหนี เพราะต้องการให้ข้า เหยียบเข้าไปในอาณาเขตของเจ้ากันล่ะ
น่ากลัวจริงๆ
ดีนะที่ไม่ได้เผยให้เจ้ารู้ถึงพลังของข้า
แรงกดดันวิญญาณนี่มัน ซุยฟงสินะ
น่าจะใช่ครับ
ดูเหมือนว่าจะเอาชนะศัตรูได้ โดยที่ไม่ต้องใช้บังไคเลย
ใช่จริงๆ ด้วย
เหมือนกับที่ฝ่าบาทคิดไม่ผิด
ถ้าเป็นเจ้า ก็คงเข้าใจ ความหมายของคำพูดนี้ใช่ไหม
เหมือนกับที่ฝ่าบาทคิดไม่ผิดมันแปลว่า…
ไม่ว่ายังไง พวกเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี
แรงกดดันวิญญาณนั่นมัน…
ดูเหมือนหัวหน้าหน่วยซุยฟงจะชนะแล้วสินะคะ
หัวหน้าหน่วย พวกเราไปช่วย หัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ กันดีไหมคะ
เฮ้ยๆ
พูดจาเย็นชาชะมัดเลย
เพิ่งจะอุ่นเครื่องไม่ทันไร ก็คิดจะทิ้งกันไปที่อื่นแล้วเหรอ
ทางนี้ยังไม่ทันจะเริ่มเลยนะ
เจ้าบอกว่าแค่เท่านี้ก็ต้าน เพลิงของคนอย่างข้าได้แล้วใช่ไหม
น่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าไม่มีบังไค
เพราะไม่งั้นข้าคงจะแสดงให้เห็นได้ว่า แค่นิ้วเดียวข้าก็ทำลายบังไคน้ำแข็งของเจ้าได้
ไม่โดนหรอกน่า
มัตสึโมโตะ ถอยกันก่อน
กลับไปตั้งหลักแล้วค่อยลุยใหม่
ข้าจะใช้ม่านกำแพงน้ำแข็งสกัดมันไว้
ค่ะ
กำแพงน้ำแข็งที่ทำด้วยเศษน้ำแข็งเหรอ
แต่ว่าน้ำแข็งพวกนั้นของเจ้า ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก
แค่นิ้วเดียว ข้าก็ทำลายมันได้แล้ว
เบิร์นเนอร์ ฟิงเกอร์ วัน
ยังหายใจได้อยู่อีกเหรอ เจ้าสัตว์ประหลาด
ข้าไม่เคยหายใจมาตั้งแต่แรกแล้ว
มุคิวชุนโค
ได้ข้อมูลที่มีค่ามากมาซะแล้ว
แต่ในขณะเดียวกันก็ช่างน่าผิดหวัง
ถ้ามันแค่ระดับนี้ ข้าก็ไม่มีความจำเป็น ต้องใช้บังไคที่ช่วงชิงมาจากตัวเจ้า
หัวหน้าหน่วย
กะอีแค่ของพรรค์นั้น…
บ้าจริง
ข้าจะถามอะไรเจ้าอีกอย่าง
หัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ ก็ใช้กระบวนท่านี้ได้งั้นเหรอ
ไม่ใช่
เจ้าไม่ควรจะหยุดพัฒนา หลังจากกระบวนท่าเสร็จสมบูรณ์
แต่ควรจะขัดเกลามันให้คนอื่นๆ ใช้กันได้ทั่วถึงมากกว่า
หากทำแบบนั้น
อย่างน้อยพวกหัวหน้าหน่วย ก็คงไม่ต้องมาถูกฆ่าตายอยู่ฝ่ายเดียว
กลับกันพวกเขาจะได้ พลีชีพในการต่อสู้อย่างสมเกียรติ
เฮ้ๆ หนีอะไรฟะ เจ้าเป็นหัวหน้าหน่วยไม่ใช่หรือไง
ก็บอกแล้วว่าไม่มีประโยชน์
คราวนี้เป็นหมอกน้ำแข็งเรอะ
อุบายตื้นๆ พรรค์นี้…
เบิร์นนิ่ง สต็อมป์
มายืนทำอะไรตรงหน้าข้าเนี่ย
เจ้าควรจะหนีไปซ่อนตัวหรือคิดแผนตั้งรับ ตอนที่หมอกลงถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ
ข้าไม่มีเวลาคิดแผนตั้งรับ
แต่ว่า…
ก็มีเวลาพอจะวางกับดัก
นี่มันอะไรกัน
โรคุย เฮียวเคซึจิน
ไม่จริงน่า
คำว่า "ไม่จริงน่า" นั่นมันคำพูดของข้าต่างหาก
เจ้าพยายามจะยั่วโมโห เพื่อให้ข้าใช้นิ้วที่สองหรือไง
เบิร์นเนอร์ ฟิงเกอร์ ทู
พอแค่นั้นแหละ บัซบี
ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่า
ช่วงชิงบังไคหัวหน้าหน่วยคนไหนมา ก็จะได้จัดการกับคนนั้น
ข้าจะมอบจุดจบให้มันเอง
แรงกดดันวิญญาณสองแห่งหายไปแล้ว
ครับ
หัวหน้าหน่วยซุยฟงกับหัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ…
กะแล้วเชียว คนที่ยังสู้ได้แม้ไม่มีบังไค
คงมีแค่ข้าแล้วสินะ
ฮัลโหล
ติดแล้วๆ
เจ้าคือ…
สวัสดีครับ ผมอุราฮาระเอง
ผมค้นพบวิธีเอาบังไคคืนมาแล้ว
มีจุดเริ่มต้น ก็ย่อมมีจุดจบ
สูญเสียชื่อเสียงและสูญเสียความศรัทธา
มรสุมพายุฝนฟ้าคะนองยังเหวลึก
เกิดเป็นภาชนะที่ว่างเปล่า
ผู้น่าเวทนาที่ไม่สามารถเป็นภาชนะใดๆ
เพียงต้องแบกรับน้ำหนักและกลายเป็นหินผา
กลายเป็นเศษหินดินทราย
เผชิญกับลมฝนและตกตะกอนเป็นฝุ่นธุลี
หากไม่สามารถกลายเป็นภาชนะรองรับ ก็ปราศจากซึ่งทางหลบหนี
แรงกดดันนี่มันยังไงกัน
แต่หากไม่ก้าวเข้าไปก็จะไม่เหลือทางให้เดินต่อ
คนที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตาย
เรียกมันว่า
วิถีซันโด
ข้าจะทำให้ชีวิตของเจ้าเป็นดังความรัก
สาดกระเซ็นไปเหมือนหยาดเลือดบนกำแพง