จากนี้ไปคือความสิ้นหวังที่แท้จริง
แย่ละสิ มันตอบสนองกับรอบด้าน จนปีกโผล่ออกมาเลย
ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา อยากจะใช้ก็ใช้ไป
แต่ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่เอาด้วยหรอก
ข้าก็ไม่เอาเหมือนกันแหละน่า
เหมือนแบมเบียตต้าจังจะใช้แล้วนะนั่น
ก็แหงสิ
แค่พวกเราหายตัวไป ยัยนั่นก็หัวร้อนจะแย่แล้ว
น่ากลัวจัง
ไม่ได้นะ
คนอย่างยัยนั่นไม่ควรจะให้ใช้ที่สุดแล้ว
ก็ยัยนั่นโง่จะตาย
เดี๋ยวการต่อสู้นี้ก็จบลงไปง่ายๆ กันพอดี
ต่อให้กลายร่างแล้ว ทุกอย่างที่เห็นก็ยังกลับตาลปัตรอยู่ดีน่า
กลับตาลปัตรแล้วยังไงยะ กระจอกซะไม่มี
ถ้าแยกแยะทิศทางซ้ายขวาบนล่างไม่ได้
ก็ทำลายทั้งซ้ายขวาบนล่างไปให้หมดก็พอ
ด้วยพลังดิ เอ็กซ์โพลดของข้าไงล่ะ
กลับมาแล้วเหรอ
หัวหน้าหน่วย
เป็นลูกน้องใครล่ะ เจ้าลูกหมาหรือว่าเจ้าหน้ายิ้มระรื่นกัน
บุ่มบ่ามเกินไปแล้วนะ รองหัวหน้าฮินาโมริ
การระเบิดของแม่นั่นไม่สามารถหักล้าง ด้วยโทบิอุเมะได้หรอกนะ
แถมยังไม่ได้พกโล่หรือสวมเกราะมาอีก ป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
ป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำเหรอ
พูดอย่างกับว่าถังบนหัวเจ้า มันจะป้องกันได้เมื่อถูกโจมตีอย่างนั้นแหละ
รับรู้ถึงความผิดปกติในเสี้ยววิที่กระทบตัว เลยเบี่ยงหัวหลบ
สมกับเป็นเจ้าลูกหมาเลยนะ
สัญชาตญาณสัตว์เหรอ
ใช่แล้ว ระเบิดของข้าไม่มีทางป้องกันได้เลย
เพราะข้าไม่ได้ยิงระเบิดอนุภาควิญญาณ
แต่ทุกอย่างที่โดนอนุภาควิญญาณของข้ายิงเข้า จะกลายเป็นระเบิดไปเอง
เพราะฉะนั้น ต่อให้คิดจะหลบในทันที
ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ
ไม่จริงน่า
เอ้า ทีนี้จะเอายังไงล่ะ
เจ้าลูกหมา
มาหลบข้างหลังข้าเร็ว
เป็นไง
อย่างมากก็แค่เกราะพังเท่านั้น คงไม่ถึงขั้นตายหรอกมั้ง
ขอดูสภาพใต้ถังนั่นหน่อยแล้วกัน
อะไรเนี่ย ไม่ได้เป็นลูกหมาแล้วนี่นา
วิชากลายร่างมนุษย์
นั่นคือชื่อเรียกพิธีลับของตระกูลเราเหรอครับ
ใช่แล้ว
พวกเราเผ่ามนุษย์หมาป่า เคยก่อกรรมทำบาปเอาไว้ในชาติก่อน
จึงตกต่ำมาเป็นเดรัจฉาน
แต่ถึงอย่างนั้น พวกเราก็ไม่อาจตายลงได้
ดังนั้นเผ่าของเราจึงกลับมายังโซลโซไซตี้
เมื่อปลดบ่วงกรรมที่พันธนาการออกชั่วคราว
แล้วกลับคืนสู่ร่างเดิม ก่อนที่จะรับบาปในฐานะสัตว์ร้าย
ก็จะได้รับพลังอันมหาศาล
พิธีกรรมนี้ถูกเรียกว่าวิชากลายร่างมนุษย์
แล้วจะต้องทำยังไง
จงมอบหัวใจมาซะ
ควักหัวใจออกมาด้วยมือของตัวเอง
แล้วมอบมันให้กับข้า
เท่านี้ข้าก็จะถ่ายทอด วิชากลายร่างมนุษย์ให้กับเจ้า
ทำไม่ได้งั้นหรือ
เอาเถอะ
เจ้าไม่ได้มีหน้าที่ต้องสละชีวิตตัวเอง เพื่อช่วยพวกยมทูตนี่นะ
มีสิครับ
ตัวข้าไม่อาจทนกับการมีชีวิตอยู่ในเงามืด
และทอดทิ้งเผ่าพันธุ์อย่างน่าละอาย ซึ่งผู้ที่เก็บข้าไปเลี้ยงก็คือท่านเก็นริวไซ
ท่านเก็นริวไซมีพระคุณต่อข้ามากเหลือเกิน
แต่ท่านกลับต้องตายด้วยน้ำมือของพวกควินซี่
ข้าจะต้องลบล้างความอัปยศนั้นให้จงได้
รองหัวหน้าฮินาโมริ
พาหัวหน้าหน่วยฮิราโกะไปก่อนเถอะ
ค่ะ
ช่วยไม่ได้นะ
บังไค
โคคุโจเท็นเง็นเมียวโอ
ดันไกโจเอะ
นั่นอะไรน่ะ
เล่นเอาช็อกเลยนะ
ที่ภายใต้บังไคนั่นไม่ใช่ลูกหมาน่ะ
หรือว่า เจ้าลูกหมาอยู่ใต้ หน้ากากสัตว์ประหลาดนั่นเหรอ
นี่มันยังไงกันเนี่ย
โคคุโจเท็นเง็นเมียวโอ คือบังไคที่มอบชีวิตให้กับเกราะ
และดันไกโจเอะคือการสลัดเกราะนั่นทิ้ง
ให้เป็นร่างที่เผยออกมาเพียงแค่ แรงกดดันวิญญาณและพละกำลัง
วิชาของเจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก
ถ้าเผยแรงกดดันวิญญาณ ก็เท่ากับแสดงจุดอ่อนให้เห็นโต้งๆ น่ะสิ
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
การที่จะกลัวการเป็นระเบิด จนแหลกสลายเป็นผุยผงน่ะ
เป็นเพราะยังมีชีวิตอยู่ไงล่ะ
แต่หากไร้ซึ่งชีวิต
ก็ไม่ต้องหวาดกลัวการแหลกสลายเป็นผุยผง
พูดอะไรน่ะ
เกราะเป็นชีวิตของเท็นเง็นเมียวโอ
ดันไกโจเอะคือร่างหลังจาก เท็นเง็นเมียวโอละทิ้งชีวิตไปแล้ว
พูดอะไรของเจ้าอยู่น่ะ
ข้าต้องรู้อยู่แล้วสิ
เพราะเมื่อกี้บังไคนั่นยังเป็นของข้าอยู่เลย
บังไคนั่นจะเชื่อมโยงกับผู้ที่ถือครองมัน
ดูสิ
ต่อให้บังไคถูกทำลาย ข้าก็ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
แต่กับเจ้าของมันอย่างเจ้า คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอกใช่ไหม
รูโหว่นั่นมันอะไรกัน
กายของข้าเป็นเพียงภาชนะว่างเปล่า
ข้าเป็นเพียงภาชนะที่มีอยู่เพื่อกำจัดเจ้าเท่านั้น
วิชากลายร่างมนุษย์ของเรา
คือพิธีกรรมการสังเวยหัวใจ เพื่อให้ได้มาซึ่งร่างอมตะชั่วคราว
ตราบใดที่ยังอยู่ในร่างมนุษย์ ข้าก็จะไม่มีวันตาย
อะไรกัน เจ้าละทิ้งชีวิตไปงั้นเหรอ
ที่พวกเราสู้กันไปก็เพราะกลัว
ว่าถ้าแพ้จะต้องตายหรือถูกฆ่าทิ้งไม่ใช่หรือไง
ถ้าทิ้งชีวิตเพื่อการต่อสู้ แล้วชัยชนะจะไปมีความหมายอะไร
ข้าไม่ได้ทิ้งชีวิต
ข้าแค่เดิมพัน
ท่านเก็นริวไซต่อสู้โดยเดิมพันชีวิตตัวเอง
แล้วตัวข้าจะไม่เดิมพันชีวิตได้อย่างไร
ก่อนที่จะย่างก้าวเข้ามาในสนามรบนี้
ข้าก็ได้วางชีวิตลงแล้ว
ซาจินเอ๋ย ซาจิน
เจ้าทำได้ดีมาก สมกับเป็นคนของเผ่าเรา
ข้าภูมิใจในตัวเจ้ายามนี้นัก
ซาจินเอ๋ย
ไม่จริงน่า ระเบิดมันไม่ระเบิดออก
แต่กลับถูกอัดมายังร่างของข้า ด้วยความเร็วที่ไวกว่าการระเบิดงั้นเหรอ
ได้ยังไงกัน
ยังก่อน
ขอเวลาข้าอีกหน่อย
วิชากลายร่างมนุษย์เอ๋ย
หัวใจของข้าเอ๋ย
ข้าต้องไปให้ถึงที่นั่น
ข้าจะต้องโค่นล้มจูฮาบัช
ดีแล้ว ดีเหลือเกิน ซาจินเอ๋ย
เจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือยัง ซาจินเอ๋ย
ความรู้สึกนั้นของเจ้าคือการแก้แค้นไงล่ะ
เป็นการเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อการแก้แค้น อย่างที่เจ้าเคยพร่ำบอกพวกพ้องไงล่ะ
แต่นั่นก็ดีเช่นกัน
การแก้แค้นคือโฉมหน้าที่แท้จริงของเผ่าเรา
และในที่สุดเจ้าก็ได้กลับมาแล้ว
กลับมายังเผ่าของเรา
นี่มัน…
งั้นเหรอ นี่คือ…
นี่คือค่าตอบแทนสินะ
ถูกแล้ว ซาจินเอ๋ย
ชีวิตในฐานะมนุษย์ของเจ้ากำลังจะสิ้นสุดลง
เจ้าจะตกต่ำกลายเป็นสัตว์ร้าย ที่อยู่เพื่อการแก้แค้น
เจ้าจะโกรธก็ย่อมได้ จะสาปแช่งก็ย่อมได้
และเจ็บปวดทรมานในความกระหาย ที่จะแก้แค้นก็ย่อมได้
เมื่อดูดกลืนความเจ็บแค้นอันดำมืดนั้น
ข้าก็จะเป็นอมตะต่อไป
ซาจินเอ๋ย ซาจินผู้น่าเวทนา
ขอบคุณที่พยายามอย่างหนักเพื่อข้า
ขอบคุณที่กลายเป็นเดรัจฉาน ที่ไม่อาจมีปากเสียงได้อีก
เพื่อข้านะ
นี่คือการชดใช้กับการขายวิญญาณเพื่อแก้แค้นสินะ
เป็นการชดใช้ที่แบกนามของหน่วยพิทักษ์เอาไว้
แต่กลับยอมขายวิญญาณเพื่อแก้แค้นสินะ
เป็นการชดใช้ที่ไม่เคยนำเอา
สิ่งที่พูดกับโทเซ็นมาย้ำเตือนตัวเองสินะ
ข้า…
ไปกันเถอะครับ หัวหน้าหน่วย
หัวหน้าหน่วยไม่ได้ทำผิดหรอกครับ
ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ไปต่อสู้กันเถอะครับ หัวหน้าหน่วย
ไปโค่นล้มเจ้าจูฮาบัชกัน
เพื่อท่านยามาโมโตะ เก็นริวไซ
(วิชากลายร่างมนุษย์)
(ควินซี่ ฟอลชแตนดิก)
ซ่อมแซมอัตราความเสียหาย ได้ 45 เปอร์เซ็นต์แล้ว
บ้าเอ๊ย
นี่ข้าแพ้ให้กับยมทูตงั้นเหรอ
ในบรรดาพวกเราห้าคน ข้าแพ้เป็นคนแรกเลยงั้นเหรอ
ยกโทษให้ไม่ได้
ยกโทษให้กับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
แบมบี้จังน่าสงสารจังเลย
เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเองนะ
เพราะถ้าแบมบี้จังไม่อยู่ พวกเราคงเหงาแย่เลย
- เนอะ - ไม่เอา
อย่านะ
อย่าทำแบบนี้
จีจี้
ดูเหมือนสถานการณ์การรบจะทัดเทียมกันแล้วนะ
ช่างวิเคราะห์ได้ถ่อมตัวจริงๆ
แต่เหมือนว่าเราจะเห็นตรงกันนะ
ข้าก็คิดแบบนั้น
อือ
ไม่งั้นการมาของข้าคงไม่มีความหมาย
เพราะหน้าที่ของข้า
คือการทำให้ตาชั่งเอียงมาทางพวกเรา
ลงมือปุบปับจริงๆ เลยนะ
จะว่าไปพวกควินซี่ สามารถขโมยอนุภาควิญญาณได้สินะ
ข้าค่อยๆ แย่งชิงเอาอนุภาควิญญาณบนกำแพงมา จนมันเปราะบางลงแล้ว
แต่ใช้เวลากว่าที่คิดมาก
เป็นวิชาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
เขาว่างั้นแน่ะ
ต้องขอตอบว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ
แต่ว่า…
ถ้าเจ้าต้องใช้เวลาในการทำลายกำแพง
ก็เท่ากับว่าพวกเรามีเวลาในการสร้างมันขึ้นใหม่
รูปแบบกำแพงดูเหมือน จะต่างจากครั้งแรกมากทีเดียว
ด้วยความที่มันไม่ใช่กำแพงแบบผืนเดียว เลยดูเปราะบางกว่างั้นเหรอ
ใช่
แต่ถ้ามันดูเปราะบางกว่าอย่างชัดเจน
แสดงว่าความเปราะบางนั้นคือกับดัก
ช่วยไม่ได้นะ
คงต้องใช้วิธีรุนแรงซะแล้ว
ถึงเวลาแล้วเหรอ
ฝ่าบาทกำลังรอข้าอยู่ ต้องขอตัวก่อน
เฮ้ยๆ มาถึงจุดนี้แล้ว จะกลับไปเฉยเลยเนี่ยนะ
คงต้องขอบคุณนางสินะ
แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ
ขอเพียงฝ่าบาทมีบัญชา ข้าจะมาทันที
อย่างนั้นเหรอ
คราวหน้าข้าจะชงชาชั้นเลิศเอาไว้รอแล้วกัน
เมื่อกี้เสียงระเบิดดังมากเลย
แรงกดดันวิญญาณหายไปสอง
หนึ่งคือศัตรู ส่วนอีกหนึ่งคือ…
หัวหน้าหน่วยโคมามูระ บ้าเอ๊ย
มิสเตอร์
ยกที่สองจะเริ่มแล้วนะ ตื่นสิ
เจ้าเด็กนั่นเป็นใครเนี่ย
ไม่สิ เป็นตาลุงตัวกะเปี๊ยกเหรอ
ช่างเถอะ หมอนั่นสู้ไม่ได้แล้วละ…
มิสเตอร์
อะไรกัน
โอเค เจมส์
- อะไรเนี่ย - อะไรเนี่ย
ซูเปอร์สตาร์ย่อมมียกที่สองเสมอ
ไหนบอกว่าจะตัดสินกันในนัดเดียวไง
ลั่นกระดิ่งเลย เจมส์
ครับ มิสเตอร์
อย่ามาล้อเล่นนะ
ข้าจริงจังทุกเมื่อแหละน่า
กระโดด
หนึ่ง สอง สาม
- เฮ้ เจมส์ - ครับ
เท่านี้ก็จัดการหัวหน้าหน่วย และรองหัวหน้าหน่วยส่วนใหญ่ที่เจอได้แล้ว
แต่การชนะโดยไม่มีผู้ชมเนี่ย มันเปล่าเปลี่ยวจริงๆ เลยนะ เจมส์
ครับ มิสเตอร์พูดถูกเผงเลย
แสงตรงนั้นมัน…
ศัตรูรายใหม่เหรอ
ข้าควรจะไปดูหน่อยดีไหมนะ แอบลังเลแฮะ
คิดว่ายังไง เจมส์
ครับ ถ้ากำจัดคนที่ปรากฏตัว อย่างเจิดจ้าและเตะตาแบบนั้นได้
เราก็จะยิ่งโดดเด่นแน่เลยครับ
งั้นก็ไปกันเถอะ อย่าได้ล้าหลังล่ะเจมส์
ครับ
หยุดเลย
คิดว่าแค่นับถึงสาม ก็จะเอาชนะพวกเราได้แล้วงั้นเหรอ
ก็เออน่ะสิ
ยังไม่ทันได้แสดงผลการฝึกแท้ๆ กลับโดนเล่นซะน่วมไปก่อน
เป็นรองหัวหน้าที่น่าสมเพชจริงๆ
เจ้าเป็นพวกเดียวกับมันงั้นเหรอ
หัวหน้าหน่วยที่เก้า มูกุรุมะ เค็นเซย์
ข้าเป็นหัวหน้าหน่วยของเจ้าคนแขนเสื้อกุดนั่น
หัวหน้าหน่วยเหรอ ยอดเลย
ในเวลาปกติคงจัดเป็นคู่ต่อสู้ที่เยี่ยมมาก
แต่โชคร้ายที่ข้ากำลังจะไปสำรวจ สิ่งที่เพิ่งตกลงมาอย่างโดดเด่นพอดี
แหม อย่าพูดแบบนั้นสิ
ตรงนี้มีหัวหน้าหน่วยถึงสองคนเลยนะ
ถ้าอยากจะสร้างชื่อนักละก็ ถือเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่เลวเลยนะ
ถ้างั้นก็เข้ามาเลย
ไม่ต้องห่วง จะไม่เปลืองเวลานักหรอก
นี่มันอะไรกัน
น้ำหนักนั่นก็คือสิ่งที่เจ้าต้องปกป้อง
สิ่งที่เจ้ามองเห็น
คือความทรงจำและการตีความ ของทุกสิ่งอย่างที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์
หรือก็คือพลังแห่งราชา
เจ้าเป็นภาชนะที่สามารถแบกรับ พลังอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาได้
หรือชามที่แตกได้ง่ายๆ กันล่ะ
จากนี้ผมต้องทำอะไรต่อ
ท่วงทำนองไพเราะที่ดังก้องฟ้า
ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจที่ถูกจองจำ