ท่านพี่ รอก่อนนะ
ท่านพี่
อะไรเนี่ยๆ
มาวาดอะไรแถวนี้
ไม่ได้ไปเตรียมการด้านในหรอกเหรอ
พูดอะไรครับเนี่ย ผมก็เตรียมการไว้แล้ว ระหว่างรอพวกคุณกลับมาไง
ยัยป้าแมวนั่นอยู่ไหนล่ะ
คุณโยรูอิจิล่วงหน้าไปก่อนแล้วครับ
ฮ่าๆ ไปฟ้องล่ะสิท่า
ยัยบ้านั่น พอเรียกว่าป้าแมวแล้ว
- ยิ่งโต้ตอบทันทีเลยด้วย - เอ้า เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ
เดี๋ยว
ทำไมถึงปล่อยให้ไปก่อน
ไหนว่าจะให้เรามาสมทบ แล้วค่อยไปพร้อมกันทุกคนไง
สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วครับ
เปลี่ยนไปแล้วยังไง
ปล่อยให้ไปกันแค่เจ้าพวกนั้น ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไง
เจ้าคิดว่าขอแค่ถ่วงเวลาศัตรูได้ ถึงจะตายก็ช่างปะไร
เลยปล่อยให้อิจิโกะกับโยรูอิจิไปสินะ
เอ๋
ท่านพี่ไปแล้วเหรอฮะ
ไม่จริงน่า
ท่านพี่อุตส่าห์ติดต่อมาหาข้า หลังจากไม่ได้ติดต่อมานาน
ข้าเลยฝืนเอานู่นนี่มาให้ เพราะคิดว่าจะเป็นประโยชน์กับท่านพี่
ขอโทษด้วยนะ
แต่ว่าที่ต้องให้คุณโยรูอิจิเดินทางไปก่อน ก็เพื่อเซเรเทย์นะครับ
โปรดเข้าใจด้วยเถอะ
(ผู้นำตระกูลชิโฮอินรุ่นที่ 23 ชิโฮอิน ยูชิโร่)
ฮะ
สิ่งที่ท่านนำมาจะต้อง เป็นประโยชน์กับท่านพี่แน่ๆ ครับ
เชิญด้านในครับ
จะว่าไปแล้ว
ข้าน่ะเกลียดเวลาที่เจ้าพูดว่า "ทำเพื่อเซเรเทย์" แบบนั้นที่สุด
ให้ข้าผ่านไปได้หรือไม่ เฮียวสุเบะ อิจิเบย์
ถึงจะเตือนไปสักกี่ครั้ง ก็ยังจะเรียกชื่อข้าพล่อยๆ อยู่นั่น
คอแหลกไม่เหลือซากขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ
เล่นหนีไปคนเดียวแบบนั้น ฝ่าบาทของเจ้าช่างโหดร้ายน่าดูเลย
ถ้าอย่างนั้นคงต้องชิงฆ่าผู้สืบทอดซะก่อน
ใครเป็นผู้สืบทอดกันนะ
จากตรงนี้
ถึงตรงนี้
ข้าจะล้มเจ้าให้ได้ในช่วงระยะนี้
ดูจะยาวไปหน่อยนะ
เจ้าจะตายภายในสามก้าว ก่อนหน้านั้นต่างหาก เฮียวสุเบะ อิจิเบย์
ก็บอกแล้วไง
ว่าอย่ามาเรียกชื่อข้าพล่อยๆ
เซนริ ซือเท็นโช
ทุกสิ่งที่โดนฝ่ามือฟาดเข้าใส่ จะกระเด็นออกไปไกลเป็นพันลี้
เห็นไหม ก็เตือนแล้วไง
ว่าคอแหลกไม่เหลือซากขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ
จงกระเด็นไปอีกพันลี้
แล้วสำนึกผิดซะเถอะ
ข้ามอบเสียงให้แก่ตัวข้าเอง
แซงคต์ โบเก้น
นึกไม่ถึงเลยว่าจะยิงธนูใส่ร่างตัวเอง แล้วดันทุรังกลับมา
ไม่ไหวเอาซะเลย
บอกว่าอย่าเรียกชื่อก็ยังจะเรียก พอฟาดให้สำนึกผิดก็ยังจะกลับมา
แม้จะแก่ตัวลงแต่ก็ยัง ทำตัวเป็นเด็กซนอยู่วันยังค่ำสินะ
ถ้าพูดแล้วไม่ยอมฟังมันก็ช่วยไม่ได้
คงต้องฆ่าทิ้งซะ
ข้าจะรอให้เตรียมตัวเตรียมใจกัน
แต่จะฆ่าใครก่อนมันก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก
จงเสียใจซะเถอะ เจ้าโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ต้องสู้กับฝ่าบาท
ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้พลังอะไรก็ตาม
ก็ทำลายห้องอยู่ไฟของข้าไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ
ข้าเองก็ลุยด้วยคน
เจอนี่ซะ
เป็นน้ำพุร้อนที่เยี่ยมทีเดียว
จะแช่แบบลวกๆ มันก็สิ้นเปลืองออกนะ
หลังเอาชนะคุณได้แล้ว ไว้ค่อยคิดดูอีกทีแล้วกัน
ข้าจะแสดงให้เห็นเองว่าน้ำพุร้อนกลางแจ้ง ตอนกลางวันแสกๆ มันเป็นยังไง
คินพิกะ
อุตส่าห์ได้แสดงฝีมือสักที ดันถูกทุกคนแย่งเหยื่อไปหมดเฉยเลย
เจ้าจูฮาก็ยังอยู่ตรงนั้นด้วย
ยังไม่จบหรอก
แค่ระดับนี้ ไม่ทำให้ข้าถึงตายหรอก
นี่มันยังไงกัน
สาเหตุที่ฝ่าบาททรงพาข้ามา
ก็เพราะข้าไม่มีทางตายไงล่ะ
เป็นพลังที่น่าสมเพชสิ้นดีว่าไหม
ข้าเกลียดมันสุดๆ เลยล่ะ
พอนึกถึงพลังนี้ทีไร
ข้าก็รู้สึกเหมือนกำลังจะตายทุกที
อักษรศักดิ์สิทธิ์ของข้าคือ "ดี"
พลังของข้าชื่อปริมาณมรณะ
เป็นพลังที่คำนวณ "ปริมาณถึงฆาต" ของสารอะไรก็ตาม
ที่ข้ารับเข้ามาได้อย่างแม่นยำ
และสามารถควบคุมปริมาณของมัน ได้อย่างอิสระ
ว่ายังไงนะ
เข้าใจยากใช่ไหมล่ะ
ตอนแรกข้าเองก็เหมือนกัน
แต่เจ้าน่ะช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องเข้าใจมันก็ได้
เพราะยังไงเจ้าก็จะตายอยู่แล้ว
ข้ากำลังลดปริมาณเลือด ที่จะเป็นอันตรายถึงชีวิตในร่างกายเจ้า
ยิ่งในร่างกายเจ้ามีเลือดไหลเวียนอยู่มากเท่าไร
เจ้าก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น
เจ็บปวดใช่ไหม แต่ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ
ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้
ข้าเข้าใจดีเลย
เพราะข้าเองก็รู้สึกเช่นกัน
ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าช่วงชิง อนุภาควิญญาณของห้องอยู่ไฟหรอก
ลิชท์ เรเกน
อ่อนแออะไรเช่นนี้
เฉกเช่นฝนฤดูใบไม้ผลิเลยนะ
เป็นอะไรไป
ข้ากำลังจะทำลายโล่ที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนานะ
คิดว่าจะทำลายมันได้งั้นเหรอ
ยังต้องให้พูดอีกเหรอ
ต้านไว้ได้เรอะ
ว่าไปนั่น
คงใกล้ถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง
เจ้าดูถูกข้าสินะ
ทั้งวิธีการพูดหรือบรรยากาศรอบตัวข้า
ข้าคงจะดูเหมือนพวกปลายแถวสินะ
แต่เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ
เมื่อก่อนข้าเคยคิดมากก็จริง
แต่ช่วงนี้ข้าคอยบอกตัวเองว่า นี่แหละเป็นข้อดีของข้า
ความมืดมนก็นับว่าเป็นจุดตายของข้าเหมือนกัน
ขอบคุณสำหรับคำอธิบาย
การลดปริมาณเลือดที่ทำให้ถึงตายลง แปลว่าถ้าเลือดในร่างกายมากเกินไปก็จะตาย
ถ้าอย่างนั้นข้าก็แค่ลดปริมาณ ให้มันอยู่ในจุดที่ไม่ถึงตายก็พอสินะ
บ้าบิ่นชะมัด
แต่ว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะ
ดูจากร่างกายของเจ้าแล้ว น้ำหนักน่าจะอยู่ที่ประมาณ 60 กิโลกรัมสินะ
เดาแม่นเชียว อย่างกับเป็นหมอเลยนะ ข้าหนัก 62 กิโลกรัม
ปริมาณเลือดต่อกิโลกรัมคือประมาณ 65.7 มล.
ถ้าหนัก 62 กิโลกรัม ก็จะประมาณสี่ลิตร
หากเจ้าเสียเลือดไปครึ่งหนึ่งซึ่งก็คือสองลิตร เจ้าจะขาดเลือดจนตาย
และปริมาณเลือดในตอนนี้ที่จะทำให้เจ้าถึงตาย
อยู่ที่ประมาณ 1.6 ลิตร
แปลว่าหากเจ้าไม่เสียเลือดจนตาย
ก็จะถูกเลือดตัวเองฆ่าตายอยู่ดี
เจ้าคงบอกไม่ถูกแล้วสินะ ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หรือลงไปนอนกองกันแน่
อย่างนี้นี่เอง วุ่นวายจริงๆ
ทำยังไงดีล่ะเนี่ย
ว่าไหม เทนจิโร่
ประหลาดใจงั้นเหรอ
น้ำพุร้อนของเทนจิโร่น่ะสามารถรีดคั้น เลือดและแรงกดดันวิญญาณได้
แต่นั่นหมายถึงน้ำพุร้อนสีขาว
น้ำพุร้อนสีแดงเอาไว้แทนที่เลือด ที่สูญเสียไปทั้งหมดโดยเปลี่ยนให้เป็นเลือดใหม่
ข้าถือกำเนิดขึ้นใหม่แล้ว เท่ไหมล่ะ
เออ เท่ซะไม่มี
เทียบกันแล้วข้าน่ะ…
นึกว่าท้ายที่สุดแล้วจะชนะซะอีก
ให้ตายสิ ใครดูถูกใครกันแน่นะ
เล่นเอาถึงตายเลย
ข้าไม่ได้เกลียดฝนหรอกนะ
แต่ไม่ชอบตอนเสื้อผ้าเปียกน่ะ
นี่แหละคือการต่อสู้ของหน่วยศูนย์
เอาล่ะ หลวงพ่อ ถึงตาท่าน แสดงฝีมือในตอนท้ายสุดแล้วนะ
สีหน้าดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
งั้นเหรอ
เจ้าดูยินดีเสียเต็มประดา
แต่หลังจากตัดสินใจจะฆ่าข้าแล้ว สีหน้าเจ้าก็เปลี่ยนไปดูน่ากลัวทีเดียว
แต่ถึงสีหน้าจะเปลี่ยนไปก็มีดีแค่นี้เองเหรอ
ใช้แขนต้านไว้สินะ
พู่กันของข้าตัดเนื้อไม่ได้
แต่สามารถตัดนามได้
"นาม" ของแขนเจ้า เพิ่งจะถูกแยกออกเป็นสองส่วน
และนับจากวันนี้ไป มันจะเหลือนามแค่ครึ่งเดียว
แขนหนักอึ้งขึ้นใช่ไหมล่ะ
ทั้งกล้ามเนื้อและความสามารถล้วนถูกแบ่งครึ่ง
ตอนนี้แขนของเจ้าทำงานได้ เพียงครึ่งเดียวของที่เคยเป็นมา
แม้แต่การแกว่งดาบก็อ่อนแรงลง
เอ้า แยกเป็นสองส่วนซะ
ขาดเป็นสองส่วนแล้วเป็นยังไงบ้างล่ะจูฮาเอ๋ย
ผู้นำของเหล่าควินซี่ ที่โดนตัดทอนพลังจนเหลือครึ่งเดียวเอ๋ย
ถูกผู้นำของยมทูตที่เจ้าชิงชังนักหนา
ใช้พลังครึ่งเดียวบดขยี้จนสิ้นท่าแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ
(กองทัพไวเซิร์ด)
(ห้องอยู่ไฟ)
หยุดก่อน
อย่าเอาเลือดไปมากขนาดนั้นสิ
ข้ายังไม่อยากตายนะ
พูดบ้าอะไรเนี่ย
ก็บอกแล้วไงว่าเจ้าตายไปแล้วน่ะ
ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกันหา
หุบปากแล้วเอาเลือดข้าคืนมาซะ
น่ารักที่สุดเลยแบมบี้จัง
น่ารัก ขนาดตอนตายไปแล้วก็ยังน่ารัก
รักนะ รักที่สุดเลย
รักนะๆ
เจอตัวสักที ยังไม่ตายจริงๆ เหรอเนี่ย
ก็แหงสิ
ว่าแต่หน้าเป็นอะไรไปน่ะ
สะบักสะบอมเชียว
แพ้มางั้นเหรอ
โดนเจ้าเปเป้เล่นงานเข้า
ว้าย เห่ยจัง
พูดมากน่า
เปเป้เป็นไงบ้างล่ะ
ฆ่าทิ้งไปแล้ว รสชาติห่วยสิ้นดี
แหวะ
แล้วมินี่กับแคนดี้ละ
แคนดี้โดนศัตรูเล่นงานเข้า
ส่วนมินี่ถูกเปเป้ควบคุม ข้าเลยต้องจัดการซะ
คงจะยังไม่ตายหรอก
ก่อนที่ฝ่าบาทจะกลับลงมา เราไม่ควรเสียกำลังพลโดยใช่เหตุ
ฝ่าบาทจะกลับลงมาจริงๆ เหรอ
จูฮาเอ๋ย ดูเหมือนว่าหนึ่งพันปีมันน้อยเกินไป สำหรับการจะให้เจ้าสำนึกผิด
แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ให้เจ้าไปนานนักหรอก
แค่สำนึกผิดไปชั่วนิรันดร์ก็พอ
ทะยานขึ้นเถิด
ตราสีเงิน ทุ่งหญ้าสีเทา
และเส้นทางที่ซ่อนเร้นใต้ลำแสงโอบล้อม
เนตรแห่งโมรา ลิ้นทองคำ
ถ้วยกะโหลกศีรษะ โลงศพแห่งพระเจ้า
ของอันเลอค่าคือดวงใจของเจ้า
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เอาส์เวเล่น
แสงนั่นมันอะไรกัน
รู้สึกไม่ดีเลย หนีกันเถอะ
บ้าเอ๊ย ปีกของข้า…
พลังของเรากำลังหายไปเหรอ
มันยังไงกัน
อนุภาควิญญาณ…
ไม่สิ
แม้กระทั่งพลังที่สลักอยู่ในจิตวิญญาณ ก็ถูกสูบออกไปด้วยงั้นเหรอ
หมายความว่ายังไงกัน
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน ฝ่าบาท
หมายความว่ายังไงกันแน่
พวกเราเป็นอะไรสำหรับท่านกันแน่
เป็นพวกพ้องไงล่ะ
อะไรน่ะ มันเกิดอะไรขึ้น
ข้าต่างหากที่อยากถาม
ฝ่าบาท นี่คือวิธีการของท่านงั้นเหรอ
แบมบี้จัง ข้าจะไม่ตาย
ข้าจะไม่ตายหรอกนะ แบมบี้จัง
ไม่มีวันหรอก
ของมันแน่อยู่แล้ว
ใครมันจะไปตายกันเล่า
ใครมันจะ…
- ใครมันจะมายอมตายในที่แบบนี้ - ใครมันจะมายอมตายในที่แบบนี้
นานาโอะจัง โอคิคิบะคุง
ข้าขอออกไปจากที่ทำการหน่วยที่หนึ่งได้ไหม
ไม่ใช่เซเรเทย์หรอก
วังราชันวิญญาณต่างหากที่ตกอยู่ในอันตราย
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ถึงกับช่วงชิงพลังของพวกพ้องมา ช่างอำมหิตซะเหลือเกินนะ
พวกเราเป็นพวกพ้องกัน ย่อมต้องคอยช่วยเหลือกัน
คืนชีพ
และเดินหน้าต่อ
นี่มันยังไงกันเนี่ย
เอาส์เวเล่น
ดึงเอาชีวิตและพลังของพวกควินซี่ที่ไร้ประโยชน์
มาแจกจ่ายให้กับผู้ที่จำเป็นต้องใช้มัน เป็นการจัดสรรพลังใหม่อีกครั้ง
ผู้ที่ถูกช่วงชิงพลังไปจะตาย
ผู้ที่ได้รับพลังจะถือกำเนิดใหม่และแข็งแกร่งขึ้น
นี่เป็นหนึ่งในพลังของฝ่าบาท
ตาชั่งเริ่มเอียงแล้ว
พวกเราจะกำจัดหน่วยศูนย์ซะ
ให้ตายสิ เล่นซะพังเละเทะไปหมดเลยนะ
แบบนี้พอขับไล่ศัตรูไปแล้ว
จะฟื้นฟูสิ่งก่อสร้างในเซเรเทย์ได้หรือเปล่านะ
เจ้าว่าไง อุคิทาเกะ
ถึงมันจะฟื้นฟูไม่ได้หรือพังทลายไป แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ก็ได้นี่
กะแล้วว่าต้องพูดแบบนี้
ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะปล่อยให้ศัตรู บุกเข้าวังราชันวิญญาณสินะ
รู้ด้วยเหรอ
บรรณาการเทพได้มองเห็นมันล่วงหน้าแล้ว
จริงด้วยสินะ
ดูเหมือนว่าบรรณาการเทพ จะประสบความสำเร็จสินะ
ถ้าอย่างนั้นถึงจะฝืนสักหน่อย ก็น่าจะไม่เป็นไรใช่ไหม
พูดเหมือนเป็นหมอเลยนะ
งั้นก็ระวังตัวด้วยล่ะ
แล้วพบกันใหม่
เดี๋ยวก่อน เจ้าจะไปไหนน่ะเคียวราคุ
ข้าจะไปดื่มสักหน่อย
คว้าเอาเส้นด้ายที่ร่วงหล่นจากหมู่เมฆ
เปาะ แปะ เปาะ แปะ
หล่นลงสู่ทุ่งผ้าสีขาวกลายเป็นเถ้ากระดูก