(หลังรุกราน อดีตที่ทำการหน่วยที่สี่ สถานพยาบาลชั่วคราว)
เลือดกำเดาไหลนี่คะ ไปชนอะไรเข้าเนี่ย
ไม่รู้สิ
ใช่ไหม ไม่เข้าใจเลยใช่ไหม
ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าคือกองอัศวินกางเขนดารา "วี"
จุดดับสูญ เกวนนาเอล ลี
(กองอัศวินกางเขนดารา "วี” เกวนนาเอล ลี)
สำหรับพวกเจ้าแล้วตัวตนของข้า…
แปลกจัง นึกว่าโดนแล้วซะอีก
- รองหัวหน้าคุซาจิชิ - ใช่แล้วๆ
พลังของข้ามีอยู่สามรูปแบบ
รูปแบบที่หนึ่ง ลบเลือนร่างกาย
รูปแบบที่สอง ลบเลือนกระทั่งตัวตน
โอ๊ะ ดูเหมือนการตอบสนองจะเร็วขึ้นนะ
ถ้างั้นก็…
รูปแบบที่สาม ลบเลือนออกไปจากจิตสำนึก
เมื่อกี้มีใครอยู่หรือเปล่านะ
เอ่อคือ…
เอาล่ะ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง
อ้าว คิดว่าโดนแล้วแท้ๆ
จะ เจ้านี่มันยังไงกัน
ต่อยมาโดยอาศัยปฏิกิริยาตอบกลับเรอะ
ทำอะไรคะเนี่ย
ต่อยไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูได้ยังไง
ก็น่าจะเป็นศัตรูนี่นา
พอเห็นเจ้านั่นแล้วข้ารู้สึกกระวนกระวายน่ะ
หา ต่อยมาโดยอาศัยสัญชาตญาณงั้นเรอะ
ยัยสัตว์ร้ายเอ๊ย
ความรู้สึกกระวนกระวายน่ะ มันสำคัญมากนะ
ความกระวนกระวายก็คือความรู้สึก ที่หนาวเย็น ร้อนรุ่ม และยินดี
เป็นความรู้สึกแบบนั้นล่ะ
เค็นจังเคยบอกว่าถ้าเจอคนแบบนั้น ก็อดจะเข้าไปฟันไม่ได้
แต่ตอนนี้เค็นจังไม่อยู่
ถึงข้าจะฟันใส่เขาไป เค็นจังก็คงไม่อารมณ์เสียหรอกเนอะ
ไปตายซะ
อะ อะไรกัน
บ้าน่า ก็หลบดาบเมื่อกี้พ้นแล้วนี่นา
ไม่มีทางฟันโดนแน่ๆ ไม่มีทาง
ถูกแล้วล่ะ
ดาบของข้าน่ะ แม้ว่าจะ หลบหรือไม่หลบก็ฟันโดนอยู่ดี
ว่ายังไงนะ
ดาบของข้าน่ะ เป็นดาบจอมเลียนแบบ
ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของดาบ มีอสูรจอมเลียนแบบสถิตอยู่
เพราะงั้นยิ่งเล็งหาจังหวะดีๆ มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสพลาดหรือโดนฟันมากขึ้นเท่านั้น
เอ้า ออกมากันได้เลย
ซัมโปะเคนจู
นะ นั่นมันบ้าอะไรน่ะ
หนึ่ง สอง
นะ นี่คือชิไคเหรอ
ดาบไม่ได้เปลี่ยนรูปร่าง
และไม่ใช่การแสดงร่างจริงของดาบฟันวิญญาณ ที่เกิดจากการฝึกฝนบังไค
มีชิไคแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ
เอ๋ แปลกจัง
กะว่าจะผ่าเจ้าเป็นสองซีกแท้ๆ
โง่หรือเปล่า เล่นบอกมาซะหมดเปลือกแบบนั้น
คิดว่าข้าจะหลบไม่พ้นหรือไง
ไม่จริงน่า
จริงสิ
เข้ามาในเขตแดนตั้งแต่เมื่อไหร่
เป็นไปไม่ได้ ข้าก็พยายามเต็มที่แล้วไม่ใช่เหรอ
อืม เจ้าพยายามเต็มที่แล้วล่ะ
ในฐานะสิ่งที่ข้าจินตนาการขึ้นมาน่ะนะ
เดี๋ยวก่อน หากมีพลังของข้า อย่างพวกมัน…
เป็นพลังที่ยอดเยี่ยมจริงๆ นั่นแหละ
สามารถลบเลือนตัวตนออกไปจากสายตา จิตสำนึกและความทรงจำของผู้อื่นได้
เพราะงั้น ดูนะ
ตอนนี้ เจ้าก็หายไปจากความทรงจำของข้าแล้ว
เกรมมี่
โทษทีนะ ข้านึกภาพอนาคตของเจ้าไม่ออกแล้ว
เจ้าเป็นใครกันแน่
ช่วยถอยออกไปจากตรงนั้นด้วย
เป็นห่วงหัวหน้าหน่วยพวกนี้เหรอ
เร็วเข้าสิ
ไม่ต้องห่วงหรอกนะ
ข้าฆ่าพวกมันไปแล้ว
ไม่จริง…
แปลกจัง แขนของข้า…
ลองจินตนาการดูสิ
ถ้ากระดูกในแขนของเจ้าเป็นคุกกี้
ตอนนี้มันก็คงหักไปแล้วใช่ไหมล่ะ
และเจ้าก็คงจะคิดแบบนี้ด้วยสินะ
ในเมื่อกระดูกแขนเป็นคุกกี้
กระดูกส่วนอื่นๆ ก็คงเป็นคุกกี้เหมือนกันหมด
พลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ก็คือพลังจินตนาการ
และสิ่งที่ข้าจินตนาการ
จะกลายเป็นความจริงทั้งหมด
อะไรวะเนี่ย
แรงกดดันวิญญาณของยาจิรุมันสั่นคลอนไม่หยุด
เลยมาตามหาดู
ก็แค่ไอ้เด็กเวรตัวหนึ่งมาก่อเรื่องเองนี่หว่า
เค็นจัง
หะ หัวหน้าหน่วยซาราคิ คือว่า…
หัวหน้าหน่วยอุโนะฮานะล่ะคะ
ตายแล้ว
งั้นเหรอคะ
ข้าเป็นคนฆ่าเอง
ถ้านึกแค้นกันละก็ จะมาฆ่าข้าก็ได้นะ
โล่งอกไปที
ถ้าหัวหน้าหน่วยซาราคิเป็นคนฆ่า
ก็แปลว่าได้สืบทอดมาแล้วสินะคะ
นามของหัวหน้าหน่วยอุโนะฮานะ
อือ ใช่แล้ว
เจ้าน่ะเหรอซาราคิ เค็นปาจิ
ก็ดูแกร่งดีนี่นา
อย่างที่คิดไว้เลย
อันตราย
(หลังรุกราน ภายในเซเรเทย์ ป้อมปราการหิน)
เอาล่ะ เตรียมเวทีเรียบร้อยแล้ว
ก็เจ้าเป็นถึงซาราคิ เค็นปาจิคนนั้นเลยนี่นะ
ถ้าไม่เตรียมเวทีที่เหมาะสมมาต้อนรับ คงจะเสียมารยาทแย่
นี่มันอะไร เวทมนตร์หรือไง
ไม่ใช่เวทมนตร์หรือภาพลวงตาทั้งนั้นแหละ
แต่เป็นความจริง
ข้าคือผู้ทำให้จินตนาการกลายเป็นความจริง ผู้สลักฝัน เกรมมี่
(กองอัศวินกางเขนดารา “วี” เกรมมี่ ทูโมซ์)
เจ้าควรรู้สึกโชคดีที่ได้สู้กับข้านะ
เพราะข้าคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุด ในหมู่กองอัศวินกางเขนดารา
งั้นเหรอ
ขอย้ำอีกครั้งนะ
ข้าสามารถทำให้จินตนาการกลายเป็นจริงได้
เห็นไหม อย่างในตอนนี้
เพียงแค่ข้าจินตนาการว่า ร่างกายตัวเองแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้า…
อะไรกัน
ถ้าแข็งระดับเหล็กกล้า ก็บอกมาแต่แรกสิ
ข้าจะได้ตั้งใจฟันใส่เจ้า ให้เหมือนกำลังตัดเหล็กตั้งแต่แรก
ทำหน้าแบบนั้นมันอะไร
หรือกำลังจินตนาการอยู่ว่าข้าจะฟันเจ้าไม่ได้
บอกให้นะ
พลังจินตนาการของเจ้า
ไม่มีทางสร้างสิ่งที่ข้าฟันไม่เข้าได้หรอก
เพราะข้าคือเค็นปาจิไงล่ะ
(ซัมโปะเคนจู)
(อักษรศักดิ์สิทธิ์ “วี”)
นั่นมันอะไรน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
เฮ้ย แรงกดดันวิญญาณนี่มัน…
หัวหน้าหน่วยซาราคิ
- พวกข้างล่างโวยวายกันอยู่ได้ - หัวหน้าหน่วยซาราคิ
- หนวกหูชะมัด - หัวหน้าหน่วยซาราคิมาแล้ว
- ไม่เห็นเป็นไรเลย - พวกเราต้องชนะศึกนี้แน่
เพราะการมาของเจ้า ทำให้พวกนั้นคิดว่าจะชนะการต่อสู้
พวกเขาก็มีอิสระที่จะจินตนาการนั่นแหละ
เจ้ารักษาแผลได้ด้วยตัวเองงั้นเรอะ
นั่นสินะ คงงั้นมั้ง
ข้าก็แค่จินตนาการว่าแผลที่ถูกฟัน มันหายดีแล้วก็เท่านั้น
พลังอะไรบ้าบอสิ้นดี กำลังคิดแบบนั้นอยู่ใช่ไหมล่ะ
คนอย่างเจ้าคงไม่สามารถเข้าใจพลังของข้าได้ หากไม่พ่ายแพ้สักที
เพราะงั้น
เข้ามาเลย ซาราคิ เค็นปาจิ
ข้าคงไม่พูดจาเห่ยๆ อย่างการจะสู้กับเจ้าด้วยนิ้วเดียวหรอกนะ
เพราะข้าจะไม่ใช้แม้แต่นิ้วเดียว
ข้าจะฆ่าเจ้าโดยอาศัย เพียงสิ่งที่อยู่ในหัวอย่างเดียวให้ดู
ไร้สาระสิ้นดี
แต่ข้าก็ไม่เกลียดเรื่อง ที่มันไม่สมเหตุสมผลหรอกนะ
ทำอะไรอยู่น่ะยาจิรุ หลบไปซะ
อย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าสิ
ตอนนี้แม่นั่นถูกพลังของข้า เปลี่ยนกระดูกทั้งตัวเป็นคุกกี้ไปแล้ว
คุกกี้มันคืออะไร
อะไรกัน ไม่รู้จักเหรอ
แบบนี้น่าจะทำให้เป็นขนมราคุกันมากกว่า
ราคุกันเหรอ
แล้วไม่พูดแต่ทีแรกเล่า
เจ้านี่มันชอบพูดจาอ้อมโลกอยู่ได้
รู้สึกไม่เข้าใจเอาซะเลยใช่ไหมล่ะ
ท้องฟ้าที่เจ้ากระโดดขึ้นไป
กลับกลายเป็นน้ำไปแล้วไงล่ะ
เจ้าจะถูกน้ำบีบอัด
ถูกรอยแยกบดขยี้ ก่อนจะค่อยๆ ตายไป
ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดอย่างเจ้า
แค่ชั่วโมงหนึ่งก็คงมากพอแล้ว
เหมือนว่ากระดูกของยาจิรุจะหายดีแล้วนะ
เจ้ามัวแต่ห่วงเรื่องสู้กับข้า
จนลืมคิดเรื่องยาจิรุไปสินะ
ให้ตายสิ
ถึงพูดแบบนี้จะไม่ดีต่อคนที่ได้แต่ จินตนาการไปวันๆ แล้วทำอะไรไม่ได้ก็จริง
แต่พอเห็นเจ้าคนที่ทำได้ทุกอย่าง โดยอาศัยแค่จินตนาการแบบนี้แล้ว
กลับรู้สึกว่าคนที่ทำอะไรไม่ได้เลย ยังดีซะกว่าอีกแฮะ
แรงกดดันวิญญาณของโคเท็ตสึยังอยู่
ลงไปให้นางรักษาแขนให้เถอะ
อือ
เจ้าอยากจะทำอะไรกับข้ากันล่ะ
อยากจะสู้กับข้าใช่ไหม
สู้เหรอ
เจ้าเพิ่งเรียกตัวเองว่าอะไรนะ
ควินซี่ที่แกร่งที่สุดไม่ใช่หรือไง
ถ้าเจ้าแกร่งที่สุดจริงๆ ก็ต้องอยากเอาชนะ คนที่แกร่งที่สุดอีกคนไม่ใช่หรือไง
เข้ามาเลย มาเริ่มสู้กันซะ
ถ้ามัวแต่ว่อกแว่กจากศัตรูที่อยู่ตรงหน้า
มันก็ไม่เรียกว่าการต่อสู้หรอก
อะไรน่ะ
เมื่อกี้เจ้านั่นพูดอะไรกัน
คนที่แกร่งที่สุดจะต้องอยากเอาชนะ คนที่แกร่งที่สุดอีกคนงั้นเหรอ
ข้าไม่เคยคิดเรื่องพรรค์นั้นเลย
เพราะไม่มีใครหาเรื่องข้าได้ตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะรู้ดีอยู่แล้ว
ว่าข้าคือคนที่แกร่งที่สุด
เลยไม่จำเป็นต้องฆ่าใครเพื่อพิสูจน์เรื่องนั้น
และไม่คิดจะเอาชนะใครด้วย
แต่ว่าทำไมข้าถึงคิดอยากจะ…
เอาชนะหมอนี่มากขนาดนี้กันนะ
ลงมือแล้วสินะ
สีหน้าดีเลยนี่
ในที่สุดเจ้านี่ก็เริ่มสนุกกับมันแล้วสินะ
สีหน้าดีงั้นเหรอ
ถึงจะไม่รู้ตัวว่าข้ากำลังทำสีหน้าแบบไหนก็เถอะ
แต่ช่างน่าประหลาดจริง
ทำไมตอนนี้ข้าถึงได้…
รู้สึกดีขนาดนี้กันนะ
ไม่หัดพลิกแพลงเอาซะเลย
ก็บอกแล้วไง ว่าข้าตัดเหล็กได้น่ะ
ดึงไม่ออก
ไม่หัดพลิกแพลงเอาซะเลย
ก็บอกแล้วไง ว่าฟันไปก็เปล่าประโยชน์
แย่ล่ะสิ
ช้าชะมัดเลย
รู้สึกตัวช้าไปว่าโดนฟัน
มันจะต้องฉวยโอกาสที่ข้าช้าลง โจมตีใส่อีกทีแน่
ไม่จริงน่า
ทำไมถึงหยุดดาบของเจ้านี่ไม่ได้
ข้าจะแพ้ให้เจ้านี่จริงๆ งั้นเหรอ
ไม่มีทางหรอก บ้าบอสิ้นดี
อะไรเล่า
หรือดันจินตนาการไปว่าตัวเองแพ้ซะแล้ว
จริงด้วยสิ
ขอบใจนะ
ขอบใจเรื่องอะไร
เพราะคำพูดเมื่อกี้ของเจ้า
ทำให้ข้าลบภาพในหัวที่คิดว่า ตัวเองกำลังจะตายออกไปได้หมดสิ้น
ข้าจะไม่มีวันตายอีกแล้ว
แล้วเจ้าจะเสียใจ
ข้าไม่เคยนึกเสียใจซะด้วยสิ
เพื่อเป็นการขอบคุณ
ข้าจะแสดงพลังที่แข็งแกร่งที่สุดให้เจ้าได้เห็น
แยกร่างงั้นเหรอ
ไม่ใช่การแยกร่าง
แต่ข้าสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตจากจินตนาการได้
ไม่ว่าร่างไหนก็ฟันไม่เข้า ไม่ว่าร่างไหนก็ไม่มีวันตาย
และ…
พลังจินตนาการยังจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกด้วย
นั่นอะไรน่ะ
อุกกาบาตไงล่ะ
เซเรเทย์แห่งนี้จะหายวับไป
เหลือแค่ข้าที่อยู่รอดท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง
อุกกาบาตงั้นเหรอ
ข้ายังไม่เคยฟันมันมาก่อนเลย
น่ายินดีจริงๆ เลยนะ โนซาราชิ
มะ ไม่ได้การ
มันจะตกลงมาแล้ว
ทุกคนต้องตายแหง
ได้ตายกันหมดแน่
ก็อย่างเช่น
ใช่ อย่างเช่น
ไม่ใช่การจินตนาการ ข้าจะยกตัวอย่างให้ฟัง
สมมติว่าตอนนี้เจ้ากำลังจะฆ่าข้า
แต่นั่นก็เปล่าประโยชน์
เพราะอุกกาบาตได้เป็นความจริงไปแล้ว และมันจะไม่หายไป
พอมันร่วงหล่นลงมา ทุกคนก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน
เหลือเพียงข้าที่รอดชีวิต
ตามที่ข้าจินตนาการไว้
การหมดสิ้นหนทางมันเป็นแบบนี้ไงล่ะ
ซาราคิ เค็นปาจิ
หมดสิ้นหนทางงั้นเรอะ
นั่นสินะ เจ้าน่ะหมดสิ้นหนทางแล้ว
จงกลืนกิน โนซาราชิ
เจ้ามาจากที่ไหน ยัยหนู
ยัยหนู เจ้าชื่ออะไร
ไม่มีชื่อเหรอ
ข้าก็เหมือนกัน
เจ้าสัตว์ประหลาด
หยุดแหกปากซะ เรื่องมันก็ง่ายๆ
ไม่มีอะไรที่ข้าฟันไม่ได้ก็เท่านั้น
อย่างนี้นี่เอง
ฟังดูง่ายมากจริงๆ ด้วย
ต่อให้จะมีเจ้าเพิ่มมาอีกสักกี่คน
ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรอก
ต้องเปลี่ยนสิ
ถ้าไม่มีสิ่งที่เจ้าฟันไม่ได้
ข้าก็จะฆ่าเจ้าด้วยสิ่งที่ไร้รูปร่างซะ
จงโดนขังอยู่ในห้วงอวกาศแล้วตายไปซะเถอะ
ห้วงอวกาศจะทำให้ ของเหลวในร่างกายระเหยออกมา
เลือดจะเริ่มเดือดพล่าน
อวัยวะในร่างกายจะค่อยๆ บุบสลาย ก่อนที่ความตายจะมาเยือน
ถ้าเจ้ายังมีสติอยู่ถึงตอนนั้นละก็นะ
อะไรกัน
เป็นอะไรไป
เจ้าลืมทำให้ร่างกายตัวเองเป็นของแข็งนะ
อะไรน่ะ
อะไรกัน เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ หรือไง
เข้าใจแล้ว
งั้นข้าก็แค่ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งกว่าเจ้าก็พอ
ข้าอยากชนะ อยากชนะเหลือเกิน อยากจะชนะให้ได้
ครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาเลย ที่รู้สึกอยากจะชนะใครสักคน
บดขยี้เจ้าให้ราบคาบ เพื่อพิสูจน์พลังของข้า
ข้าจะให้เจ้าได้เป็นตัวพิสูจน์
เจ้าดันเผลอคิดในหัวว่าข้าเป็นสัตว์ประหลาด
จึงถูกเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นฆ่าตายไงล่ะ
เจ้าโง่เอ๊ย
ข้าถูกจินตนาการของตัวเองฆ่าตายงั้นเหรอ
ไม่หรอก ไม่ใช่
ไม่ใช่เลย ซาราคิ เค็นปาจิ
จินตนาการของข้าถูกต้องแล้ว
ถูกต้องเกินไปซะด้วยซ้ำ
ข้าจินตนาการถึงพลังทั้งหมดของเจ้า ได้อย่างถูกต้อง
ยกเว้นแค่อย่างเดียวที่ข้าจินตนาการไม่ได้
นั่นคือมีเพียงร่างกายของเจ้าเท่านั้น ที่สามารถทนรับพลังของเจ้าได้
สิ่งที่แพ้ให้กับเจ้า ไม่ใช่จินตนาการของข้า
แต่เป็นร่างกายนี้ต่างหาก
ไม่หรอก มันก็แค่ข้อแก้ตัว
บ้าเอ๊ย
อยากจะชนะจริงๆ เลย
นี่มันอะไรน่ะ
ข้าเคยบอกไปแล้วนี่
ว่าจะฆ่าเจ้าโดยไม่ใช้แม้แต่นิ้วเดียว
ร่างกายของข้าและทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเกิดมาจากจินตนาการของข้า
อย่างที่ข้าพูดไป
ข้าไม่ได้ใช้แม้แต่นิ้วเดียวในการต่อสู้กับเจ้า
แต่ยังไง คนที่ตายก็เป็นข้าอยู่ดี
พลังจินตนาการของข้ามาถึงขีดจำกัดแล้ว
ชักจะเหงาขึ้นมาเลย พอคิดว่าต่อจากนี้
ต้องไปอยู่ในโลกที่จินตนาการอะไรไม่ได้อีก
ข้าปรารถนาให้เจ้าที่สัมผัสกับกระแสไฟ คุกเข่าลงตรงเบื้องหน้า