ถึงเวลาแล้ว
จงสำแดงปีกของพวกเจ้าซะ
กองอัศวินกางเขนดารา
ไม่มีผู้ใดสามารถพรากอะไรไปจากข้าได้
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้
ดำรงอยู่เพื่อให้ข้าช่วงชิง
แม้แต่ราชันวิญญาณเองก็ตาม
จงไปซะ เหล่าประชาของข้า
อย่างนี้นี่เอง
นี่ก็คือพลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ผ่านการเอาส์เวเล่นงั้นสินะ
เพราะแบบนั้นกระสุนที่เมื่อกี้ไม่สามารถทะลุผ่าน ถึงได้ทะลวงร่างข้าเป็นรูโบ๋แบบนี้สินะ
เจ้าเข้าใจผิดไปสองข้อ
ข้อแรก
นี่ไม่ใช่พลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
แต่เป็นพลังที่ข้ามีอยู่แล้ว แค่ไม่มีโอกาสได้แสดงออกมา
และข้อที่สอง
สิ่งที่ทะลุผ่านร่างกายของเจ้านั้นไม่ใช่กระสุน
ดังนั้นไม่ว่าจะมีกำแพงสักกี่ชั้น ก็ไม่สามารถหยุดมันได้
พลังของข้ามีนามว่า "ทะลวงทุกสรรพสิ่ง"
มันจะทะลวงผ่านทุกสิ่ง
ระหว่างปากกระบอกไปจนถึงเป้าหมาย โดยไร้ซึ่งกระสุน
ช่วยยืนเรียงแถวให้ทีได้ไหม
จะได้ฆ่าพวกเจ้าในคราวเดียวซะ
ถ้าหลับไปเร็วเกินคงจะยุ่งยากน่าดูเลย
เดทมอร์นิ่ง ทุกคน เหล่าสหายของข้า
ถูกลิเยยิงทะลุแล้วยังไม่ตายอีกนะ ตายยากจริงๆ เลย
พวกเจ้าคิดว่าแค่มีปีกงอกออกมา ก็จะพลิกเกมได้งั้นเหรอ
พวกเราห้าคนรวมกัน แข็งแกร่งกว่าทั้ง 13 หน่วยพิทักษ์อีก
อย่ามาดูถูกกันเชียว
คิดจะบุกเข้าไปในวังราชันวิญญาณ ช่างเพ้อฝันสิ้นดี
เอาล่ะ มาลุยกันเลย
คิดจะใช้แค่มีดเล็กๆ แบบนั้นน่ะเหรอ
ช่างดูถูกกันจริงๆ
พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ
ชิงารามิน่ะ
ถ้าเผลอประมาทมัน ลิ้นเจ้าจะถูกแทงทะลุเอานะ
ของจริงมันเพิ่งจะเริ่มต่างหาก
ข้าจะต้อนรับอย่างดีเลย
แสงสว่างจากสวรรค์ คินพิกะ
แสบตาชะมัด
หยุดเดี๋ยวนี้นะ
ใครจะหยุดกันเล่า
คุณสมบัติพลังของเรามันไม่เข้ากัน เป็นปรปักษ์กันแบบถึงตายเลย
ให้ตายสิ ไม่รู้จักเข้าใจ ความหวังดีของคนอื่นซะบ้างเลย
จูฮาเอ๋ย ข้าอุตส่าห์ลดพลังลงครึ่งหนึ่ง เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าแท้ๆ
หากโค่นเจ้าลงด้วยกำลังเต็มเปี่ยมของข้า
เจ้าคงไม่มีหน้าไปเจอกับเหล่าควินซี่เป็นแน่
แต่อย่างไรเจ้าก็จะตายแล้ว เกียรติพวกนั้นคงไม่สำคัญเท่าไร
เฮียปโปะรันคัน
บลูธ เวเนอะ อันฮาเบน
วิถีมารลับ วิถีที่สาม
เทปปุซัทสึ
เจอนี่ซะ
เจ้าแตะตัวข้าแล้วสินะ
ให้ตายสิ
เจ้าไม่เพียงแต่บุกรุกเข้ามาในวังราชันวิญญาณ
ยังหมายจะรุกรานร่างกายของสมาชิกหน่วยศูนย์ ผู้อยู่ใต้บารมีราชันวิญญาณอีก
ปุถุชนอย่างเจ้า หัดรู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง
ข้าจะลงทัณฑ์เจ้าซะ
จงกลายเป็นสีดำ
อิจิมอนจิ
เป็นอะไรไป
แยกไม่ออกล่ะสิ ว่ามันเป็นพู่กันหรือดาบ
ดาบนั่นมันอะไรกัน
มันก็แค่สาดหมึกเรี่ยราดไปทั่ว ไม่ได้เฉือนโดนข้าเลยแม้แต่น้อย
เป็นดาบที่จะตัดนามออกครึ่งหนึ่ง เหมือนกับก่อนหน้านี้หรือไง
แต่เจ้าควรรู้ไว้
ต่อให้ตัดนามและพลังออกไปครึ่งหนึ่ง
ข้าก็อาศัยพลังของตัวเองเอามันคืนมาได้
เจ้าโค่นข้าด้วยดาบนั่นไม่ได้หรอก
ข้าจะใช้มัน ทำให้เจ้า…
เจ้าว่าอะไรนะ
ดาบของเจ้ามีนามว่าอะไรนะ
เจ้าไม่รู้หรอกเหรอ
ไม่สิ เจ้าต้องรู้แน่
ว่าดาบเล่มนั้นไร้นามไปแล้ว
สิ่งใดก็ตามที่เคยถูกอิจิมอนจิทาสี จะสูญเสียนามไป
สิ่งที่ไร้นามย่อมไร้พลัง
เจ้าคิดว่าดาบที่ไร้นามและกางเขนที่ไร้นาม
จะฆ่าข้าได้หรือ
คิดว่าเข็มเล่มเล็กๆ นี่ จะแทงทะลุหัวใจข้าได้งั้นเหรอ
- เกือบไปแล้ว - ไม่ใช่แค่คุณสมบัติพลังเราไม่เข้ากันหรอก
ฝีเท้าเจ้ายังช้ากว่าข้าอีกด้วย
ข้าเพิ่งจะพูดกับเจ้าหน้าทะเล้นเมื่อกี้ไป
ว่าหากดูถูกข้า
จะถึงตายเอานะ
อะไรกัน หลบได้งั้นเหรอ
กระบวนท่าของเจ้ามันแปลกใช่เล่นเลย
สายตาข้าจับทางความเร็วของเจ้าได้แล้ว
นัดต่อไปเป็นการปิดฉาก
โย่ว
ยอมแพ้เอาดื้อๆ งั้นสินะ
เจ้ายิงจูฮาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
เจ้ายิงแล้ว
แต่จูฮากลับไม่เป็นไร
ก็เคยบอกไปแล้วไง
ว่าพลังทะลวงทุกสรรพสิ่งของข้า
จะทะลวงผ่านทุกสิ่ง ระหว่างปากกระบอกไปจนถึงเป้าหมาย
งั้นเหรอ
ถ้าอย่างนั้นข้าจะช่วงชิงพลังของเจ้ามาด้วย
ไม่ใช่ด้วยการอาศัยสิ่งไร้นาม แต่ด้วยพลังของตัวข้าเอง
แซงคต์ อัลทาร์
ความมืดของเจ้า ก็จะกลายมาเป็นพลังของข้าเช่นกัน
ที่ว่าแกร่งกว่า 13 หน่วยพิทักษ์ มีดีแค่นี้เองน่ะเหรอ
ตลกซะไม่มี
ด่วนสรุปกันซะจริง
เรายังไม่ทันได้แสดงพลังของหน่วยศูนย์ อย่างเต็มที่เลย
ถ้าหน่วยพิทักษ์ราชันวิญญาณ ถูกควินซี่สบประมาทเข้าคงทุเรศสิ้นดี
ลุกขึ้นซะ หน่วยศูนย์ทุกคน
เซ็นจูมารุ ฝากเจ้าเชือดพวกมันที
โอ้ ได้เหรอ
เจ้าผู้มีฉายาพันมือ ต่อกรกับพวกมันแค่หกคน คงไม่คณามือหรอกใช่ไหม
อย่าลงมือหนักเกินล่ะ
ไม่ต้องเตือนหรอกน่า
พวกข้าจะแสดงให้เห็น ถึงพลังที่แท้จริงของหน่วยศูนย์
ฆ่าตัวตายงั้นเหรอ
ขนาดมีกันสี่คนยังสู้พวกข้าไม่ไหว เหลือตัวคนเดียวแล้วจะไปทำอะไรได้
ขอแค่พวกเราใช้พลังนิดหน่อย ก็จะสะเทือนไปทั่วสามภพสามแผ่นดิน
ดังนั้นเราจึงเชื่อมต่อชีวิตเข้าหากัน
และผนึกดาบที่แท้จริงเอาไว้
และตอนนี้เราได้ใช้สามชีวิตเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน
เพื่อปลดพันธสัญญาเลือด
จงตื่นขึ้น
บังไค
ชาทัตสึ คารางาระ ชิงารามิ โนะ สึจิ
ถัก
ทอ ทอ
ถัก
ทอ
คลายด้ายม้วนที่หนึ่ง ดวงตาหมื่นดวง
หากจ้องมองมันกลับไป ดวงตาจักย่อยยับ
คลายด้ายม้วนที่สอง
เฮ้ยๆ นี่มันอะไรเนี่ย
เกราะแห่งคมดาบ
เมื่อถูกมันห้อมล้อม
จะไม่มีผู้ใดยืนหยัดอยู่ได้
คลายด้ายม้วนที่สาม
หลุมทวารทรายดำ
ต่อให้เอื้อมมือคว้า
ก็ไม่พ้นความตาย
คลายด้ายม้วนที่สี่
ลูกไม้ตื้นๆ
คอยดูข้าจะตัดมัน…
ผ้าคลุมเตียงเยือกแข็ง
เพียงก้าวเข้าไปก็จะไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมา
คลายด้ายม้วนที่ห้า พงไพรเพลิงบรรลัยกัลป์
จวบจนกลายเป็นเถ้าธุลี
จะปราศจากซึ่งหนทางถอยหนี
คลายด้ายม้วนที่หก ดารายามราตรีกาล
ครั้นถูกดาวพิฆาตจองจำ
ก็จบสิ้น
พวกต่ำช้าเอ๋ย จงมองมาเร็วเข้า
ทุกสิ่งอย่างล้วนพร้อมสรรพ
ให้ข้าหย่อนเครื่องทอผ้านี้ลง
ชิเดะ โนะ โรคุชิกิ อุคิมอน โนะ ฮาตะ
พลังของข้าคือความมืด
ทันทีที่ข้าปลดปล่อยอิจิมอนจิ
ไม่ว่าจะเป็นยมทูตหรือควินซี่
ไม่ว่าจะคนเป็นหรือคนตาย
ความมืดทั้งหมดบนโลกใบนี้
ล้วนกลายเป็นของข้า
จูฮาบัช
ไม่สิ เจ้าผู้เคยมีนามว่าจูฮาบัชเอ๋ย
คงเจ็บปวดสินะ ที่ต้องสูญเสียนามของตัวเอง
คนน่าเวทนาเยี่ยงเจ้า
ข้าจะมอบนามให้ก็แล้วกัน
การจู่โจมที่แท้จริง ชิราฟุเดะ อิจิมอนจิ
หากจะใช้คำเรียกแบบในสมัยนี้ ก็คงจะเรียกกันว่าบังไค
ยังไงซะมันก็เป็นดาบฟันวิญญาณเล่มแรกสุด ที่ถือกำเนิดขึ้นมา
เนิ่นนานก่อนจะมีสิ่งที่เรียกว่าบังไคเสียอีก
ดาบเล่มนี้
สามารถสลักชื่อใหม่ลงบนอะไรก็ตาม ที่ถูกอิจิมอนจิทาสีทับ
(มดดำ)
เอ้า รู้สึกยังไงบ้างล่ะ
เจ้ามดดำผู้เคยมีนามว่าจูฮาบัชเอ๋ย
พลังของเจ้าในตอนนี้ ก็ไม่ต่างกับมดดำที่ปีนป่ายอยู่บนพื้น
ช่างเปราะบางและอ่อนแอ
ถะ ถึงขั้นนี้…
ถูกต้อง ถึงขั้นนี้แหละ
พลังของเราต่างชั้นกันถึงขั้นนี้เลย
และโชคชะตาของเจ้าก็มาถึงแค่ตรงนี้เช่นกัน
จงตายไปเหมือนมดดำที่ถูกเหยียบย่ำ
เพื่อชดใช้ให้กับเหล่ายมทูต ที่เจ้าสังหารไปเสียเถอะ
ราชันแห่งมดปลวกเอ๋ย
ลาก่อน
ไม่เจอนานเลยบลีช
นานแค่ไหนแล้วเนี่ย
พี่สาวทั้งหลายและพวกเด็กแสบทั่วประเทศ
ขอโทษที่ให้รอนานนะ
ข้าก็คือท่านกอน คิง ออฟ นิวยอร์ก
ตอนสุดท้ายของซีซันสอง สนุกกันหรือเปล่า
วันนี้ข้าได้เตรียมเอา
รายการยอดฮิตตลอดกาล
สมุดภาพยมทูตกลับมาแล้ว
ข้าได้เลือกคัตซีนเด็ดๆ มาให้ทุกคนดู หลากหลายเรื่องราวของพวกอิจิโกะกัน
อย่าลืมขอบคุณข้าด้วยล่ะ
ถ้างั้นก็มาดูกันเลยเถอะ
สมุดภาพยมทูต
ไม่เจอกันนานเลย
(ที่ทำการหน่วยที่ 12)
ไม่ได้เหรอ
บังไคที่ถูกทำลายไป ไม่มีทางเอากลับมาได้อีกแล้ว
อะไรกัน งั้นจะทำยังไงดีล่ะ
ข้าเอง
หยุดนะ เจ้าหมอนี่
จับเขาไว้
หลีกไปๆ หลีกไปซะ
แย่ล่ะ เหมือนจะไปชนใครเข้า
อ้าว อิจิโกะ
นายเป็นใครน่ะ
ใครงั้นเรอะ ถึงจะไม่เจอกันนาน แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นจำไม่ได้หรือเปล่า
เจ้าต้องรู้สิ ต้องรู้สิ
หน้าตาน่ารักแบบนี้
และหน้าตาน่ารักแบบนี้
แล้วก็หน้าตาน่ารักแบบนี้ด้วย
ข้าก็คือท่านกอน คิง ออฟ นิวยอร์ก
อะ เอ่อ จะว่าไงดีล่ะ
ไม่เจอกันพักเดียว นายตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ
หยุดนะ อย่ามาพูดจารักษาน้ำใจกัน เพราะกลัวข้าจะขายขี้หน้าเลย
ช่วยฟังข้าทีสิ อิจิโกะ
พักนี้ข้ามีเรื่องกลุ้มใจเยอะเลย
เรื่องมันก็แบบนี้แหละ
จู่ๆ ก็กลับเข้าประเด็นอย่างหน้าตาเฉย
ตัวหดเล็กลงแล้ว จับเขาไว้
ตามมาสิ คุโรซากิ อิจิโกะ
หน่วยศูนย์กำลังจะถึงแล้ว
ความทรงจำที่นั่น
(คฤหาสน์ของเฮียวสุเบะ สนามฝึก)
สวัสดีค่ะ คุจิกิพูด
ค่ะ
จริงเหรอคะ
ค่ะ
ใครน่ะ
ท่านคิรินจิโทรมาน่ะ
เหมือนว่าพี่ชายจะหายดีแล้ว
เขาหายดีแล้วเหรอ โล่งอกไปที
ก็แปลว่าหลังจากกินข้าวและตีดาบเสร็จ
ก็ต้องไปที่นั่นแล้วสินะ
ที่นั่นมันโหดร้ายจริงๆ
อย่างกับนรกเลย
ถูกถลกออกจนเกลี้ยง ไม่อยากจะนึกถึงเลยด้วยซ้ำ
นี่ เร็นจิ จะไปนึกถึงมันทำไมเนี่ย
เลิกคิด ห้ามคิดเด็ดขาดนะ เร็นจิ
(คฤหาสน์ของชูทาระ)
เอ๋
ห้ามมีข้อสงสัย เจ้าก็ได้ยินที่ข้าพูดไปแล้ว
บอกว่าให้ถอดกางเกงในออกด้วยยังไงล่ะ
ไม่สิๆ จะวัดไซซ์สำหรับตัดชุดยมทูตไม่ใช่เหรอ
ต่อให้มีกางเกงในอยู่ก็ทำได้ไหมเล่า
งั้นเหรอ แบบนี้นี่เอง ข้าเข้าใจแล้ว
แบบนั้นข้าจะเจี๋ยนมันทิ้งก่อนแล้วค่อยวัด
เข้าใจแล้ว จะถอดเดี๋ยวนี้แหละครับ
ได้สติแล้วเหรอ เร็นจิ
ค่อยยังชั่ว
ยังดีที่ไม่นึกถึงตอนถอดเสื้อผ้า
แต่ช่างเรื่องเจ้าก่อน
แค่คิดว่าท่านพี่ต้องเจอเรื่องน่าอับอายแบบนั้น ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาเลย
ช่างเรื่องข้าก่อนเรอะ
ท่านพี่ช่างน่าสงสาร
ก็ประมาณนี้แหละ ประมาณนี้
อยากจะให้ทุกคนได้ดูซีนพวกนี้
ยมทูตกับควินซี่ปะทะกัน
สงครามสุดท้ายหรือการจากลาอะไรนั่น มันเครียดจะตายไป
ข้าใช้รสนิยมอันเลิศล้ำของข้า
เลือกฉากเด็ดๆ มาให้ได้ชมกัน ในตอนสุดท้ายของซีซันสอง
ทุกคนที่กำลังดูอยู่ ก็คงปรบมือหัวเราะร่ากันอยู่สิท่า
เอาล่ะ เรื่องราวก็มีประมาณนี้แหละ
เอาไว้ค่อยเจอกันใหม่ครั้งหน้า
ขอบคุณที่ติดตามนะ