ขอแจ้งข่าวถึงหัวหน้าหน่วย
รองหัวหน้าหน่วย
รวมไปถึงสมาชิกหน่วย ทุกระดับทุกท่านที่อยู่ในเซย์เรย์เท
ตัวแทนยมทูตคุโรซากิ อิจิโกะ
กำลังมุ่งหน้ามาที่โซลโซไซตี้
ควินซี่ไม่สามารถชิงบังไคของเขาไปได้
ว่าไงนะ
อิจิโกะ...
กำลังมางั้นเหรอ
อิจิโกะคุง
อิจิโกะ...
อากอนเหรอ...
ชอบทำอะไรตามอำเภอใจซะจริง
ถ้าคุโรซากิ อิจิโกะมา
เราก็จะได้เปรียบในการต่อสู้...
เดี๋ยวก่อน
มีอะไรเหรอครับ นักสู้ลำดับที่ 3 อากอน
น่าแปลก
แรงดันวิญญาณของคุโรซากิ อิจิโกะในการ์กันต้ามัน...
หายไปแล้ว
(ติดต่อไม่ได้ - ห้องควบคุม) อีกทั้งยังไม่มีการตอบกลับจากคุโรซากิ
รีบตรวจสอบทันที
ส่งหน่วยรีเทย์ไปซะ
ที่ตรงทางออกประตูผ่านโลกด้วย
ครับ
จิดันโบ
ทำอะไรของแกน่ะ
โธ่เว้ย
นี่มันอะไรกัน
(อากอน) คุณอากอนเหรอ
โทษที
ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ตอนนี้โดนขัง...
เป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้น คุณอากอน
คุณอากอน
อพยพออกไปซะ
ฮิโยสึ
แกก็ออกไปด้วย อากอน
(อากอน) เป็นอะไรไป หน่วยงานพัฒนาเทคโนโลยี
(อากอน) เกิดอะไรขึ้น
โกหกน่า...
- ลูเคีย เร็นจิ - ได้ยินแต่เสียงกรีดร้องกับเสียงระเบิด
ช่วยด้วย ๆ
- ข้าจะฆ่าแกเอง ไอ้เวรนี่ - หนีกันเถอะ
แบบนั้นยังจะเรียกว่าเป็น สมาชิก 13 หน่วยพิทักษ์ได้เหรอ
เจ็บ เจ็บโว้ย
ยืนหยัดไว้ ยืนหยัดไว้ให้ได้
อิจิโกะ...
อิจิโกะต้องมาแน่
(บลีช เทพมรณะ ตอนที่ 5)
(เกรี้ยวโกรธราวกับสายฟ้า)
(บลีช เทพมรณะ - สงครามเลือดพันปี)
ดูเหมือนจะอาละวาดอยู่ข้างในหนักน่าดูเลยนะครับ
แต่ว่ามันเปล่าประโยชน์นะครับ
ตัวอักษรที่ข้าได้รับมาจากฝ่าบาทคือ “J”
คิลเก้ โอปี “เดอะ เจล”
คุณไม่มีทางหนี ออกมาจาก "คุก" นั่นได้อย่างแน่นอน
เอาละ
ก่อนที่พลังของสัตว์ประหลาดนั่น ที่ดูดซับเข้ามาจะหายไป...
ลบพวกคุณให้หายไป จากสารบบเอาไว้ด้วยดีกว่านะครับ
เดี๋ยวก่อน
ใครกัน แบบนี้มัน...
แย่แล้ว
โธ่เว้ย แม้แต่เก็ตสึกะ...
แม้แต่เก็ตสึกะ เท็นโชก็ยังไม่ได้ผลหรือไงกัน
(หน่วยที่ 6)
หัวหน้า
อย่าเข้ามา
เจ้าคอยดูการต่อสู้ของข้า
แล้วมองความสามารถของมันให้ออก
ถะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะลงมือก่อนเอง
ตอนนี้ถูกชิงเซ็มบงซากุระไปแล้ว
บังไคของเจ้าคือไพ่ตายสุดท้าย
หัวหน้า...
ข้าจะกระชากหน้ากากของมันออกมาในอีกไม่ช้า
ตอนนี้ดูอยู่ตรงนั้นไปสักพักเถอะ
อะไรกัน
ความรู้สึกราวกับมือเท้าเย็นจนแข็งแบบนี้
มีสิ่งที่คล้ายกับพิษ
ถูกใส่ไว้ในหนามที่เป็นแสงนั่นงั้นเหรอ
รู้ตัวแล้วละสิ
คงคิดว่า "อาจจะเป็นพิษก็ได้" สินะ
ไม่ใช่หรอก
นี่ต้องเป็น
สิ่งที่เจ้าทำหายไป เมื่อนานแสนนานแล้วอย่างแน่นอน
ลองรื้อฟื้นความทรงจำดูสิ
ได้เป็นหัวหน้า แข็งแกร่งขึ้น
เอาชนะศัตรูได้อย่างราบคาบ
เป็นความรู้สึกที่ลืมไปนานแล้วใช่ไหมล่ะ
ชื่อของความรู้สึกที่สำคัญที่สุด
ตราบเท่าที่คนเรายังมีชีวิตอยู่ก็คือ...
"ความหวาดกลัว" ยังไงล่ะ
หัวหน้า...หวาดกลัว...
ผู้ที่โดนลูกศรของข้าทิ่มแทงเข้า
ทุกสิ่งทั้งหมดทั้งมวล จะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
หากจับดาบ หากชักมันออกมา
หากสะบัดดาบขึ้น หากสะบัดดาบลง
หากขยับนิ้ว หากกวาดตามอง
หากสูดลมหายใจเข้า หากหายใจออก
อาจเกิดอะไรสักอย่างที่ร้ายแรงถึงตายขึ้นก็ได้
หวาดระแวงสงสัยไปเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่สามารถควบคุมความคิดของตัวเองได้
แต่เจ้ากลับยังยืนหยัดอยู่ได้โดยใช้แค่พลังเจตจำนง
ช่างน่าประหลาดใจ
แต่ว่า...นั่นมันก็เป็นแค่ความน่าประหลาดใจ
ห่างไกลกับ "ความหวาดกลัว" อย่างเทียบไม่ติด
ภายในกลางใจของเจ้า...
ได้ถูกความหวาดกลัวที่มีต่อข้าเกาะกุมเอาไว้แล้ว
ไร้สาระ
ไม่มีการต่อสู้ใดที่ปราศจากความกลัว
ข้าได้สัมผัสความกลัวระหว่างต่อสู้
แล้วกดซ่อนมันเอาไว้
จากนั้นก็ได้พลัง ในการก้าวไปข้างหน้ามาครอบครอง
กะอีแค่ความกลัว...
สามารถใช้ประสบการณ์ก้าวข้ามความหวาดกลัวได้
ยิ่งเป็นผู้แข็งแกร่งที่คุ้นชินกับการต่อสู้ ยิ่งทำให้เข้าใจผิดไปแบบนั้น
"ความหวาดกลัวที่มีเหตุผล" นั้นยังถือว่าอ่อนโยน
หากเพียงแต่มีเหตุผล
หากตัดต้นกำเนิดนั่นได้
ก็จะขจัดสิ่งที่คล้ายกับความหวาดกลัวนั่นออกไปได้
แต่ว่า "ความหวาดกลัวที่แท้จริง" ไม่มีเหตุผล
เพราะนั่นไม่ใช่ความรู้สึก แต่เป็นสัญชาตญาณยังไงล่ะ
ความหวาดกลัวที่แท้จริง เป็นสิ่งที่ไม่มีเหตุผล ไม่มีที่สิ้นสุด
มันก็แค่คืบคลานขึ้นไปบนร่างกาย
ราวกับแมลงมีปีกนับไม่ถ้วน
พวกเราไม่อาจหลีกหนีสัญชาตญาณไปได้
อะ...
ท่านพี่...
ทำอะไรไม่ได้เลยนะ
ชิไคจะไปเอาชนะบังไคของตัวเองได้ยังไงกัน
น้ำหน้าอย่างแก...
อย่าบังอาจมาใช้เซ็มบงซากุระนะโว้ย
ท่านพี่
หันหลังให้ศัตรูระหว่างต่อสู้เหรอ
ถูกหยามเข้าซะแล้วสิ
ซาบิมารุ
หยุด...
หยุดนะ
บัง...
เจ้าโง่
มันอุตส่าห์จะใช้บังไค
ถ้าชิงมาได้ก็จะดีแท้ ๆ
อะไรนะ
บังไคน่ะ มีแต่ระดับหัวหน้าที่ใช้ได้ไม่ใช่หรือไง
เจ้ากลับไปอ่านดาเท็น ที่ได้มาจากฝ่าบาทอีกรอบซะ
เร็นจิ...
ลูเคีย...
ขอโทษ
(การ์กันต้า)
(สำนักเก็นจิ)
(เซย์เรย์เท - ใกล้กับประตูโชริว)
ไง
แกคือหัวหน้าของลิ่วล้อพวกนี้เหรอ
ซาราคิ เคมปาจิ
จัดการชแตร์น ริตเตอร์ได้ตั้ง 3 คน...
(ชแตร์น ริตเตอร์ "Q" "เดอะ เควสชั่น" ปรัศนี) (เบเรนิซ กาบริเอลลี่)
(ชแตร์น ริตเตอร์ "R" "เดอะ รอร์" เสียงคำรณ) (เจอโรม กีซบัตต์)
(ชแตร์น ริตเตอร์ "Y" "เดอะ ยัวร์เซลฟ์" ตัวตนของเจ้า) (ลอยด์ ลอยด์)
ทำได้ยังไงกัน...
ไม่อะไรยังไงทั้งนั้นแหละ
เจ้าตัวใหญ่ที่เจอคนแรกมันขยะชัด ๆ
กลายร่างเป็นลิงยักษ์
ที่ใช้แค่เสียงเป่าหัวศัตรูให้กระจาย แล้วดันทะลึ่งพุ่งเข้ามาใส่ข้า
เลยผ่าครึ่งเข้าให้แบบเท่ากันเป๊ะ ๆ
ส่วนเจ้าคนที่ 2
ก็เอาแต่พูดจุกจิกน่ารำคาญ
ว่าปฏิเสธทุกสิ่งที่เป็นตัวเจ้า
เลยกระชากคอมันออกมาซะเลย
คนที่ 3 เฉย ๆ แต่ก็ยังดีขึ้นมาหน่อย
ดันสะเออะแปลงเป็นตัวข้า
สมแล้วที่เป็นข้า มันก็เสียเวลาอยู่หรอก
แต่หลัก ๆ แล้วแค่แข็งแกร่งกว่าตัวข้า
ที่หมอนั่นเลียนแบบขึ้นมาก็พอแล้ว
ก็ได้ยินมาอยู่หรอกว่าเป็นสัตว์ประหลาด...
เข้าใจแล้วละ
ข้าไม่มีธุระกับแกหรอกนะ เจ้าคนผอมแห้งแรงน้อย
ข้ามาที่นี่...
เพื่อสู้กับแกยังไงล่ะ
ฝ่าบาท
เบียคุยะ...
เร็นจิ...
ลูเคีย...
โธ่เว้ย...โธ่เว้ย
พังซะ พังสักทีสิ
ไม่ปล่อยให้ตายหรอก...
ฉันจะไม่ปล่อยให้ทุกคนตายหรอกนะ
ฉันจะ...
ฉันจะเป็นคนปกป้องเอง
(การ์กันต้า - หน่วยเปิดประตูฝั่งเซย์เรย์เท) ทางออกที่เชื่อมกับฮูเอโกมุนโด้โดยตรง
(การ์กันต้า - หน่วยเปิดประตูฝั่งเซย์เรย์เท) ไม่กลับคืนสู่สภาพปกติครับ
(การ์กันต้า - หน่วยเปิดประตูฝั่งเซย์เรย์เท) อย่ายอมแพ้นะเว้ย
(การ์กันต้า - หน่วยเปิดประตูฝั่งเซย์เรย์เท) ครับ
(หน้ากองบัญชาการหน่วยที่ 9)
เจ็บปวด
เจ็บปวด เจ็บปวด เจ็บปวด เจ็บปวดโว้ย
ไอ้ความอ่อนแอนี่มันช่างน่าเจ็บปวดซะจริงเลย
เฮ้ย รองหัวหน้า
(ชแตร์น ริตเตอร์ "O" "เดอะ โอเวอร์คิล" จอมสังหารหมู่) (ดริสคอลล์ เบอร์ซี่)
โธ่เว้ย ทำอะไรมันแทบไม่ได้เลย
หวาดกลัวความแข็งแกร่งของข้าหรือไงกัน
ตัวอักษรที่ข้าได้รับจากฝ่าบาทคือ "O"
"เดอะ โอเวอร์คิล"
ไม่ว่าจะศัตรู พวกเดียวกัน หรือว่าสัตว์ป่า
ยิ่งข้าฆ่าไปมากเท่าไหร่ ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
แค่มาที่นี่วันนี้ก็ฆ่าไป 100 คนแล้ว
ตอนที่มาก่อนหน้านี้ก็ 100 คน
รู้สึกว่าจะฆ่ารองหัวหน้าเหมือนแกไปด้วย
แกเองเหรอ
แบบนี้...ยังไงล่ะ
หะ...
หัวหน้าใหญ่
ข้านี่โชคดีชะมัด
หัวหน้าใหญ่ ข้ามาเพื่อพบกับเจ้า
มาเพื่อจบชีวิตเจ้า
โดยใช้บังไคของลูกน้องเจ้ายังไงล่ะ
บังไค
(บังไค)
(โคโคกอนเรียวริคิว)
คงรู้สึกคิดถึงวันคืนเก่า ๆ ใช่ไหมล่ะ
ได้ยินมาว่าเจ้านี่ มันไม่ได้ใช้บังไคมามากกว่า 2,000 ปีแล้ว
ได้เห็นมันอีกครั้งแบบนี้
ต้องขอบคุณข้าแล้วละ
นี่คือบังไคของรองหัวหน้าซาซาคิเบะ
ไม่นึกว่านอกจากเฮียวรินมารุแล้ว
จะยังมีดาบฟันวิญญาณอื่น ที่ควบคุมสภาพอากาศได้อีก
(หน่วยที่ 1)
(ท่านเอย์จิไซ) ท่านเอย์จิไซ
ท่านยามาโมโตะ เอย์จิไซ
(ผู้ก่อตั้งสายวิชา "เก็นริว" / หัวหน้าผู้ฝึกสอนแห่ง "สำนักเก็นจิ") ตัวข้าในตอนนั้นถูกเรียกว่า “เอย์จิไซ”
(ผู้ก่อตั้งสายวิชา "เก็นริว" / หัวหน้าผู้ฝึกสอนแห่ง "สำนักเก็นจิ") เพราะมีแผลรูปตัวอักษร “เอย์”
(ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ) อยู่ที่หน้าผาก
เดี๋ยวเถอะ อย่าเรียกข้าว่าเอย์จิไซ
ขะ ขอโทษที่เสียมารยาทครับ
ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่มีผลงานในการต่อสู้
มีเพียงชื่อเอย์จิไซเท่านั้นที่แพร่กระจายออกไป
ข้าไม่ชอบที่มันเป็นเช่นนั้น
แต่ข้ามิอาจริอ่าน
เรียกชื่อจริงของท่านเอย์จิไซได้
ว่าแต่ว่าเจ้านี่มันยังไงกันแน่
ไม่ใช่ลูกศิษย์ของที่นี่แท้ ๆ
แต่มาป้วนเปี้ยนแทบจะทุกวัน
มาเพื่อให้รับข้าเป็นมือขวาขอรับ
ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งต้องเข้ามาเป็นศิษย์ของสำนัก
ถ้าไต่เต้ามาถึงระดับผู้ฝึกสอน
ก็จะได้เป็นมือขวาเองแหละ
ไม่ครับ เป็นลูกศิษย์ ก็ทำได้แค่เลียนแบบท่านเอย์จิไซเท่านั้น
มือขวาต้องช่วยเสริม ส่วนที่ท่านเอย์จิไซยังขาดไปด้วยครับ
เอาแต่พูดไปเรื่อย
นอกจากนั้นข้าไม่ได้มาทุกวันนะครับ
ครั้งนี้มาหลังจากที่ไม่ได้มา 1 เดือนขอรับ
ข้าไปฝึกบังไคมาแล้ว
ตามที่ท่านบอกไว้เมื่อ 1 เดือนก่อน
ถ้าอย่างนั้นก็ลองใช้บังไคนั่น
เอาชนะข้าคนนี้ให้ดูหน่อยสิ
(เมืองลูคอน - เขต 37 ตะวันออก "ริวเก็น")
บังไค
โคโคกอนเรียวริคิว
เป็นบังไคที่ยอดเยี่ยมมาก
ถึงจะเอาชนะข้าไม่ได้
แต่บังไคนั่นได้ทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่ ที่ไม่เลือนหายไปไว้ที่หน้าผากข้า
บังไคราวกับเด็กทารก
ใช่แล้วครับ
ข้าคิดว่าจากนี้ไปจะใช้เวลาชั่วชีวิต
ขัดเกลาบังไคนี้ เพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อท่านเอย์จิไซครับ
คำพูดนั้นไม่ได้โกหก
หลังจากผ่านพ้นวันเวลาที่ฝึกฝนจนแทบกระอักเลือด
ก็แทบไม่มีใครในโซลโซไซตี้ ที่ไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของโชจิโร่
แผลที่แห้งแล้วดูเหมือนตัวอักษรจู
ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ทุกคนเริ่มเรียกข้าว่า "จูจิไซ"
ไม่ครับ
แค่แผลที่เกิดจากข้า
จะให้เปลี่ยนชื่อของท่านเอย์จิไซได้ยังไงกันครับ
แต่มีเพียงโชจิโร่เท่านั้น
ที่ดื้อดึงจะเรียกข้าว่าเอย์จิไซต่อไป
เพื่อโชจิโร่แล้ว
(เก็นริวไซ) ข้าจึงได้ขนานนามให้กับตัวเองว่า “เก็นริวไซ”
หัวหน้าใหญ่
เอ้า เป็นอะไรไปล่ะปู่
โดนบังไคของลูกน้องโจมตี
จนไม่มีแม้แต่แรงจะโต้กลับเลยหรือไง
พูดอะไรสักอย่างสิ
เอ้า
โชจิโร่เอ๋ย
เจ้าคงเจ็บใจน่าดู
ความเกรี้ยวโกรธของเจ้า...ข้าเข้าใจดี
เจ้า...
บังไคที่เจ้าขัดเกลามา...
ไม่ใช่ระดับนี้อย่างเด็ดขาด
จงเผาผลาญ
ในที่สุดข้าก็ไว้อาลัยให้เจ้าได้สักที
โชจิโร่เอ๋ย
ลาก่อน
อย่ากังวลไปเลย
ข้าจะฟาดฟันพวกกองกำลังกบฏด้วยมือนี้
ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว
หัวหน้าใหญ่...
หัวหน้าใหญ่กำลังเกรี้ยวโกรธ
ข้า...เพิ่งเคยเห็นหัวหน้าใหญ่ โกรธขนาดนั้นเป็นครั้งแรกค่ะ
ยัยโง่ ข้าเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน
แล้วก็ไม่เคยเห็นหัวหน้าใหญ่ ที่สู้อยู่แนวหน้าสุดแบบนั้นด้วย
หัวหน้าใหญ่ต่อสู้ถึงขนาดนั้น
หัวหน้ารองหัวหน้าอย่างพวกเรา คงจะเสียท่าไม่ได้สินะ
นั่นสินะคะ
ลุกขึ้น
ในระหว่างที่ท่านเก็นริวไซยืนอยู่ ไม่ทันไรก็ล้มกันระเนระนาด
ถือเป็นความเสื่อมเสียและเป็นสิ่งที่ มิอาจพึงปฏิบัติได้ในฐานะสมาชิกหน่วยพิทักษ์
- รับทราบ - ครับ
อะไรกัน ๆ เดี๋ยวก่อนสิ
เมื่อกี้เกือบจะตายกันเกลี้ยงแล้วแท้ ๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
ค่อนข้างแย่ทีเดียว
แรงดันวิญญาณของปู่ยามะ กึกก้องกังวานไปทั่วเซย์เรย์เท
ทำเอาขนลุกเลยละ
รู้สึกเหมือนโดนด่ามาถึงนี่เลย
ว่า "ข้าไม่เคยสอนให้เป็นคนปอดแหก"
"ที่รู้สึกตึงมือกับศัตรูระดับนี้"
น่ะนะ
(หน่วยที่ 11) ซาราคิ เคมปาจิ 1 ในกำลังรบพิเศษ
ลงเอยก็เป็นแบบนี้หรือ
เปราะบาง
ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินพวกเจ้าไว้สูงเกินไป
จงหลับใหลไปซะ
ไม่ได้เจอกันมาพันปีแล้วสินะ ยูฮาบัคห์
ข้ามาปลิดชีพเจ้า
(ดวงใจแผดเผาลุกโชน) ดวงใจแผดเผาลุกโชน
(แม้สายฝนโปรยปราย) แม้สายฝนโปรยปราย
(บลีช เทพมรณะ - ตอนที่ 6 ไฟ)