Obyś tańczył równie dobrze, jak się ubierasz.
Przekonajmy się.
A znasz śmigłowiec?
Jeszcze pytasz?
Wiesz, kim jestem?
Nie.
Ale z chęcią się dowiem.
Jaka szkoda, że zamiast usidlić moje serce,
przybyłeś usidlić mnie, agencie Argylle.
Tym razem śmigło cię zawiodło.
Jakieś ostatnie słowa?
Pomożesz, Keira?
Jaka Keira?
Byłaby kolejnym Steve’em Jobsem, gdyby nie ratowanie tyłka temu gamoniowi.
Nie ma za co.
GRECJA
- Podwieźć cię? - To Legrange. Wiedziała, kim jestem.
No to spadajmy stąd.
Keira!
Oberwała. Keira jest ranna.
Wysyłam pomoc.
Skoncentruj się na celu, Argylle.
Mogę ją uratować.
Zostaw to ratownikom. Ty rób swoje.
To rozkaz.
Wyatt, zwiała mi.
Jak u ciebie?
Zaraz skosztuję pysznej greckiej kawy.
No to lepiej się pośpiesz.
Zbliża się do ciebie.
Wyluzuj.
Zła wiadomość.
To jedyna droga wyjazdowa z wyspy.
A dobra?
Podają tu genialną karydopitę.
Oby ci zasmakowała.
To będzie twój ostatni posiłek, o ile nie powiesz, od kogo dostałaś cynk.
No?
Milcz dalej, a zrównasz się temperaturą z moją kawą.
Która przez ciebie jest trupio zimna.
Telefon.
SKANOWANIE SIATKÓWKI
Wcale się tak bardzo nie różnimy.
Jesteś terrorystką.
Wobec tego kim jesteś ty, agencie Argylle?
Argylle.
BĄDŹ CZUJNA, LEGRANGE.
OTRZYMASZ NOWE ROZKAZY.
Miej się na baczności.
Agent Argylle zbliża się do twojej lokalizacji.
Zdaje się, że mamy wspólnego szefa.
Argylle, Wyatt, dokończcie misję i wróćcie do bazy.
Argylle.
Zerwij łączność.
Pomyśl logicznie.
Rusz głową.
Nie wierz w żadne jej...
Jesteśmy zdani na siebie.
Dyrektoriat będzie nas szukać.
Musimy się zaszyć. Zniknąć.
„Na dobre.
Ufamy sobie i nikomu innemu.
Rozumiesz?
Od teraz gramy w zupełnie inną grę – ostrzegł Argylle.
Wiedział, że nie ma już odwrotu.
Nic nie będzie już takie, jak kiedyś”.
Panie i panowie, Elly Conway.
KOLORADO
ARGYLLE – PREMIERA IV TOMU
Dziękuję.
A teraz przejdźmy do pytań.
Zatem... Tak?
- Dzień dobry, Elly. - Dzień dobry.
Chciałabym zostać pisarką, ale nie potrafię znaleźć na to czasu.
Poradzi pani coś?
O matko, wiem, jakie to trudne.
Kiedy byłam kelnerką, pracowałam na różne zmiany.
Nie miałam kiedy usiąść do pisania, aż do czasu...
wypadku na łyżwach, o którym już mówiłam.
Dzięki tego typu wydarzeniom uświadamiasz sobie,
że jutro nie jest niczym pewnym.
I jeśli nie znajdujesz czasu,
to musisz go wygospodarować na to, co jest dla ciebie ważne.
Kiedy to zrobiłam, wszystkie postaci, historie i pomysły,
które od lat kłębiły mi się w głowie,
w końcu wydostały się na papier.
Dobrze, kolejne pytanie.
Tak?
Dzień dobry.
Pani powieści szpiegowskie czytają prawdziwi szpiedzy.
Przewidziała pani nawet prawdziwe wydarzenia.
Fleming, Forsyth, le Carré –
też mieli ten dryg i okazali się prawdziwymi szpiegami.
To jak?
Pani też jest szpieginią?
Jak pani to robi?
Rany, chciałabym.
To by wiele ułatwiło, ale nie.
Jakkolwiek nudnie to brzmi, to efekt żmudnego zbierania materiałów.
Aczkolwiek to samo bym powiedziała, gdybym była prawdziwą szpieginią, więc...
Następne.
Tak? Pani z przodu.
Kiedy pojawi się piąty tom?
No cóż.
Szybciej niż myślicie.
Interesujące.
Tak? Pan w szarej bluzie.
Wybacz bezpośredniość,
ale drugiej szansy mogę już nie mieć.
Masz jakieś plany na wieczór?
Bardzo mi to schlebia.
Ale dziś jestem już umówiona na gorącą randkę.
Tak jest. Kolejna gorąca randka.
Gotowy?
Mama musi popracować.
Skradziony plik główny
zawierał dość dowodów,
aby pogrążyć Dyrektoriat.
HONGKONG
Chociaż stawka hakera była wysoka,
Argylle wiedział, że jego wkład jest na wagę złota.
Połowa teraz, połowa przy przekazaniu.
Zgodnie z umową.
Ten telefon jest kluczem do pliku głównego.
Leć do Londynu.
Gdy będziesz na miejscu, zadzwoni do ciebie mój szef,
najlepszy haker na świecie.
Nareszcie zbliżył się do srebrnej kuli,
która unicestwi Dyrektoriat
raz na zawsze.
Koniec.
Tom piąty skończony.
Zdrówko, Argylle.
Dzień dobry, mamo.
Widziałaś mejla ode mnie?
Już przeczytałam.
Przez noc? Całość?
Skarbie, przecież jestem twoją matką.
Wzięłam dwa Adderalle, zaczęłam i nie mogłam się oderwać.
Byłam zachwycona.
Kolejny majstersztyk.
Ale mi ulżyło.
Wałkowałam to w kółko, stresowałam się...
Cieszę się, że ci się podoba.
Teraz może już pójść do wydawcy i...
No wiesz...
O nie.
Co?
Nic. Książka jest fenomenalna, ale...
Trzeba ją dopracować.
Chodzi o zakończenie.
- O Boże. - Czytam na kibelku z zapartym tchem.
Argylle już ma zdobyć plik główny i pokonać tych skurkowańców,
a tu wielki zwrot akcji – plik jest w Londynie.
Co? Nie.
Zdobywa ten plik czy nie?
- Co jest potem? - To zawieszenie akcji.
To wykręcenie się sianem.
Nie możesz tego zrobić czytelnikom.
Może przylecę w piątek?
Zostanę na weekend.
Pokombinujemy, poczarujemy.
Rozgryziemy to.
Piątek może być.
Pobawię się tym jeszcze.
Musisz doprowadzić to do końca.
Został ci jeszcze jeden maluteńki rozdział do napisania.
Będzie fajnie.
Pa.
Słyszałeś, kolego?
Jeszcze jeden rozdział.
Panno Li,
następny samolot do Londynu odlatuje rano.
Ponieważ mam trochę czasu do zabicia,
- pomyślałem... - Co takiego?
Że tu zostanę?
I obejrzymy fajerwerki?
Już ja ci pokażę fajerwerki.
Nie.
Chała.
Jezu, co za chała.
Usuń.
Stać cię na więcej, Elly.
Ogarnij się.
- Cały nastrój... - Się...
rozjechał.
Dobra.
„Chciałem przez to powiedzieć, że...”
Chciałem przez to powiedzieć, że...
„Że...”
- Mam... - Pustkę w głowie.
A ty, Alfie?
Podpowiesz coś?
Cokolwiek?
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie. Sprawdzam, jak się czujesz.
Wiem, jak stresujesz się pracą...
Bilety do kontroli.
Zaraz. Jesteś w pociągu?
Niespodzianka.
Pomyślałam, że was odwiedzę.
Ojciec tak się ucieszy, jak cię zobaczy.
I małego Alfiego też.
Zabierzemy cię na kolację.
A może kogoś tu poznasz? Kto wie?
Jakkolwiek kusząco to brzmi, ja już jestem w związku.
Naprawdę?
Z kim?
Z moją pracą.
Z Argylle'em.
Serce mi pęka, Elly.
Co ci z sukcesu, skoro nie masz go z kim dzielić?
Nie bez powodu piszę o szpiegach, a nie miłości.
To mniej skomplikowane.
Co jest takiego skomplikowanego w zakochaniu się?
Zadzwonię, jak będę na miejscu.
Kocham cię, pa.
Cześć.
Czy to miejsce jest zajęte?
Czy jest zajęte?
Tak. Niestety tak.
Szkoda.
Przykro mi, to miejsce jest zajęte.
Gdzieś poszedł, ale siedział...
siedzi tu jakiś pan.
Spoko. Jak wróci, to się przesiądę.
Hej! W środku jest kot.
Koty są w butach, a nie plecakach.
Ale numer.
Co porabiasz, futrzasty? Rewelka.
Uwielbiam koty. Jak ma na imię?
- Przepraszam. - Alfie.
Kocurek Alfie.
Ma dość tlenu?
Oczywiście.
Dam ci już spokój. Mam się odczepić, rozumiem.
Czytałaś?
Tak.
Tak?
Dobra.
Rozumiem.
Zaraz...
Chwileczkę.
Kurka wodna, czy to...
Jesteś Elly Conway.
Rewelka!
Ale numer!
Jestem wielkim fanem! Jak Boga kocham, tą przebiłaś resztę.
Powaga.
Jak ty to robisz?
Jedna za drugą. Nie zwalniasz tempa.
Jeśli robisz to, co kochasz...
Nie przepracujesz w życiu ani dnia.
Święta prawda.
Obojgu nam się poszczęściło.
Tak? A ty czym się zajmujesz?
Szpiegostwem.
Jasne.
„Gdzie arcyszpieg, tam arcykłamstwa”.
Zuchwałe.
Nie pasuję ci do wyobrażenia, co?
W zasadzie to jedyne, co można zarzucić twoim książkom.
Model z durną fryzurą w szytej na miarę marynarce
będzie się wyróżniał na tle reszty pasażerów.
Ich nie zauważasz.
Odpłynęłaś?
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Nie ściemniałem, że jestem fanem.
Ale ten, który zaraz podejdzie, wcale nie chce strzelić selfiaczka.
To jeden z nich.
- Wiem, że... - ...trudno w to uwierzyć,
ale zanim złamię mu nadgarstek...
...i jego broń spadnie ci na kolana, może zdążymy sobie nieco zaufać...
...a ty zaakceptujesz dwie ważne sprawy.
Pierwsza: grozi ci śmiertelne niebezpieczeństwo.
- Druga... - ...kiedy powiem, że już czas,
byłoby naprawdę wskazane, żebyś objęła mnie tak mocno, jak się da...
...jakbyś chciała wydusić ze mnie całe powietrze.
Jasne?
Chwytasz?
Bardzo przepraszam.
Panno Conway, mógłbym prosić o autograf?
Musimy się w to bawić?
Jasne.
Ma pan długopis?
- Lekka żenada. - Tak, mam.
Zaczyna się.
Uwielbiam tę książkę.
Nie kłamałem.
I kto jest teraz zryty?
To nie był prawdziwy fan. Spokojnie, panuję nad tym.
Nad wszystkim panuję.
Co tu się dzieje?
Jesteś cały?
Tak.
Jej, jak miło. Dzięki.
Widzisz?
Ja daję spluwę tobie, ty mi ją oddajesz.
O takim zaufaniu mówiłem.
Obcy ludzie z pociągu.
A teraz spójrz.
Chodź. Niezły ubaw, nie?
Chwila. Nie.
Elly, poczekaj. Nie rób tego.
Elly!
To prawdziwa broda, fujaro.
Żyjesz?
Nie!
Dobra, ja się tym zajmę.
Łatwo nie będzie...
Dobra, pora się pościskać. Chodź.
No dalej.
Trzymaj się mnie. Idziemy.
Nie, zły pomysł.
Bardzo zły.
Ruchy.
- To twój typ? - Spadaj, Romeo.
Nie!
Stać!
Nie! Błagam, nie strzelajcie.
Ja go pierwszy raz widzę. Nie jestem w to zamieszana. Błagam.
Nie każ mi zabijać was obojga.
Hej, Elly.
Co?
Już czas.
Pora na ściskanko!
Miłej podróży!
Co?
Obudziłaś się, git.
To ja. To tylko ja.
Pamiętasz gościa z pociągu? Tego od kung-fu...
Z brodą?
Ogoliłem się.
- Koleś z pociągu, pamiętasz? - Tak, wiem. Poznałam cię.
Przepraszam za moje maniery.
Nie przedstawiłem się. Jestem Aidan. Aidan Wilde.
Nie zbliżaj się!
Dobra, luz.
Gdzie mój kot?
Alfie zajada w kuchni tuńczyka bez rtęci.
Jak u mamusi.
Wszystko z nim dobrze. Z tobą nie.
Masz przerąbane.
Masz kamery w moim domu?
Nie jesteś szpiegiem, tylko zbokiem.
Żaden zbok. Szpieg.
Taka robota. Nie jestem zbokiem.
To widok z kamer tych złoli.
Kim są ci ludzie?
Widzisz tego typa?
Pamiętasz go z pociągu?
To Carlos.
Pracuje dla Dywizji,
prawdziwego odpowiednika szujowatych szpiegów z twoich książek.
Ich szefem jest dyrektor Ritter.
Muszę ci przypominać, o co toczy się gra?
Co by się stało, gdyby ten zdradziecki sukinsyn szumnie podający się za agenta
zdobył plik główny przed nami?
Znajdę ją. Ma pan moje słowo.
Wicedyrektorze,
tak samo, jak dał mi pan słowo,
że Wilde nie zbliży się do niej choćby na 100 km?
Nadal możemy to opanować.
Optymizm aż mnie rozpiera.
Nie, to nie ma sensu. Czemu miałabym obchodzić Dywizję?
Bo przewidujesz przyszłość, Elly.
Daj spokój.
Nie trzeba geniusza, żeby wyobrazić sobie ściśle tajną agencję wywiadowczą.
Trzeba, żeby przewidzieć, że się wypaczy.
Tak jest.
Twoja powieść rozgrywa się na naszych oczach. Tom piąty.
Czytałeś tom piąty?
Pewnie.
Te kanalie też.
Dywizja przeczytała tom piąty?
Śledzą każde twoje kliknięcie.
Wsadziłaś kij w mrowisko, nie wiedząc o jego istnieniu.
Dlatego na ciebie polują,
a jak już upolują, to nie wypuszczą – albo gorzej.
Dużo, dużo gorzej.
Klementyna...
moje jedyne źródło ukojenia.
Wiedział pan, że Klementyna należała do mojego dziadka?
Tak.
Nazwał ją na cześć matki.
O rany.
Był bardzo surowy.
Ale przy tym rozsądny.
Miał taką zasadę.
Zabijał tylko wtedy, gdy było to konieczne:
aby zdobyć jedzenie,
aby pokonać wroga
albo pozbyć się nieudolnego imbecyla.
Popełniono błędy. To już się nie powtórzy.
Dobrze o tym wiem.
Jestem tego pewien.
Nie wierzę.
Uwierz, to wszystko prawda.
Jeśli chcesz się z tego wyrwać, mogę ci pomóc.
Jestem tym dobrym.
Ale najpierw ty pomożesz mnie.
Co takiego miałabym zrobić?
Powiem ci po drodze.
Cholerne koty!
Musiałaś go ze sobą brać.
Mówiłeś, że kochasz koty.
Masz chusteczkę albo coś?
A co, masz uczulenie?
Już nie trzeba.
Kłamałeś.
Kłamałeś, że lubisz koty.
Jak mam ci teraz zaufać?
Jestem szpiegiem. Szpiedzy kłamią.
To część roboty.
To i zabijanie ludzi.
Od razu pewniej się czuję.
Powiedzieć ci prawdę? Proszę.
Fabuła rękopisu rozegrała się też w realu.
Ale to nie Argylle, tylko ja.
Ja zaangażowałem hakera.
Zatrudniłem tę mendę Bakunina, żeby wykradł plik główny Dywizji.
ODSZYFROWANY PLIK GŁÓWNY
Mam na nich brudy. Na wszystkich, których chciałeś.
Rittera, Carlosa.
Mam dowody na zamachy bombowe, oszustwa wyborcze, otrucia.
Przy nich Darth Vader wychodzi na słodką Mary Poppins.
Zgrałem twój drogocenny plik główny na pamięć USB.
Dywizja zapłaci mi dużo więcej za nieprzekazanie ci tego.
Więc stawka właśnie się potroiła.
Umowa aktualna?
Dobra, Bakunin, aktualna.
Tak myślałem.
Plik główny miał pogrążyć Dywizję.
Za jego pomocą chciałem ich zdemaskować.
Ale gdy poleciałem do Londynu, Bakunin się nie pojawił.
I teraz ścigamy się o to, kto znajdzie go jako pierwszy.
Obie strony uważają, że kluczem jest twoja fantastyczna wyobraźnia.
To gdzie on jest?
Chyba nie oczekujesz, że będę znała odpowiedź.
Czemu nie?
Opowiedz mi kolejny rozdział.
To, o co prosisz, wymaga miesięcy zbierania materiałów.
Lat.
Czytania, wywiadów, zapamiętywania map, poznawania miasta.
Nigdy nawet nie byłam w Londynie.
No to świetnie.
Od tego zaczniemy.
Nie latam samolotami. Nie bez powodu jechałam pociągiem.
Szansa, że w nim zginiesz, to jeden do 11 milionów.
Gdy złapie cię Dywizja, nie będzie już tak kolorowo.
Samolot to twoja najlepsza opcja.
To jak?
Nie dam rady.
Oddychaj. Oddychaj ze mną.
Pycha.
- Kolejna lampka? - Nie śmiałbym.
Dobra, namówiła mnie pani.
I jak ci się podoba?
To mój pierwszy lot...
No to stracisz wianek w wielkim stylu.
Łapiesz?
Mówi państwa kapitan. Proszę zapiąć pasy przed startem.
Bo to nam pomoże, jak się rozbijemy.
Wszystko w porządku?
To takie ćwiczenie.
Pomaga mi zapanować nad stresem.
Tak robią żołnierze.
O Boże.
A próbowałaś alkoholu?
Pomaga.
Nie.
Spójrz na mnie.
Jedna z pierwszych misji, jestem w Algierii,
otoczony w obozie dla uchodźców, dosłownie u podnóża góry „Tachat”.
Nie, Tahat.
Wymawia się Tahat.
„Tachat”. Nie czyta się przez „cz”?
Nie, samo „h”. Tahat.
To...
To góra Tahat.
Dobra.
Zaczynam się wdrapywać na gadzinę.
Nie jestem wspinaczem,
więc w każdej chwili mogę runąć jak kłoda.
Rozprysnąć się jak balon z wodą.
Więc co robię?
Przestaję się martwić trzema kilosami skalnej ściany nade mną
i skupiam się na tym metrze przede mną.
Kiedy opanowuje cię strach, skup się na tym, co jest prawdziwe.
Co masz przed oczami.
Spójrz.
Lecimy.
Tak.
Lecimy.
Dziękuję.
Luzik.
LONDYN
Boże.
Musiała wziąć kota.
A co miałam zrobić? Zostawić go na pastwę losu?
Kociary umierają w samotności, a koty jakoś sobie radzą.
Nie jestem żadną kociarą.
I co ty masz do mojego kota?
Jest słodki. Przytulaśny.
- Lojalny. Miły. - Błagam.
Jak się nagle przekręcisz, to maks dwie doby i odgryzie ci uszy.
Przy tobie szanse na to rosną z każdą chwilą.
To tutaj.
Pomnik Alberta.
Zjawiłem się na czas. Bakunin nigdy nie zadzwonił.
Pytanie brzmi: dlaczego?
- Dobre pytanie. - No.
Dlaczego?
Nie pytałem retorycznie.
Dlaczego?
Nie wytrzasnę ci odpowiedzi z kapelusza.
Jak nie?
Pod koniec piątego tomu Argylle wyruszył do Londynu na spotkanie z hakerem.
Napisz rozdział i powiedz, co się stanie.
Nie.
Ja tak nie pracuję.
Jesteśmy w parku i ścigają nas zabójcy
z ramienia najniebezpieczniejszego wywiadu na świecie,
więc jeśli nie masz lepszego pomysłu, proponowałbym ustępstwo.
Dobra, usiądźmy gdzieś.
Namierzyliśmy ich.
Są pod pomnikiem Alberta w Hyde Parku.
To widok na żywo. Jedna z fanek ją streamuje.
CEL NAMIERZONY
To na bank ona. Elly Conway.
- Carlos. - Tak?
Wyślij tam lokalnych.
Natychmiast przekieruj na nich wszystkie brytyjskie zasoby.
Wrzuć dźwięk. Chcę to słyszeć.
Włączam czytanie z ruchu warg.
I jak ci idzie?
Nie popędzaj mnie. Muszę się skupić.
Kazał jej napisać kolejny rozdział.
To nie Wojna i pokój. Wystarczy zwyczajny rozdział.
Może parę stron.
Kiedy Argylle dotarł na miejsce spotkania...
zrozumiał...
Czyli co, nie pojawił się?
Po co dał mi ten telefon, skoro nie zadzwonił? Chyba że...
to telefon jest wiadomością.
Pokaż mi to.
Układ szyfrujący za ponad dwa koła w telefonie za dwie dychy?
Mówi nam...
...jak go odnaleźć.
Pokażesz mi go?
Ten telefon na kartę?
Tak, musimy go otworzyć.
Jeśli mam rację, Bakunin mógł wyposażyć go w procesor szyfrujący.
Jasne.
- Gdzie go masz? - Wyrzuciłem.
Nie masz go? Wyrzuciłeś? To była wskazówka.
Bateria mu padła. To tani szajs.
Co z ciebie za szpieg?
Widać, że nie pracuję z agentem Argylle'em.
Czy w teorii ten czip umożliwia obustronnie szyfrowane rozmowy?
W teorii. O ile rozmówca posiada pasującą...
...pasującą antenę satelitarną DiSEqC. To jest to!
Słyszeliście. Baza danych DiSEqC.
Czip miał nas doprowadzić do jego anteny.
Gdzie antena, tam Bakunin.
Pytanie tylko...
Jak znajdziemy listę działających anten DiSEqC...
...w Wielkiej Brytanii?
Obserwuj mistrza w pracy.
Wiesz, jak to zrobić?
Keira co nieco mnie nauczyła.
Włamię się do ich bazy...
...danych. Każda sprzedana antena musi być u nich zarejestrowana.
Jeśli rozgryzą to przed nami, polecą głowy.
Spójrz. Zapora sieciowa Metasploit.
- Zapora Metasploit... - Przebiję się. Chwilę.
- I jak? - Przebiję się. Chwilę.
Przyjmuję wyzwanie.
Już prawie.
Już...
...prawie.
Jestem.
Argylle może się schować.
Możesz się schować.
Co my tu mamy? Ile...
...jest tych anten?
Sporo. Dziewięćdziesiąt...
...sześć.
Szlag.
Nie.
Ale nie bez powodu wybrał właśnie to miejsce, pomnik Alberta.
- Która... - ...jest najbliżej nas?
Wychodzi na to, że ta łobuziara.
Ten adres na pewno jest najbliżej...
- ...pomnika? - Tak jest.
- Coburg Street.
Coburg Street.
Jak książę Albert z Saksonii...
...Coburg. Chyba...
- ...go... - ...mamy.
Obyś miała rację.
Pisarska intuicja.
25 COBURG STREET, M. 305
Nikogo nie ma. Co robimy?
Jakby nie patrzeć, jestem szpiegiem.
No dobra. Pisarska intuicja, tak?
Zauważyłeś coś?
Bakunin był nadziany. Nie mieszkałby w takiej norze.
ODDZIAŁ W DRODZE
- Jedynka, raport. - Trzy kilometry od celu.
Tapeta na cegłach. Nie wydaje ci się to dziwne?
Mieszkaniec miał kiepski gust? Spadajmy stąd.
Co ty robisz?
Spójrz! Tu jest linia. To trop.
- Spójrz na to. - To zwykły tynk. Chodźmy.
Coś oznacza.
Mamy jeszcze 95 miejsc do sprawdzenia. Zmywajmy się stąd.
Nie, poczekaj. Pozwól mi pomyśleć.
To właściwe miejsce.
Ty marnujesz mój czas, to ja twój.
- Lubisz tańczyć? - Nie.
A ja lubię.
Dowódca, raportuj.
Zostało półtora kilometra.
Widzisz tam coś?
Czekaj chwilę.
- Kasetka. Otwórz ją wytrychem. - Tak.
Świetny pomysł.
Mógłbyś mnie chociaż ździebko uprzedzić,
- zanim zaczniesz strzelać? - A co?
Gdzie ta twoja ekspercka wiedza na temat otwierania zamków?
Ten był trudniejszy.
No dobra. Tak to możemy rozmawiać.
Co to?
Klucz do łodzi.
Skąd wiesz, że do łodzi?
Mieszkam nad jeziorem.
Adresy IP, identyfikatory VPN, miejsca zrzutu. Wszystko zaszyfrowane.
To symbol anarchistów.
Imiennik Bakunina to XIX-wieczny rosyjski anarchista.
To jest to. Należał do Bakunina!
Cholera, to jego notatnik.
Może nas doprowadzić do pliku głównego. Patrz!
Miałaś rację.
Brawo.
- Rozgryzłam to. - Dobra robota. Rozgryzłaś to.
Rozgryzłam to.
A to też rozgryziesz?
Już, już.
Wchodzicie na mój znak.
Trzy, dwa, jeden. Już!
- Czysto. Położenie celu nieznane. - Szlag!
Jak ja nie cierpię tego kota.
O nie.
Znowu ta sama bajka?
Za tobą!
- Patrz na to. - Na co?
To!
O nie.
Przepraszam.
Jedno życie z dziewięciu właśnie mu przepadło.
- Ten kot to udręka. - No, nie zabłysnął.
Dobra, już mi lepiej. Nie jest źle.
Podaj mi torbę. Dzięki wielkie.
Kolesie z Dywizji zjawiają się falami. Zaraz przyjedzie ich więcej.
O ile nie planujesz komitetu powitalnego, radziłbym się stąd zmywać.
Masz, trzymaj... Stój.
Nie, chodź tu.
Tędy nie idziemy.
Potrzymaj mi go.
- Weź już. - Dziękuję.
Ja ich powystrzelam.
A ty po drodze rozłupiesz im głowy.
Dla pewności.
Jasne?
Nie mogę tego zrobić!
Oczywiście, że możesz. Czaszki są szokująco kruche.
Co?
To jak rozbijanie jajka. Przywaliłaś kiedyś w melon młotkiem?
Po prostu podnosisz nogę i miażdżysz.
W ten sposób.
To świetna zabawa. Jak twist. Tańczyłaś twista?
To jak tańczenie twista. Raz, dwa, trzy i rozwalasz łeb.
Nie tańczę i nie rozwalam głów.
No to czeka cię fajne nowe doświadczenie.
Trzy, dwa, jeden.
Do dzieła.
Dobra. Dasz radę. Skręć i zmiażdż.
Skręć i zmiażdż.
Skręć i...
I...
Nie dam rady.
Co się dzieje, Elly?
Elly! I co z tym miażdżeniem?
Co jest?
Ja swoje zrobiłem, a ty nie.
Tak, masz rację.
Chciałam, serio, tylko że...
to nie wydawało się konieczne.
Mówiłaś coś?
Mój błąd.
O nie, kolejni?
OTWARCIE DRZWI URUCHOMI ALARM
Dokąd biegniesz?
WEJŚCIE TYLKO NA DACH
Miło się złożyło.
Poczekaj chwilę. Aidan, ten pręt.
Ta łódź. Klucz do łodzi. To plan ucieczki Bakunina!
Gdzieś tu musiał schować linę albo drabinę, żeby zejść na dół.
Nie, skoczymy.
- Co? - Skoczymy.
O nie.
To za wysoko!
Miałaś rację. Bakunin to przemyślał.
- Pod brezentem jest materac. - Nie.
- Gwarantuję ci to. - A jeśli się mylisz?
Zaufaj mi. Spójrz, jak daleko ze mną zaszłaś.
Na dach, gdzie zaraz padnę trupem!
- Słuszna uwaga. - Boże.
Zapytam inaczej. Ufasz Alfiemu, prawda?
Oczywiście.
Dzięki Bogu.
Ja pitolę, udało się.
- Dzięki Bogu! - Skaczemy.
Ręce szeroko, lądujesz na plecach.
Jak w budowaniu zaufania.
- Nie znasz tego? - Nie.
- Będzie super. - O Boże.
Alfie został sam.
Musimy do niego dołączyć.
Spójrz, wylądował jak ninja.
- Nic mu nie jest. Gotowa? Na trzy. - O Boże.
Raz, dwa...
- trzy! - Alfie!
- Dzięki Bogu. - Jesteśmy jak na patelni.
- Szybko. Chcesz oberwać? - Moje kochane maleństwo.
Uciekli nam.
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
Przykro mi, panie dyrektorze.
Przepraszanie za zmarnowany czas to dalsze marnowanie czasu.
Zatankujcie odrzutowiec. Lecimy na wycieczkę do Europy.
Złapię cię, Bakunin.
Ty spryciulo.
O Boże, nie.
Daj mi spokój.
W końcu zwróciłaś na mnie uwagę.
A kto tu chce się zakolegować? Będziemy kolegami, mały?
Czemu udajesz, że mnie tu nie ma?
Bo nie jesteś prawdziwy.
To czemu ze mną rozmawiasz?
W tym problem. Jesteś halucynacją.
Widać taki mam mechanizm radzenia sobie ze stresem i lękami.
Jesteś zmyśloną postacią.
Czyżby?
Ale z ciebie męczybuła. Zmykaj już.
Idź sobie.
Wynocha.
Słowo pisarki jest dla mnie rozkazem.
Boże...
Wypad!
Podrapał mnie.
Ciekawe czemu.
Nasz koleżka użył do szyfrowania algorytmu symetrycznego.
Sieć Feistela?
Schemat Lai-Massey. Z tomu pierwszego.
Serio masz Argylle'a w małym palcu.
Nie ściemniałem wtedy. Jestem wiernym czytelnikiem.
Świetna z ciebie pisarka, Elly.
I nie najgorsza agentka.
Serio.
Dziękuję.
Prysznic jest wolny.
Sugerujesz mi coś?
W sumie chyba powinienem. Spoko, łapię aluzję.
Daj mu spokój, mały.
Zostaw go. Chodź, maluszku.
Cześć. Tak, mam ją. W jakimś dziadowskim motelu.
Niczego nie podejrzewa.
O nie, doprowadza mnie do szału.
Elly Conway trzeba ukręcić łeb.
Nie, posłuchaj. Przywiozę ci ją,
a potem to kończymy, dobra? Mam dość tej farsy.
Nie, koniec z tym.
Hej.
Co ty tu znowu robisz, Leonard?
- Ile ty zjadasz tego cukru? - Nie przyszedłem po cukier.
To twoja córka. Dzwoni na koszt rozmówcy z Londynu.
- Halo? - Mama? Cześć.
Tak się zamartwialiśmy, kiedy nie przyjechałaś.
Co ty robisz w Londynie?
Próbuję porozmawiać z córką.
Mógłbyś nas zostawić?
Ale to mój telefon.
A cukier był mój. Męczyłam cię, żebyś go oddał?
Wracaj do domu.
Moment. Wsiadłaś do samolotu?
To wspaniale.
Nie tak do końca.
Mam poważne kłopoty.
Jakie kłopoty?
To skomplikowane...
- Nie mogę tak przez nieszyfrowaną linię. - Nieszyfrowaną?
Czy ty chcesz, żebym padła ze stresu?
Wracaj do domu, Elizabeth.
Nie mogę.
Nie mam kasy, karty kredytowe odpadają,
nie mam paszportu. Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
My przylecimy do ciebie.
Barry! Bukuj loty do Londynu! W Anglii!
Pamiętasz hotel, który wam zarezerwowałam na rocznicę?
Jak mogłabym zapomnieć. To był...
Nie mów tego na głos. Zarezerwujcie ten sam pokój.
Jeśli ktoś będzie dopytywał, to podróż służbowa taty.
Jakaś konferencja dentystyczna.
Elly, o Boże.
Nic ci nie jest? Jesteś ranna?
- Nie, przysięgam. - Na pewno?
- Tak. - Daj mi Alfiego.
Pewnie nie jadłaś. Zamówiłam ci same przysmaki.
- Jak dobrze. Zaraz uschnę. - Proszę, Alfie.
O tobie też pamiętałam.
To wszystko przez podatki? Bo założyliśmy, że chodzi o podatki.
Nie, mamo. Nie chodzi o podatki.
Nikt was nie śledził?
Śledził?
A kto miałby nas śledzić? Skarbie.
Wyjaśnię, a przynajmniej spróbuję. Gdzie tata?
Poszedł po lód.
Ta cała sekretność mnie przeraża.
Powiedz mi...
- Nie otwieraj. - To ojciec.
Nie, poczekaj! Mamo!
- Elly. - Tato.
Cholerny hotel.
To obsługa przynosi lód do pokoju. Uwierzysz?
Chodź tu, Ells Bells.
Przepraszam, że was w to wciągnęłam.
Nie mam nikogo innego.
Nie przepraszaj.
Od tego są rodzice. Nieważne, ile masz lat.
Ty się cała trzęsiesz.
Usiądź sobie.
Wszystko będzie dobrze.
I co zawsze powtarzamy?
- „Wszystko przemija”. Wiem. - No właśnie.
Ale coś mi się wydaje, że to jednak nie przeminie...
tak łatwo.
No dobra.
Coś, co opisałam w nowej książce, coś, co zmyśliłam,
zgrywa się z czymś prawdziwym.
I przez to jakiś podły wywiad...
Prawdziwy Dyrektoriat stwierdził, że pomogę im odzyskać cyfrowy plik,
którego szukają, i zaczął mnie ścigać!
I jak zdołałaś im uciec?
Inny szpieg mnie uratował.
Obiecał mnie chronić,
jeśli pomogę mu odnaleźć ten plik przed nimi.
Przekonał mnie, że jest tym dobrym, aż odkryłam, że wcale nie.
Gwizdnęłam mu jedyny trop dotyczący tego pliku...
To notatnik hakera czy coś.
Przyszłam tutaj i...
Po prostu...
nie wiem już, komu mogę ufać.
Czyli eksperymentujesz z narkotykami?
- Ruth! - Mamo!
- No co? - Nie!
- Widzisz jej źrenice? - Co ty opowiadasz?
Elly. Gdzie jest ten notatnik?
Masz go ze sobą?
Tak, jest w kocim plecaku.
Dobrze.
Musisz iść na policję. Albo do FBI.
Mamo, nie rozumiesz. Ci ludzie wszędzie mają wtyki.
Nie możemy siedzieć bezczynnie. Musisz iść z tym do prasy.
Zgłoś się do Andersona Coopera.
Ktoś taki jak on może... Sama nie wiem...
Barry, a ty jak uważasz? Barry!
- Boże. - Skup się, kochanie.
Co sądzisz?
Ja się po prostu cieszę, że dotarłaś tu cała i zdrowa,
a ten psychol cię nie skrzywdził.
Gdyby, broń Boże, coś ci się stało, nie wiem, co byśmy z matką zrobili.
- Machnęlibyście ręką. - Co jest?
Mamo, szybko! Schowaj się za mną!
Nie zabijaj nas.
Dam ci pieniądze. Dam ci... Nie!
- To pomyłka, jestem dentystą. - Dziób.
- Nie rób tego. - To nie to, na co wygląda.
- Puść ją. - To moja wina. Boże, tato.
- Musisz mi zaufać, Elly. - Tobie?
Planowałeś ukręcić mi łeb. Słyszałam!
Bierzesz wszystko zbyt dosłownie.
Ale jemu z chęcią bym ukręcił łeb. Powaga.
Dość.
Jeśli mnie zabijesz, Dywizja nigdy ci nie odpuści.
Tato?
Co?
To nie jest twój tata. Nie rozumiesz?
- A ona... - Zamknij się.
Nie myśl sobie, że jej nie zabiję.
Mamo?
- Chodźmy. - To moi rodzice.
Spójrz na mnie. Musisz mi zaufać.
Zastrzeliłeś mi matkę!
To nie jest twoja matka!
Ta kobieta chciała cię ukatrupić!
Kto jako jedyny nie próbował cię zabić w ciągu ostatnich 72 godzin?
Umyślnie? Chodź.
No chodź, idziemy!
Wsiadaj do auta! Szybko!
- A co z Alfiem? - Alfiem?
- Zapomniałam Alfiego. - Kota?
Nie zostawię go. Muszę wrócić.
- Żartujesz sobie. - To moja jedyna rodzina. Proszę.
Wolisz wrócić i umrzeć z kotem czy poznać prawdę? Wybieraj.
Więcej złoli jest już w drodze. Decyduj.
Dobrze się czujesz?
Dobrze?
- O raju. - Pytasz, czy dobrze się czuję?
Moi rodzice chcieli mnie zabić.
Moja mama, która, tak nawiasem, nagle jest Brytyjką,
przyłożyła mi pistolet do głowy.
Nikomu nie mogę ufać.
A Alfie został z tymi potworami.
Mają mojego Alfiego i już nigdy go nie zobaczę.
Nigdy już nie zobaczę Alfiego.
Więc nie wiem, Aidan. Ty mi powiedz.
Ty mi powiedz, czy twoim zdaniem czuję się dobrze.
Dobra, może głupio zapytałem.
Ale w jednym się mylisz.
Masz kogoś, komu możesz zaufać.
I zaufaj mi, potrzebujesz odpoczynku.
Nie jestem zmęczona.
Zaufaj mi, jesteś.
Gdzie arcyszpieg, tam arcykłamstwa. Wszystko będzie dobrze.
Dzień dobry, słonko.
Gdzie jesteśmy?
Olá, Francjo. Znaczy buongiorno, Francjo.
Mówi się bonjour.
Tak powiedziałem.
Lubisz Francję?
Ja nie. Francuzi strasznie się ślimaczą.
Łapiesz? Ślimaczą.
Przygotuj się, znam tego więcej.
No proszę, szpieg marnotrawny powrócił.
To to?
Dobra robota.
Elly, poznaj Alfiego.
Alfiego?
Nazwała kota Alfie.
Idealne imię.
Dla kozackiego kota.
Alfie.
- Jak Alfred Solomon? - Tak.
Były wicedyrektor CIA, Alfred Solomon?
To już koniec łez. Obiecuję.
Dziękuję.
Przespacerujemy się?
Jasne.
Pijasz wino?
Czasami.
Pinot noir. Jeden z najstarszych szczepów winogron.
Znany od czasów Imperium Rzymskiego. Hodowany na całym świecie.
Wiesz, dlaczego nasze wino ma wyraźnie inny smak
niż pinot z Napa albo Toskanii?
Ten sam szczep.
Różnica wynika z miejsca.
Letnie upały dają bardziej egzotyczny, tropikalny bukiet.
Na wysokich zboczach rosną kwaśniejsze owoce i tak dalej.
Są produktem swojego otoczenia. Terroir, jak nazywają to Francuzi.
Winogrono poznasz po tym, w jakich warunkach dojrzewało.
Tej metody fermentacji używali starożytni.
Przepadła w odmętach historii, aż kilka tysięcy lat później
francuski rolnik natknął się na ruiny z takimi kadziami –
kryły się pod jego działką.
Et voilà! Zagubione zostało odnalezione.
Przeszłość ma to do siebie, że jest wytrwała.
Można ją zakopać, ale ona wciąż jest
i czeka na właściwą osobę, która przyjdzie i ją odkopie.
Zapraszam.
Co to za miejsce?
Czemu...
Czemu tu jesteśmy?
Ponieważ, Elly Conway,
pora, abyś poznała prawdziwego agenta Argylle'a.
Książki, które piszesz? Aidan powiedział ci, że to przepowiednie.
Ale tak nie jest.
To wspomnienia osoby, którą tak naprawdę jesteś.
TOŻSAMOŚĆ ODSZYFROWANA
Witaj z powrotem, agentko R. Kylle.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA AGENTKA R. KYLLE
To jakiś absurd.
Absurd! Twój kolega? Zdrowo walnięty!
Słyszysz? Zdrowo walnięty! Jestem pisarką!
Najzwyklejszą pod słońcem pisarką.
Nie dam się nabrać na jakieś fotomontaże, które mi właśnie pokazał.
Zaraz mnie tu strzeli!
Nie ogarniam, co się tu dzieje!
Przestań marudzić!
Nazywasz się Rachel Kylle i nigdy nie marudzisz.
To nazywasz marudzeniem?
Powieści szpiegowskie masz za tandetny szajs!
I wcale nie lubisz kotów. Wolisz psy.
Odszczekaj to!
Jestem Elly. Elly Conway.
Tęsknię za Rachel.
Przykro mi. Tęsknisz za kimś, kim nie jestem.
Dobra. Wiesz co? Mam po dziurki w nosie Elly Conway.
Auto jest twoje. Au revoir, Elly.
Świetnie. Au revoir.
- Co? - Tak.
Dalej. Szybka jesteś?
No cześć, Rachel.
Opowiesz mi wszystko.
Znów się spotykamy, Lai-Massey.
WYKRYTO SZYFROWANIE: LAI-MASSEY
Mój stary rywalu.
Do jasnej cholery, czemu to tak długo trwa?
Musiałem się osobiście pofatygować, żeby zdobyć te zdjęcia.
To są moje rezultaty. A gdzie wasze?
Rozszyfrowanie schematu Lai-Massey wymaga czasu.
My nie mamy czasu. Wszystko zależy właśnie od tego.
Po co te kłamstwa?
Czemu nie powiedziałeś mi od razu?
Musieliśmy poczekać, aż twoje wspomnienia same wrócą.
Inaczej mogłabyś je bezpowrotnie stracić.
Co mi się stało?
Widzieliśmy się,
kiedy rano wybierałaś się na spotkanie z Bakuninem pod pomnikiem Alberta.
To nie ja tam poszedłem, tylko ty.
I nigdy nie wróciłaś.
Nadal nie wiemy, co się stało, co poszło wtedy nie tak.
Wiemy tylko, że trafiłaś w śpiączce na ostry dyżur.
Anonimowa kobieta znaleziona na brzegu Tamizy.
I to tam znalazła cię Dywizja.
Zanim cię namierzyłem, zdążyli cię przenieść do szpitala w USA.
Rachel, otwórz oczy.
Dobrze.
Pamiętasz mnie?
Wiesz, kim jesteś?
Przestałaś być Rachel.
Stałaś się tabula rasa.
Niczego nie pamiętałaś.
W związku z czym Dywizja zmieniła podejście.
Pewnego dnia kobieta, którą znam jako dr Margaret Vogler,
szefową operacji psychologicznych, przyszła do ciebie z Ritterem.
Jesteśmy twoimi rodzicami.
Twoją rodziną.
- A ty jesteś Elly. - Conway.
Kelnerka z małego miasteczka, która miała okropny wypadek na łyżwach.
Przynieśliśmy kilka rzeczy, które przypomną ci, kim jesteś.
Nie bawili się w subtelności.
Spójrz, twoja pozytywka.
Vogler osobiście wybrała te pamiątki.
Bodźce wizualne przypominające o życiu, w które chcieli, żebyś uwierzyła.
Wygrałaś konkurs łyżwiarski.
No i to.
- Wyłączysz światło? - Jasne.
Przypomnij sobie.
Zafundowała ci MK-Ultra na sterydach.
Kandydat i te klimaty.
Elly.
Łyżwiarstwo.
Najzwyczajniej w świecie wyprali ci mózg.
Hej.
Tato. Mamo.
Tylko jedna osoba mogła mi pomóc.
Alfie, który nas wyszkolił.
Wszczął dochodzenie, ale bez pliku nie mógł nic udowodnić.
Ritter zdyskredytował go jako zwolennika teorii spiskowych
i odtąd depcze mu po piętach.
Bez Alfiego nie miał kto ich powstrzymać,
więc Dywizja wdrożyła ostatni etap planu.
Zaczynasz sobie przypominać, kim jesteś,
więc pomyśleliśmy, że już pora dać ci twój dziennik.
Tak.
Możesz zapisać wszystkie historie, które chciałaś opowiedzieć.
Podsunęli ci fałszywkę, którą spreparowała dr Vogler.
Podsunęła ci podstawowe fakty na temat twojego życia –
na tyle dalekie od prawdy,
by nie ujawnić prawdziwych nazwisk, miejsc, wydarzeń.
Liczyli, że wejrzą w twoje prawdziwe wspomnienia
poprzez historie, do których opowiedzenia cię namawiali.
Wic polega na tym, że zadziałało.
Zaczęłaś pisać powieść o swoim prawdziwym życiu.
Wystarczyło poczekać, jak potoczy się fabuła.
Z każdym tomem byłaś coraz bliżej,
aż w zeszłym tygodniu już prawie dałaś Dywizji
dokładnie to, na co czekali. A wtedy by cię...
Zabiliby mnie.
Nie pozwoliłbym na to.
Nie na mojej warcie.
Zaraz, obserwowałeś mnie przez ostatnie pięć lat?
Tak by wychodziło. Ale wiesz, nie jak jakiś świr.
Ty zapomniałaś, kim jesteś...
ale ja nie.
Znam cię lepiej niż ty sama.
Kim jestem?
No cóż,
dawno, dawno temu była sobie tajna agentka CIA.
Możliwe, że najlepsza, jaką kiedykolwiek wyszkolono.
Dlatego zrekrutowała cię Dywizja.
I tak jak w twoich książkach,
był też prawdziwy Wyatt.
Ty nim byłeś?
Nie ma za co.
Wyobrażałam go sobie...
Większego? Silniejszego? Tak.
Widać tak zapamiętała mnie twoja podświadomość.
Co mi schlebia, chyba.
Keira też istnieje naprawdę.
Poznajesz?
Niestety,
Vogler nie musiała wpływać na to, jak przedstawiłaś ją w książkach.
Przez to, co zaszło w Grecji.
Czyli Keira... naprawdę...
No to spadajmy stąd.
Zginęła w akcji. Kulka w serce – jak w książce – od prawdziwej Legrange.
W szóstym tomie planowałam ją przywrócić.
Jeden z czytelników podsunął mi szalony, błyskotliwy pomysł na zwrot akcji.
POMYSŁ NA SZALONY ZWROT AKCJI!!!
Bardziej szalony niż to?
Raczej nie.
Agenci! Dawać mi tu szybko!
Lai-Massey dostał po tyłku
ode mnie!
Dane z rejestru Bakunina wskazują, że powierzył plik główny
Strażniczce Sekretów, pannie Sabie Al-Badr.
Zgodnie z nauką Koranu
dochowanie cudzego sekretu jest boskim nakazem.
Zaś ujawnienie go ciężkim grzechem.
Panna Al-Badr wyjątkowo mocno wzięła to sobie do serca.
Bakunin zostawił jej wytyczne:
plik główny może odebrać tylko jedna osoba,
agentka, z którą wiązała go umowa, i stara znajoma Strażniczki –
Rachel Kylle.
Nie.
Skoro Strażniczka oczekuje Rachel Kylle,
skapnie się, że coś nie gra, gdy pozna mnie.
Mam stany lękowe, ataki paniki.
Tylko dlatego, że Vogler regularnie cię do tego warunkowała.
Jakkolwiek namieszali mi w głowie, zadziałało, bo nie czuję się dobrze.
Misja szpiegowska jest ponad moje siły.
Co na niego spojrzę, to widzę Argylle'a.
Tak, Argylle ze mną rozmawia.
I wiecie co? To mnie uspokaja.
Nie rozumiecie? Ja tracę rozum.
Nie tracisz rozumu,
tylko go odzyskujesz.
Twoja podświadomość walczy, żeby ci pokazać, kim naprawdę jesteś.
Skoro przez pięć lat kreowałaś Argylle'a,
to zdołasz być Rachel Kylle przez jedną noc.
Poradzisz sobie.
Jestem pewien.
Zrobimy to razem.
Dobrze.
A teraz trzeba was wyposażyć.
Skoro nie pamiętasz rzeczywistości,
proponuję przeobrazić się w fantazję.
PÓŁWYSEP ARABSKI
Świetnie wyglądasz.
Ale tak się nie czuję.
Będzie dobrze.
Potrzebuję drinka.
Tu nie wolno pić.
Alkohol i dotrzymywanie sekretów nie idą w parze.
Poproszę dwie wody sodowe.
Strażniczka nas wezwie, gdy będzie gotowa. Rozluźnij się.
To nic złego, jeśli się denerwujesz.
Czemu miałabym? W ogóle się nie denerwuję.
Przecież nie ma czym, prawda?
Dziękuję.
Pewnie, że się denerwuję.
Zaraz tu zeświruję ze stresu.
Wiesz, co pomaga na nerwy? Taniec.
- Taniec? - Tak.
- Nikt nie tańczy. - Wtop się w tłum.
Tańczysz jako jedyny.
Co ty na to?
Ja nie potrafię tańczyć.
Elly Conway może nie, ale Rachel Kylle z pewnością potrafi.
- Nie umiem. - Umiesz, no chodź.
Boże.
No nie wiem...
Powygłupiajmy się. A to co?
To jest pajacowanie.
- Nie, Aidan. - Nie wykręcisz się tak łatwo.
Ten samolot ma pełen bak i właśnie startuje.
- Nie umiesz tańczyć? - Nie.
To jak wyjaśnisz to?
- Pamiętasz śmigłowiec? - Co?
Ulubiona figura taneczna Rachel.
- Czyli co? - Tom czwarty.
- O nie. - Właśnie, że tak.
Nie.
Moja piosenka.
Nie.
Nasza piosenka.
To była nasza piosenka.
Jak to?
Zaczęło się w Mogadiszu.
Agenci w terenie, ferwor walki.
Stało się, a potem znów i znów.
Szukaliśmy sposobów, by się nawzajem odnaleźć.
Jak długo byliśmy...
Póki nie zniknęłaś.
Kiedy zobaczyłem cię w tym pociągu...
to było najtrudniejsze.
Co takiego?
Udawanie, że cię nie kocham.
Najtrudniejsza misja życia.
Czyli było nam razem dobrze?
I to cholernie dobrze.
Musisz mi uwierzyć na słowo.
Nie.
Nie muszę.
Pamiętam.
Wybaczcie,
ale publiczne okazywanie uczuć jest zabronione.
Przepraszamy.
- I tak już kończyliśmy. - Przepraszamy.
Strażniczka na panią czeka.
Wspaniale.
Tylko na panią.
Dobrze się bawisz?
Tak, cudownie. Dziękuję.
Legendarna Rachel Kylle
przez pięć długich lat udaje nieśmiałą pisarkę powieści szpiegowskich.
Brawo, moja droga.
Ale musiało ci tego brakować.
Czego?
Wszystkiego.
Zabijania, kłamania.
Mnie.
Nie przyszłam tu na wspominki.
Oczywiście.
Usiądź, proszę.
Zajmując się dochowywaniem sekretów, uczysz się dostrzegać kłamstwo.
Jestem skonfundowana,
ponieważ obserwując Elly Conway,
żadnego nie dostrzegłam.
Byłam w głębokiej konspiracji.
Dobrze zagrałam rolę.
Często aż nazbyt dobrze.
Powiedz, kim tak naprawdę jesteś?
Agentką Kylle czy Elly Conway?
Nie wierzę, że obiema,
a tylko jedna wyjdzie stąd żywa.
Nie wiem, co powiedzieć.
Oczywiście, że wiesz.
Nie potrzebujesz mnie.
Wystarczysz ty sama.
Powodzenia.
Poza tym, że w moim zawodzie, Sabo,
zazwyczaj ma się w dupie, co myślą sobie takie pijawki jak ty.
Muszę więc zapytać...
dasz mi tę cholerną szkatułkę
czy mam ją sobie sama wziąć?
Może wcale się tak nie zmieniłaś, agentko Kylle.
Możesz użyć mojego komputera.
Skąd wiem, czy jest bezpieczny?
Wiesz, dlaczego zostałam Strażniczką Sekretów?
Bo ich dochowuję.
PLIK GŁÓWNY DYWIZJI
PUCZ ZAKUP BRONI JĄDROWEJ
Będziesz przeszczęśliwy, Aidan.
Bingo, Alfie.
EKSPERYMENTY NEUROLOGICZNE
ZABÓJSTWO, INFILTRACJA, SABOTAŻ
Szlag.
Nie.
Hej. Już jesteś.
Mamy to? Jak poszło?
Moja zdol...
Dobrze. Jestem z ciebie dumny.
Musisz mi coś powiedzieć.
- No? - Muszę wiedzieć...
Komu możesz ufać?
Teraz już wiem, komu nie mogę.
Nie wiń naszej gospodyni.
To ty pokazałaś Ritterowi rejestr.
A ty nie próbuj niczego głupiego.
Tutaj nie muszę nosić kamizelki kuloodpornej.
Zanim cokolwiek zaczniemy, obstawa Strażniczki to zakończy.
Więc co robimy?
Co powiecie na filiżankę herbaty?
Ja będę gospodynią.
Dobra. To ja będę gospodarzem.
Ty pierwsza.
Przeczytałaś dokumenty z tego nośnika, prawda?
Powoli dowiadujesz się prawdy.
Wspomnienia wracają.
Przypominasz sobie.
Przypomnij sobie, czemu poszłaś do Bakunina.
Kto cię tam wysłał.
Znalazłaś mnie w rekordowym czasie. Może serio jesteś tak dobra, jak mówią.
Kontynuuj.
Podążaj za wspomnieniem.
Przelew zrealizowany.
Daj mi to, po co przyszłam.
Tu tego nie ma.
Skąd ta zdziwiona mina? Wyluzuj, słonko. Plik wciąż jest twój.
Czeka na ciebie i tylko ciebie u samej Strażniczki Sekretów.
Al-Badr?
Rachel, podążaj za wspomnieniem.
Kontynuuj.
Jesteśmy kwita.
To ja zabiłam Bakunina.
- Co? - Oczywiście.
Nigdy nas nie zawiodłaś, Rachel.
Byłaś najbardziej lojalną ze wszystkich akolitów Dywizji.
ZABÓJSTWO SABOTAŻ
PORWANIE DYPLOMATY INFILTRACJA
Powiedz, że to nieprawda.
Powiedz mi, że to nieprawda!
Słuchaj no...
Broń jest niedozwolona.
Ale środki nasenne? W pełni dopuszczalne.
Obudziłaś się.
Gdzie jestem?
W domu, moja droga.
„Droga”?
Wciąż odgrywamy ojca i córkę?
Czy już pamiętasz, czy jeszcze nie...
Mogę?
Zależy mi na tobie, Rachel.
Patrzenie, jak przez ostatnie pięć lat wiedziesz tę żałosną egzystencję...
Lwica przekonana, że jest jagnięciem... to wręcz łamało mi serce.
Czy jesteś moją córką? Nie.
Ale to ja pomogłem ci wyrosnąć na kobietę,
którą było ci pisane zostać.
Jednak wciąż mamy problem.
Problem?
Dostałeś plik główny.
Tak, ale wciąż nie mamy Alfiego.
Nie spocznie, póki nas nie zdemaskuje.
Powiedz nam, gdzie go znajdziemy.
Nie wiem.
Nie kłamię. Nie wiem.
Naprawdę. To była winnica gdzieś na francuskiej wsi.
Aidan wie gdzie. On mnie tam zawiózł, kiedy ja spałam.
Choć usilnie próbujemy go przekonać, nie chce z nami rozmawiać.
Rozumiem.
Mogę to z niego wyciągnąć.
Niech jagnię zaryczy.
Zawrzyjmy umowę.
Chodź ze mną.
Ty wydasz mi mojego Alfiego,
a potem ja oddam ci twojego.
Zrób z nim, co chcesz.
Nienawidzę kotów.
Ja też.
Idziemy?
Tak.
Podoba ci się?
Odtworzono ją na wypadek, gdybyśmy byli potrzebni na miejscu,
a tobie zachciało się pogadać z mamą i tatą.
Agent Wilde nadal nie chce mówić.
Nie dziwi mnie to. Ale spróbujemy czegoś innego.
Aidan, proszę, powiedz im.
Albo szybko zrobi się nieprzyjemnie.
Gdzie jest Alfie?
A ty znowu o tym kocie? Ludzie...
Zabijcie mnie od razu.
Jeśli powiesz mi teraz, obiecuję, że nie będzie cierpiał.
Ale im dłużej zwlekasz,
a w końcu odpowiesz,
tym dłużej będę go zabijać.
Rozumiesz?
To może tak. Odpowiem na twoje pytanie, jeśli ty najpierw odpowiesz na moje. Pasi?
Radzę ci, nie pogrywaj ze mną.
Jedna rzecz nie daje mi spokoju.
Gdy dowiedziałaś się, że znam prawdę o Dywizji,
mogłaś mnie zabić.
Zakończyć sprawę. Czemu tego nie zrobiłaś?
Mamy wspólnego szefa.
Zerwij łączność.
Moim zdaniem dlatego...
że sama też chciałaś się wyrwać.
Nie słuchaj go.
Byłaś agentką Dywizji w każdym calu. Zawsze i niezmiennie.
Dlatego zabiłaś Bakunina.
Zabiłaś Bakunina, ponieważ grałaś na dwa fronty
do samego końca.
Po zdobyciu pliku zrobiłabyś to, co należy.
Jestem pewien.
Ponieważ...
Elly Conway,
ta osoba,
nie była w pełni zmyślona.
Nie zdołają jej wymazać.
Całe to dobro nosisz w sobie.
Taka jest Elly Conway i taka jesteś też ty.
Nazywam się Rachel Kylle.
Jego naszyjnik może mieć lokalizator.
A co z Alfiem?
Jak go teraz, do diabła, znajdziemy?
Niczego by nam nie powiedział.
To była strata czasu.
Poza tym myślę teraz jasno.
Wiem, jak go znaleźć.
Na miejscu spojrzałam na zegarek...
OBLICZANIE ODLEGŁOŚCI... MINIONY CZAS JAZDY
...więc jechaliśmy co najmniej 12 godzin.
To nie mogła być Burgundia.
Zobaczmy.
Wyświetlę szczegóły każdej misji, w której brałam udział
na południu Francji.
Może to mi coś podpowie.
- Komu zmiękła rura? - Przestań.
- Odpuść. Koleś był legendą. - Legendą?
- No tak, był. - „Był” to kluczowe słowo.
Nie, to on...
Wystarczająco legendarne?
Jego samochód stał na zewnątrz.
Francuskie numery rejestracyjne zawierają oznaczenia regionów.
Jego zaczynały się od 70.
Siedemdziesiąt... coś. Jestem tego pewna.
Co to oznacza?
Południe od Avallonu i północ od Cluny.
Jesteśmy coraz bliżej.
Prawie to mamy.
Dyrektorze, jest czysty. Żadnych lokalizatorów.
Wspaniale.
ADRENALINA
Już prawie.
Zawsze można liczyć na agentkę Kylle.
Prawie.
Znalazłam go.
ZNALEZIONO ADRES
Genialne.
Brawo, agentko.
A co najlepsze,
ponieważ dałeś mi dostęp do swojego głównego systemu,
właśnie wysłałam plik główny Alfiemu.
Co?
Bo przypomniałam sobie wszystko.
WYMAGANA AUTORYZACJA
NIE WYSŁANO PLIKU
No, prawie wszystko.
Alfie, maluszku, nic ci nie jest?
Nie mówiłam tego na poważnie.
Wyruszymy teraz na małą przygodę.
Czerwony alarm!
No dobrze.
BOMBY DYMNE
To chyba jakieś jaja.
Jakim cudem ty wciąż żyjesz?
Pamiętasz nasze ostatnie spotkanie? Podrapałeś mnie.
A kto właśnie dorobił się pazurów?
Jeden na jednego.
Aidan, to ja.
Odkładam pistolet.
Na podłogę.
A teraz bardzo powoli wstanę.
Gramy do jednej bramki.
Do jednej bramki.
Do jednej bramki?
Strzeliłaś mi w serce!
Dwa słowa: tunel waskularny.
Tak chciałam przywrócić Keirę.
Tom szósty, pamiętasz?
Keira!
Trzeba trafić pod dobrym kątem.
Wygląda jak strzał w serce, ale kula przeleci na wylot.
Mogę ją uratować.
Wystarczy zatamować krwawienie.
W życiu nie słyszałem większej głupoty.
To czemu wciąż żyjesz?
Pięć lat nie trzymałaś broni w ręku,
ale wycelowałaś w wąski przesmyk, bo fan ci tak podpowiedział?
- Tak? - Zweryfikowałam tę informację, ale tak.
Z grubsza tak było.
Co to za fan? Jeffrey Dahmer?
Zaimponował mi. Chciałbym go poznać.
No. Ja również.
Znalazłem ją. Jest w arsenale.
Pokaż.
- Z agentem Wilde'em. - Co?
Jakim cudem ten gnój żyje?
Musimy się dostać do serwerowni na dole, żeby wysłać plik główny Alfiemu.
ŁADUNKI WYBUCHOWE
A to oznacza pokonanie wszystkich żołnierzy przebywających w tej bazie,
których Ritter zdążył już wysłać, żeby czekali na nas
po drugiej stronie tych drzwi.
Co ty na to, Aidan?
Zatańczymy?
Rany. Już myślałem, że nigdy nie zapytasz.
Gówno tu widać!
Nolan, nic nie widzę! Wrzuć mi obraz z kamer termowizyjnych.
Już się robi.
Otworzyć kraty wentylacyjne. Wszystkie.
Tędy!
Carlos!
Zbierz wszystkie jednostki i ruszaj.
Wszystkie, jakie mamy!
Tak jest.
Nie strzelać!
Jedna iskra i wszyscy umrzemy!
Wyłączyć pompy. Natychmiast!
Jasny gwint.
Ma rację, to ropa naftowa.
Co to za miejsce?
Broń na ziemię, chłopaki.
Noże w dłoń.
Sprawdzisz, czy Alfiemu nic nie jest?
Tak, Alfie ma się dobrze.
My nie.
Jeśli mamy odejść z hukiem,
to odejdźmy z hukiem. Łapiesz?
Łyżwiarstwo.
To prawdziwe wspomnienia?
Tak. Wszystko poza wypadkiem. Umiesz jeździć. Jesteś świetną łyżwiarką.
Wspomnienia z migdalenia też są prawdziwe.
Potrzymaj.
Co kombinujesz, kocie?
Mama musi popracować.
Rachel!
Gwoli ścisłości, twoje książki to szmira.
No dalej.
Napiszmy ci ostatni rozdział.
Może lepiej twój.
No chodź!
Zakończmy to!
Zignorować procedury bezpieczeństwa.
Otworzyć ogień!
Zastrzelić ją!
Zasłużyłaś na buziaka.
Może gorąca randka w serwerowni?
Jak trzeba coś zrobić porządnie...
Po autoryzacji wysyłki Alfie otrzyma plik w ciągu kilku minut.
Sprawnie ci idzie.
Tak obejdziemy wszystkie zabezpieczenia
- i gra skończona dla tych... - Dobra robota.
O nie.
Co to? Co się stało?
Odkryła, że potrzebuje skanu siatkówki, żeby dostać się do systemu,
a to są jedyne patrzałki, które to umożliwią.
Nowe zabezpieczenie po ataku hakerskim Bakunina.
Tworzyliście zgrany zespół.
I umrzecie też jako zespół.
To się stanie właśnie tutaj, w tej chwili.
Jezu!
Zabierzcie go ze mnie!
Szlag. Oczy.
Alfie! Jakim ty jesteś dobrym kotkiem.
Kruszynko. Jestem z ciebie taka dumna.
Twój koci zabójca wydrapał Ritterowi oczy, których tak jakby potrzebowaliśmy.
- Jaki jest plan? - Wiem, co zrobimy. Chodź.
Dach.
Ja cię sunę.
Ominiemy zabezpieczenia, łącząc się bezpośrednio przez antenę.
Twoja szkoła.
Nie ma za co.
Tak mi mów.
Dalej, Lakersi.
Obchodzę główny komputer.
Otwieram skrzynkę nadawczą.
I właśnie tak...
WYŚLIJ PLIK
Dzień dobry, Alfie.
PLIK PRZYCHODZĄCY
Zaczynamy.
WYSYŁANIE
DOSTĘP TYLKO NA POKŁAD SATELITARNY
Co to jest? Skąd to dochodzi?
Agentko R. Kylle.
Gamma. Delta. Bravo.
Epsilon. Psi. Omega.
Cel: Wilde.
Co?
Co ty robisz?
Aktywacja.
WYSYŁANIE WSTRZYMANE
Niech to szlag! No dalej!
Przestań!
Tak!
Nie chcesz tego. Zaprogramowała cię.
Nie będę z tobą walczył.
Tracisz czas!
- Przypomnij sobie, kim jesteś! - Wilde!
Jezu! No dalej!
Skarbie...
Już dobrze.
Muszę ją tylko zabić.
Dorwę cię.
Nie zmuszaj mnie.
Nie chcę cię skrzywdzić! Dość!
Będziesz musiał ją zabić, żeby przestała.
Nie będę z tobą walczył.
Nie mogę cię zabić.
Wykończ go.
Nie słyszysz mnie, ale...
kocham cię.
Od zawsze.
I na zawsze.
Dasz radę, skarbie.
Skręć...
i...
zmiażdż.
Nie trafiłaś. Zdaje się.
O Boże.
Co ja zrobiłam?
Co ja zrobiłam? Przepraszam.
Wróciłaś?
Tak.
Tak, wróciłam.
Nic ci nie jest?
Żartujesz sobie?
Pomogę ci. Wstań.
Dobra. Trzy, dwa, jeden.
Wstawaj.
Oprzyj się na mnie.
Ale mi przydzwoniłaś. Czy to... Widzę dwie Keiry. Ty też?
Widzę jedną.
Keira?
Keira! Ty żyjesz?
A niby kto ci podsunął pomysł z tunelem waskularnym?
Z własnego doświadczenia.
To ta fanka?
Chodźmy.
Ale gdy nie odpisałaś, zrozumiałam, że serio nic nie pamiętasz.
Więc zaszyłam się w szeregach Dywizji, czekając na odpowiedni moment.
Kiedy zobaczyłam, że cię przywieźli,
pomyślałam: „Ten moment nadszedł”.
Żebyś wiedziała.
Nie zapomniałaś o czymś?
WYSYŁANIE
POBIERANIE
POBIERANIE ZAKOŃCZONE
Tak jest!
Musisz wiedzieć, że od początku planowałam przekazać ci plik główny.
Argylle idealnie zgrał ładunki wybuchowe w czasie.
Kiedy statek tonął,
a wraz z nim Dyrektoriat,
zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy od dawna
nie ma kolejnej misji do wykonania,
celu do namierzenia ani zagrożenia do zneutralizowania.
Po raz pierwszy
Argylle nareszcie był wolny.
GDZIE ARCYSZPIEG, TAM ARCYKŁAMSTWA.
Ostatnie pytania do wyjątkowej Elly Conway.
No dobrze...
Tak, proszę.
Skoro to już koniec przygód Argylle'a,
proszę przynajmniej powiedzieć, jak potoczyły się dalsze losy bohaterów?
No cóż, lubię sobie wyobrażać,
że Alfie otrzymał od CIA medal za zasługi,
wykorzystawszy plik główny do zdemaskowania reszty Dyrektoriatu.
Keira powtarzała, że mogłaby być kolejnym Steve'em Jobsem,
więc pewnie tak się stało.
Zmonetyzowała technologie, które opracowała dla Dyrektoriatu
i udowodniła, że miała rację.
Natomiast Argylle i Wyatt...
są partnerami.
Cokolwiek postanowią zrobić dalej,
będą działać tak samo jak dotychczas...
Fałszywy alarm.
Razem.
Pękam z dumy. Kocham cię.
Następne pytanie.
Pan z tyłu w żółtej koszulce.
Ja w zasadzie nie mam pytań...
ale może ty masz parę do mnie?
20 LAT WCZEŚNIEJ
Poproszę cosmopolitan z twistem.
Wygląda ci to na klub albo pub?
Bez wódki.
Tak?
Likieru.
Soku żurawinowego.
Sam twist.
Już się robi.
Musisz być po uszy w kłopotach, skoro cię do mnie przysłali.
To jest dopiero... twist.
Jak masz na imię?
Aubrey.
Aubrey Argylle.
FILM NA PODSTAWIE TOMU PIERWSZEGO JUŻ WKRÓTCE
PAMIĘCI BRADA ALLANA
„POZWÓLMY PIĘKNU, KTÓRE KOCHAMY, BYĆ TYM, CO ROBIMY”.
Napisy: Daria Okoniewska