Polo rei caído!
Cassius.
E o administrador deste mundo? Hai que falar con el.
Preto da cidadela.
Aínda loita.
- Lévame onda el. - Moi ben.
Cantos escaparon?
Destruímos a maioría de naves e homes.
No medio do caos, Devra Bloodaxe e seu irmán
conseguiron escapar cunhas naves.
Hai que retroceder!
Xa oístes, hai que moverse.
Rapaces, veña! Correde!
Mamá!
Corre!
Cal. Cal, mírame. Mírame!
Temos que marchar xa!
Vai por túa irmá!
Avanzade!
Fillo, leva a túa nai e as túas irmás ao salón do trono.
Veña!
Vamos!
Alto!
Agora pertences ao Mundo Materno, meiga pagá!
Traédeme outra desas sacerdotisas.
Quitádelle a vestimenta.
O ollo do rei sempre te ve.
Queren… facerlle dano a ela.
Facerlle dano a ela.
Oxalá fose a min.
O administrador.
Isto entristéceme.
Todo isto.
É un desperdicio, non?
Miles de anos de cultura desperdiciados… para que?
É innecesario.
Non nos torture.
Se veu matarme, máteme.
Foi decisión miña deixalos quedar e axudalos a escapar.
Pero por favor, suplícollo, deixe que a miña familia viva.
Son inocentes.
Non vin para matarte.
De feito, vin asegurarche que a túa liñaxe sobrevivirá.
Ata prosperará.
E loitaches con dignidade.
Como ía matarte?
Naturalmente, hai que pagar un prezo pola…
resistencia.
Un alto prezo.
Levanta, rapaz, déixame verte.
Que te levantes!
Moi ben.
Agora…
A todo rapaz lle chega
o momento en que entra na madurez.
É un momento… que nunca esqueces.
Un momento que podes recordar a partir do cal…
xa es un home.
Para algúns son os beizos húmidos e os peitos dunha muller.
Para outros, coma min,
é deixar a casa por primeira vez.
Empezar ti só.
Para ti será unha elección, unha decisión.
Verás, rapaz…
Eu recibín ordes do rexente.
Miroume aos ollos e mandoume levar a Devra e Darrian Bloodaxe ante a xustiza
por insurrección e traizón.
A miña busca tróuxome aquí,
onde teu pai lles deu refuxio.
Un lugar seguro e base de operacións
desde onde atacaron e destruíron moitos recursos do Reino.
Por que o fai?
É importante que o entenda.
Como se chama?
- Como te chamas, rapaz? - Aris.
- Fala alto, non te oio, como…? - Aris!
Ben.
Aris.
A ver se teu pai che dá unha última lección.
Colle este bastón sagrado.
É un fémur de lochna sagrada.
Ben…
Rebéntalle o cranio a teu pai.
Rebéntallo… literalmente.
Ata que os miolos se derramen…
no que hai uns días era un chan ben bonito.
Se o fas,
túa nai e túas irmás vivirán.
Porén, se non, coma teu pai,
morreredes todos.
É a túa decisión, rapaz.
Aris.
Escóitame.
Tes que facer o que di.
Salva a túa nai e as túas irmás.
Aris, non!
- Deixádenos marchar! - Non a mires!
Non podo vivir con isto, nin ti tampouco.
Non o superarás!
- Nin nós! Non o fagas! - Escóitame! Non a mires!
Faino!
Sé un home e faino!
Sálvaas!
Faino!
Es forte.
Agora…
sálvaas.
Faille caso, Aris.
- É un home sabio. - Si, fillo.
Tesme que facer caso.
Veña.
Faino.
Non!
Quérote, fillo.
Perdóote.
Non!
Veña.
Acaba.
Acaba, rapaz.
Heron.
Síntoo moito.
Non!
O teu fillo está en boas mans.
Ao principio será duro,
pero a ira, a tristeza…
e a alma morta que ten dentro,
serán de proveito.
Deixará saír a súa rabia.
Mentres perseguimos os fuxitivos polos que o teu marido sacrificou todo,
e atoparémolos,
vanse interpor moitos gobernantes orgullosos.
Non terás que esperar moito.
Que perda máis tráxica.
O teu marido.
Aquí está a beleza do que viviu.
Os seus recordos.
De cando fixestes o amor
á sombra da figueira sobre a herba estival.
E isto…
Aquí foi cando chorou ao nacer a vosa primeira filla.
E este…
é un momento que só viu el.
Ti durmindo.
Quitouche o pelo da cara.
Bicoute na fronte.
Estes xogos non son propios de ti.
E iso?
Es un home de acción, non nos deixarás vivir.
Non tes honor ningún.
Non teño, non.
CAPÍTULO UN O CÁLIZ DE SANGUE
Kora.
Pensei que acabaras.
Están todos na casa comunal.
- Son os últimos regos e xa remato. - Vale.
Moi ben.
Den preguntaba por ti.
Seu irmán mais el colleron un cervo das neves.
Quere que o vexas antes de despezalo.
Por que preguntaba por min?
A ver, xa sabes, porque é…
É que eu pensei…
Pensaches.
Arre!
Xa había tempo que non comía carne fresca. Si que está boa.
Den dixo que viu volver a manda do verán.
A tres días de camiño.
- Preguntou por ti. - Iso oín.
E si, é impresionante.
O que? O animal?
Ou…
Ou o cazador?
Eh!
Xentiña,
é o meu deber como líder desta comunidade
lembrarvos que os deuses da colleita reclaman un tributo.
Si.
Unha ofrenda.
Pero todos sabemos que o movemento de cadeiras
e os fortes berros de pracer incitan as plántulas a brotar.
Si!
Esta noite fodede ben!
- Fodede pola colleita! - Si!
Fodede polos alimentos que comemos!
Si!
Fodede polos deuses!
Amodo, muller!
Acabo co meu deber cívico e xa paso ao meu deber como marido.
Eh, dixen que fodades?
- Si. - Si.
Supoño que si.
Un pouco de música.
Música para animarnos un pouco.
Den é bo home.
Debías durmir.
É o mellor cazador de todos.
E un amigo leal.
E que?
Pensaches en ter unha relación máis duradeira?
Sei que el está disposto.
Preguntoumo el.
Ese sería o último paso para seres membro de pleno dereito da comunidade.
Estamos ben así.
Temos que ser algo máis?
É que…
ninguén te considerará unha forasteira se casas e tes fillos.
Sempre serei forasteira.
Agradézolle á comunidade que me aceptase,
e a ti por salvarme a vida.
Pero son unha forasteira.
A cousa está cambiando, faime caso.
A xente empeza a confiar en ti.
E ganáchelo.
De verdade, este é o teu fogar.
Quero crelo.
Sabes?
As dúas tempadas que pasei aquí déronme unha felicidade
que non merezo.
Entende que son unha filla da guerra.
Amar e ser amada, eu…
non sei se son capaz diso.
Arrebatáronme a golpes o concepto do amor e da familia.
Ensináronme que amar é de débiles.
E non creo que iso vaia cambiar.
Debías descansar.
Ei!
Unha.
- Dúas. - Grazas.
Sam. Unha.
- Dúas. - Grazas.
Bo día.
Vin que onte marchaches cedo.
Estabas cansa?
Xusto. Quería deitarme cedo.
Pensei que contribuías para a colleita.
Cando fun para a casa pasei pola de Den
e iso é o que parecía.
Sam, non sei de que me falas.
Creo que sabes.
Que cres que queren?
Todo.
Non me importa cal sexa a vantaxe,
que haxa unha nave de guerra non pode ser bo.
Ese é o teu problema. Sempre respondes con medo.
Supoñendo que veñan falar.
Podemos escoitalos e ver as súas intencións.
Exacto, escoitalos, nada máis.
Mira cantas fanegas levamos a Providence a temporada pasada.
O Mundo Materno ten riqueza.
Eu só digo que podemos gañar máis
cos colegas da órbita baixa
en vez de tratar cos desapiadados de Providence
e venderlles o gran a Deus sabe quen.
Non creas que non sabemos que lles vendiches o gran de sobra
aos inimigos desa nave.
Que dirían se soubesen a onde foron os sobrantes do ano pasado?
Non son revolucionario.
Ofreceron o mellor prezo. A súa causa tanto me ten.
Como non.
Sindri, non estou da súa parte, só da desta comunidade.
É ao que son leal.
Digo que comecemos mostrando benevolencia, non medo.
Que somos os seus aliados, non os seus adversarios, estamos?
Dixeches "aliados", Gunnar?
Dixen. Pasa algo?
Esa nave non representa a prosperidade.
O seu obxectivo é destruír, subxugar e escravizar.
Non saben que é unha alianza.
Dálles o que piden,
pero non lles digas nada do fértil que é a terra.
Espero que marchen antes de descubrir
a quen lle vendeu Gunnar o gran.
- Xa. - Abonda.
Non lles diremos nada.
Queda claro?
Están aquí!
Xa veñen!
Boas. Son Sindri, pai desta aldea.
Benvidos.
Son o almirante Atticus Noble,
representante leal do rei caído.
Acepte unha aperta cordial.
Por favor, pai, fáleme desta bonita aldea.
Veña comigo á casa comunal.
Podemos tomar unha cervexa e fálolle da nosa vida aquí.
Soa xenial. Sígoo.
Soldado Aris, móvete! Cabrón!
Forxamos unha vida sinxela.
Sentimos orgullo polo amor da nosa comunidade
e o traballo que supón sobrevivir aquí.
A xente está sa e alimentada.
Como líder, esa prosperidade será mérito seu.
Somos unha comunidade. Non é cousa dunha persoa.
Nas mellores épocas compártese,
pero cando non hai provisións, xa sabe quen é o responsable.
O peso de ser líder, supoño.
Daquela entende, como pai que é,
a necesidade de alimentar as criaturas.
Esperaba que esta terra e o pobo de Veldt
nos axudasen a atopar uns revolucionarios que se agochan neste sistema.
O rexente Balisarius ordenoume atopalos e levalos ante a xustiza.
Somos labregos humildes,
moi afastados da política do Mundo Materno.
E teñen subministracións.
Os rebeldes que buscamos atacan os portos de subministración.
Diríxeos unha muller, Devra Bloodaxe, e o seu irmán Darrian.
Habémolos capturar.
Con todo, lévanos máis do esperado,
e temos as provisións en mínimos.
Como sabe ou puido escoitar, un exército precisa comida.
Pensaba nunha alianza, poderían proporcionarnos alimentos.
O que teñan de sobra, claro.
A cambio, compensariámoslles…
co triplo do valor do mercado.
Con ese diñeiro podería comprar segadoras, robots
e non terían que traballar á man.
Cremos que traballar á man crea unha conexión coa terra
e honra os campos sagrados que nos dan a vida.
Tranquilízanos saber que xogan un papel vital
na misión de erradicar os inimigos do Mundo Materno.
- É unha boa proposición. - É.
Oxalá tivésemos excedentes.
A terra é pedregosa
e apenas produce o suficiente para alimentarnos.
Sentíndoo moito debemos declinar a oferta.
Con todo, agradecemos a presenza dun defensor
tan benevolente e poderoso.
Non sobrou nada?
Nada de nada?
A terra semella fértil.
Parece que hai máis campos dos que necesitaría o pobo.
Entendo o que pode parecer.
Así e todo, a extensión da plantación evidencia a pobreza do solo.
E os duros invernos acurtan máis a tempada.
Que di? Imos tomar esa cervexa?
Perdoe.
É que…
Mire que xente tan fermosa.
Cústame crer que as cutes radiantes se nutran dun campo infértil.
Ben… quen é o home ou a muller de vós que supervisa a colleita?
Quen ten boa man coas plantas.
Quen?
Si, señor.
Son eu.
Ben.
Si, eu superviso a colleita.
Se esta xente confía en ti, eu tamén.
Intento comprender como podo estar tan equivocado con esta terra.
A ver, señor.
Sindri, o noso querido pai, sempre vela polo benestar da nosa aldea
e insiste en gardar provisións en caso de gran fame ou seca,
que, como sabe, é a responsabilidade dun líder.
Pero tivemos sorte estas últimas tempadas.
Temos máis excedente que almacenamento,
polo que é posible
que poidamos darlles unha pequena cantidade.
Dependendo das súas necesidades.
Ben.
A ver, é sensato gardar provisións, non, pai?
Si.
Pero estou confuso.
Por que dicir que apenas produce o suficiente para alimentarvos?
- Parece que non era certo. - Non, espere.
Almirante, ninguén intenta enganalo.
É só que Sindri ten unha visión máis conservadora que min.
Pero aos dous nos emociona unha alianza.
Teña en conta os límites de subministración.
Pai, quen é este?
- Meu… - Non é ninguén.
Teño o poder de falar pola miña xente.
Este home non ten autoridade.
O máis sensato é ignoralo.
Vaia… unha desavinza.
Non é a comunidade idílica que vin ao chegar.
Pai, con permiso,
ofrézolle un consello para tratar os subordinados que hai que manter á raia.
Coido que a xente pode esquecerse do importante e hai que recordarlles
como os que teñen poder tratan os que non.
Almirante.
Sindri…
Por favor.
- Non, eu nunca… - Tranquilo.
Eu…
Vouche ensinar de que falo.
Por favor.
Almirante.
Non, pare!
Non!
Sindri!
Que fixo?
E a colleita?
Non…
Dime agora mesmo cando vou recibir a colleita.
- Nove semanas. - Moi ben.
Volverei en dez semanas.
Tede listas as 10 000 fanegas para a miña nave.
Doce… Apenas producimos 12 000 fanegas.
Morreremos de fame.
Non entendo que quere.
É sinxelo.
Quéroo todo.
Sección, seguídeme!
Espere!
- Cala! - Pero que fai?
Non.
Vale, atención.
Quero que metades todo o equipo nesa edificación.
Por agora servirá.
Marcus, axudarasme a desafiuzar os residentes da nosa nova casa,
entendido?
Entendido, xefe.
Entendido.
Ola a todos.
Son JC-1435 de Mechanicas Militarium,
defensor do rei.
Corrixo, do rei caído.
É un honor servilo.
Soldado Aris.
Trasladamos as subministracións. Poderías botarnos unha man?
Grazas, soldado Aris.
Iso encaixa á perfección nos meus protocolos.
É un honor servilo.
Falo contigo, moinante de merda. Ven aquí.
A que hostia esperas? Fóra!
Grazas.
Polos antigos deuses, que estás a mirar?
Síntoo, quería ver se necesitaban máis auga.
Máis auga?
Gústanme así.
Novas e fortes para opoñer resistencia.
E o sabor do sangue na boca ao foder. Gústame.
Xefe.
Deixáronnos un Jimmy.
É un Jimmy, meu.
Non sabía que quedaba algún.
Coidado, o chan está desnivelado ata a ponte.
Grazas, soldado Aris, pero creo que me amaño só.
Non pelexan máis, xefe.
Como que xa non pelexan máis?
Está na súa programación.
Unha vez morto o rei
depoñen as armas e néganse a loitar.
Mira, dá igual o que faga, non vai contraatacar.
Eh!
Coidado con iso, robot do carallo.
Ou acabarás como ferralla, papón. Óesme?
Non me estás escoitando.
Eh! Para.
E se che disparo a ti?
Podo matarte agora e daría exactamente o mesmo.
- Verdade? - Abonda.
Que dis? Queres morrer?
Que dis, eh?
Veña, meu.
Dálle.
Xa abonda, dixen.
Mete estas caixas na casa agora mesmo, soldado.
Si, xefe.
Tes algún fallo?
Non, señor.
Levanta, vai ao río e límpate.
O resto, deixade de mirar.
A traballar.
A traballar, moinantes.
Ti incluído, Marcus.
Podes?
- Hai que darlle. - Si.
Perdoa.
Grazas, que amable.
- Es soldado? - Funo hai moito.
Podo sentar? Son Sam.
Por favor.
Dime, Sam, sabes a historia do noso rei caído
e a súa fermosa filla, a princesa Issa?
Non.
Pois recórdasme a ela.
Segundo o mito, chamábanlle o Cáliz ou a Redentora.
Era a salvadora dos nenos.
E antes de que nacese,
os meus irmáns mais eu xuramos por todo o que eramos,
por todo o que habita dentro desta pel de metal,
que loitariamos no seu nome.
Cando nos chegou a noticia nun campo de batalla remoto
de que, como cumpría a profecía, nacera neste mundo sendo de carne e óso,
sentín moito apego polo universo
e confiei en que sería a emisaria dunha nova era de paz e compaixón.
E que nos levaría á casa.
Era máxica.
Era.
Era máis que máxica.
Un rei é un home.
E os homes poden fracasar ou traizoar.
Pero os mitos son indestrutibles.
Ou iso pensaban.
Porque o día da súa coroación,
a ela e aos nosos honrados rei e raíña
asasináronos a sangue fría aqueles en quen máis confiaban.
Temo que perdemos parte do noso honor desde esa traizón.
Temo que a nosa compaixón, a nosa amabilidade
e a nosa alegría
morreu canda esa meniña.
Creo que vive en ti.
É culpa túa, Gunnar!
Non sabía que o mataría.
Tanto ten. Agora morreu.
Que imos facer cos soldados? Non se deterán.
- Non sei. - Parade, por favor.
Que imos facer agora?
Podemos arrepornos e loitar.
- Si. - A gadaña está afiada.
- Teño un rifle. - Que?
Pero é o noso fogar!
Non, non podedes loitar.
Con que?
E eles non.
Se tendes xuízo, fuxide co que poidades.
- Fuxir? Non. - Esperade.
- Fuxir non. - Rendernos?
Darlles todo?
- Kora. - Menos a vosa vida.
E seguro que alguén a dá tamén.
Dá igual o que fagas.
- Non penso marchar. - Dispararán ás costas.
Nin eu. Quedo.
- Quedamos! - A onde iriamos?
- Si. - Teñen razón.
Este lugar… é o que temos. Éo todo, a nosa historia.
Non podemos deixar que o destrúan, son animais!
E se traemos a colleita e amosamos misericordia?
- Si. - Hai que serlles valiosos.
Non poderán matarnos, precísannos.
- Si. - Ten razón.
A agricultura é o noso, o que sabemos facer, eles non saben.
Se lles ensinamos o bos que somos, deixarannos vivir.
- Si. - Si.
- O noso traballo loita por nós. - Si!
- Si. - Certo.
- O traballo loita por nós. - Si!
- Si. - Si.
Decidido logo.
- Ensinámoslles o que valemos. - Vale.
E cando cumpramos coa nosa parte,
terán que considerar canta comida nos deixan.
- Si. - Si.
Debemos pedírllelo no celeiro, apelar á súa humanidade.
- Si, exacto. - Ben.
Así que… escapas.
Pensei que xa non facías iso.
Xa os escoitaches. Deliran.
Cren que serán misericordiosos logo do que lle fixeron a Sindri
na súa cara.
Cando te atopei nos restos daquela nave
pensei en deixarte alí.
Temía que nos causases problemas.
Pero arrepíntome nalgún momento de traerte ás nosas vidas?
Non.
Xa es unha de nós.
E aínda así marchas cando máis te necesitamos.
A túa xente precísate.
Non podo.
Non queres?
Este lugar xa está perdido.
E se iso puidese cambiar?
E se loitamos? Non só nós, tamén os outros.
- Quen ía vir loitar? - Os outros!
Os que teñen razón para odiar todo o que representa o Mundo Materno.
Kora, coñeces este universo mellor ca min.
E se atopamos os guerreiros que busca Noble?
Os foraxidos. Para que loiten canda nós.
Se atopo os guerreiros, doulle esperanza á xente.
Se lles dou esperanza, loitarán e perderán.
Non quero ter sangue nas mans.
Nin tirarei a miña vida pola borda coma vós.
Canto teremos que estar nesta merda de sitio?
Ti mira.
Nena da auga!
- Ven aquí. - Que?
Necesitan máis auga?
Un pouquiño de auga só.
Para!
Ou que?
Socorro!
Axuda, por favor!
- Cóllea! - Socorro!
- Cala! - Soltádeme!
- Socorro! - Cala!
Non. Por favor!
- Cala. - Que alguén me axude. Socorro!
- Socorro! Soltádeme! - Cala!
Soltádeme!
Non!
Moi ben. Que tes pensado?
Voute atar a un poste para que vexas todos os días
como pasa de labrega a puta.
Marcus, amigo…
Isto soa todo moi ben,
pero non vas facer nada.
Non ata que eu fenda esta cativa.
Logo é toda túa.
Logo é toda vosa.
Sóltaa!
Parade!
Parade.
A sobremesa. Perfecto.
Collédea.
Por favor.
Que a mato, hostia.
É o que queredes?
Mirade quen se uniu.
Agora estades fodidos.
Colle a arma, robot de merda, e liquida estes cabróns!
Moi ben. Estás feito para matar, merdeiro.
A que esperas? Deiche unha orde, hostia.
Mata estes…
Imos ter que loitar.
Kora, necesitarás isto.
Atopeina no lugar do accidente.
Dábaa por perdida.
A nosa cultura non cre nesas armas.
Temía que fose perigosa.
Tiñas razón.
Grazas.
A onde irás?
Hai un xeneral chamado Titus.
Foi un heroe do Reino
que enfrontou as súas forzas coas do Mundo Materno.
Polo que sei está en algures.
Se o atopo a el e uns homes que dirixa…
Gunnar.
O ano pasado en Providence vendícheslle gran á resistencia.
Si, coñecín un home que me presentou os insurxentes.
Os Bloodaxe.
- Saberá como atopalos? - Supoño.
Lévasme xunta del?
Por suposto.
Eh! Traédeme un uraki máis!
Un xeneral e un exército?
Temos unha oportunidade.
Ten coidado.
Que teñades unha boa viaxe… os dous.
Eras soldado do Mundo Materno?
Loitabas polo Reino?
Poderíase dicir.
De alto rango, supoño.
Búscante por desertar?
Por iso e por máis.
Vale.
Queres preguntar algo máis?
Non nos matarán, non?
A ver, entendo que deron exemplo con Sindri
para manternos á raia,
pero somos labregos, non unha ameaza.
Como sabes que acabarán con nós?
Cando viñeron ao meu mundo, eu tiña nove anos.
Nunca pediron nada.
Non había condicións.
Tiñan sede de destrución.
Balisarius, un xeneral novo, comandaba as forzas do Mundo Materno
e saboreaba a éxtase do combate.
A xente do meu mundo defendeuse de forma valente,
pero só serviu para anoxar o xeneral
e provocalo para que descargase a ira cos inocentes.
Vamos!
Atopeime cara a cara con Balisarius,
que adoraba comandar as tropas,
non desde a torre de mando das naves,
senón desde o campo de batalla.
Libérame, nena.
Sei que o podes facer. Si.
Sei que podes.
Por favor.
Balisarius matou toda a miña familia e levoume con el.
Non sei por que non me matou.
Por que, entre os miles que morreron a mans del,
deixou que eu vivise.
Supoño que viu algo en min.
Alguén con quen compartir a dor.
Púxome o nome de Arthelais
e adestroume e educoume coas historias do Mundo Materno.
Durante cinco anos vivín nesa nave cos soldados.
Eran a miña familia.
Sen amabilidade.
Só as duras leccións da guerra.
Ás veces escapulíame ao núcleo de enerxía da nave.
E atopei un ser que entendía a miña dor.
Na sala de máquinas
metían materia orgánica na fonte de enerxía
desta máquina de guerra, o meu fogar.
Eran os corpos descompostos dos que loitaran contra nós?
Non o sei certo. Tiña medo de preguntar.
Algunhas veces mirábame.
E na súa mirada atormentada sentía mágoa.
Aprendín a historia do Mundo Materno
baixo a atenta mirada dos Altos Escribáns.
Entre todo o seu esplendor, un mito cativou a miña imaxinación.
O do Cáliz.
A Redentora. A primeira princesa Issa.
Malia que sabía que só era unha fábula,
as historias desa nena xusticeira que mataba os inimigos con graza
déronme consolo.
Levoume a miúdo a misións de diplomacia,
e miraba á cara
os líderes nobres e orgullosos de moitos mundos.
Suplicaban clemencia.
Era a súa nena.
Era a súa protexida. Era a súa estudante.
E sempre predicaba co exemplo.
Era unha deles.
Filla do comandante condecorado.
Amiga do rei e da familia real,
vivía unha vida privilexiada.
Malia a miña posición social, debía cumprir co meu deber:
loitar polo Mundo Materno.
Na Academia Militarium animáronnos a atopar unha parella.
Alguén a quen defender coa nosa vida
cando a política de expansión fose imprecisa…
Non!
…e os motivos da conquista se perdesen na brutalidade do combate.
Que facedes? Veña, vamos!
Con 18 anos nomeáronme oficial e déronme un posto de mando.
Loitei polo rei en mundos remotos
como parte da bandeira dun pobo que matou toda a miña familia
e destruíu o meu mundo.
Adestráronme,
rompéronme e reconstruíronme para ser coma eles.
Preguntaches como sei que vos destruirán.
É o que faría eu.
Lancei os mortos de miles de mundos
coma bonecas descompostas en fosas comúns.
E observei, á luz do lume,
como civilizacións enteiras tornaban en cinza diante de min.
Todo en nome dunha nena que aínda non nacera.
Agora, á deriva, coma se fose un soño, o destino bendiciume cunha decisión.
E por primeira vez sentín que a súa man me guiaba
e que me escollía portador da xustiza.
Grazas, volvemos nunhas horas.
Que saibas que o lugar ao que imos
é… un bordel.
Vale.
É onde o home que imos ver me presentou a Devra.
Devra. O teu contacto é unha prostituta?
Non, nada diso. Devra é a líder dos Bloodaxe.
Os forasteiros.
- Aos que lle vendín o gran. - Xa.
Sabuxos.
Os cazarrecompensas. Traballan para o Imperium.
Fanlle o traballo sucio ao Mundo Materno.
Espera.
Ai, non.
É o home que viñemos ver.
O que me presentou os Bloodaxe.
Ide á merda!
Hai outra forma de contactar con eles?
Non. Dixeron que se agochaban no planeta Sharaan,
- protexido polo rei Levitica. - Levitica.
Ven.
Ei!
Presta atención aos clientes! Tes que putear a clientela.
É noxento.
E ti quen cres que es?
A raíña Meeru?
Carbost.
Creo que o mellor para atopar os Bloodaxe
é contactar cos leviticáns.
Así expoñémonos.
Hai que atopar o xeneral Titus e ocuparse dos rebeldes.
É a túa dona?
Estou disposto a pagar.
Estívente observando.
Es especial.
Delicado e pálido, como me gustan a min.
Lisca, non está á venda.
Aquí está todo á venda, así que… canto?
- Arriba teño un cuarto… - Non.
…con sabas bastante limpas.
Unha oferta moi xenerosa, pero non…
Garántoche que á mañá
virás suplicando máis.
Dixen que lisques.
Veña, mamá.
Déixao vir xogar.
Lisca.
Escoita ben, pécora celosa.
Voulla meter por ese buraquiño rosa da cara
e non podes facer nada para determe.
Agora escoita ti, fillo de puta.
O único que vai quedar fodido es ti.
Busco información.
Alguén escoitou algo do xeneral Titus ou sabe onde pode estar?
Claro, o xeneral Titus.
Un chalado. Puxo os seus homes en contra das forzas do Mundo Materno
na batalla de Sarawu.
Coñeces a súa situación?
Polo que escoitei, estaba loitando no coliseo en Pólux.
Eu de ti tería coidado, señorita.
A última persoa que o buscou acabou coa cabeza nunha pica
e púxoa na entrada do coliseo
para avisar de que non o molestasen.
Está en Pólux.
- Ese é o teu plan? - É o meu plan.
Que?
Hai que buscar unha nave para ir a Pólux.
Valo collendo.
Eh! Puta!
Tiñas que terme matado.
Agora vas morrer.
Vouvos dar unha oportunidade para dar media volta e marchar.
Vasnos dar a todos unha oportunidade?
Matádea.
Impresionante.
Eran os sabuxos do Mundo Materno que che pagaron?
- Non me gustan os cazarrecompensas. - Non preguntei.
E que quede claro, a min tampouco me gustan.
Es un sicario?
Non, iso non é o meu.
Non estou disposto a morrer polos problemas dos demais.
Pódese dicir que son máis ben un oportunista.
Un heroe de verdade?
Esperade.
Escoitei o que diciades
de chegar a Pólux.
Podo axudarvos.
Por un módico prezo.
Tes que entender que somos uns simples labregos.
Buscamos soldados para loitar contra o Mundo Materno.
Temos cartos, pero non como para facerte rico.
Si, entendo.
Pagade o que consideredes.
Soldados que loiten contra o Mundo Materno?
Chámome Kai.
Veña, teño a nave no porto.
Moi ben. Rumbo a Pólux.
Teño que parar en Neu-Wodi.
Alí hai un gandeiro.
Ten un home que vos pode valer.
Paga a pena o noso tempo?
Porque non podemos perdelo.
Vaiche caer ben.
Saíches do planeta?
Non.
Que facías na granxa?
Superviso a colleita e a plantación, anoto as sementes, asegúrome de que…
Que ben. Mellor agárrate.
Enviaches mensaxes ao acoirazado.
Enviei.
Informes de situación de que todo vai segundo o previsto.
Agora estás con nós?
Supoño que si.
Se che parece ben.
É aquí. Atopámola, vinde.
- Traede os animais coas cordas. - Si.
A ver se a damos sacado.
- Canto leva aquí? - Dúas estacións.
Veña.
Agarrade ben a corda.
Agarrádea!
Listos?
Tirade!
Veña!
Tirade!
Merda!
Estás ben?
Non podo arranxala.
Non con estas ferramentas.
Pois deixa estar.
Necesitas descansar, levas aí horas.
Non o entendes.
Se non o arranxo, non teremos armas. E necesitámolas.
Todos saben que fixeches o posible.
Kora traerá homes que loiten.
- Igual non necesitamos as armas da nave. - Necesitamos todo.
Vin de que son capaces os homes desa nave.
Eles…
Tranquilo.
Arranxáchela.
Non fun eu.
Jimmy.
Vaites, se é o moinante de Saaldorun.
- Que te trae por aquí? - Estrañaba o teu sorriso.
Aínda tes o home preso aí atrás?
Tarak? Si, está saldando a súa débeda.
Unhas cantas tempadas máis e xa quedamos a pre.
E ti que?
Podemos falar con el?
Podes gañar con isto.
A ver, se vou gañar cartos…
Pero non quero problemas.
Non viñemos traelos.
Moi ben.
Seguídeme.
Eh!
Eh! Tarak!
Queren falar contigo.
- E esa cadea na perna? - Un longo camiño de erros.
Levaches uniforme?
Preguntas de que lado estaba?
Se me vas acusar de delitos contra o Mundo Materno,
son culpable. Fala con el.
Non, non viñemos por iso.
Vimos dunha aldea pequena e buscamos loitadores
que nos adestren e protexan contra as forzas do Mundo Materno.
- Non son amigo do Reino. - Vale.
Sábese ben.
Loitaría convosco encantado,
pero teño unha débeda ao meu nome,
e pago as miñas débedas.
Canto che debe?
Uns 300 00 darams deberían cubrir calquera molestia que sufrise.
O carallo.
Non temos eses cartos.
Non tedes cartos.
A ver, a min encántame apostar.
Xa empezamos.
Que apostas?
Se Tarak adestra a criatura, salda a débeda que ten comigo.
Se non é capaz,
acabades todos encadeados con grillóns.
Ese é o trato.
Máis forte!
Ganei a criatura nun xogo de azar en Samandrai.
Coidado coa cola!
Podes montalo?
Si, podo montalo.
Tirade!
Que non se che resista así!
Soltade as cordas.
Vaite esnaquizar.
Soltade as cordas e marchade. Xa.
Fai o que queiras. Soltádeas.
Non te vou mancar.
Estás lonxe da túa casa, e eu tamén.
Ti mais eu…
somos parecidos.
Mancáronnos,
traizoáronnos, xa non confiamos.
Ambos sabemos que é o medo.
Con todo, o que máis tememos…
é a nós mesmos.
Iso é.
Ensinémoslles que non temos medo.
Ensinémoslles que somos máis que os grillóns que nos aprisionan.
Tranquilo. Vamos.
Aló.
Si.
Tranquilo.
Hickman, fixen o que me pediches.
A túa débeda está pagada.
Pórtate ben.
Veña, apartade!
Eh!
Non.
Eh.
Non.
Ben feito.
Tarak! Vamos.
Estivo ben. Coñeces alguén máis de camiño?
Se cadra teño un par de ideas.
Pasa.
Es ti, Cassius. Ben.
Queres unirte?
Grazas, señor, é… tentador,
pero hai outros asuntos urxentes.
Recibimos un comunicado dos sabuxos.
Piden reunirse connosco.
Seica capturaron unha criatura
que ten información importante dos insurxentes,
Devra Bloodaxe e o seu irmán.
Bloodaxe?
Vaia, é…
marabilloso, Cassius.
Infórmame cando cheguen.
- Si, señor. - Ola.
Moitas grazas.
Valo acabar?
- Non, dálle. Si, por favor. - Seguro?
Canto máis imos esperar?
Cálmate, acabo de correr a voz.
Dálle tempo, virá.
Perdemos o tempo aquí sentados.
Cada momento que pasa perdemos de ofrecer resistencia.
Buscabádesme?
A ver, depende.
Es a que chaman Némese?
Son.
Ves? Díxenche que a atoparía.
É hora de que vos fiedes de min.
Némese!
Némese, colleron unha nena.
É Harmada. Toleou e matou un garda de seguridade.
Está apartada, pero ameaza a nena e…
Amosádema.
Ei, guapa.
Cal é o traballo?
Representamos unha aldea nunha lúa pequena chamada Veldt.
As forzas do Mundo Materno ameazan
con aniquilar a aldea.
Buscamos guerreiros
que loiten para protexelos.
Só esta xente contra os oficiais e soldados do Reino?
Así é.
Némese.
Sabedes que é un suicidio.
- Que dixo? - É por aquí.
Non. A ver, escoita,
cremos que se podemos…
atopar a xente axeitada, se cadra conseguimos…
Únome a vós
se podo derramar o sangue dos oficiais do Reino.
Poderás.
Ben.
Está aí.
- Némese, por favor. - Collédea.
Axúdaa, por favor.
Quieta.
O único que quero é falar.
Estou moi aflixida, é certo.
Pero non son parva.
Sei a que vés. Queres a rapaza.
Quero, si.
Esta non cha dou.
Esta é miña.
Ten unha nai que agarda por ela,
que a estraña.
Ai, si?
E por que me ía importar a dor dunha nai
se a ninguén lle importa a miña dor?
Viches este lugar?
Era o meu fogar antes de que viñesen.
Durante miles de xeracións.
Mira o aire.
Envelena o meu corpo,
debilita os meus óvulos e agora os meus fillos non poden emerxer.
E a miña dor que?
Merezo xustiza.
Enténdoo,
pero esta non é a forma.
Hai unha diferenza entre xustiza e vinganza.
Hai?
Non estou tan segura.
Coñezo a dor dunha nai.
Coñezo a soidade desa dor.
Non podes facerlle dano.
Non te vou deixar.
Creo que coñeces esta dor.
Pero enténdeme.
Vou matar esta rapaza
e seguirei matando ata que todas as nais choren de arrepentimento
por viren ás minas de Daggus.
Merda!
Ven.
Vamos.
Ven. Atrás!
Ven aquí.
Vaia, iso foi…
Foi incrible.
Non celebres isto.
Non ten honor.
Poderiades ser un de vós quen estivese tirado
no sumidoiro dun mundo esquecido
en nome da vinganza.
Deberiades lembralo.
No soño, fíxome senescal
e deume un sitio na súa casa real.
E todos me miran con veneración.
Porque bebín do cáliz da crenza verdadeira.
E liberoume.
É o que sabe onde están os insurxentes?
É, señor.
Ben, son todo oídos.
Sóltame se conto o que sei?
Serás libre, tes a miña palabra.
Levo unha tempada sen ver a Devra Bloodaxe,
pero daquela estaba en Sharaan, baixo a protección do rei…
Levitica.
Continúa.
Foi hai tempo, pero estaban alí.
Fale con el, con Levitica.
Por suposto. Grazas.
Non tiñamos un trato?
Tiñamos, si.
Es libre.
Anatomizade o cerebro, a ver se atopades máis información.
Logo dámoslle o pésame ao rei Levitica.
Si, almirante. Poño rumbo a Sharaan.
Vamos.
Fixéchelo ben antes coa rapaza.
- Intentaba axudar. - Si, pero hai a quen non lle sae.
A ti si.
Na casa salvaches a Sam sen dubidalo.
Paga a pena morrer pola bondade.
Iso creo.
Non sempre o crin.
Conteiche que loitei en moitos mundos.
As miñas vitorias chegáronlles a meu pai adoptivo…
e ao rei.
Pola miña lealdade e servizo,
ascendéronme a garda de elite da familia real.
Meu pai ideou o nomeamento.
Non sabía de que se trataba.
Tiven o honor
de ser a gardacostas da princesa Issa.
A princesa tiña o nome da antiga raíña Issa,
a que devolvía a vida.
Nas antigas historias da raíña
dicíase que tiña o poder de devolver a vida.
Parecía un mito ou unha metáfora
creado para dar resposta ás xeracións de guerras e conquistas.
Con todo, a historia reunía a imaxinación da xente.
E críase que a princesa, a miña princesa, podía ter o mesmo poder.
Vin en máis dunha ocasión cousas que… non podía explicar.
Cousas que me facían pensar que era distinta.
Especial.
Unha vez o rei díxome…
Bartholomew non o admitiría,
pero a Orde dos 12 necesitaba unha man agarimosa.
E alégrome de que sexas ti quen a protexa.
Cáeslle ben. Díxomo.
Si, dixo que…
non eras coma os gardacostas rosmóns que tivo.
Que de vez en cando sorrís.
Desculpe se lle collín confianza, señor,
pero Issa é unha rapaza especial.
É complicado manter a distancia profesional axeitada
con tanta bondade que ten.
Arthelais, por favor.
Por favor, non tes que desculparte.
Alégrome da amizade.
Cando sexa raíña,
creo que traerá a compaixón que perdín
logo destes anos tan duros de guerra.
"Será o albor de algo mellor."
- Creo que a vosa amizade a protexe. - Que a nosa amizade a protexía.
Cría nela,
na súa bondade.
Cría na súa capacidade de salvarnos.
As lúas xemelgas de Cástor e Pólux.
Coñécense na galaxia polos grandes espectáculos de combate.
Veñen os guerreiros máis feroces.
E ese home de aí? Parece que ten un porte de xeneral.
Si, debe ser Titus.
Xeneral!
O xeneral non está aquí, xa non pelexa.
Vencérono?
No coliseo non, só viviu unha guerra.
Consigo mesmo.
Está na entrada do sur.
Ti, lévaos.
Seguídeme.
Grazas.
O gran xeneral Titus.
Grazas.
Moi ben.
Seguro que é boa idea?
Hai que asealo e mantelo sobrio.
- Si, iso valerá. - Veña.
- Vamos. - Tédelo?
- Veña. - Soltádeme!
Malnacidos!
Malnacidos! Covardes!
Sodes uns covardes!
Non tendes coraxe!
Vouvos matar.
Sodes uns covardes!
Non tendes coraxe.
Que cres que fas?
Que lle parece?
Vai ao inferno.
Xa abonda. Grazas.
Comandou as tropas orientais do antigo rei?
Non é o xeneral Titus?
Defensor dos inocentes e oprimidos.
Unha lenda.
Non sei de que estás a falar.
Son un mendigo.
Non oín falar dese… xeneral.
Parece un mamón.
Creo que é ese mamón.
Pode que hai moito.
Por que non me deixas só?
Porque a miña esperanza é que ese xeneral de antano estea diante de min.
Que queres de min?
Os meus homes morreron!
Estou farto de revivilo cada día.
No coliseo a miña ira converteume nun deus,
pero xa non queda.
Esta botella é o único consolo dese inferno.
Por favor, déixame só e déixame morrer en paz.
Non está destinado a morrer aquí…
Xeneral.
Non me chames así.
- Non teño rango nin privilexio. - Veño cunha oferta.
Para que poida redimirse.
- Non podo redimirme. - Non teño tempo para compadecerme!
E os homes mortos que comandou?
E eles que?
Se non é por redención,
que tal por vinganza?
Grazas pola súa paciencia. Podo asegurarlle
que Devra sabe que está aquí.
Decidirá cando recibila de forma inminente.
Grazas, Levitica, é un rei de honor.
Agardamos a súa chegada.
E ben?
Que dixo?
Díxolle que era eu?
Ten paciencia, xa virán.
Vedes iso?
Aí arriba?
O sistema Samandrai.
- Coñeces o ceo nocturno? - Algo.
Viches Samandrai?
É… fermoso.
O planeta dos meus devanceiros.
Onde eu nacín.
Por que non volviches?
Non hai nada ao que volver.
Os que non mataron son escravos do Mundo Materno.
Como sobreviviches?
Dixo que mataron e escravizaron a quen loitou.
Non loitaches, verdade? Escapaches.
En vez de enfrontarte a eles.
Xenial.
Invitei un covarde ao exército, axudará.
É certo, homón?
Os músculos agochan un covarde?
Agora está disposto a loitar con nós.
Piloto.
Tes sorte de terte en pé, borrachón.
Veña, por favor! Non, por favor.
Mirade.
Darrian, Devra, boas.
Están esperando.
E coido que son honestos.
Labrego, por que contactas connosco desde un navío descoñecido e sen bandeira?
Supoñía que xa había confianza logo do último encontro.
Compramos o gran para alimentar os guerreiros.
Non confundas o teu afán de vender co noso afán pola revolución.
Entendo.
Que veñades aquí é un gran risco para todos nós e para o noso benfeitor.
Xa non precisamos o voso gran.
A bondade do rei Levitica abonda para alimentarnos,
así que suxiro que marchedes de inmediato.
Non viñemos vender gran.
Un acoirazado visitou a aldea de Gunnar
e ameaza a súa existencia.
Recrutei guerreiros
e prometinlles que os levaría e defendería os labregos.
- Pero quedamos sen tempo. - Que?
Só esta xente? Contra un acoirazado?
Por iso viñemos. Tedes homes e naves.
Poderiamos ofrecer resistencia.
E poderiamos pagarvos cos excedentes da colleita, claro.
É o que temos.
As miñas forzas contra o Ollar do Rei?
É un suicidio.
Uns poucos loitadores non destrúen esa nave.
Esa nave e os homes a bordo son os que destrúen o mundo.
Síntoo, é imposible.
Non sei que adversidades tiveches,
pero recoñezo a dor da revolución nos teus ollos.
Si.
Este home non é un revolucionario.
É un labrego.
Venda ou non,
a súa xente traballou á man para conseguir o gran que comestes.
Todos vós!
E por esa transacción
o almirante Noble ameaza a súa aldea
en busca da vosa revolución.
Podedes escapar, pero escollestes arreporvos e loitar.
Entendo.
Eu vou.
Grazas.
Irmán, falemos.
As nosas vitorias, as poucas que tivemos, foron tácticas.
Non podemos loitar contra o Ollar do Rei.
Se o labrego nos atopou, Noble non ha tardar moito.
E non permitirei que caia outro mundo por culpa nosa.
E a xente que comandas?
A súa vida é súa.
Esta xente acudiu a nós
sen outro lugar ao que ir.
Viñeron… pedindo a nosa axuda
para alzarse contra o Ollar do Rei do Mundo Materno.
Non é iso o que defendemos?
Non son o que fomos nós hai tempo?
Se non apoiamos estes labregos á hora de protexer a súa casa,
a revolución non ten sentido.
Baixo libre albedrío,
quen ten determinación para morrer polas súas crenzas
en lugar de agocharse?
Milius.
Por que non me sorprende?
Se non me aseguro eu de que volves nunha peza, quen o vai facer?
Dálle as grazas a Levitica e marchade deste planeta.
Irmá, es o corazón desta revolución.
Latexa forte.
Se cadra non é un suicidio.
Por que aceptou axudarche?
Bloodaxe? Cres que non debería?
Parece corto de miras.
A ver, debilita un pouco
calquera palabra que queiras usar.
Resistencia, insurrección.
Para que, Kora?
Para que o destrúa o Ollar do Rei?
A culpa é algo moi poderoso.
Ah, a culpa. O punto débil do honor.
Tíveno algunha vez.
O honor.
Pódelo crer?
É certo.
Que che parece?
Quédanme dez ou 15 tempadas como moito antes de que lle roube a quen non debo,
de que algún fillo de puta me mate a puñaladas nunha pelexa nun bar.
Sempre é culpa túa.
Queres que sexa un home honorable.
Se tiveses máis poder defensivo,
non necesitarías que me unise.
Queres loitar connosco?
Xa que mo suplicas.
Kai, non cho suplico.
Xa que preguntas, logo.
Se mo permites.
Vaia.
Hai unha complicación.
As cousas están na bodega.
Teño compradores en Gondival.
E digamos que non teñen moita paciencia.
É mellor que corte lazos coa vida de ladrón
antes de loitar contra o acoirazado.
Ademais un trato é un trato.
Entre escoura tamén.
Fixarei rumbo, que saiban que imos.
Merda, agora son un dos bos?
Suplícollo…
Por favor!
Díxenlle a verdade.
Non sei nada máis.
A ver, a verdade,
deixaches entrar os inimigos do Mundo Materno,
curácheslles as feridas e reparácheslles as naves,
todo sen pensar no código moral de honor e caridade.
A nosa civilización viviu e prosperou durante 10 000 anos
con honor e caridade como os principios máis prezados.
Si. Si, honor e caridade.
Ves iso?
Esa nave chámase o Ollar do Rei.
Chámase así en honor ao rei caído.
Así que…
o honor enténdoo.
A caridade, non.
O noso rei mostrou caridade a un extraterrestre coma ti
e matárono pola súa caridade.
A nave ten ese nome para lembrarnos que o poder dese ollar benévolo
perdeuse pola caridade.
E para lembrarnos que, se Deus quere, ese ollar cae sobre nós e o deteñen,
aínda que sexa por moi pouco,
pode cambiar a túa vida para sempre.
Hoxe cae sobre ti.
Permiso para proceder.
Cargado.
Obxectivo fixado.
Confirmado.
Fogo a discreción.
- Cargado. - Fogo.
Señor, recibimos unha mensaxe dun dos nosos sabuxos.
Estanse achegando aos Bloodaxe.
Por fin, unha boa nova.
Prepara o hiperlanzamento.
Adiántome eu e xa elimino eses traidores eu mesmo.
Cal é a orde para o Ollar do Rei?
En canto arrasedes o planeta
reunímonos, buscamos a localización do resto de insurxentes
e destruímolos para sempre.
Si, señor.
Nave do almirante Noble, pode desencaixarse.
Desencaixando, comandante.
Boa caza.
Grazas, Cassius.
Naquela vida, noutrora, cando era libre,
axeonlleime ante a nena deusa.
A suave luz da bondade iluminaba a miña cara
e puxo sobre a miña cabeza aflixida unha coroa
para coñecer a miña propia nobreza.
E nese saber sentinme seguro
e deixeille que vise a miña dor.
Vin como os seus ollos se enchían de bágoas por min.
E por primeira vez…
viume.
As súas bágoas caendo no meu rostro foron un bautismo.
E sentín o glorioso éxtase
da paz.
Kai dixo estas caixas, seguro.
- Temos unha aquí. - Vale.
Collede as grises.
- Están marcadas. - Vale.
E non miredes dentro. Non quero que pensedes mal de min.
Onde as poño?
- Hai sitio detrás da ponte. - Vale.
Poñédeas ao outro lado da ponte.
Descargamos e marchamos desta lúa abandonada.
Alégrame deixar esta vida atrás.
Ben.
Quero asegurarme de que está na lista.
Pilotos!
En canto amarredes as naves, a ver se atopades combustible.
E vós os dous, vixiade desde arriba!
Como imos?
Todo listo.
- Ben, vamos. - Si.
Nos vosos postos.
Isto non está ben.
De xeonllos.
Non é momento de ser un heroe.
Cando?
En Veldt, en Providence, a primeira vez que escoitei a túa historia.
Pensei que cos teus ideais de resistencia podería xuntar un par de cabezas.
Tarak, por exemplo.
O seu mundo escravizado.
E logo Némese.
A súa familia asasinada.
Pero o xeneral Titus?
Tes algunha idea de canto vale el só?
Todos aproveitarían a ocasión
de vingarse un mínimo do Reino,
aínda que lles pagasen un saco de gran.
Logo estabas ti. Kora.
Ou debería chamarche Arthelais?
A mellor recompensa de todas.
Sabes o que lle fixo o Mundo Materno ao meu planeta?
Non só o destruíron.
Torturaron todos os homes, mulleres, nenos e nenas.
Deixaron que se aferrasen á vida mentres os convertían en cinzas.
Sabes que me ensinou iso?
Nunca poñas un pé no lado equivocado da historia.
E cres que facemos iso?
Non.
Escollestes un lado que nin aparece nos libros da historia.
Que pasou co honor?
Que lle pasou?
Merdento.
Vaia, a quen temos aquí?
A quen?
Comandante Bloodaxe.
Líder dos insurxentes
que o Ollar do Rei veu capturar a este lugar illado da galaxia.
El asegurará o meu posto no Senado.
Sería neglixente non mencionar que estamos en presenza da realeza.
Tarak Decimus.
Ou debo dicir príncipe Tarak?
Xeneral Titus.
Non precisa presentación.
Os seus actos na batalla de Sarawu precédeno.
O labrego.
O labrego ambicioso.
Sinto orgullo de non sorprenderme nunca.
E aínda así sorpréndome.
Entendo por que están todos aquí, menos ti.
Que esperabas gañar montando… unha resistencia tan débil?
Dime.
Ah, si.
A lendaria espadachina coñecida unicamente como Némese.
Asasinaches 16 oficiais imperiais de alto rango
e os seus gardas de seguridade.
Todo nunha cacería para vingar o asasinato dos seus fillos.
Espada de aceiro do oráculo.
Levo anos buscando unha destas.
Dime, como consegues que brillen?
Penso quitarcha das mans
e usala para partirche a cabeza.
Daquela aparecerá un brillo laranxa co lume da forxa de Byeol.
Como non.
Pareceume recoñecerte
naquela aldea cotrosa.
Entre toda aquela xente do común,
a fuxitiva máis buscada de todo o universo.
"A que deixa marcas." Arthelais.
Sabes en realidade o que fixeches por min, Arthelais,
xuntándovos así?
Cando lle leve os vosos corpos ao rexente,
serei o heroe do Reino.
Escribirán cancións das miñas proezas.
Nin que fixeses ti todo.
Sigamos con isto, si?
Transportámolos paralizados, por se alguén está rebuldeiro.
Levanta. Teño un traballo para ti.
Mira… Vale.
Xoga ben as túas cartas e se cadra podes saír con vida.
Só tes que apertar o gatillo.
Tes que facelo para sobrevivir.
Non.
- Non o penso facer. - Vas facelo, si.
É unha tolería.
Non suporá un problema, non?
Non, coñecino nun tiroteo. Sabes que fixo?
Poñerse detrás dela.
Acovárdase e ela fai o traballo sucio.
Es un dexenerado.
E ti un covarde.
Podes facelo. Aperta o gatillo.
Sei que estás namorado dela.
Kora.
Gunnar.
Síntoo moito.
Podes facelo.
Pilotos! Ás naves!
Solta amarras! Marchamos!
Non!
Isto é perfecto.
Sacrificáronse por nós.
Crían na súa causa.
Que mellor polo que morrer?
Debín morrer canda o resto.
Sei un par de cousas
da culpa de seguir adiante cando a xente coa que xuraches loitar xa non está.
Hónraa.
Con todo o que poidas a partir de agora.
Lévaa contigo.
Isto, o que fixemos hoxe, foi un golpe ao Mundo Materno.
Criminais e uns ninguén contra unha máquina de guerra.
Este pequeno acto de rebeldía dálle voz a quen non a ten.
Isto é máis que un cabrón e os seus homes que morreron.
É o comezo de algo.
Que van facer agora?
As forzas do Imperium non teñen moita coraxe.
Tras a morte dun almirante, o protocolo esixe repatriar a nave.
Ben.
Cobraremos igual, non?
Un trato é un trato.
O pago espéranos en Veldt.
Grazas, Gunnar. Nunca nos fiamos dese piloto.
Grazas da nosa parte.
Salváchesnos.
1530…
Moi ben.
Vamos.
Estiven pensando.
É certo o que dixo aquel cazarrecompensas?
Que es Arthelais?
Kai era un mentireiro e un ladrón que case vos vende.
Quere algo máis, xeneral?
Non me chames así.
Eh, védelo?
Aló.
A nosa aldea.
O noso fogar.
Nunca tiven a que chamarlle así.
É unha mágoa que matases o fillo de puta de Noble
e non haxa que loitar.
Sería un sitio precioso para morrer.
Sería, si.
Vamos.
Preparádeo para transmisión.
Balisarius está listo.
Señor, estabilizámolo antes?
Non, non faremos esperar o rexente.
Neuroconector.
Conexión establecida.
Conexión completada.
O sinal é forte.
Adiante.
Que tal o aire frío nos pulmóns?
Mestre, é un honor recibilo nesta audiencia cortés.
Xa.
Dime que fixeches.
Atopeina.
A odiosa Arthe,
a que matou a sangue fría os máis queridos.
Dicir o seu nome é coma se tragase veleno.
Atopei a Arthelais.
- Seguro que é ela? - Seguro, señor.
Estaba cos deshonrados xeneral Titus e Darrian Bloodaxe.
Estamos a piques de capturalos.
Os nosos mundos celebrarano,
non só pola destrución desta insurrección lamentable,
senón por facer xustiza.
Pola impureza étnica, polo monstro,
a que deixa marcas, a detestable e inimiga de todos.
Dime, comandante,
que debería facer agora?
Debería cubrirte de loanzas?
A promesa da gloria?
- Señor, pensei que… - Que pensaches?
Matou o rei e a raíña,
e baixo a súa tutela, a princesa Issa a sangue frío.
A guerreira máis perigosa e condecorada
na historia do conflito armado é agora parte da rebelión en apoxeo?
Debería alegrarme, non?
De que se aliase
co incrible comandante do campo de batalla, o xeneral Titus?
Pensaches que isto sería unha boa nova?
Está ao noso alcance.
Tráiolle a súa cabeza.
A verdade, temo que a cabeza que máis perigo corre é a túa.
Alégrome de que viñeses.
Así podo dicirche á cara que vas facer agora.
Vas acabar coa rebelión ata o último home.
Logo capturas viva a miña filla
e tráesme a miña querida nena.
Para poder crucificala á sombra do Senado,
acabando así co mito antes de que comece.
Se non ma podes traer,
quen vai ser executado en público,
o que lles dará arrepío aos senadores,
e quen vai berrar tanto que resoará nas salas de mármore,
serás ti.
Volveu?
Non sei.
Non hai latexo nin actividade cerebral.
Probade outra vez.
Probade ao máximo.
Subtítulos: María Suárez Seijas