พันปีก่อน...
ไม่ใช่เมื่อ 200 ปีก่อนหรอกเหรอ
นี่มัน...
(บลีช เทพมรณะ ตอนที่ 6)
(ไฟ)
(บลีช เทพมรณะ - สงครามเลือดพันปี)
ไม่ได้เจอกันมาพันปีแล้วสินะ ยูฮาบัคห์
ข้ามาปลิดชีพเจ้า
(ยอดเยี่ยม) Good Indeed
มีขวัญและกำลังใจ ในการต่อสู้เพิ่มขึ้นเป็นเรื่องที่น่ายินดี
ซึ่งมันก็แน่นอนอยู่แล้ว
แต่พวกเจ้าเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง
บอสของพวกเจ้าจะพ่ายแพ้ให้กับบอสของพวกเรา
นั่นก็เพราะที่มีขวัญและกำลังใจในการต่อสู้เพิ่มขึ้น
เพราะการต่อสู้ของบอสน่ะ
ไม่ได้มีแต่พวกเจ้ายังไงล่ะ
ลงนรกไปซะ ไอ้แก่เฮงซวย
จริงด้วย เข้าใจผิดไปจริง ๆ
ปู่ยามะน่ะ
ไม่ใช่คนที่จะไปใช้ ความคิดพื้น ๆ แบบนั้นตัดสินได้หรอกนะ
พวกโง่เง่า
เข้ามายุ่งกับการต่อสู้ของข้า ถึงได้เป็นแบบนั้นไง
อะไร
สายตาเหมือนอยากพูดอะไร...
ฝ่าบาท
ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยูฮาบัคห์
แต่ความชั่วช้าที่สนใจแต่เป้าหมายของตัวเอง
โดยไม่ให้ความสำคัญกับลูกน้อง
จงรับรู้ไว้ซะว่ามันจะจบลงตรงนี้
เจ้าแก่ตัวลงไปเยอะนะ ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ
แต่เจ้าที่ปล่อยตัวไปตามความโกรธนั้น
ยังมีภาพในวันที่อ่อนเยาว์ทับซ้อนอยู่ด้วย
เพ้อเจ้อ
ในที่สุดก็ชักดาบออกมาแล้วหรือ
พูดอย่างกับรอให้ข้าชักดาบอยู่อย่างนั้นละ
คิดว่าข้ารอไปเพื่ออะไรล่ะ
ทั้งเลือดและเนื้อ ทั้งดาบ ทั้งวิญญาณของเจ้า
เพื่อที่ข้าจะได้ฟาดฟันมัน ให้กลายเป็นผุยผงจากใจกลางเลยยังไงล่ะ
คอเริ่มแห้ง
ริมฝีปากแตกซะแล้ว
หัวหน้าอุโนะฮานะ
รู้สึกไหมคะ ว่าอยู่ ๆ ผิวก็แห้งขึ้นมา
อุ๊ย อิซาเนะ
วันนี้พูดจาน่ารักน่าเอ็นดูทีเดียวนะ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
รีบ ๆ ตัดสินให้รู้ผลแพ้ชนะเลยนะคะ
ก่อนที่โซลโซไซตี้ จะพังพินาศเพราะพลังของท่านเอง
ใช้เฮียวรินมารุไม่ได้แล้วละ
รู้ตัวแล้วใช่ไหมล่ะ
ว่าน้ำทั่วทั้งโซลโซไซตี้
ค่อย ๆ หายไปทีละน้อยอย่างเงียบ ๆ
ไม่ผิดแน่
นี่มัน...
(ดาบใหญ่ค้างอัคคี) บังไค "ซังกะโนะทาจิ"
บังไค...
ดาบด้ามเล็ก ๆ ที่ไหม้เกรียมนั่นน่ะเหรอบังไค
อย่าได้ดูถูกไป
"ซังกะโนะทาจิ" คือบังไคที่ผลึกเปลวไฟทั้งหมดของมัน
เอาไว้ในดาบนั่นเล่มเดียว
ฟาดฟันเพียงครั้งเดียวก็จบสิ้น
เปลวไฟที่พุ่งทะยาน จะเผาผลาญสิ่งที่ฟันทั้งหมดจนมอดไหม้
เป็นดาบมหาอัคคี
งั้นหรือ
เมื่อพันปีก่อน เจ้าดันได้เห็นบังไคนี่ไปครั้งหนึ่งแล้วสินะ
มันจะยังเป็นเหมือนกับที่เจ้าคิดอยู่หรือเปล่านะ
จะเหมือนกับเมื่อพันปีก่อนจริงหรือเปล่า
ลองใช้ร่างกายนั่น รับการโจมตีตอนนี้ไปสักครั้งดูสิ
ขาดแล้ว...
แต่ไม่มีเปลวไฟออกมา
บังไคเปลี่ยนไปจากเมื่อพันปีก่อนจริง ๆ งั้นหรือ
พลังบังไคของมันคือเปลวไฟ
เรื่องนั้นไม่ผิดแน่
เช่นนั้นแล้วเปลวไฟนั่นหายไปไหน
ปลายดาบหรือ
ถูกต้อง
ซังกะโนะทาจิ "ทิศตะวันออก"
(ดาบตะวันรุ่ง) "เคียคุจิทสึจิน"
เป็นการรวมความร้อนทั้งหมดของเปลวไฟข้า
ไว้ที่ปลายดาบเพียงแห่งเดียว
ไม่ลุกไหม้ ไม่ปล่อยเปลวไฟพุ่งทะยาน
เพียงแต่ทุกสิ่งที่ดาบสัมผัส
ไม่มีทางกลายเป็นอื่น นอกจากสูญสิ้นไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
แค่ฟันเจ้า
โดยที่ไม่ต้องสัมผัสดาบนั่นก็พอแล้ว
อะไรกัน
พวกเจ้าได้ตายไปเมื่อพันปีก่อนแล้ว
วันนี้
ข้าจะทำให้นึกออก ณ ที่ตรงนี้เอง
พวกเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับเหล่าซากศพที่รอวันเผา
เปลวไฟนี่...
บอกไปแล้วนี่
ว่าซังกะโนะทาจิ "ทิศตะวันออก"
ถ้ามีทิศตะวันออกก็ย่อมมีทิศตะวันตก
ซังกะโนะทาจิ "ทิศตะวันตก"
(อาภรณ์นรกตะวันลับ) "ซันจิตสึโงคุอิ"
ความร้อนนั้นอยู่ที่ 15 ล้านองศา
เจ้าทำไม่ได้แม้แต่จะแตะต้องตัวข้า
จงคิดเสียว่าตัวข้าที่ใช้บังไคนี้
ร่างกายและดาบนั้น ได้สวมใส่พระอาทิตย์เอาไว้แล้ว
เปลวไฟ
15 ล้านองศา...
อุณหภูมิที่สูงจนผิดปกติขนาดนั้น
ไม่น่าจะมองเห็นเป็นรูปร่างของเปลวไฟ
นี่คือภาพลวงตางั้นเหรอ
ไม่สิ
หรือว่าแรงดันวิญญาณ ที่ทรงพลังอย่างไร้ข้อโต้แย้งของมันเอง
ที่ทำให้เห็นแรงดันวิญญาณ ที่ปล่อยออกมาเป็นเหมือนเปลวไฟงั้นเหรอ
ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ
เอาละ มาทำให้มันจบเถอะ ยูฮาบัคห์
ถ้าไม่ทำให้จบโดยเร็ว
ทั้งข้า ทั้งโซลโซไซตี้...
จะมอดไหม้ไปพร้อมกับเจ้าด้วย
"ลิชต์ไรห์" จักรวรรดิของควินซี่เมื่อพันปีก่อน
มีแนวคิดกวาดล้างฮอลโลว์ ตั้งตนเป็นปรปักษ์แล้วรุกรานโซลโซไซตี้
จากนั้นก็โดน 13 หน่วยพิทักษ์กำจัด...
และเมื่อ 200 ปีก่อน
แม้แต่ควินซี่ที่รอดชีวิตยังถูกหาว่า ทำให้การหมุนเวียนของวิญญาณปั่นป่วน
และโดนกวาดล้างจากพวกยมทูตอยู่ฝ่ายเดียว
ไม่ว่าคิดจะทำอะไรยังไง
พวกเรากับพวกยมทูต ก็เข้ากันไม่ได้อยู่ดีอย่างนั้นเหรอ
ถึงโซลโซไซตี้ไม่คิดจะเอาด้วย
แต่เรื่องที่ฉันเป็นยมทูตมันก็ไม่เปลี่ยนนี่
ผิดแล้วละ
นายเป็นตัวแทนยมทูต
ยิ่งกว่านั้น "ยังโดนโซลโซไซตี้ทอดทิ้ง" อีกต่างหาก
ฉันเป็นควินซี่
ไม่สามารถช่วยเหลือฮอลโลว์หรืออารันคาร์ได้
อือ
ก็ควินซี่มีอยู่เพื่อกำจัดฮอลโลว์นี่เนอะ
คุโรซากิ...
ราวกับโดนเผา...
ทั้งตา ทั้งผม ทั้งลำคอ...
หากไม่มีบลูท
แม้ในระยะเท่านี้ก็คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วกระมัง
เป็นอะไรไป จะเพียงแค่ดูอยู่เฉย ๆ หรือไง
ไม่สิ ที่ถามไปเมื่อกี้มันออกจะใจร้ายไปสักหน่อย
ดาบก็หักไปแล้ว ไม่มีอะไรที่จะทำได้แล้ว
ก็เข้าใจได้อยู่หรอกที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้
จะหนีก็ได้นะ
แต่ข้าจะตามไปจับแล้วฆ่าทันทีเลยทีเดียว
ก็คงเป็นอย่างนั้นละ
ดาบหักไปแล้วนี่
ตอนนี้เจ้าเหลือเพียงลูกธนูแล้วสินะ
เอาละ...
เริ่มเลยดีไหม
(บทเพลงศักดิ์สิทธิ์) "คีเช่นลีด"
(แดนภาวนาศักดิ์สิทธิ์) "ซังคท์ซวิงเกอร์"
มนตร์ป้องกันที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุด
ที่ใช้ทั้งป้องกันและโจมตี ได้ในหนึ่งเดียวของควินซี่ยังไงล่ะ
เพียงเหยียบย่างเข้ามาที่นี่
ทันทีที่มาถึงจะโดนแสงแห่งพระเจ้า ฉีกกระชากออกเป็นชิ้น ๆ
บอกแล้วไงว่าไม่ได้ผล
เหล่าซากศพ
เถ้าถ่านของวิญญาณผู้ยังไม่หลุดพ้น ที่ตายไปด้วยเปลวไฟของข้าเอ๋ย
จงมาเป็นกำลังให้กับข้า
แล้วข้าจะมอบความรื่นเริงชั่วขณะในการต่อสู้ให้
ซังกะโนะทาจิ "ทิศใต้"
(ทัพซากศพอสงไขย) "คะคะจูมังโอคุชิไดโซจิน"
อะไรกัน...
นี่มันคืออะไรกันแน่
"คะคะจูมังโอคุชิไดโซจิน"
เป็นการมอบความร้อนของดาบ ให้เถ้าถ่านของเหล่าผู้คนที่ข้าเคยฟาดฟันไป
แล้วปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
คนตายที่ตื่นขึ้นมาจะเป็นมือเป็นเท้าให้ข้า
และจะไล่ต้อนจนกว่า ผู้ที่ข้าตัดสินว่าเป็นศัตรูจะกลายเป็นผุยผง
หัวหน้ายมทูตคืนชีพให้กับคนตาย มันช่างน่าขันสิ้นดี
ช่างเป็นความอับอายของยมทูตเสียจริง
ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ
ของแบบนี้...
อย่าคิดว่ามันจะหยุดข้าคนนี้ได้
ปากก็ดีอยู่หรอก
แต่ดูเหมือนว่าตาจะไม่ดีนะ
ซิดดริตซ์
อัลกอร่า...ฮิวเบิร์ต
มองเห็นเป็นลูกน้อง ที่ตัวเองฆ่าอย่างไร้ความปรานีงั้นหรือ
ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ แก...
กำลังเสียใจที่ไม่ชิงบังไคของข้าไปทันทีอยู่หรือ
ไม่ใช่สิ
ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่ชิงบังไคของข้าไป
แต่ชิงไปไม่ได้ต่างหากล่ะ
พวกเจ้ารู้พลังของบังไค
พอรู้แน่ชัดว่าเป็นอย่างไรแล้วถึงได้ชิงบังไคไป
ใช่หรือไม่
แม้แต่เมื่อพันปีก่อน ข้าก็ไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงให้เห็น
สิ่งที่ไม่อาจหยั่งถึงก็ไม่อาจชิงไปได้
เป็นหลักเหตุผลที่ไม่ซับซ้อน
เดี๋ยวก่อน จะไปไหน
อย่าโวยวายไป ถ้าอยากฆ่าข้าก็ตามมา
หลังจากที่ชนะพวกลูกน้อง ที่อยู่ตรงหน้าหมดแล้วน่ะนะ
แก...
ดูเหมือนเจ้าจะยังมีจิตใจของมนุษย์อยู่สินะ
อย่ามาทำเป็นพูดเหมือนรู้ดีหน่อยเลยน่า
ข้าบอกแล้วไง
ว่าของแบบนี้...
อย่าคิดว่ามันจะหยุดข้าคนนี้ได้
ข้ามองเห็นน้ำตาของเจ้านะ ยูฮาบัคห์
คงเจ็บปวดละสิ
ถ้าไม่ทำลายซากศพของลูกน้อง ก็ทำไม่ได้แม้แต่จะเข้ามาใกล้ตัวข้า
คงแค้นใจละสิ
กับเล่ห์เหลี่ยมของข้า
ที่เรียกแม้แต่ลูกน้อง ที่ตายไปแล้วให้กลับมายังสมรภูมิ
แต่จงรับรู้ไว้ซะว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้น มันยังไม่เพียงพอกับความแค้น
ความเจ็บปวดของเหล่ายมทูตที่เจ้าสังหารไป
ซังกะโนะทาจิ "ทิศเหนือ"
(ฟ้าดินมอดไหม้) "เท็นจิไคจิน"
(ยมทูตและควินซี่)
(ซังกะโนะทาจิ)
พะ พลังเทียบไม่ได้งั้นหรือ
ขออภัย...
เดี๋ยวก่อน เป็นหัวหน้าแล้วขอโทษใคร
เจ้าพ่ายแพ้ในสงคราม ที่ก่อขึ้นมาด้วยน้ำมือของตัวเอง
แล้วขอโทษใครกัน
ข้าไม่อาจ...ทำตามที่สั่งให้สำเร็จได้...
แกเป็นใครกันแน่
ท่านยูฮาบัคห์
กองบัญชาการหน่วยที่ 1...
โอคิคิบะ
ยูฮาบัคห์ แก...
ชแตร์น ริตเตอร์ "Y"
"เดอะ ยัวร์เซลฟ์" "R" ลอยด์ รอยด์
ปฏิบัติหน้าที่เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าข้าไม่อยู่
เจ้าทำได้ดีมาก
บอกว่า...ข้าทำได้ดีมากงั้นหรือ
ช่างเป็น...เกียรติ
เจ้าคนนอกรีต
เจ้าไปทำอะไรมาจนถึงตอนนี้
มีอะไรอยู่ใต้กองบัญชาการหน่วยที่ 1
เรือนจำกลางใต้ดิน...
ข้าไปพบกับไอเซ็น โซสึเกะมา
(เรือนจำกลางใต้ดิน) ไอเซ็น โซสึเกะ
ยูฮาบัคห์เหรอ
มีมากมายหลายวิธีที่ทำให้รู้ชื่อได้
แต่ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นด้วยตาคู่นี้
ข้าจะไม่ถามว่ามีธุระสำคัญอะไร
แรงดันวิญญาณที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจบนพื้นดิน
ได้บอกข้าโดยแม้ไม่ต้องเอ่ยปากแล้ว
ถ้าอย่างนั้นก็คุยกันได้เร็วขึ้น
ไอเซ็น โซสึเกะ หนึ่งในกำลังรบพิเศษ
จงมาอยู่ใต้สังกัดของข้าซะ
ราชาควินซี่
คิดจะต้อนรับข้าสู่ "แวนเดนไรช์" งั้นเหรอ
เพื่อเป้าหมายในการทำลายล้างโซลโซไซตี้แล้ว
เส้นทางของพวกเรามันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง
"เส้นทางเหมือนกัน" งั้นเหรอ
ขอปฏิเสธ
อะไรนะ
ข้าทนไม่ได้ที่ต้องเห็นราชาควินซี่เดินตามหลังยมทูต
นั่นคือคำตอบของเจ้าหรือ
หมดธุระแล้ว
จะกลับแล้วเหรอ
มาที่นี่เพราะเห็นว่า พลังของข้าเป็นภัยคุกคามใช่ไหมล่ะ
ใช่แล้ว
แต่ตัวเจ้าที่หลอมรวมเข้ากับโฮเงียคุแล้ว
จะฆ่า พาออกไป หรือผนึกก็ใช้เวลามากเกินไปทั้งนั้น
เป็นการประเมินที่ถูกต้อง
เวลาที่ใช้ในการเดินบนเส้นทางเดียวกัน ยิ่งสั้นเท่าไหร่ยิ่งดี
ยิ่งกับศัตรูที่ควรกำจัดในไม่ช้าก็เร็วน่ะนะ
เอาละ
ต่อสู้กับตัวปลอมจนใช้พลังหมดไปหรือยัง
ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ
เหลวไหล
บังไค
ไม่ใช่ว่าชิงบังไคของเจ้ามาไม่ได้
แต่พลังอันมหาศาลของเจ้า
นอกจากข้าแล้วไม่มีใครควบคุมได้หมด
ดังนั้นจึงสั่งรอยด์ไว้ว่า
ห้ามลงมือจนกว่าข้าจะกลับมา
จะทำยังไงล่ะ ข้าจะใช้พลังของบังไคนี่
แล้วปลุกซากศพลูกน้องของเจ้าขึ้นมาก็ได้นะ
ยามาโมโตะ "เก็นริวไซ"
แก
ลาก่อน ยามาโมโตะ ชิเงคุนิ
(ร่วงโรย แม้มิอาจผลิบานเป็นหนสอง) ร่วงโรย แม้มิอาจผลิบานเป็นหนสอง
(ก็จะขอร่วงโรยอย่างงดงาม ดั่งเช่นเปลวไฟอันโชติช่วง) ก็จะขอร่วงโรยอย่างงดงาม ดั่งเช่นเปลวไฟอันโชติช่วง
(บลีช เทพมรณะ - ตอนที่ 7 ถือกำเนิดในความมืด)