No Mundo Materno, miles de reis gobernaron sucesivamente sen oposición.
Porén, coa sede de poder da liñaxe real
consumiron todo o que había no planeta.
O Reino mobilizou os seus exércitos cara a vasteza do espazo,
conquistando todo ao seu paso.
Parecía que a gloria do Mundo Materno non tiña fin
ata que a traizón da espada dun asasino acabou coa vida do rei e da raíña,
concluíndo así a liñaxe real para sempre.
Tras a caótica morte do rei,
algúns planetas conquistados próximos ao alcance do Mundo Materno
comezaron a pensar na revolución.
Un senador chamado Balisarius aproveitou a oportunidade para facerse co poder
e declarouse el mesmo rexente.
Para amosar a súa forza, enviou o comandante máis salvaxe
aos confíns dos dominios do Mundo Materno
para atopar e derrotar sen piedade
a xente que se proclamaba rebelde.
A NENA DO LUME
PRIMEIRA PARTE
Kora.
Pensei que acabaras.
Están todos na casa comunal.
- Son os últimos regos e xa remato. - Vale.
Moi ben.
Den preguntaba por ti.
Seu irmán mais el colleron un cervo canadense.
Quere que o vexas antes de despezalo.
Por que preguntaba por min?
A ver, xa sabes, porque é…
É que eu pensei…
Pensaches.
Arre!
Xa había tempo que non comía carne fresca. Si que está boa.
Den dixo que viu volver a manda do verán.
A tres días de camiño.
- Preguntou por ti. - Iso oín.
E si, é impresionante.
O que? O animal?
Ou…
Ou o cazador?
Eh!
Xentiña,
é o meu deber como líder desta comunidade
lembrarvos que os deuses da colleita reclaman un tributo.
Si.
Unha ofrenda.
Pero todos sabemos que o movemento de cadeiras
e os fortes berros de pracer incitan as plántulas a brotar.
Si!
Esta noite facede o amor.
Pola colleita. Polos alimentos que comemos.
- Si! - Si!
Polos deuses!
Un pouco de música.
Música para animarnos un pouco.
Den é bo home.
Debías durmir.
É o mellor cazador de todos.
E un amigo leal.
Pensaches en ter unha relación máis duradeira?
Sei que el está disposto.
Xa mo preguntou el tamén.
Estamos ben así.
Temos que ser algo máis?
É que…
Ese sería o último paso para seres membro de pleno dereito da comunidade.
De verdade, este é o teu fogar.
Quero crelo.
Sabes?
As dúas tempadas que pasei aquí déronme unha felicidade
que non merezo.
Entende que son unha filla da guerra.
Amar e ser amada, eu…
non sei se son capaz diso.
Arrebatáronme a golpes o concepto do amor e da familia.
Ensináronme que amar é de débiles.
E…
non creo que iso vaia cambiar.
Debías descansar.
Si.
Vin que onte marchaches cedo.
Estabas cansa?
Xusto. Quería deitarme cedo.
Pensei que contribuías para a colleita.
Cando fun para a casa pasei pola de Den
e iso é o que parecía.
Sam, non sei de que me falas.
Creo que sabes.
Que cres que queren?
Todo.
Non me importa cal sexa a vantaxe,
que haxa un buque de guerra non pode ser bo.
Ese é o teu problema. Sempre respondes con medo.
O Mundo Materno ten riqueza.
Eu só digo que podemos gañar máis
cos colegas da órbita baixa
en vez de tratar cos desapiadados de Providence
e venderlles o noso gran a Deus sabe quen.
Non creas que non sabemos que lles vendiches o gran de sobra
aos inimigos dese buque.
Que dirían se soubesen a onde foron os sobrantes do ano pasado?
Non son revolucionario.
Ofreceron o mellor prezo. A súa causa tanto me ten.
Como non.
Sindri, non estou da súa parte, só da desta comunidade.
É ao que son leal.
Digo que comecemos mostrando benevolencia, non medo.
Que somos os seus aliados, non os seus adversarios, estamos?
Dixeches "aliados", Gunnar?
Dixen. Pasa algo?
Ese buque non representa a prosperidade.
O seu obxectivo é destruír, subxugar e escravizar.
Non saben que é unha alianza.
Dálles o que piden,
pero non lles digas nada do fértil que é a terra.
Espero que marchen antes de descubrir
a quen lle vendeu Gunnar o gran.
- Xa. - Abonda.
Non lles diremos nada.
Queda claro?
Están aquí!
Xa veñen!
Boas. Son Sindri, pai desta aldea.
Benvidos.
Son o almirante Atticus Noble.
Representante leal do rei caído.
Acepte unha aperta cordial.
Por favor, pai, fáleme desta bonita aldea.
Veña comigo á casa comunal.
Podemos tomar unha cervexa e fálolle da nosa vida aquí.
Soa xenial. Sígoo.
Forxamos unha vida sinxela.
Sentimos orgullo polo amor da nosa comunidade
e o traballo que supón sobrevivir aquí.
A xente está san e alimentada.
Como líder, esa prosperidade será mérito seu.
Somos unha comunidade. Non é cousa dunha persoa.
Nas mellores épocas compártese,
pero cando non hai provisións, xa sabe quen é o responsable.
O peso de ser líder, supoño.
Daquela entende, como pai que é,
a necesidade de alimentar os fillos.
Esperaba que esta terra e o pobo de Veldt
nos axudasen a atopar uns revolucionarios que se agochan neste sistema.
O rexente Balisarius ordenoume atopalos e levalos ante a xustiza.
Somos labregos humildes,
moi afastados da política do Mundo Materno.
E tedes subministracións.
Os rebeldes que buscamos atacan os portos de subministración.
Diríxeos unha muller, Devra Bloodaxe, e o seu irmán Darrian.
Habémolos capturar.
Con todo, lévanos máis do esperado,
e temos as provisións en mínimos.
Como sabe ou puido escoitar, un exército precisa comida.
Pensaba nunha alianza, poderían proporcionarnos alimentos.
O que teñan de sobra, claro.
A cambio, compensariámoslles…
co triplo do valor do mercado.
Con ese diñeiro podería comprar segadoras, robots
e non terían que traballar á man.
Cremos que traballar á man crea unha conexión coa terra
e honra os campos sagrados que nos dan a vida.
Tranquilízanos saber que xogan un papel vital
na misión de erradicar os inimigos do Mundo Materno.
- É unha boa proposición. - É.
Oxalá tivésemos excedentes.
A terra é pedregosa
e apenas produce o suficiente para alimentarnos.
Sentíndoo moito debemos declinar a oferta.
Con todo, agradecemos a presenza dun defensor
tan benevolente e poderoso.
Non sobrou nada?
Nada de nada?
A terra semella fértil.
Parece que hai máis campos dos que necesitaría o pobo.
Entendo o que pode parecer.
Así e todo, a extensión da plantación evidencia a pobreza do solo.
E os duros invernos acurtan máis a tempada.
Que di? Imos tomar esa cervexa?
Perdoe.
É que…
Mire que xente tan fermosa.
Cústame crer que as cutes radiantes se nutran dun campo infértil.
Ben… quen é o home ou a muller de vós que supervisa a colleita?
Quen ten boa man coas plantas.
Quen?
Si, señor.
Son eu.
Ben.
Si, eu superviso a colleita.
Se esta xente confía en ti, eu tamén.
Intento comprender como podo estar tan equivocado con esta terra.
A ver, señor.
Sindri, o noso querido pai, sempre vela polo benestar da nosa aldea
e insiste en gardar provisións en caso de gran fame ou seca,
que, como sabe, é a responsabilidade dun líder.
Pero tivemos sorte estas últimas tempadas.
Temos máis excedente que almacenamento.
Polo que é posible
que poidamos darlles unha pequena cantidade.
Dependendo das súas necesidades.
Ben.
A ver, é sensato gardar provisións, non, pai?
Si.
Pero estou confuso.
Por que dicir que apenas produce o suficiente para alimentarvos?
- Parece que non era certo. - Non, espere.
Almirante, ninguén intenta enganalo.
É só que Sindri ten unha visión máis conservadora que min.
Pero aos dous nos emociona unha alianza.
Teña en conta os límites de subministración.
Pai, quen é este?
- Meu… - Non é ninguén.
Teño o poder de falar pola miña xente.
Este home non ten autoridade.
O máis sensato é ignoralo.
Vaia… unha desavinza.
Non é a comunidade idílica que vin ao chegar.
Pai, con permiso,
ofrézolle un consello para tratar os subordinados que hai que manter á raia.
Coido que a xente pode esquecerse do importante e hai que recordarlles
como quen ten poder trata a quen non.
Almirante.
Sindri…
Por favor.
- Non, eu nunca… - Tranquilo.
Eu…
Vouche ensinar de que falo.
Por favor.
Almirante.
Non, pare!
Non!
Que fixo?
E a colleita?
Non…
Dime agora mesmo cando vou recibir a colleita.
- Nove semanas. - Moi ben.
Volverei en dez semanas.
Tede listas as 10 000 fanegas para o meu buque.
Doce… Apenas producimos 12 000 fanegas.
Morreremos de fame.
Non entendo que quere.
É sinxelo.
Quéroo todo.
Vale, atención.
Quero que metades todo o equipo nesa edificación.
Por agora servirá.
Marcus, axudarasme a desafiuzar os residentes da nosa nova casa,
entendido?
Entendido, xefe.
Entendido.
Ola a todos.
Son JC-1435 de Mechanicas Militarium,
defensor do rei.
Corrixo, do rei caído.
É un honor servilo.
Soldado Aris.
Trasladamos as subministracións. Poderías botarnos unha man?
Grazas, soldado Aris.
Iso encaixa á perfección nos meus protocolos.
Falo contigo, moinante de merda. Ven aquí.
A que hostia esperas? Fóra!
Grazas.
Polos antigos deuses, que estás a mirar?
Síntoo, quería ver se necesitaban máis auga.
Máis auga?
Gústanme así.
Novas e fortes para opoñer resistencia.
Xefe.
Deixáronnos un Jimmy.
É un Jimmy, meu.
Non sabía que quedaba algún.
Coidado. O chan está desnivelado ata a ponte.
Grazas, soldado Aris, pero creo que me amaño só.
Non pelexan máis, xefe.
Como que xa non pelexan máis?
Está na súa programación.
Unha vez morto o rei
depoñen as armas e néganse a loitar.
Mira, dá igual o que faga, non vai contraatacar.
Eh!
Coidado con iso, robot do carallo.
Ou acabarás como ferralla, papón. Óesme?
Non me estás escoitando.
Eh! Para.
E se che disparo a ti?
Podo matarte agora e daría exactamente o mesmo.
- Verdade? - Abonda.
Que dis? Queres morrer?
Que dis, eh?
Veña, meu.
Xa abonda, dixen.
Mete estas caixas na casa agora mesmo, soldado.
Si, xefe.
Tes algún fallo?
Non, señor.
Levanta, vai ao río e límpate.
O resto, deixade de mirar.
A traballar.
A traballar, moinantes.
Ti incluído, Marcus.
Podes?
- Hai que darlle. - Si.
Perdoa.
Grazas, que amable.
- Es soldado? - Funo hai moito.
Podo sentar? Son Sam.
Por favor.
Dime, Sam, sabes a historia do noso rei caído
e a súa fermosa filla, a princesa Issa?
Non.
Pois recórdasme a ela.
Segundo o mito, chamábanlle o Cáliz ou a Redentora.
Era a salvadora dos nenos.
E antes de que nacese,
os meus irmáns mais eu xuramos por todo o que eramos,
por todo o que habita dentro desta pel de metal,
que loitariamos no seu nome.
Cando nos chegou a noticia nun campo de batalla remoto
de que, como cumpría a profecía, nacera neste mundo sendo de carne e óso,
sentín moito apego polo universo
e confiei en que sería a emisaria dunha nova era de paz e compaixón.
E que nos levaría á casa.
Era máxica.
Era. Era máis que máxica.
O día da súa coroación,
a ela e aos nosos honrados rei e raíña
asasináronos a sangue fría aqueles nos que máis confiaban.
Temo que perdemos parte do noso honor desde esa traizón.
Temo que a nosa compaixón, a nosa amabilidade
e a nosa alegría
morreu canda esa meniña.
Creo que vive en ti.
É culpa túa, Gunnar!
Non sabía que os mataría.
Tanto ten. Agora morreu.
Que imos facer cos soldados? Van quedar coa outra casa.
- Non sei. - Parade, por favor.
E se traemos a colleita e amosamos misericordia?
- Si. - Hai que serlles valiosos.
Non poderán matarnos, precísannos.
- Si. - Ten razón.
A agricultura é o noso, o que sabemos facer, eles non saben.
Se lle ensinamos o bos que somos, deixarannos vivir.
- Si. - Si.
- O noso traballo loita por nós. - Si!
- Si. - Certo.
- O traballo loita por nós. - Si!
- Si. - Si.
Decidido logo.
- Ensinámoslles o que valemos. - Vale.
E cando cumpramos coa nosa parte,
terán que considerar canta comida nos deixan.
- Si. - Si.
Debemos pedírllelo no celeiro, apelar á súa humanidade.
- Si, exacto. - Ben.
Así que… escapas.
Pensei que xa non facías iso.
Xa os escoitaches. Deliran.
Cren que serán misericordiosos logo do que lle fixeron a Sindri
na súa cara.
Cando te atopei nos restos daquel buque
pensei en deixarte alí.
Temía que nos causases problemas.
Pero arrepíntome nalgún momento de traerte ás nosas vidas?
Non.
Xa es unha de nós.
E aínda así marchas cando máis te necesitamos.
A túa xente precísate.
Non podo.
Non queres?
Este lugar xa está perdido.
E se iso puidese cambiar?
E se loitamos? Non só nós, tamén os demais.
- Quen ía vir loitar? - Os demais!
Os que teñen razón para odiar todo o que representa o Mundo Materno.
Kora, coñeces este universo mellor ca min.
E se atopamos os guerreiros que busca Noble?
Os foraxidos. Para que loiten canda nós.
Se atopo os guerreiros, doulle esperanza á xente.
Se lles dou esperanza, loitarán e perderán.
Non quero ter sangue nas mans.
Nin tirarei a miña vida pola borda coma vós.
Ti mira.
Nena da auga!
- Ven aquí. - Que?
Necesitas máis auga?
Un pouquiño de auga só.
Para!
Ou que?
Socorro!
Axuda, por favor!
Socorro!
- Cala! - Soltádeme!
- Socorro! - Cala!
Non. Por favor!
- Cala. - Que alguén me axude. Socorro!
- Socorro! Soltádeme! - Cala!
Soltádeme!
Non!
Moi ben. Que tes pensado?
Voute atar a un poste para que vexas todos os días
como pasa de labrega a puta.
Marcus, amigo…
Isto soa todo moi ben,
pero non vas facer nada.
Non ata que eu fenda esta cativa.
Logo é toda túa.
Logo é toda vosa.
Sóltaa!
Parade!
Parade.
A sobremesa. Perfecto.
Cóllea.
Por favor.
Mátoa.
É o que queredes?
Mira quen se uniu.
Mátaos. Mátaos aos dous.
A que esperas? Deiche unha orde.
Mátaos…
Imos ter que loitar.
Kora, necesitarás isto.
Atopeina no lugar do accidente.
Dábaa por perdida.
A nosa cultura non cre nesas armas.
Temía que fose perigosa.
Tiñas razón.
Grazas.
A onde irás?
Hai un xeneral chamado Titus.
Foi un heroe do Reino
que enfrontou as súas forzas coas do Mundo Materno.
Polo que sei anda por aí.
Se o atopo a el e uns homes que dirixa…
Gunnar.
O ano pasado en Providence vendícheslle gran á resistencia.
Si. Coñecín un home que me presentou os insurxentes.
Os Bloodaxe.
- Saberá como atopalos? - Supoño.
Lévasme xunta del?
Por suposto.
Eh! Traédeme un uraki máis!
Un xeneral e un exército?
Temos unha oportunidade.
Ten coidado.
Que teñades unha boa viaxe… os dous.
Eras soldado do Mundo Materno?
Loitabas polo Reino?
Poderíase dicir.
De alto rango, supoño.
Búscante por desertar?
Por iso e por máis.
Vale.
Queres preguntar algo máis?
Non nos matarán, ou?
A ver, entendo que deron exemplo con Sindri
para manternos á raia,
pero somos labregos, non unha ameaza.
Como sabes que acabarán con nós?
Cando viñeron ao meu mundo, eu tiña nove anos.
Nunca pediron nada.
Non había condicións.
Tiñan sede de destrución.
Balisarius, un xeneral novo, comandaba as forzas do Mundo Materno
e saboreaba a éxtase do combate.
A xente do meu mundo defendeuse de forma valente,
pero só serviu para anoxar o xeneral
e provocalo para que descargase a ira cos inocentes.
Atopeime cara a cara con Balisarius,
que adoraba comandar as tropas,
non desde a torre de mando dos buques,
senón desde o campo de batalla.
Balisarius matou toda a miña familia e levoume con el.
Non sei por que non me matou.
Por que, entre os miles que morreron a mans del,
deixou que eu vivise.
Supoño que viu algo en min.
Alguén con quen compartir a dor.
Púxome o nome de Arthelais
e adestroume e educoume coas historias do Mundo Materno.
Durante cinco anos vivín nese buque cos soldados.
Eran a miña familia.
Sen amabilidade.
Só as duras leccións da guerra.
Levoume a miúdo a misións de diplomacia,
e era a súa nena.
Era a súa protexida. Era a súa estudante.
Era unha deles.
Filla do comandante condecorado.
Amiga do rei e da familia real,
tiña unha vida privilexiada.
Malia a miña posición social, debía cumprir co meu deber:
loitar polo Mundo Materno.
Na Academia Militarium animáronnos a atopar unha parella.
Alguén a quen defender coa nosa vida
cando a política de expansión fose imprecisa
e os motivos da conquista se perdesen na brutalidade do combate.
Veña! Vamos! Vamos!
Con 18 anos nomeáronme oficial e déronme un posto de mando.
Loitei polo rei en mundos remotos
como parte da bandeira dun pobo que matou toda a miña familia
e destruíu o meu mundo.
Adestráronme,
rompéronme e reconstruíronme para ser coma eles.
Cóntoche isto para que saibas quen son.
Preguntaches como sei que vos destruirán.
É o que faría eu.
CIDADE PORTUARIA DE PROVIDENCE VELDT
Sabuxos.
Cazarrecompensas. Traballan para o Imperium.
Espera.
Ai, non.
É o home que viñemos ver.
O que me presentou os Bloodaxe.
Hai outra forma de contactar con eles?
Non. Dixeron que se agochaban no planeta Sharaan,
- protexido polo rei Levitica. - Levitica.
Ven.
Carbost.
Creo que o mellor para atopar os Bloodaxe
é contactar cos leviticáns.
Así expoñémonos.
Hai que atopar o xeneral Titus e ocuparse dos rebeldes.
É a túa dona?
Lisca. Non está á venda.
Aquí está todo á venda, así que… canto?
- Arriba teño un cuarto… - Non.
…con sabas bastante limpas.
Unha oferta moi xenerosa, pero non…
Garántoche que á mañá
virás suplicando máis.
Dixen que lisques.
Veña, mamá.
Déixao vir xogar.
Lisca.
Escoita ben, pécora celosa…
Agora escoita ti ben. Díxenche que lisques.
Busco información.
Alguén escoitou algo do xeneral Titus ou sabe onde pode estar?
Claro, o xeneral Titus.
Un chalado. Puxo os seus homes en contra das forzas do Mundo Materno
na batalla de Sarawu.
Coñeces a súa situación?
Polo que escoitei, estaba loitando no coliseo en Pólux.
Eu de ti tería coidado, señorita.
A última persoa que o buscou acabou coa cabeza nunha pica
e púxoa na entrada do coliseo
para avisar de que non o molestasen.
Está en Pólux.
- Ese é o teu plan? - É o meu plan.
Que?
Hai que buscar un buque para ir a Pólux.
Valo collendo.
Eh! Puta!
Tiñas que terme matado.
Agora vas morrer.
Vouvos dar unha oportunidade para dar media volta e marchar.
Vasnos dar a todos unha oportunidade?
Matádea.
Impresionante.
Eran os sabuxos do Mundo Materno que che pagaron?
- Non me gustan os cazarrecompensas. - Non preguntei.
E que quede claro, a min tampouco me gustan.
Es un sicario?
Non, iso non é o meu.
Pódese dicir que son máis ben un oportunista.
Un heroe de verdade?
Espera.
Escoitei o que diciades
de chegar a Pólux.
Podo axudarvos.
Tes que entender que somos uns simples labregos.
Buscamos soldados para loitar contra o Mundo Materno.
Temos cartos, pero non como para facerte rico.
Si, entendo.
Pagade o que consideredes.
Soldados que loiten contra o Mundo Materno?
Chámome Kai.
Veña, teño o buque no porto.
Moi ben. Rumbo a Pólux.
Teño que parar en Neu-Wodi.
Alí hai un gandeiro.
Ten un home que vos pode valer.
Paga a pena o noso tempo?
Porque non podemos perdelo.
Vaiche caer ben.
Saíches do planeta?
Non.
Que facías na aldea?
Superviso a colleita e a plantación, anoto as sementes, asegúrome de que…
Que ben. Mellor agárrate.
Pasa.
Es ti, Cassius. Ben.
Recibimos un comunicado dos sabuxos.
Piden reunirse connosco.
Seica capturaron unha criatura
que ten información importante dos insurxentes,
Devra Bloodaxe e o seu irmán.
Bloodaxe?
Vaia, é…
Marabilloso, Cassius.
Infórmame cando cheguen.
- Si, señor. - Ola.
FACENDA FRONTEIRIZA NEU-WODI
Vaites, se é o moinante de Saaldorun.
- Que te trae por aquí? - Estrañaba o teu sorriso.
Aínda tes o home preso aí atrás?
Tarak? Si, está saldando a súa débeda.
Unhas cantas tempadas máis e xa quedamos a pre.
E ti que?
Podemos falar con el?
Podes gañar con isto.
A ver, se vou gañar cartos…
Eh!
Eh! Tarak!
Queren falar contigo.
- E esa cadea na perna? - Un longo camiño de erros.
Se me vas acusar de delitos contra o Mundo Materno,
son culpable. Fala con el.
Non, non viñemos por iso.
Vimos dunha aldea pequena e buscamos loitadores
que nos adestren e protexan contra as forzas do Mundo Materno.
- Non son amigo do Reino. - Vale.
Sábeo calquera.
Loitaría convosco encantado,
pero teño unha débeda ao meu nome,
e pago as miñas débedas.
Canto che debe?
Uns 300 00 darams deberían cubrir calquera molestia que sufrise.
O carallo.
Non temos eses cartos.
Non tedes cartos.
A ver, a min encántame apostar.
Xa empezamos.
Que apostas?
Se Tarak adestra a criatura, salda a débeda que ten comigo.
Se non é capaz,
acabades todos encadeados con grillóns.
Ese é o trato.
Máis forte!
Coidado coa cola!
Podes montalo?
Si, podo montalo.
Tirade!
Que non se che resista así!
Soltade as cordas.
Vaite esnaquizar.
Soltade as cordas e marchade. Xa.
Fai o que queiras. Soltádeas.
Non te vou mancar.
Estás lonxe da túa casa, e eu tamén.
Ti mais eu…
somos parecidos.
Mancáronnos,
traizoáronnos, xa non confiamos.
Ambos sabemos que é o medo.
Con todo, o que máis tememos…
é a nós mesmos.
Iso é.
Ensinémoslles que non temos medo.
Ensinémoslles que somos máis que os grillóns que nos aprisionan.
Tranquilo. Vamos.
Aló.
Si.
Tranquilo.
Hickman, fixen o que me pediches.
A túa débeda está pagada.
Pórtate ben.
Veña, apartade!
Eh!
Non.
Eh.
Non.
Ben feito.
Tarak! Vamos.
Estivo ben. Coñeces alguén máis de camiño?
Se cadra teño un par de ideas.
PLANETA MINEIRO DE COBALTO DAGGUS
Cal é o traballo?
Representamos unha aldea nunha lúa pequena chamada Veldt.
As forzas do Mundo Materno ameazan
con aniquilar a aldea.
Buscamos guerreiros
que loiten para protexelos.
Coa súa reputación,
pensamos que sería algo que lle interesaría.
- Némese, por favor. - Collédea.
Axúdaa, por favor.
Quieta.
O único que quero é falar.
Estou moi aflixida, é certo.
Pero non son parva.
Sei a que vés. Queres a rapaza.
Quero, si.
Esta non cha dou.
Esta é miña.
Ten unha nai que agarda por ela,
que a estraña.
E por que me ía importar a dor dunha nai
se a ninguén lle importa a miña dor?
Este era o meu fogar antes de que viñesen.
Mira o aire.
Envelenou o meu corpo.
Debilita os meus óvulos, e agora os meus fillos non poden emerxer.
Merezo xustiza.
Enténdoo,
pero esta non é a maneira.
Hai unha diferenza entre xustiza e vinganza.
Hai?
Non estou segura.
Coñezo a dor dunha nai.
Coñezo a soidade desa dor.
Non podes facerlle dano.
Non te vou deixar.
Créote, pero enténdeme.
Vou matar esta rapaza
e seguirei matando ata que todas as nais choren de arrepentimento
por viren ás minas de Daggus.
Merda!
Ven.
Vamos.
Ven. Atrás!
Ven aquí.
Vaia. Iso foi…
Foi incrible.
Non celebres isto.
Non ten honor.
Poderiades ser un de vós quen estivese tirado
no sumidoiro dun mundo esquecido
en nome da vinganza.
Deberiades lembralo.
Fixéchelo ben antes coa rapaza.
- Intentaba axudar. - Si, pero hai a quen non lle sae.
A ti si.
Na casa salvaches a Sam sen dubidalo.
Paga a pena morrer pola bondade.
Iso creo.
Non sempre o crin.
Conteiche que loitei en moitos mundos.
As miñas vitorias chegáronlles ao meu pai adoptivo…
e ao rei.
Pola miña lealdade e servizo,
ascendéronme a garda de elite da familia real.
Meu pai ideou o nomeamento.
Non sabía de que se trataba.
Tiven o honor
de ser a gardacostas da princesa Issa.
A princesa tiña o nome da antiga raíña Issa,
a que devolvía a vida.
Nas antigas historias da raíña
dicíase que tiña o poder de devolver a vida.
Parecía un mito ou unha metáfora
creado para dar resposta ás xeracións de guerras e conquistas.
Con todo, a historia reunía a imaxinación da xente.
E críase que a princesa, a miña princesa, podía ter o mesmo poder.
Vin en máis dunha ocasión cousas que… non podía explicar.
Cousas que me facían pensar que era distinta.
Especial.
Unha vez o rei díxome…
Cando sexa raíña,
creo que traerá a compaixón que perdín
logo destes anos tan duros de guerra.
"Será o albor de algo mellor."
- Creo que a nosa amizade a protexe. - Que a nosa amizade a protexía.
Cría nela,
na súa bondade.
Cría na súa capacidade de salvarnos.
GLADIADOR ARENA DE CÁSTOR LÚA DE PÓLUX
O gran xeneral Titus.
Grazas.
Moi ben.
Seguro que é boa idea?
Hai que asealo e mantelo sobrio.
- Si, iso valerá. - Veña.
- Vamos. - Levantádeo.
- Veña, - Soltádeme.
Que cres que fas?
Xa abonda. Grazas.
Comandaches as tropas orientais do antigo rei?
Non es o xeneral Titus? Unha lenda.
Non sei de que estás a falar.
Por que non me deixas só?
Porque a miña esperanza é que ese xeneral de antano estea diante de min.
Que queres de min?
Morreron homes porque me rendín.
Estou farto de revivir ese pesadelo cada día.
Por favor, déixame só e déixame morrer en paz.
Non estás destinado a morrer aquí…
Xeneral.
Non me chames así.
- Non teño rango nin privilexio. - Veño cunha oferta.
Para que poidas redimirte.
- Non podo redimirme. - Non teño tempo para compadecerme!
E os homes mortos que comandaches?
E eles que?
Se non é por redención,
que tal por vinganza?
É o que sabe onde están os insurxentes?
É, señor.
Ben, son todo oídos.
Sóltame se conto o que sei?
Serás libre, tes a miña palabra.
Levo unha tempada sen ver a Devra Bloodaxe,
pero daquela estaba en Sharaan, baixo a protección do rei…
Levitica.
Continúa.
Foi hai tempo, pero estaban alí.
Fale con el, con Levitica.
Por suposto. Grazas.
Non tiñamos un trato?
Tiñamos, si.
Es libre.
Anatomizade o cerebro, a ver se atopades máis información.
Logo dámoslle o pésame ao rei Levitica.
Si, almirante. Poño rumbo a Sharaan.
Vamos.
PLANETA NATAL DO REI LEVITICA SHARAAN
Grazas pola súa paciencia. Podo asegurarlle
que Devra sabe que está aquí.
Decidirá cando recibila de forma inminente.
Grazas, Levitica, é un rei de honor.
Agardamos a súa chegada.
Mira.
Labrego, por que contactas connosco desde un navío descoñecido e sen bandeira?
Supoñía que xa había confianza logo do último encontro.
Compramos o gran para alimentar os guerreiros.
Non confundas o teu afán de vender co noso afán pola revolución.
Entendo.
Que veñades aquí é un gran risco para todos nós e para o noso benfeitor.
Xa non precisamos o voso gran.
A bondade do rei Levitica abonda para alimentarnos,
así que suxiro que marchedes de inmediato.
Non viñemos vender gran.
Un acoirazado visitou a aldea de Gunnar
e ameaza a súa existencia.
Recrutei guerreiros
e prometinlles que os levaría e defendería os labregos.
- Pero quedamos sen tempo. - Que?
Só esta xente? Contra un acoirazado?
Por iso viñemos. Tedes homes e buques.
Poderiamos ofrecer resistencia.
E poderiamos pagarvos cos excedentes da colleita, claro.
É o que temos.
As miñas forzas contra o Ollar do Rei?
É un suicidio.
Uns poucos loitadores non destrúen ese buque.
Ese buque e os homes a bordo son os que destrúen o mundo.
Síntoo, é imposible.
Este home non é un revolucionario.
É un labrego.
Venda ou non,
a súa xente traballou á man para conseguir o gran que comestes.
Todos vós!
E por esa transacción
o almirante Noble ameaza a súa aldea
en busca da vosa revolución.
Entendo.
Eu vou.
Grazas.
Irmán, falemos.
As nosas vitorias, as poucas que tivemos, foron tácticas.
Non podemos loitar contra o Ollar do Rei.
Se o labrego nos atopou, Noble non ha tardar moito.
E non permitirei que caia outro mundo por culpa nosa.
E a xente que comandas?
A súa vida é súa.
Esta xente acudiu a nós
sen outro lugar ao que ir.
Viñeron… pedindo a nosa axuda
para alzarse contra o Ollar do Rei do Mundo Materno.
Non é iso o que defendemos?
Non son o que fomos nós hai tempo?
Se non apoiamos estes labregos á hora de protexer a súa casa,
a revolución non ten sentido.
Baixo libre albedrío,
quen ten determinación para morrer polas súas crenzas
en lugar de agocharse?
Milius.
Por que non me sorprende?
Se non me aseguro eu de que volves nunha peza, quen o vai facer?
Dálle as grazas a Levitica e marchade deste planeta.
Irmá, ata máis ver.
Se cadra non é un suicidio.
Por que aceptou axudarche?
Bloodaxe? Cres que non debería?
Parece corto de miras.
A ver, debilita un pouco
calquera palabra que queiras usar.
Resistencia, insurrección.
Para que, Kora?
Para que o destrúa o Ollar do Rei?
A culpa é algo moi poderoso.
Ah, a culpa. O punto débil do honor.
Tíveno algunha vez.
O honor.
Pódelo crer?
É certo.
Que che parece?
Quédanme dez ou 15 tempadas como moito antes de que lle roube a quen non debo,
de que algún fillo de puta me mate a puñaladas nunha pelexa nun bar.
Sempre é culpa túa.
Queres que sexa un home honorable.
Se tiveses máis poder defensivo,
non necesitarías que me unise.
Queres loitar connosco?
Xa que mo suplicas.
Kai, non cho suplico.
Xa que preguntas, logo.
Se mo permites.
Vaia.
Hai unha complicación.
As cousas están na bodega.
Teño compradores en Gondival.
E digamos que non teñen moita paciencia.
É mellor que corte lazos coa vida de ladrón
antes de loitar contra o acoirazado.
Ademais, dixeches que me necesitas.
- Eu non dixen tal. - Penso que si.
Fixarei rumbo, que saiban que imos.
Merda, agora son un dos bos?
Suplícollo…
Por favor!
Díxenlle a verdade.
Non teño nada máis.
A ver, a verdade,
deixaches entrar os inimigos do Mundo Materno,
curácheslles as feridas e reparácheslles os buques,
todo sen pensar no código moral de honor e caridade.
A nosa civilización viviu e prosperou durante 10 000 anos
con honor e caridade como os principios máis prezados.
Si. Si, honor e caridade.
Ves iso?
Ese buque chámase o Ollar do Rei.
Chámase así en honor ao rei caído.
Así que…
o honor enténdoo.
A caridade non.
O noso rei mostrou caridade a un extraterrestre coma ti
e matárono pola súa caridade.
O buque ten ese nome para lembrarnos que o poder dese ollar benévolo
perdeuse pola caridade.
E para lembrarnos que, se Deus quere, ese ollar cae sobre nós e o deteñen,
aínda que sexa por moi pouco,
pode cambiar a túa vida para sempre.
Hoxe cae sobre ti.
Permiso para proceder.
Confirmado.
Fogo a discreción.
Señor, recibimos unha mensaxe dun dos nosos sabuxos.
Estanse achegando aos Bloodaxe.
Por fin, unha boa nova.
Prepara o hiperlanzamento.
Adiántome eu e xa elimino eses traidores eu mesmo.
Cal é a orde para o Ollar do Rei?
En canto arrasedes o planeta
reunímonos, buscamos a localización do resto de insurxentes
e destruímolos para sempre.
Si, señor.
ALMACÉN COMERCIAL NON REXISTRADO GONDIVAL
Kai dixo estas caixas, seguro.
- Temos unha aquí. - Vale.
Colledes as grises.
- Están marcadas. - Vale.
E non miredes dentro. Non quero que pensedes mal de min.
Onde as poño?
- Hai sitio detrás da ponte. - Vale.
Poñédeas ao outro lado da ponte.
Descargamos e marchamos desta lúa abandonada.
Alégrame deixar esta vida atrás.
Ben.
Quero asegurarme de que está na lista.
Pilotos!
En canto amarredes os buques, a ver se atopades combustible.
E vós os dous, vixiade desde arriba!
Como imos?
Todo listo.
- Ben, vamos. - Si.
Nos vosos postos.
Isto non está ben.
De xeonllos.
Non é momento de ser un heroe.
Cando?
En Veldt, en Providence, a primeira vez que escoitei a túa historia.
Pensei que cos teus ideais de resistencia podería xuntar un par de cabezas.
Tarak, por exemplo.
O seu mundo escravizado.
E logo Némese.
A súa familia asasinada.
Pero o xeneral Titus?
Tes algunha idea de canto vale el só?
Todos aproveitarían a ocasión
de vingarse un mínimo do Reino,
aínda que lles pagasen un saco de gran.
Logo estabas ti. Kora.
Ou debería chamarte Arthelais?
A mellor recompensa de todas.
Sabes o que lle fixo o Mundo Materno ao meu planeta?
Non só o destruíron.
Torturaron todos os homes, mulleres, nenos e nenas.
Deixaron que se aferrasen á vida mentres os convertían en cinzas.
Sabes que me ensinou iso?
Nunca poñas un pé no lado equivocado da historia.
E cres que facemos iso?
Non.
Escollestes un lado que nin aparece nos libros da historia.
Que pasou co honor?
Que lle pasou?
Merdento.
Vaia, a quen temos aquí?
A quen?
Comandante Bloodaxe.
O líder dos insurxentes
que o Ollar do Rei veu capturar a este lugar illado da galaxia.
El asegurará o meu posto no Senado.
Sería neglixente non mencionar que estamos en presenza da realeza.
Tarak Decimus.
Ou debo dicir príncipe Tarak?
Xeneral Titus.
Non precisa presentación.
Os seus actos na batalla de Sarawu precédeno.
O labrego.
O labrego ambicioso.
Sinto orgullo de non sorprenderme nunca.
E aínda así sorpréndome.
Entendo por que están todos aquí, menos ti.
Que esperabas gañar montando… unha resistencia tan débil?
Dime.
Ah, si.
A lendaria espadachina coñecida unicamente como Némese.
Asasinaches 16 oficiais imperiais de alto rango
e os seus gardas de seguridade.
Todo nunha cacería para vingar o asasinato dos seus fillos.
Como non.
Pareceume recoñecerte
naquela aldea cotrosa.
Entre toda aquela xente do común,
a fuxitiva máis buscada de todo o universo.
"A que deixa marcas." Arthelais.
Sabes en realidade o que fixeches por min, Arthelais,
xuntándovos así?
Cando lle leve os vosos corpos ao rexente,
serei o heroe do Reino.
Escribirán cancións das miñas proezas.
Nin que fixeses ti todo.
Sigamos con isto, si?
Transportámolos paralizados, por se alguén está rebuldeiro.
Levanta. Teño un traballo para ti.
Mira… Vale.
Xoga ben as túas cartas e se cadra podes saír con vida.
Estás tolo.
E ti es un covarde.
Só tes que apertar o gatillo.
Non o penso facer.
Vas facelo, si.
Podes facelo. Aperta o gatillo.
Sei que estás namorado dela.
Kora.
Gunnar.
Síntoo moito.
Podes facelo.
Pilotos! Aos buques!
Solta amarras! Marchamos!
Non!
Isto é perfecto.
Sacrificáronse por nós.
Crían na súa causa.
Que mellor polo que morrer?
Debín morrer canda o resto.
Sei un par de cousas
da culpa de seguir adiante cando a xente coa que xuraches loitar xa non está.
Hónraa.
Con todo o que poidas a partir de agora.
Lévaa.
Isto, o que fixemos hoxe, foi un golpe ao Mundo Materno.
Criminais e uns ninguén contra unha máquina de guerra.
Este pequeno acto de rebeldía dálle voz a quen non a ten.
Isto é máis que un cabrón e os seus homes que morreron.
É o comezo de algo.
Que van facer agora?
As forzas do Imperium non teñen moita coraxe.
Tras a morte dun almirante, o protocolo esixe repatriar o buque.
Ben.
Cobraremos igual, non?
Un trato é un trato.
O pago espéranos en Veldt.
Grazas, Gunnar. Nunca nos fiamos dese piloto.
Grazas da nosa parte.
Salváchesnos.
Estiven pensando.
É certo o que dixo aquel cazarrecompensas?
Que es Arthelais?
Kai era un mentireiro e un ladrón que case vos vende.
Queres algo máis, xeneral?
Non me chames así.
Eh, védelo?
Aló.
A nosa aldea.
O noso fogar.
Nunca tiven a que chamarlle así.
É unha mágoa que matases o fillo de puta de Noble
e non haxa que loitar.
Sería un sitio precioso para morrer.
Sería, si.
Vamos.
Preparádeo para transmisión.
Balisarius está listo.
Señor, estabilizámolo antes?
Non, non faremos esperar o rexente.
Neuroconector.
Conexión establecida.
Conexión completada.
O sinal é forte.
Adiante.
Mestre.
Balisarius.
Atopeina.
Atopei a Arthelais.
"A que deixa marcas."
- Seguro que é ela? - Seguro, señor.
Estaba cos deshonrados xeneral Titus e Darrian Bloodaxe.
Estamos a piques de capturalos.
Dime, comandante,
pensaches que isto sería unha boa nova?
Que a miña filla, Arthelais,
unha das guerreiras máis perigosa e condecorada
na historia do conflito armado, sexa agora parte da rebelión en apoxeo?
Teño que alegrarme
de que se aliase co incrible comandante do campo de batalla, o xeneral Titus?
Está ao noso alcance.
Tráiolle a súa cabeza.
A verdade, temo que a cabeza que máis perigo corre é a túa.
Vas acabar coa rebelión ata o último home, estamos?
Logo capturas viva a miña filla
e tráesme a miña querida nena.
Para poder crucificala á sombra do Senado.
Se non ma podes traer,
quen vai ser executado en público,
o que lles dará arrepío aos senadores,
e quen vai berrar tanto que resoará nas salas de mármore,
serás ti.
Volveu?
Non sei.
Non hai latexo nin actividade cerebral.
Probade ao máximo.
FIN DA PRIMEIRA PARTE
Subtítulos: María Suárez Seijas