อย่างนี้นี่เอง
เจ้านี่ท่าจะยุ่งยากซะแล้ว
คิดอยู่เชียวว่าแรงกดดันวิญญาณของเขา หายไปเกือบหมด…
นี่มันบ้าอะไรกัน
- วิถีพันธนาการ… - เจ้าบ้า
วิถีมารป้องกันไหวที่ไหนเล่า
สมกับเป็นอิคคาคุ บ้าบิ่นซะจริงๆ เลยนะ
อิคคาคุ
บ้าเอ๊ย
ถึงจะเป็นซากศพไปแล้ว แต่ก็เป็นถึงหัวหน้าหน่วยที่สิบแหละนะ
เสียขาไปข้างเดียวแต่ยังรอดมาได้ ก็นับว่าโชคดีแล้ว
บัดซบ
บังอาจลงมือกับอิคคาคุได้นะ
รูริอิโระคุ…
อย่างนี้นี่เองๆ
ถึงจะเป็นซากศพ แต่ก็ยังเคลื่อนไหวได้เหมือนตอนมีชีวิต
ไม่สิ
คงถูกเปลี่ยนให้เป็นซอมบี้ก่อนที่จะตายสินะ
ถูกต้อง
การเปลี่ยนให้เป็นซอมบี้ก่อนตาย เซลล์จะมีสภาพดีกว่าทำให้เคลื่อนไหวได้ดี
แถมยังไร้ความรู้สึกนึกคิด เลยควบคุมได้ตามใจชอบอีกด้วย
มีแต่ข้อดีเยอะแยะเลย
งี้นี่เอง น่าขำซะเหลือเกินนะ
ขอถามหน่อยว่าการควบคุม พวกไม่มีสติมันสนุกตรงไหนกัน
พอดีข้าไม่ใช่พวกซาดิสม์น่ะ เล่นถามกันแบบนั้นก็หนักใจแย่สิ
ถัดจากยัยซอมบี้นั่น ก็แค่ต้องจัดการหมอนี่สินะ
ก็ได้ ดูดีไม่เบาเลยนะ
การมีเจ้าเป็นศัตรู…
ช่างเป็นเรื่องดีงามจริงๆ
เจ้าโง่ ถอยออกมา
อะ…
เจ้าโง่เอ๊ย
ดูไม่ออกเหรอว่าพลังของตัวเอง เอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้
ข้าจะปล่อยให้เจ้านอนรอความตายไป เพื่อเป็นการลงโทษ
ไอ้เวรเอ๊ย
เอาล่ะ หัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ
ฆ่าหนูทดลองของข้าตามใจชอบแบบนี้ เล่นเอาลำบากแย่เลย
โอ๊ะ ลืมไปว่าคุยกันไม่รู้เรื่องนี่นะ
เอาเถอะ ช่างมัน
ข้าไม่ใช่พวกมีมารยาทผิวเผินเหมือนคนอื่นซะด้วย
การทำให้ทรมานโดยไม่ได้รับความยินยอม มันไม่ใช่นิสัยของข้า
หัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ
ข้ามียามากมายอยากจะทดลองใช้กับเจ้า
ตอนนี้คงจะให้ความร่วมมือได้สินะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไปหรอก
แน่นอนว่าที่ทำไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อเซเรเทย์ทั้งนั้น
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเซเรเทย์ทั้งนั้น
คนที่หมกตัวอยู่ในห้องทดลองทั้งวันอย่างข้า
สามารถอ่านทางดาบของเจ้าได้หมด คงแปลกใจน่าดูสินะ
หลายวันก่อนข้าได้ติดตั้งเซนเซอร์ ไว้ในอะชิโซงิ จิโซ
โดยตั้งค่าว่าหากมีดาบ เข้ามาใกล้รอบตัวข้าในระยะสองฟุต
ให้ปัดออกไปโดยทำมุมเกิน 60 องศา
หรือก็คือ…
ข้าสามารถตั้งรับ ดาบของเจ้าได้โดยอัตโนมัติทุกครั้ง
พอได้ยินที่ข้าพูด
เลยคิดว่าถ้าไม่ใช่ดาบก็จะโจมตีโดนสินะ
ไม่คิดบ้างเหรอว่าข้ากำลังหลอกล่อเจ้า ให้สู้โดยไม่ใช้ดาบน่ะ
บังไค
ไดกุเร็น เฮียวรินมารุ
หะ…
หัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ
ข้ามียามากมายอยากจะทดลองใช้กับเจ้า
ตอนนี้คงจะให้ความร่วมมือได้สินะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไปหรอก
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเซเรเทย์ทั้งนั้น
คนที่หมกตัวอยู่ในห้องทดลองทั้งวันอย่างข้า
สามารถอ่านทางดาบของเจ้าได้หมด คงแปลกใจน่าดูสินะ
คำพูดพวกนั้นข้าเคยได้ยินมาแล้ว
แต่ยังไงกัน
ยังพูดได้อยู่เหรอเนี่ย เพิ่งรู้เลยนะ
บังไค
ไดกุเร็น เฮียวรินมารุ
ชะ… ช่างแข็งแกร่งจริงๆ
หัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ
ข้ามียามากมายอยากจะทดลองใช้กับเจ้า
ตอนนี้คงจะให้ความร่วมมือได้สินะ
นี่มันอะไรกัน
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โอ๊ะ อะไรเหรอ
หรือว่าสมองของเจ้าเริ่มจะฉุกคิดแล้ว
สวัสดี หัวหน้าหน่วยฮิซึกายะ
กี่ครั้งแล้วล่ะที่เป็น "แบบนี้"
ยาทุกตัวของข้าจะมอบประสบการณ์อันแปลกใหม่ และเยี่ยมยอดให้กับผู้ใช้
พลังที่เหนือสติปัญญาของมนุษย์ การรับรู้ การตอบสนอง ความกล้า…
และข้าได้มอบพลังในการมองเห็นอดีตให้กับเจ้า
เมื่อถึงจุดๆ หนึ่งในการต่อสู้ เจ้าจะย้อนกลับมายังอดีตที่ถูกกำหนดไว้
ซึ่งจุดนั้นก็คือตอนที่เจ้าฆ่าข้า
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตราบใดที่เจ้าไม่ฆ่าข้า
อนาคตของเจ้าก็จะดำเนินต่อไปชั่วนิรันดร์
แต่หากฆ่าข้าแล้ว อนาคตของเจ้าก็จะหยุดอยู่ตรงนั้น
น่าปวดหัวไม่น้อยเลยนะ
หากไม่โค่นศัตรูก็เดินหน้าต่อไม่ได้
แต่หากโค่นศัตรูลง กลับต้องก้าวถอยหลัง
แต่ว่าจุดบกพร่องของยาตัวนี้
คือการที่ควบคุมการทำงานได้แค่สมองส่วน ฮิปโปแคมปัสซึ่งเป็นความทรงจำระยะสั้นเท่านั้น
เพราะอย่างนั้นผู้ใช้จึงจำไม่ได้ว่า ได้ย้อนกลับไปในอดีตมาแล้วกี่ครั้งกันแน่
และถ้าหากเจ้าย้อนกลับไปในอดีตเกินกว่าสิบครั้ง
ก็จะเกิดผลข้างเคียงร้ายแรง
สมองส่วนที่ควบคุมการทรงตัว จะเป็นอัมพาตอย่างสมบูรณ์ไป 30 วินาที
สำหรับหัวหน้าหน่วยฮิซึกายะผู้ใจกว้าง การเป็นอัมพาต 30 วินาทีคงไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่เมื่อมันเกิดขึ้นระหว่างการต่อสู้ ก็นับเป็นเรื่องร้ายแรง
แม้ยาตัวใหม่ย่อมมีผลข้างเคียง แต่ยาตัวนี้ไม่มีทางที่จะเอาไปวางขายได้
เอาล่ะ มาถึงช่วงถามคำถาม
ข้าใช้ยากับเจ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
บ้าเอ๊ย
ไปหาคำตอบเอาในอดีตแล้วกันนะ
อะชิโซงิ จิโซ
หลังจากสูญเสียประสาทการทรงตัว แขนขาของเจ้าจะเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์
การใช้ยานี้กับคนที่ไร้ทางขัดขืนแบบเจ้า ข้าเองก็รู้สึกแย่ไม่เบาเลย
หยุดนะ
หยุดเดี๋ยวนี้
การที่เจ้ายังเอ่ยปากต่อต้านได้แบบนั้น
อย่างน้อยก็ช่วยทำให้ข้าสบายใจขึ้น
ทั้งหัวหน้าหน่วยและรองหัวหน้า ต่างพากันกลายเป็นซากศพไปหมด
ชักจะน่าสมเพชจนขำไม่ออกซะแล้ว
แบบนี้มันจะขัดขวาง การเฝ้าดูผลการทดลองเอานะ
ช่วยเล่นกับเจ้าพวกนั้นให้หน่อยก็แล้วกัน
(วิถีมาร)
(บังไค เซ็มบงซากุระ คาเงโยชิ)
มอร์ฟีน แพตเทิร์น
เจ้านี่มันอะไรกัน
แรงกดดันวิญญาณไม่มีช่องโหว่เลย
จงโปรยปราย เซ็มบงซากุระ
กัลวาโน…
พลังไม่พอเรอะ
ข้าจะเอาชนะเจ้า เอาชนะคุโรซากิ อิจิโกะ
แล้วไปอยู่เคียงข้างฝ่าบาท
สกาลาเวเรย์
บังไค
ก้าวเดินของพระเจ้า
เซ็มบงซากุระ คาเงโยชิ
มีแต่พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น
แต่ถ้าเทียบเรื่องพลังแล้ว จะเหลือแค่พวกเราก็ไม่แปลกหรอก
พูดอีกก็ถูกอีก
แต่เจ้านั่นใช่คนเดียวกับที่เคย ถูกแอสนอดต์ซัดกระเด็นจริงๆ เหรอ
ก็เก่งไม่เบาเลยนี่นา
บ้าเอ๊ย
ว่าแต่เจ้าเปเป้มันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเนี่ย
ถ้ามีพลังของเจ้านั่นด้วย การต่อสู้คงสนุกกว่านี้เยอะ
คนนั้นน่าขนลุกจะตายไป จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ช่างเถอะ
ถึงมันจะน่ารังเกียจหรือเป็นหมูตอน แต่ก็ดีกว่าไม่อยู่แหละน่า
หัวหน้าหน่วยคุจิกิ
ข้าจัดการหนึ่งในพวกนั้นได้แล้วครับ
ว่าแต่…
หัวหน้าหน่วยคุจิกิจัดการไปได้ตั้งสามคนเลย
ระหว่างที่เราจัดการคนเดียว เขากลับจัดการได้ถึงสามคน
นี่สินะ ความแตกต่าง ของหัวหน้าหน่วยกับรองหัวหน้า
ล้มได้แค่คนเดียว เรายังกล้ามีหน้ามาภูมิใจอีก
จู่ๆ ทำอะไรครับเนี่ย
นั่นมันคำพูดของข้าต่างหาก
เจ้าฟันข้าทำไมกัน
กำลังถูกศัตรูควบคุมอยู่งั้นเหรอ
หรือเจ้าจะเป็นศัตรูที่ปลอมตัวมา
ไม่มีทาง ข้าเป็นข้าตัวจริงครับ
- มาแล้วสินะ - ข้าไม่ได้ถูกศัตรูควบคุม
ข้าแค่ต้องการทำเพื่อท่านเปเป้ก็เท่านั้น…
ใจหนึ่ง
และกายหนึ่ง
หากโดนข้าสบตาด้วย ใจของเจ้าจะแตกเป็นสอง
เมื่อหัวใจกับร่างกายกลายเป็นสองซีก
ก็จะรวมเป็นหนึ่งและตกเป็นของข้า
กองอัศวินกางเขนดารา ตัวอักษร "แอล"
เปเป้ ความรัก ปรากฏตัวขึ้นที่นี่แล้ว
(กองอัศวินกางเขนดารา "แอล" เปเป้ วาคาบราด้า)
ปิ้ว
บ้าจริง
ท่านเปเป้
ยัยบ้า อย่านะ มินี่
หยุดเถอะ อย่าทะเลาะกัน เพียงเพราะชอบข้าเลย
เกิดทุกคนตายกันหมด ข้าก็ได้ผลงานไปคนเดียวสิ
ข้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด
ช่างน่าเศร้าจริง
การต่อสู้เป็นเรื่องน่าเศร้าเสมอ
เพราะมีรักถึงมีความขัดแย้ง
ทุกการต่อสู้ล้วนเกิดจากความรัก
หากที่ใดไร้รัก ที่นั่นย่อมไร้ซึ่งการต่อสู้
ดังนั้นการต่อสู้จึงน่าเศร้า
ดังนั้นการต่อสู้จึงสวยงามไงล่ะ
พูดจบแล้วหรือยัง
ข้าเองก็เสร็จแล้วเหมือนกัน
แม้ว่าเจ้าจะพล่ามถึงความรัก
แต่สรุปแล้วมันก็แค่พลังในการควบคุมคนอื่น
เช่นนั้นขอเพียงจัดการผู้บงการได้ ด้ายที่เชิดหุ่นก็จะขาดลง
โอ้ สมกับเป็นคุจิกิ เบียคูยะ
มองได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ
น่ากลัวๆ
ในเมื่อกล่าวถึงแต่เรื่องรักๆ
จึงควบคุมสิ่งที่ไร้จิตใจไม่ได้สินะ
ใช่แล้ว ถ้ามองออกถึงขั้นนั้น…
แล้วทำไมยังตั้งรับด้วยดาบฟันวิญญาณล่ะ
ข้ารู้นะ ว่าดาบฟันวิญญาณเองก็มีจิตใจ
เพราะงั้นข้าจึงไม่พยายามชิงเอา บังไคของพวกเจ้ามาในการต่อสู้ครั้งก่อน
เพราะดาบฟันวิญญาณที่มีหัวใจน่ะ
เป็นสิ่งที่ข้าสามารถช่วงชิงมาได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว
ทำไมถึงขว้างมันทิ้งไปซะล่ะ
ข้ากำลังให้โอกาสเจ้าอยู่นะ
โอกาสในการให้ยมทูตที่รักข้า
ได้ใช้อาวุธที่รักข้าไงล่ะ
ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแบบไหน ก็จะก้าวผ่านมันไปให้ได้
เพื่อความรักแล้วจะยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย
พลังแห่งความรักมันยิ่งใหญ่ใช่ไหมล่ะ
ดูท่าการปะทะกับดาบฟันวิญญาณ ด้วยวิชาต่อสู้มือเปล่าจะมีขีดจำกัดสินะ
ข้าพลาดเองที่ลังเลจะหักเซ็มบงซากุระ
จนปล่อยมือจากมัน
เลิฟ คิส
แปลกจัง ใจของเจ้าไร้รักหรือไงกัน
คนที่ไม่ยอมรับความรักจากข้าเนี่ย อภัยให้ไม่ได้ๆ
เรื่องนั้นอภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด
ความรักของพระเจ้า
ดูสิๆ
รูปลักษณ์อันไร้เดียงสาของข้า
ทำให้ตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม
เลิฟ โรป
หยุดก่อน
อย่าเพิ่งฆ่าเจ้านั่น
ข้าจะฆ่ามันด้วยความรักของข้า
รับไปซะ นี่คือความรักอันสูงสุด…
พวกเจ้า…
สภาพแบบนั้นมัน…
โอ๊ะ อะไรกันล่ะเนี่ย
บังเอิญมาเจอศัตรูเข้าอีกแล้ว
เป็นโอกาสอันดีในการทดสอบ ศักยภาพของหน่วยซากศพคุโรซึจิจริงๆ
คุโรซึจิ ฝีมือเจ้างั้นเหรอ
เจ้าทำอะไรกับมูกุรุมะและโอโทริบาชิ
อย่าปรักปรำกันสิ
ข้าช่วยพวกเขาต่างหาก
เป็นไงบ้างล่ะ ความรู้สึกในการย้อนอดีตน่ะ
ข้าได้ฉีดยาเข้าสู่ของเหลวในร่างกาย พวกอารันคาร์เอาไว้ล่วงหน้า
พวกเจ้าที่ถูกเลือดของพวกนั้นกระเซ็นใส่ คงสัมผัสถึงผลลัพธ์แล้วสินะ
เปล่าประโยชน์
ร่างกายข้าสามารถ ต้านทานฤทธิ์ยาทุกตัวที่ข้าทำขึ้นเอง
อย่าร้องโหวกเหวกสิ
ข้าจะช่วยให้พวกเจ้าสบายเดี๋ยวนี้แหละ
การเปลี่ยนเป็นซอมบี้จะใช้ปริมาณเลือด ที่ต่างกันตามแรงกดดันวิญญาณของเป้าหมาย
หากมีแรงกดดันวิญญาณต่ำ
ขอเพียงเลือดหยดเดียวไปถึงสมอง ก็สามารถเปลี่ยนเป้าหมายให้เป็นซอมบี้ได้
แต่หากมีแรงกดดันวิญญาณสูง
เลือดที่เข้าสู่ร่างกายจะไหลผ่านหัวใจ แพร่กระจายไปทั่วร่างและเปลี่ยนให้เป็นซอมบี้
การที่ผิวของหัวหน้าหน่วยและรองหัวหน้า กลายเป็นสีแดงเข้มก็เพราะสาเหตุนั้น
ถูกไหม
ยาของข้าสามารถเปลี่ยน องค์ประกอบพื้นฐานของเลือดได้
หา
ข้ามีตัวอย่างเลือดของ สมาชิกหน่วยทุกคนในเซเรเทย์
จากการใช้มันเป็นพื้นฐาน
จึงสร้างยาซึ่งแทนที่ "เลือดนอกเหนือจากนั้น" ด้วย "สารคล้ายเลือดที่ข้าสร้างขึ้นเอง" ได้
พูดเรื่องอะไรอยู่ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
คงงั้นแหละนะ
ข้าจะสรุปให้ก็แล้วกัน
หลังฉีดยาตัวนี้เข้าไป
ซอมบี้ของเจ้าก็จะกลายเป็นซอมบี้ของข้า
ขอบคุณที่ตั้งใจฟัง
เจ้าแพ้แล้ว แม่หนูซอมบี้
นั่นก็คือผลลัพธ์สินะ
ทั้งที่เจ้าสามารถปล่อยให้พวกเขาตายไปได้
แต่กลับเอามาเล่นสนุกแบบนี้
เรามีความเห็นที่ขัดแย้งกันเช่นเคยเลยนะ
เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าความปรารถนาสูงสุด ของสิบสามหน่วยพิทักษ์
คือแม้ตัวตายก็จะปกป้องเซเรเทย์น่ะ
เหลวไหล
จะพูดอะไรก็พูดเถอะ
ความรักของข้าแข็งแกร่งกว่าซอมบี้ของจีจี้มากนัก
เมื่อก่อนข้าก็เคยจับซอมบี้ของจีจี้มาเป็นทาส…
แหมๆ คงไม่ได้ฟังอะไรเลยใช่ไหม
ข้าพูดแล้วไม่ใช่เหรอ
ว่าพวกนั้นไม่ได้เป็นซอมบี้ของจีจี้อะไรนั่นแล้ว
แต่เป็นซอมบี้ของข้า
ความรักไม่มีผลกับซอมบี้ของข้าหรอก
หน็อย
เจ้าพวกลูกกะจ๊อกไร้รัก
ข้าไม่มีวันอภัยให้แน่
ละ… ลิลท็อตโต้จัง
ดะ ดูท่าจะสบายดีนะ ค่อยหายห่วงหน่อย
เจ้าตั้งใจจะฆ่าพวกเรา โดยการให้เรากำจัดกันเองสินะ
อย่างน้อยก็คงรู้ใช่ไหมว่าต้องรับผิดชอบยังไง
ยกโทษให้ข้าด้วย
อย่างนี้เองเหรอ
นี่เหรอวังราชันวิญญาณ
สิ่งที่ต้องสะบั้นให้ขาด
มีเพียงชีวิตเท่านั้นหรือ