เอาล่ะ
เตรียมการพร้อมแล้ว
เจ้าก็พร้อมแล้วใช่ไหม อิจิโกะ
ใช่
ว่าแต่แต่งตัวแบบนี้มันหนาเกินไปหรือเปล่า
ชุดนั่นเป็นชุดที่สามารถฝ่าม่านกำแพง 72 ชั้น
ที่อยู่ระหว่างวังราชันวิญญาณและเซเรเทย์ได้
จำเป็นต้องใช้มันใช่ไหมล่ะ
ขากลับต้องเดินไปเองนะ
ก็อยากใช้เท็นจูเร็นส่งเจ้ากลับอยู่หรอก
แต่พวกเราลงไปบ่อยๆ ไม่ได้น่ะสิ
แล้วมันก็ไม่ได้ไกลเท่าไรหรอก
ปกติถ้าก้าวพริบตา สักอาทิตย์หนึ่งก็ถึงแล้ว
เข้าใจแล้ว
งั้นเหรอ
ถ้าเร่งเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด คงใช้เวลาแค่ครึ่งวันสินะ
แค่กลับไปให้ทันก่อนที่พวกมันจะบุกมา…
เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก
พวกควินซี่เริ่มโจมตีตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนแล้ว
บอกให้มันเร็วกว่านี้สิฟะ เจ้าบ้า
ก็สามชั่วโมงก่อน เจ้ายังฝึกวิชาอยู่เลยนี่นา
อิจิโกะจัง เอาข้าวปั้นไปด้วยสิ
ขอบคุณนะ
เด็กคนนั้นเปลี่ยนไปนะ
นั่นสิ
เขากลายเป็นยมทูตจริงๆ แล้ว
ยมทูตที่แท้จริงผู้ก้าวข้ามการเป็นยมทูต
เอาล่ะ ตอนนี้พวกเราจะ พลิกสถานการณ์กลับมายังไงดี
นั่นสินะครับ
ฮัลโหล
คุณคุโรซากิ
เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละ คงอีกสักพักกว่าผมจะไปถึงที่นั่น
อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วครับ
ระวังตัวด้วย
นี่ คุณอุราฮาระ
อะไรเหรอครับ
ผมรู้ว่าพูดแบบนี้มันฟังดูอวดดีไปหน่อย
แต่ไม่ว่าสถานการณ์ทางนั้นจะอันตรายแค่ไหน
ก็ช่วยอดทนไว้จนกว่าผมจะไปถึงที
ผมจะหาทางทำอะไรสักอย่างให้ได้เอง
เข้าใจแล้วครับ
แล้วจะรอนะครับ คุณคุโรซากิ
คุณอุราฮาระไม่ยอมพูดอะไร ถึงสถานการณ์ทางนั้นเลย
ฝ่าบาทมีตัวตนแบบไหนกันแน่
บอกเจ้าเอาไว้หน่อยคงจะดีกว่า
เจ้าที่เป็นผู้สืบทอดคนต่อไปน่ะ
ตามมาสิ
จากนี้ไปจะทำการประหารผู้พ่ายแพ้
(หอคอยกองอัศวินที่สอง ลานประหาร)
กายเหล็ก
ในเมื่อต้านทานดาบประหารได้ก็นับว่าโชคดี
แต่ชีวิตที่รอดมาเพราะโชคช่วย
จะต้องถูกพรากไปด้วย ความโชคร้ายที่เท่าเทียมกัน
เจ้าเห็นหรือเปล่า
ว่าตาชั่งมันกำลังเอียงอยู่น่ะ
ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสินะ
ทุกคนที่ฝ่าบาทเป็นผู้มอบวิญญาณให้นั้น
เมื่อตายไปแล้วพลังของพวกเขา จะถูกฝ่าบาทดูดกลืนไป
และความรู้ความสามารถทั้งหมดใน วิญญาณเหล่านั้นจะกลายเป็นพลังของฝ่าบาท
ทั้งสองคนต่างก็เป็นกำลังรบที่แข็งแกร่ง
จำเป็นต้องเอาชีวิตพวกเขาด้วยเหรอ
เป้าหมายของฝ่าบาทไม่ใช่โซลโซไซตี้
ดังนั้นสิ่งใดจำเป็นหรือไม่จำเป็น
ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฝ่าบาท
เจ้าที่ดื่มจอกโลหิตของฝ่าบาท และสลักอักษรศักดิ์สิทธิ์ลงในดวงวิญญาณ
ก็หนีไม่พ้นเช่นกัน
หากพวกเราไม่ต่อสู้
และไม่ดูดกลืนวิญญาณต่อไป
ฝ่าบาทก็จะ…
(หลักรุกราน เขตเมือง)
สัมผัสถึงแรงกดดันวิญญาณ ของหน่วยพิทักษ์คนไหนไม่ได้เลย
แสดงว่าฝ่ายยมทูตกำลังเสียเปรียบมากเลยสินะ
ถ้าอย่างนั้นคงต้องรอให้เร็นจิกลับมาสมทบ
แล้วค่อยบุกเข้าไปในฐานทัพศัตรูพร้อมกัน แบบนั้นน่าจะดีกว่า
สัมผัสเมื่อกี้มันอะไรกัน
ใครกันน่ะ อยู่ตรงไหน
กลัวเหรอ
ข้าเหงา
เหงา เหงาเหลือเกิน
เจ้าเป็นใครกัน
เหงา เหงาเหลือเกิน
เหงาเสียจริง
เซ็มบงซากุระของข้าอยู่ที่ไหน
งั้นเหรอ
เจ้าก็คือคนที่ขโมยบังไคของท่านพี่ไป
แอสนอดต์
ข้ารู้จักเจ้า
น้องสาวของคุจิกิ เบียคูยะ
คุจิกิ รูเคีย
คุจิกิ เบียคูยะอยู่ที่ไหน
ข้าไม่มีหน้าที่ต้องตอบเจ้า
ถ้าฆ่าเจ้าซะ เขาจะโผล่มาไหมนะ
ก็คงงั้นมั้ง
นั่นคือความสามารถของมัน
"ความกลัว" งั้นสินะ
โซเดะโนะชิรายูกิ
ไม่มีประโยชน์หรอกนะ
น้ำแข็งไม่สามารถต้านทานความกลัวได้
นั่นแหละความกลัว
ความกลัวมันเป็นเช่นนั้นไงล่ะ
นี่น่ะเหรอความกลัว…
ใช่แล้ว
ถ้างั้นความกลัวของเจ้าคืออะไรล่ะ
ว่าไงนะ
การที่ความกลัวใช้ไม่ได้ผล ถือเป็นความกลัวสำหรับเจ้าหรือเปล่า
ความกลัวใช้ไม่ได้ผลเหรอ
เป็นไปไม่ได้หรอกนะ
เป็นไปไม่ได้เหรอ
ถ้าคิดแบบนั้นจริงๆ ก็ตำข้าด้วยหนามพวกนั้นอีกทีสิ
จงมองดูและหวาดกลัวซะ
นี่ต่างหาก โซเดะโนะชิรายูกิที่แท้จริง
แม้ข้าจะดึงเอาพลังที่แท้จริง ของโซเดะโนะชิรายูกิออกมาได้แล้ว
แต่ร่างกายก็ยังต้องใช้เวลา เพื่อปรับตัวให้คุ้นชินกับมัน
จนกว่าจะถึงตอนนั้น ข้าจะโดนเจ้าโจมตีใส่ไม่ได้
ต่อให้แช่แข็งพวกมันได้ แล้วยังไงต่อ
ข้าบอกแล้วไงว่าน้ำแข็ง ต้านทานความกลัวไม่ได้หรอกนะ
ความกลัวของข้าไม่ได้แทรกซึมผ่านบาดแผล
ขอแค่มันสัมผัสโดนผิวหนังแม้เพียงเล็กน้อย
ก็จะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้เอง
ไม่สามารถต้านทานมันได้โดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็นใครต่างก็มีสิ่งที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย
และมีสิ่งที่รู้สึกกลัวด้วยกันทั้งนั้น
เมื่อย่างเข้าสู่สถานที่ที่รู้สึกปลอดภัย
ต่อให้ถูกถามถึงเหตุผลว่าทำไมถึงรู้สึกปลอดภัย
ก็ได้แค่ตอบอย่างคลุมเครือ
ว่า "มันรู้สึกแบบนั้น"
แต่หากก้าวเข้าไปยังสถานที่ที่รู้สึกกลัว
แม้แต่คนที่โง่เขลาที่สุดก็ยังรู้ถึง สาเหตุของความหวาดกลัวได้เป็นอย่างดี
มันมืด มันหนาว มันสูง มันแคบ มันเจ็บปวด มันสกปรก
ทุกๆ คนต่างมีสาเหตุของความกลัว
เพราะความรู้สึกปลอดภัยทั้งหมด เกี่ยวพันอยู่กับชีวิต
และความกลัวทั้งหมดเกี่ยวพันอยู่กับความตาย
เช่นกันกับการที่ผู้อยากมีชีวิต ไม่สามารถตอบได้ว่าทำไมถึงอยากมีชีวิตอยู่
แต่กลับรู้ถึงเหตุผลที่ไม่อยากตายนั่นแหละ
ไม่ใช่แค่กับสิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกเท่านั้น
ทุกชีวิตล้วนมีสัญชาตญาณ
ในการหลีกเลี่ยงความตาย หรือก็คือความกลัวนั่นเอง
สิ่งใดก็ตามที่มีชีวิต
ล้วนมีชีวิตอยู่เพื่อหลีกหนีจากความกลัวกันทั้งนั้น
ฝึกฝนตัวเองเพื่อหลีกหนีจากความกลัว
เติบโตขึ้นเพื่อหลีกหนีจากความกลัว
ดังนั้นความกลัวจึงไม่มีทางใช้ไม่ได้ผล
ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่
อือ
เพราะงั้นความกลัวถึงใช้ไม่ได้ผลกับข้าไงล่ะ
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
ข้ากำลังบอกว่าตัวข้าในขณะนี้ไร้ซึ่งชีวิตไงล่ะ
หมายความว่ายังไง
โซเดะโนะชิรายูกิไม่ใช่ดาบ ที่ปล่อยไอเย็นออกจากส่วนปลาย
แต่โซเดะโนะชิรายูกินั้น…
คือดาบฟันวิญญาณที่จะทำให้อุณหภูมิร่าง ของผู้ถือครองลดต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง
ทุกสิ่งที่ข้าแตะต้องจะกลายเป็นน้ำแข็ง
ส่วนตัวดาบเป็นเพียง แขนที่ใช้ขยายขอบเขตการแช่แข็งเท่านั้น
อย่ามาพูดบ้าๆ น่า
หากอุณหภูมิร่างกายลดต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง
ร่างกายย่อมทำงานไม่ได้
เจ้าไม่มีทางมีชีวิตอยู่ได้หรอก
ใช่ ตัวข้าในตอนนี้ตายไปแล้ว
ข้าเจอวิธีทำให้ร่างกายตายไปชั่วขณะ
จากการควบคุมอนุภาควิญญาณของตัวเอง
การทำงานของโมเลกุลทั้งหมดในร่างกายนี้ ได้หยุดลงแล้ว
ต่อให้ความกลัวแทรกซึมเข้ามาในร่างกายข้า
มันก็จะหยุดอยู่แค่ผิวนอกเท่านั้น
แบบนั้นมันบ้าน่า
ติดลบ 18 องศา
เลือดจะแข็งตัว
และไม่มีเลือดซึมออกจากบาดแผล
ติดลบ 50 องศา
น้ำในพื้นดินที่ข้าย่ำผ่านจะถูกแช่แข็ง
เกิดเป็นผืนน้ำแข็งสั่นสะเทือน
ติดลบ 273.15 องศา
ศูนย์สัมบูรณ์
คงต้องเร่งมือหน่อยแล้ว
เพราะขีดจำกัดของข้าในอุณหภูมินี้
มีแค่สี่วินาที
ติดลบ 198 องศา
ติดลบ 142 องศา
ติดลบ 116 องศา
ติดลบ 85 องศา
- หากไม่ค่อยๆ ใช้เวลาคืนสภาพ - ติดลบ 67 องศา
- ระบบร่างกายจะพังทลายไปเลยงั้นเหรอ - ติดลบ 31 องศา
- ยังฝึกฝนไม่พอสินะ - ติดลบ 14 องศา
ใช้เวลาเกินสี่วินาทีไปหน่อยงั้นเหรอ
ความกลัว ความกลัวงั้นเหรอ
ของพรรค์นี้น่ะเหรอคือความกลัว
การหายใจเป็นเรื่องเจ็บปวด
ถ้าไม่ทำเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ก็จะมีชีวิตต่อไปไม่ได้
การมีชีวิตอยู่เนี่ย ไม่สะดวกเอาซะเลย
ที่สวรรค์จะหายใจได้คล่องไหมนะ
ที่นรกจะทรมานกว่าที่เป็นอยู่หรือเปล่านะ
ถ้าใช่ละก็ น่ากลัวแฮะ
มนุษย์ผู้กระเสือกกระสนเอ๋ย
ข้าจะมอบพลังให้เจ้าเอง
ไม่ใช่ ของพรรค์นี้ไม่ใช่ความกลัวหรอก
ความกลัวของข้า…
มีเพียงการถูกฝ่าบาทตำหนิเท่านั้น
เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว การต่อสู้พวกนี้
ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวหรือรู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด
ทาทาร์ฟอรัส
ฟันไม่ถึงล่ะสิ
เปล่าประโยชน์ เจ้าฟันไม่ถึงหรอก
เพราะขาของเจ้ามันขยับไม่ได้แล้วไงล่ะ
ว่าไงนะ
เจ้ากำลังมองข้าอยู่ใช่ไหมล่ะ
แม้เซลล์ของเจ้าจะมีอุณหภูมิ ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งและหยุดทำงานไป
แต่ว่า…
ประสาทสัมผัสของเจ้าไม่ได้หยุดไปด้วย
ทาทาร์ฟอรัสแทรกซึมความกลัว ผ่านทางประสาทการมองเห็นของเจ้า
เห็นไหม
ไม่ว่าเจ้าจะหันไปมองทางไหน ก็มีแต่ดวงตาของข้า
ประสาทสัมผัสของเจ้าไม่มีทางหลีกหนีจากมันได้
ถึงจะหลับตาก็เปล่าประโยชน์
ความทรงจำดีๆ จะตราตรึงในหัวใจ เป็นเวลานาน
แต่ความทรงจำอันเลวร้าย จะฝังรากหยั่งลึกอยู่นานยิ่งกว่า
เหมือนกับความกลัวในอดีต ที่จะกลับมาคุกคามยามฟ้ามืดมิด
ความกลัวที่เคยพบเห็นสักครั้ง
ยิ่งหลับตาลงมันก็จะยิ่งชัดเจน
วนเวียนอยู่ในก้นบึ้งของสมอง
เอ้า
จงถูกความกลัวที่หลีกหนีมาตลอด แผดเผาหัวใจของเจ้าจนตายไปซะเถอะ
เจ้าคือ…
คุจิกิ เบียคูยะ
(วังราชันวิญญาณและเซเรเทย์)
คุจิกิ เบียคูยะ
ท่านพี่…
มาสักทีนะ ข้ารออยู่นานทีเดียว
อวัยวะที่ถูกข้าควักไปเป็นยังไงบ้างล่ะ
ถูกคว้านไส้พุงออกมาจนหมด
กินอะไรไม่ได้ คงจะหิวแย่เลยสินะ
เจ้าผอมลงนิดหน่อยหรือเปล่าเนี่ย
ไม่ได้นะ ท่านพี่
อย่าไปสบตากับเจ้านั่น
สายไปแล้ว
ใครกันแน่ที่สายเกินไป
แบบนี้นี่เอง
เจ้าใช้เซ็มบงซากุระ ล้อมรอบบริเวณนี้ไว้หมดแล้วสินะ
ไม่เลวเลย
ข้าล่ะอยากได้บังไคนั่นจริงๆ
บังไคเหรอ
ดูให้ดีๆ ก่อน
หากเจ้าเคยได้บังไคของข้าไป ก็น่าจะรู้อยู่ไม่ใช่เหรอ
ว่านี่มันแค่ชิไค เป็นเซ็มบงซากุระธรรมดาเท่านั้น
ว่าไงนะ
เพราะบังไคของข้าถูกเจ้าขโมยไป
ข้าจึงได้เรียนรู้ถึงแก่นแท้ ของเซ็มบงซากุระใหม่อีกครั้ง
สายสัมพันธ์นั้นล้วนเป็นเหมือนภาพผสานจุดสี
เมื่อถอยห่างออกมาถึงได้มองเห็น รูปลักษณ์ที่แท้จริงเป็นครั้งแรก
ข้าหลงลืมเรื่องนั้นไป
ต้องขอขอบคุณเจ้า แอสนอดต์
ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า
ข้าจะไม่มีวันฆ่าเจ้าเด็ดขาด
ข้าจะทำให้เจ้าไม่อาจหมดสติ ไม่อาจคลุ้มคลั่ง
ดำดิ่งลงสู่ความเจ็บปวดและความหวาดกลัว จนรู้สึกว่าตายไปซะยังจะดีกว่า
- ให้เจ้ามีชีวิตอยู่แบบนั้นไปชั่วนิรันดร์ - รูเคีย
ระหว่างลงมาที่นี่
ข้าสัมผัสถึงแรงกดดันวิญญาณของเจ้าได้ตลอด
แข็งแกร่งขึ้นแล้วสินะ รูเคีย
ท่านพี่…
ท่านพี่บอกว่าข้า…
แข็งแกร่งขึ้นงั้นเหรอ
ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากความว่างเปล่า
แต่มันเกิดขึ้นจากความกังวล เพียงเล็กน้อยที่อยู่ในจิตใจ
ตอนนี้เจ้ายังกลัวอยู่ไหม รูเคีย
ไม่ค่ะ
มันจบแล้ว คุจิกิ เบียคูยะ
งั้นเหรอ จะจบแล้วสินะ
แต่ขอโทษด้วยนะ
คนที่จะโค่นเจ้าไม่ใช่ข้า
ว่าไงนะ
อย่ามาดูถูกกันให้มากนักนะ
ดูให้ดีๆ สิ รูเคีย
สิ่งที่สะท้อนจากตัวเจ้านั่น ไม่ใช่ความกลัว
หากหัวใจของเราไร้ซึ่งความกลัว
สิ่งที่สะท้อนอยู่ตรงนั้น…
มีเพียงความหวาดกลัวของตัวมันเองเท่านั้น
บังไค
ฮักกะ โนะ โทกาเมะ
กลัวเหลือเกิน…
ข้าจะตายแล้วงั้นเหรอ
โปรดยกโทษให้ข้าด้วยเถิด ฝ่าบาท
อย่าได้โกรธเคืองข้า
ข้ากลัวความเจ็บปวดและความทรมาน
กลัวเหลือเกิน
กลัว…
ค่อยๆ คลายมันออกนะ รูเคีย
ค่อยๆ
บังไคของเจ้ายอดเยี่ยมมาก
แต่ก็เป็นบังไคที่ยาก
พลาดแค่นิดเดียวก็คงถึงตาย เป็นบังไคที่อันตรายมาก
จงตั้งใจใช้มันให้ดี อย่ารีบร้อนเด็ดขาด
เจ้าต้องรู้ว่าดาบที่แลกด้วยชีวิต
ไม่สามารถปกป้องสิ่งใดเอาไว้ได้
ไปกันเถอะ รูเคีย
ไปปกป้องโซลโซไซตี้กัน
ค่ะ
ท่านพี่
(หลังรุกราน อดีตที่ทำการหน่วยที่สี่ สถานพยาบาลชั่วคราว)
โคเทจิน
เจอของที่น่าจะเอามาใช้ เป็นเบาะนอนอันใหม่ได้แล้วล่ะ
ขอโทษนะ ที่ขอร้องให้ช่วยทำงานอันตราย
ไม่เป็นไรเลย เพราะเค็นจังไม่กลับมาสักที ข้าเลยว่างมากน่ะสิ
แล้วพอเจอเบาะนอนกับยาเข้า ข้าก็แค่พุ่งตัวไปคว้าหมับ
แล้วเผ่นหนีมาเท่านั้นแหละ ไม่อันตรายอะไรหรอกนะ
ทำแบบนั้นดีแค่ไหนแล้ว…
คงกำลังคิดว่าดีแค่ไหนแล้ว ที่จนถึงตอนนี้ยังไม่โดนเจอตัวเข้าล่ะสิ
มองไปทางไหนกัน ข้าอยู่ตรงนี้ต่างหาก
ตรงนี้
ดูสิ มองไม่เห็นอีกแล้ว…
ผัวะ
แปลกจัง นึกว่าโดนแล้วซะอีก
โดนเหรอ ข้าพยายามจะชกอะไรกันนะ…
รองหัวหน้าคุซาจิชิ
มองเห็นว่าชกโดนข้างั้นเหรอ
เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอกนะ
ตัวตนของข้า
ได้อันตรธานหายไปจากสายตา และความรู้สึกนึกคิดของพวกเจ้าโดยสิ้นเชิงแล้ว
ความงดงาม
คือการไร้ซึ่งสิ่งใดอยู่ตรงนั้น