PROLOG SUATU MASA DAHULU
JUMAAT 8 OGOS 1969
Nampak sedap.
- Terima kasih. - Jemput minum.
Selepas mesyuarat Musso & Frank, Marvin beri peluang pekerjaan kepada Rick
dalam industri filem Itali.
Rick Dalton, Marvin Schwarz di sini. Sebentar.
Hennessy XO dengan ais.
Ya, Encik Schwarz.
Dua perkataan.
Nebraska Jim, Sergio Corbucci.
Nebraska apa?
Sergio siapa?
- Sergio Corbucci. - Siapa itu?
Pengarah kedua terbaik
filem Spaghetti Western di seluruh dunia.
Dia buat filem koboi baharu. Ia dipanggil Nebraska Jim.
Oleh sebab saya, dia pertimbangkan awak.
Pertama sekali.
Rick tak faham Spaghetti Western. Dia tak suka.
Namun dia nak terus jadi pelakon utama dalam filem dan nak cari duit.
Jadi Marvin minta dia jumpa Corbucci untuk Nebraska Jim.
Jadi, dia pergi ke Rom,
dan Sergio dan isterinya Nori berjumpa dengan dia dan Marvin,
di restoran kegemaran Sergio di Rom.
Mereka berbincang dan Rick suka skripnya. Dia suka watak Nebraska Jim.
Jadi Sergio beritahu tentang peranan dan segalanya.
Mereka cuba mengenali satu sama lain, tapi Rick buat silap besar.
Dia fikir Sergio Corbucci ialah Sergio Leone
kerana Marvin suruh dia tonton Fistful of Dollars,
supaya dia lebih faham Spaghetti Western.
Kemudian dia dengar "Sergio", jadi dia fikir itu lelaki yang sama.
Jadi, dia duduk di sana bersama Corbucci dan Nori dan kata,
"Saya seperti tak percaya awak berjaya
buat Clint Eastwood lakukannya."
"Itu kerja terbaik dia pernah buat dan akan buat."
"Tak percaya ada pengarah berjaya lakukannya."
"Awak mengarah dia dengan baik. Itu sangat hebat."
Kemudian Sergio dan Nori sedar yang dia fikir dia Leone.
Jadi dia kata, "Saya tak arahkan filem itu."
"Kawan saya, Sergio Leone mengarah filem itu
tapi saya akan beritahu dia yang awak suka."
Marvin sangat malu.
Dia kata, "Kenapa awak tunjukkan filem itu?"
"Saya tunjukkan kepada awak, jadi awak lebih faham genrenya."
Dia kata, "Saya tak tahu maksudnya! Apa maksud genre?"
"Saya tak faham maksudnya."
"Saya fikir awak tunjukkan filem yang diarahkan oleh Sergio,
dan saya fikir dia Sergio yang sama. Ini bukan salah saya."
Nori meredakan keadaan, "Hei, Marvin. Tak apa,
dia tak tahu bahasa Itali. Semua Sergio ini mengelirukan."
"Dia tak faham. Tak apa."
Sergio kata, "Marvin, tak apa. Saya pun tak kenal dia."
"Dia tak kenal siapa saya."
Rick masih lagi tunjuk kebodohan dia.
Mereka tanya, "Awak pernah tonton filem Itali?"
Dia kata dia pernah tonton yang teruk dalam pesawat.
Mereka kata, "Filem apa yang teruk itu?"
Dia kata, "Filem teruk lakonan Burt Reynolds,
di mana dia pakai rambut palsu yang buat dia nampak macam Natalie Wood."
"Saya rasa tajuknya Navajo Joe."
Dia terus bercakap.
Sergio hentikan mereka, jadi mereka tak dedahkan itu filem dia,
kemudian dia kata, "Saya pengarah filem itu."
Selepas Rick kata ia sampah.
Kemudian Sergio meredakan keadaan,
"Awak dah tonton versi Inggeris?" "Ya". "Saya benci versi Inggeris!"
"Versi Inggeris teruk. Saya setuju dengan awak."
Namun selepas itu,
dia suruh Nori dan Marvin pergi dan Sergio cakap dengan Rick,
"Begini."
"Awak tak hormati saya. Awak tak hormat filem Itali."
"Kata filem saya tak guna. Kenapa saya nak kerja dengan awak?"
"Saya rasa awak menarik dan si berlagak yang sombong,
dan Nebraska Jim si berlagak yang sombong, jadi saya suka."
"Saya suka rancangan TV awak, tapi kenapa saya nak kerja dengan awak
jika awak rasa kerja kami teruk?"
Rick kata, "Sergio, saya tak faham filem koboi Itali."
"Saya akan kata begitu. Saya membesar menonton Hoot Gibson dan Lash LaRue."
"Saya tak faham Mario Banananano. Saya tak faham."
"Saya tak faham benda Itali ini,
tapi saya tak tahu tentang filem. Awak pakar filem."
"Adakah penting jika saya tak faham?"
"Adakah penting jika saya suka Nebraska Jim atau tidak?"
"Saya bagus dalam filem koboi. Saya koboi yang bagus."
"Awak letak topi di kepala saya, beri saya kostum hebat,
beri saya menunggang kuda, awak pasti suka apa saya buat."
"Tak kisahlah jika saya faham atau saya suka."
Awak suka atau tak, itu yang penting. Saya bagus dalam filem koboi."
"Saya koboi yang baik."
"Saya akan berikan Nebraska Jim yang baik. Awak akan suka Nebraska Jim saya."
Itu meyakinkan Corbucci untuk ambil dia.
Namun ini filem pertamanya,
jadi dia tak biasa dengan cara menembak Itali.
Dia tak biasa dengan gaya menembak Menara Babel,
di mana syerif jahat orang Jerman, gadisnya orang Ibrani.
orang jahatnya orang Sepanyol dan yang lain orang Itali.
Jadi, lelaki Sepanyol baca skripnya,
lelaki Jerman baca skripnya dan gadis Ibrani baca skripnya,
awak tahu bila dia berhenti bercakap, itu giliran awak.
Jadi dia tak faham. Dia fikir ia memang gila.
"Wah! Kami sangka televisyen teruk. Ini lebih teruk!"
Semua perkara yang tak selaras, semua orang bercakap bahasa sendiri,
tak masuk akal bagi dia.
Situasi sangat tegang bagi dia.
Mereka dalam treler yang berada entah di mana.
Jika mereka perlu letupkan sesuatu, mereka gunakan dinamit sebenar.
Wah!
Jadi dia bermasalah semasa penggambaran filem itu,
dan kadangkala dia naik baran.
Dia suka Sergio,
tapi dia tunjukkan yang dia rasa ini tak sesuai dengan dia.
Kemudian dia buat empat lagi filem Itali,
termasuk Operation Dyn-o-mite!
Sebenarnya dia bekerja dengan pengarah yang bagus.
Antonio Margheriti yang menghiburkan,
Calvin Jackson Padget,
Juga seorang pengarah filem koboi Paella terbaik dari Sepanyol,
Joaquín Romero Marchent.
Namun dalam membuat filem itu,
dia sedar Corbucci ada kelas tersendiri.
Ketika dia meninggalkan kediaman Italinya
Corbucci sedang bersedia untuk The Specialist,
dan Rick memang mahukan watak Hud.
Dia berbincang dengan Sergio ketika makan malam
dan Sergio tersentuh dengan sikap rendah diri Rick.
Dia suka Rick dan suka apa yang Rick buat dalam filem.
Namun Rick terlalu panas baran,
dan sukar untuk pengarah melupakannya.
Awak boleh maafkan,
tapi sukar untuk melupakan pelakon yang sering panas baran.
Sikap panas baran yang mereka tunjukkan dalam filem yang mereka buat.
Jadi dia terima Rick untuk The Specialist.
Namun akhirnya dia pilih Johnny Hallyday.
Untuk kamu, anak muda!
Lagu awak, masalah awak, topik awak.
Dihoskan oleh Renzo Arbore dan Anna Maria Fusco.
- Apa khabar? - Semuanya baik.
Saya tak tanya awak. Saya tanya penonton.
Hari ini, seperti biasa, tepat jam 5:10 petang, kami mulakan muzik dan lagu.
Lagu pertama oleh Ohio Express, kumpulan "Yummy Yummy Yummy",
terkenal di Itali juga, The Ohio Express.
GOD FORGIVES, I DON'T!
A FISTFUL OF DOLLARS
SEBUAH FILEM SERGIO LEONE
FOR A FEW DOLLARS MORE
A FEW DOLLARS FOR DJANGO
FOR A FEW EXTRA DOLLARS
A PISTOL FOR RINGO
RINGO, THE MARK OF VENGEANCE
THE GOOD, THE BAD, AND THE UGLY
SHARP-SHOOTING TWIN SISTERS
WHO KILLED JOHNNY R.?
THE TOUGH ONE
BABAK SATU SERGIO YANG LAIN
Selepas saya lakonkan Inglorious Bastards,
saya terfikir saya nak tulis,
buku tentang Sergio Corbucci.
Saya akan panggil ia The Other Sergio atau begitu.
Jadi, apabila menonton filem dan mengulas tentangnya,
ketika itulah saya mula muncul dengan teori
semuanya tentang fahaman Fasis,
dan itu aspek subteks filem.
Kemudian mengupas arketip
dan lihat cara mereka bawa dari filem ke filem.
- Awak undi siapa? - Saya undi Diaz.
Letak dia di dinding.
Ayah!
Skuad, peluru!
Bidik!
Tembak!
Salah satu asas kepada kerja dia adalah
idea Corbucci, sebagai budak kecil,
yang membesar di Itali yang dikuasai oleh Fasis.
Dia membesar dalam Perang Dunia Kedua Fasis Itali.
Ayahnya seorang Fasis yang memakai pakaian seragam.
Ayah dia bukan ahli Fasis. Ketika dia pulang,
dia tanggalkan pakaian seragam dan lempar di sudut,
tapi dia dijadikan Fasis. Dia terpaksa pakai uniform.
Bukan itu saja, ketika Sergio masih kecil,
dia sebahagian daripada Koir Kanak-Kanak Fasis
kepunyaan Mussolini.
Sebenarnya ada ketika
di mana Sergio bertemu dengan Hitler.
Hitler datang ke Rom untuk melawat Mussolini,
dan ketika Hitler tiba, Koir Kanak-Kanak Fasis buat persembahan.
Mereka menyanyi untuk dia.
Jelas sekali,
Corbucci ada di dalam kumpulan koir.
Dia lima kaki dari Hitler dan Mussolini,
yang bersalaman dan berpelukan.
Hitler lihat mereka dan kata, "Mereka menyanyi dengan baik."
"Ia sangat merdu. Remaja Itali yang terbaik."
Saya percaya apabila Sergio Corbucci terjun ke dalam
pembikinan filem koboi yang kita ketahui,
saya rasa dia ada tema dan saya fikir setiap orang,
orang filem koboi, sesuai dengan tema ini.
Saya rasa mereka semua adalah sekutu dia terhadap Fasisme,
Fasisme yang dia lalui semasa Perang Dunia Kedua.
Fasisme yang Itali keluar daripadanya
tapi itulah yang dia tahu sepanjang hidupnya.
Dia saksikan Perang Dunia Kedua.
Jadi saya rasa semua filem koboi adalah berdasarkannya.
Saya nak tahu siapa yang awak undi,
khinzir.
Jawab!
Adakah saya benar-benar tahu inilah yang Corbucci
fikirkan pada masa itu dan ini yang dia lakukan?
Tak, sebenarnya saya tak tahu.
Namun saya tahu saya fikirkannya sekarang.
The Great Silence,
yang merujuk kepada Vietnam dan juga Dunia Ketiga,
ialah filem tentang Fasisme, menentang Fasisme.
Saya rasa semua orang patut menentang Fasisme dan Nazisme.
Kamera!
Senyap!
- Beraksi! - Mula.
Saya akan tunjukkan apa yang berlaku kepada mereka yang sentuh syerif!
Saya pun boleh tembak malah lebih baik daripada awak!
Saya boleh bunuh awak jika saya mahu!
Seluruh kumpulan pengarah Spaghetti Western,
Leone, Corbucci, Duccio Tessari, Franco Giraldi, mereka semua berkawan.
Mereka semua pengkritik yang menulis untuk,
saya rasa abangnya Bruno juga sama.
Mereka semua pengkritik yang menulis untuk majalah
dan akhbar tentang filem,
dan…
dan mereka semua suka filem koboi.
Mereka suka filem koboi lebih daripada filem lain
walaupun mereka suka filem lain. Itu kegemaran mereka.
Kumpulan ini mula bekerja sebagai pengkritik,
sedikit demi sedikit menjadi penulis skrip.
Kadangkala dikreditkan, kadangkala tak,
tapi mereka berkecimpung di dalam industri filem menerusi penulisan skrip.
Selepas menulis skrip,
mereka jadi pengarah unit kedua.
Jadi di situlah mereka belajar seninya.
Kedua-dua kerjaya Sergios benar-benar berubah
ketika mereka buat unit kedua filem bertajuk
The Last Days of Pompeii, yang diarahkan oleh Mario Bonnard.
Masalahnya
mereka dinamakan untuk buat unit kedua,
dan mereka buat unit kedua dengan berjaya,
dan mereka benar-benar dipuji kerana kejayaan filem itu.
Sebenarnya, kedua-dua Leone dan Corbucci menafikannya, dan berkata
"Kami menyumbang untuk filem itu,
tapi ia filem Mario Bonnard. Ia bukan filem kami."
Namun mereka yang banyak buat penggambaran filem itu dan ia diketahui
dalam industri Itali bahawa mereka yang lakukannya.
Oleh sebab ia diketahui dalam industri betapa besar sumbangan mereka terhadapnya,
di situlah mereka dapat duduk di kerusi pengarah
dengan cara yang signifikan.
Leone buat filem pertamanya, iaitu Colossus of Rhodes
dengan Rory Calhoun,
dan Corbucci buat filem terhebat ketika itu,
iaitu Duel of the Titans,
yang dibintangi Steve Reeves dan Gordon Scott, yang ketika itu,
juga genre filem peplum,
ibarat ada Leonardo DiCaprio dan Brad Pitt membintangi filem awak.
Mereka ialah dua bintang terbesar.
Dapat membawa mereka dalam filem yang sama adalah sangat hebat.
Awak seorang yang bercita-cita tinggi dan selalunya seorang yang kejam.
Diamlah, orang tua!
Awak tak patut buat begitu, Remus!
Saya tahu apa yang patut dibuat dan yang tak patut dibuat.
Jauhkan diri daripada Romulus ini. Hanya ada seorang ketua di sini, saya!
Itu keputusan yang awak buat sendiri.
Impian ibu kita sebelum mati adalah kita hidup aman damai
dan bina kota ini bersama.
Dewa-dewi telah memilih saya dan demi dewa-dewi, saya akan buktikan!
Jika awak cuba buat saya marah, awak takkan berjaya.
Saya takkan menentang saudara saya.
Selepas buat filem itu,
ketika itulah Corbucci mula berjinak-jinak dengan filem koboi Itali.
Namun filem koboi pertamanya yang dia arahkan sebelum Leone,
ia dah siap sebelum pra Fistful of Dollars.
Awak tahu bahawa Corbucci yang mengarahnya
dan awak tahu ia filem orang Itali.
Namun mereka tiada kualiti di luar realiti
yang kita kaitkan dengan Spaghetti Western
yang Leone arahkan,
dan yang ditayangkan selepas itu, pasca Fistful of Dollars.
Namun ada sebab untuk itu. Itu bukan apa yang dia cari.
Dia suka filem koboi Amerika.
Dia membesar menontonnya,
jadi dia mahu buat
filem koboi gaya Amerika yang hebat, buat di Itali.
Kedua-dua yang dia buat
Massacre Grand Canyon dengan James Mitchum dan Minnesota Clay dengan Cameron Mitchell
ialah dua filem yang sesuai dengan kategori itu.
Minnesota Clay pula ialah versi lebih baik
bagi filem koboi Glenn Ford-Delmer Daves.
Seluruh filem itu boleh dibintangi Ford dan Daves.
Saya suka filem koboi Ford-Davies,
tapi antara mereka, mereka pilih yang terbaik.
Saya suka Massacre at Grand Canyon, tapi lebih suka Minnesota Clay.
Saya rasa Minnesota Clay antara filem terbaik Corbucci.
Air.
Kami tak hidangkan air di sini, kawan.
Saya cari lelaki bernama Fox, Lima Aces Fox. Lelaki yang bijak.
Hei, kawan, awak mesti baru di sini jika awak tanya soalan ini.
Sementara…
awak mesti pekak.
Saya tanya di mana saya boleh cari lelaki bernama Fox.
Awak banyak tanya.
Kami semua ada pistol di sini.
Saya rasa ketika Minnesota Clay, dia buat semua yang dia nak.
Kemudian rakan sekerjanya, Sergio Leone, buat Fistful of Dollars,
dan itu mengubah segalanya.
Ia mengubah lanskap Pawagam Itali.
Ia mengubah industri filem Itali,
dan walaupun tiada siapa sedar, ia telah ubah filem koboi,
orang Amerika. Ia mengubah filem koboi selamanya.
Dunia belum sedar, tapi ia telah berlaku.
BAB TIGA KUMPULAN YANG LIAR
Semua itu imej Rom asli. Ya, sisa-sisa penaklukan.
Penaklukan Wild West,
yang telah meninggalkan kesan yang mendalam pada jiwa kota abadi.
Setiap tahun, kami akan buat 150 filem koboi
dengan pelbagai kualiti. Kualiti yang berbeza-beza.
Marco, ia okey, tapi saya tak nampak awak senyum.
Mari kita buat semula. Mari ubah.
Semasa kami buat Django, kuda-kuda itu lari.
Beraksi. Mula! Bermula…
Kuda-kuda itu lari dan pergi ke set lain.
Namun itu selalu berlaku.
Satu lagi set, filem lain, cuma 30 meter dari situ.
Pengarahnya, Count Guido Celano bersedia untuk babak penculikan,
yang menjadi tumpuan filemnya, Gun Shy Piluk.
Okey. Berjaya. Saya boleh cakap…
Tiada siapa tahu yang mana satu set yang betul.
Ada studio Elios yang bermula dulu,
diarahkan pengarah fotografi, Alvaro Manconi.
Selepas itu, mereka buat filem lebih kecil.
Ada satu di Manziana,
satu lagi di Abruzzo.
- Kenapa awak buat filem koboi? - Maafkan saya?
Saya buat filem koboi sebab Abruzzo tempat asal saya,
dan Abruzzo ialah Itali Barat sebenar. Ia seperti Amerika.
Saya ingat, sebagai pembantu pengarah,
saya bermula dengan Rossellini,
kemudian saya bersama Bragaglia,
kemudian bekerja dengan Sergio Corbucci, kemudian Bolognini, dengan semua pengarah,
dengan Autant-Lara, dengan Losey.
Kemudian mereka juga hantar kepada saya orang dungu
sebab saya terpaksa ajar mereka jadi pengarah yang bagus.
Mereka memang dungu. Mereka tak tahu apa-apa.
Rom pada tahun 60-an sangat hebat.
Sergio selalu di Dolce Vita di Via Veneto,
dengan rombongan besar.
Pada masa itu namanya, Sergio Corbucci, sudah ada tempat
di kalangan orang bijak pandai seperti Piero Piccioni dan yang lain.
Saya masih muda.
Saya baru buat dua filem dengan Rossellini,
ketika saya dapat panggilan
dari Titanus,
dan mereka kata, "Awak perlu pergi ke Mesir esok
untuk arahkan Son of Spartacus."
Saya terus dikenali. Sejak itu, Sergio selalu telefon saya.
Saya buat 13 filem dengan dia.
BAB KEEMPAT V UNTUK VIOLENCE (KEGANASAN)
Sedia? Mula.
Ya. Bagus. Tunjukkan.
Ia perlukan lebih banyak darah. Tambah darah lagi.
Setahu saya,
Leone mencipta trilogi terhebat dalam sejarah wayang
dengan filem tiga dolar.
Setiap filem lebih hebat daripada filem yang terakhir.
Setiap satu beri pandangan hebat terhadap filem koboi.
Setiap satu beri pandangan hebat terhadap dirinya
siapa dia dan apa yang dia nak buat.
Setiap satu ialah ciptaan hebat filem koboi menurut pandangannya.
Corbucci berbeza.
Corbucci putuskan untuk tak buat begitu.
Sebaik saja dia mula buat Spaghetti Western
dia tak buat filem epik.
Dia buat filem koboi yang lebih ganas.
Dia nak kekalkan genre itu. Ia bukan filem epik.
Ia filem koboi. Ia filem balas dendam.
Dia nak buat,
filem Jepun,
yang gelap,
dengan humor pahit.
Jadi, setiap hari dia kata, "Fra, berapa ramai kita nak bunuh hari ini?"
"Entahlah. Apa kata 20, 25 orang?"
Kami akan ketawa.
Pengarah filem koboi ini cipta Barat paling ganas.
Jika Barat adalah ganas, Barat Corbucci lebih ganas
dan ini mewujudkan kualiti operasi.
Bolognini ajar saya tentang elegan,
yang membantu saya buat 1, 700 iklan.
Disebabkan elegan yang Bolognini ajar saya.
Rossellini ajar saya cara bercerita. Saya boleh bercerita dalam 15 saat.
Saya dapat semua kekejaman daripada Sergio Corbucci.
Dia sangat kejam.
Memotong telinga.
Begitulah dia.
Dia dahagakan darah. Dia tak peduli.
Dia juga ironik.
Ya, sudah tentu.
Tidak!
Pergi.
Hei, Yankee.
Awak suka babak dia tikam tangan dengan garpu?
- Awak suka filem koboi? - Ya.
- Ya? Filem koboi bagaimana? - Ganas.
Ganas? Awak suka filem perang?
Di sini mereka buat penggambaran filem perang.
- Jika ada keganasan, ya. - Selalu ada keganasan dalam filem itu.
Dalam filem koboi, ada lebih keganasan.
- Awak suka kuda… - Darah. Saya suka darah.
Dalam filem koboi, saya suka pertarungan.
Kami agak sadis. Kami suka melihat darah, pergaduhan…
- Apa maksud awak sadis? - Kami suka darah, pergaduhan, membunuh…
Sekarang beritahu saya siapa beri awak duit untuk beli rumah abang saya.
Cakap!
Lebih baik awak cakap, Boot.
- Saya dah hilang sabar. - Saya tak tahu apa-apa.
- Saya tak tahu apa-apa! - Siapa bayar awak untuk tembak Charlie?
Beritahu saya!
Cakap!
Penjahat ialah watak paling penting dalam filem.
Penjahat menghidupkan cerita.
Penjahat menceritakan kisah yang diceritakan.
Penjahat mencipta lanskap.
Semua yang Corbucci nak katakan tentang Fasisme,
dia cakap melalui penjahat,
dan penjahatnya
selalunya pengganti untuk penjahat abad ke-20 atau penjahat sebelum Masihi.
Jadi filem-filemnya sentiasa menonjolkan Parti Sosial Kebangsaan,
dengan baju coklat, gerakan Fasis,
seperti Manson, kumpulan pembunuh…
Tidak! Lepaskan saya!
Sekarang kami akan tunjukkan apa yang kami boleh buat!
- Pengecut! - Kami akan tunjukkan!
Pasukan Polis Fasis,
yang ada kuasa tanpa had,
atau Caesar,
atau Caligula.
Dalam filem selepas itu,
kemunculan wira dengan penjahat
dan kejahatan para penjahat, yang membenarkan pembela
digambarkan sebagai wira di dalam filem.
Ia berbeza dengan watak antagonis.
Dalam filem ini, Encik Corbucci, ada banyak kematian dan keganasan?
Mungkin awak tahu saya orang Rom,
dan di rumah, dalam almari, rangka itu diandaikan milik Nero,
yang membuktikan ia contoh yang baik bagi saya.
Ya, saya bunuh ramai orang.
Saya bunuh lebih ramai orang berbanding Nero dan Caligula,
tapi setiap kali, lebih sukar untuk saya cari kaedah pembunuhan.
Itu sebab saya benci filem koboi.
Selepas ini, Encik Corbucci, apa filem yang awak akan buat?
Filem koboi, dah tentu.
BAB KELIMA PROTAGONIS
Dia benar-benar mahukan saya untuk The Great Silence,
filem yang dia buat ketika salji,
di mana watak utama mati.
Orang jahat hidup dan wira mati.
Ada watak bisu,
dan satu lagi dilakonkan oleh Klaus Kinski.
Saya kata, "Sergio, saya akan ke Amerika," dan dia tak gembira.
"Kenapa awak nak ke Amerika?"
"Lebih baik awak bekerja di sini kerana kita berjaya dengan Django."
Saya kata, "Sergio, saya akan ke Amerika."
Dia sangat kecewa dan mengambil Trintignant.
Jean Louis Trintignant sedang buat filem koboi pertamanya,
filem koboi Itali, bersama saya.
Ia pelik kerana watak utama ialah bahasa Perancis,
dan set penggambaran di dalam salji pada musim sejuk.
Kami akan buat penggambaran di kawasan di mana kami diberitahu,
suhunya -21 darjah Celsius, jadi ia akan mencabar.
Antara filem lain tentang filem ini, yang diberi tajuk The Great Silence,
iaitu filem koboi saya yang keenam, saya rasa,
watak utamanya tak pernah bercakap. Awak tak bercakap dalam filem itu.
Sebenarnya, dia bisu. Penembak hebat yang bisu.
Sekurang-kurangnya jawablah.
Awak tak boleh bercakap?
Maafkan saya.
Dia ada arketip lain.
Dia ada protagonis utama.
Protagonis utama,
bukan wiranya. Mereka bukan wira.
Apa yang terbaik awak boleh panggil mereka ialah pembela.
Itu perkara terbaik yang awak boleh katakan tentang mereka, pembela.
Dalam filem koboi lain,
mereka mungkin penjahat.
Malah, bukan itu saja, dalam filem koboi Corbucci yang lain,
seorang protagonis Corbucci
boleh jadi penjahat kepada protagonis Corbucci yang lain.
Suatu hari, Sergio jumpa saya dan kata, "Rugge…
kita perlu buat filem."
Dia beri komik kepada saya.
Ada orang tarik keranda.
Idea yang bagus, seorang lelaki menarik keranda.
Django diilhamkan oleh filem Jepun, Seven Samurai,
Rashomon, iaitu filem yang
agak hitam, penuh dengan lumpur.
Mungkin agak mengerikan sebab ada keranda.
Banyak filem saya ada keranda.
Dalam filem yang ada Totò juga ada keranda.
Sebuah keranda dalam filem selalu membawa tuah, tak pasti kenapa.
Jadi saya pergi ke Elios…
sangat kotor.
Ia seperti biasa, kotor.
Ada banyak lumpur.
Kampung yang musnah.
Pelakon tambahan itu sangat dahsyat,
tapi bayaran mereka murah dan dah bersedia, jadi saya kata,
"Sergio, boleh kita suruh mereka pakai hud merah?"
Semasa penggambaran,
filem dengan Clint Eastwood oleh Sergio Leone sudah pun keluar.
Memandangkan mereka berkawan,
mereka berbual dan Sergio beritahu Leone,
"Mari jumpa saya di set dan saya akan tunjukkan pelakon yang saya pilih."
Jadi, suatu hari, Leone muncul.
Ada lumpur di mana-mana. Kami di Elios dan ia penuh dengan lumpur.
Saya takkan lupa bagaimana Leone mula merenung saya.
Dia asyik pandang saya dan Sergio kata, "Apa pendapat awak?"
"Awak berjaya!"
Maksudnya, awak menang loteri.
Ini kata-katanya, kata-kata Leone.
Lumpur yang banyak membawa tuah.
Hud merah membawa tuah.
Franco Nero bawa tuah…
Dia juga kata,
"Saya rasa filem ini akan sangat berjaya dan awak tahu kenapa?"
"Ia menunjukkan kelas bekerja."
Dia betul,
kerana ia menjadi filem politik yang hebat,
di mana orang Mexico adalah mereka yang tertindas.
Apabila kita bercakap tentang filem koboi
ketika itu,
dua filem kegemaran peribadi saya ialah The Hellbenders
dan Navajo Joe.
Siapa nama awak?
Joe.
Saya tak pernah kenal orang India bernama Joe.
Saya tak pernah nampak Navajo jauh ke selatan.
Saya tak pernah jumpa gadis India yang bertanya banyak soalan.
Navajo Joe
ialah filem paling ganas
yang pernah dikeluarkan oleh studio
untuk tontonan Amerika sehingga The Wild Bunch,
yang keluar dua tahun kemudian.
Navajo Jo seronok kerana
ada Burt Reynolds yang menggantikan Marlon Brando.
Dia sangat tak kelakar. Saya pernah pergi ke treler dia dan dia kata,
"Saya tak pergi. Saya akan pergi jika saya nak pergi."
Dia masih muda dan baru memulakan kerjaya.
Jadi saya pernah cakap, "Jahanam, tak guna!"
Selepas 15 tahun, dia datang ke Rom.
Dia pergi ke rumah seorang pelakon di Zagarolo,
dan dia kata, "Ayuh hubungi Ruggero."
Jadi dia pun pergi.
Lucio Rosato, pelakon itu,
kata kepada saya, "Burt Reynod nak bercakap dengan awak."
Dia berikan kepada Burt Reynolds dan dia kata,
"Ruggero, jahanam, tak guna!"
Selepas 15 tahun, dia masih ingat.
Persembahan fizikalnya mengagumkan dalam filem itu.
Ia antara persembahan fizikal yang terhebat.
Salah satu perkara yang hebat tentang lakonannya dalam Navajo Joe,
ialah persembahan atletik. Joe ada gaya pertarungan
yang dikenali apabila awak menonton filem
ketika dia serang orang Duncan.
Burt Reynolds ada blitzkrieg, serangan bola sepak menentang orang jahat,
yang melompat ke atas mereka dan buat terjunan ke dalam kotoran.
Dia juga hampir membunuh diri ketika pembikinan filem itu.
Sebelum filem seni mempertahankan diri, ia bukan perhatian.
Watak utama tak ada gaya berlawan.
Mereka tiada gaya berlawan dari filem ke filem,
lawan ini ke lawan itu. Ia cuma Donnie Brooks.
Ia seperti Big Valley. Saya pukul awak. Awak pukul saya.
Akhirnya, saya lebih banyak pukul.
Jika awak menonton filem koboi dari tahun 50-an dan pada tahun 40-an,
wira-wira Barat
mereka tak hebat.
Mereka kuat.
Mereka memang handal,
tapi,
beberapa versi yang sewajarnya
telah didayakan dalam watak mereka dan kemudian kisah mereka,
walaupun mereka jahat, mereka cuba buat baik
di dalam filem.
Mereka tak seksi.
Kostum mereka lebih berfungsi
dan tiada apa-apa dan saya bukan merendah-rendahkannya.
Orang-orang koboi 50-an
akan ada, sesetengah mereka akan ada watak kedua,
watak utama kedua, watak yang lebih kepada antiwira.
Adakah mereka akan jadi baik atau buruk?
Awak perlu tonton filem ini untuk tahu.
Watak-watak seperti itu,
Richard Widmark's Comanche Todd dalam The Last Wagon,
yang merupakan pengaruh langsung kepada Navajo Joe.
Watak Burt Lancaster dalam Vera Cruz.
Watak Marlon Brando, Rio, dalam One Eye Jack.
Mereka semuanya sesuai dengan sifat antiwira,
prinsip moral yang meragukan.
Mereka akan berusaha dengan baik atau buruk, yang merupakan matlamat filem.
Awak perlu tonton segalanya untuk tahu apa yang berlaku.
Namun watak-watak itu tidak baik. Mereka semua ada masalah.
Semua ada pengaruh syaitan.
Mereka dijadikan lebih seksi
berbanding watak utama.
Ada kualiti seksi pada mereka dan ada suntikan penuh gaya
dalam cara mereka berpakaian.
Mereka tak pilih baju yang sekadar muat. Ia penuh gaya seperti dalam komik.
Ini sesuatu yang Leone buat dan Corbucci jadikannya lebih menarik.
Tak pasti jika dia buat begitu tapi ia jadi gayanya sebanyak dua kali ganda.
Dia beri mereka
sedikit kehandalan seperti komik.
Mereka lebih pantas daripada pantas.
Ada sesuatu tentang mereka, yang lebih daripada sekadar
yang lebih daripada filem koboi realistik.
Ada gaya komik dalam kehebatan mereka.
Filem yang ada tempat istimewa dalam hati saya ialah Sonny and Jed.
Saya ada pandangan berbeza tentang Sonny and Jed berbanding yang lain.
Sonny and Jed macam Bonnie dan Clyde.
Ia filem koboi, sama seperti yang dia buat pada tahun 70-an.
Tomas Milian dan Susan George
membawakan watak pasangan yang menumpaskan perbuatan rasuah.
Sonny and Jed cenderung buat orang hilang minat.
Satu, ia mempunyai
dua karya arahan Corbucci yang terbaik. Bahagian pembukaan,
seluruh 12 minit pembukaan filem itu.
Kemudian ada babak di mana Jed bersembunyi di dalam timbunan jagung.
Dua urutan aksi terbaik Corbucci.
Namun orang cenderung kehilangan minat dengan filem itu
kerana mereka hilang minat dengan Thomas Milian,
watak dungu,
Jed.
Saya juga hilang minat dengan Jed dan layanannya terhadap Sonny,
tapi ada aspek yang menarik tentangnya kerana
ia nampak sama, bukan alegori,
ia kelihatan asli.
Ia seperti filem koboi yang dibintangi oleh Charles Manson dan Squeaky Fromme,
dengan Susan George melakonkan watak Squeaky Fromme
dan Thomas Milian melakonkan watak Charlie Manson.
Saya rasa Sonny dan dan Jed
bukanlah wiranya. Saya rasa mereka antagonis.
Saya rasa Sonny dan Jed ialah penjahat.
Jed memang penjahat. Sonny, itu salah satu tentang Corbucci
yang kita belum bincangkan.
Watak-watak wanita Corbucci tak pernah
sesuai dengan watak tipikal
yang saya susun.
Mereka selalu mainkan watak berganda.
Beri saya Bible itu, Raschhetto.
Bersumpah yang ia bukan perangkap.
Bersumpah yang Clay memang bersendirian di luar sana.
Namun hati-hati, sayang.
Ini akan jadi sumpah terakhir awak
kerana awak akan mati tak lama lagi.
Saya tak takut, Fox.
Saya tak takut sesiapa sekarang.
Mereka wira dan mereka juga mangsa.
Orang baik dan penjahat.
Virginia!
Saya dapat dia, Virginia! Cepat!
- Hubungi syerif, puan! Cepat! - Virgina, tolong saya!
Cepat!
Selalunya mereka menggabungkan dua arketip bersama-sama,
bagi watak wanitanya, yang menunjukkan ia rumit.
Sonny ialah penjahat atau mangsa dalam filem ini.
Namun bagi saya,
wira filem ini ialah watak Telly Savalas, Francisco.
Dia wira sebenar filem ini.
Tonton filem ini dari
perspektif Telly Savalas.
Jika nak tonton selepas ini, jangan tengok dari perspektif Milian,
tonton dari perspektif Telly Savalas.
Dialah wira Corbucci.
Kemudian walaupun ketika dia buta,
ketika dia buta, dia masih mengejar Sonny dan Jed.
Dia tak hentikan misi. Itu menjadikan dia wira Corbucci.
Perkara yang Corbucci buat dengan filemnya
yang lain daripada pengarah filem koboi lain,
dia akan berikan wiranya,
seperti yang saya cakap, gaya komik apabila menyentuh soal kehandalan.
Mereka lebih cepat daripada kehidupan sebenar.
Mereka ada sesuatu yang memberikan mereka sifat-sifat adiwira.
Namun,
kemudian dia ambil kehebatan mereka.
Perkara yang menjadikan mereka sebagai
koboi adiwira hilang.
Dia betul-betul buang kuasa mereka daripada mereka.
Penembak handal pun perlukan tangannya. Betul, Django?
Selamat jalan, Django.
Saya dan pengikut saya akan kembali ke Mexico,
untuk menang atau mati! Vamos Comp guero!
Adios, gringo! Jumpa di neraka!
Kemudian dia buat mereka berdepan dengan penjahat.
Mereka berdepan dengan penjahat
tanpa kuasa adiwira dan mereka akan diangkat sebagai wira.
Pada akhirnya, apabila mereka berdepan
menentang orang Fasisme ini,
tanpa,
tanpa kuasa adiwira yang tersembunyi,
tanpa kelebihan mereka,
dan bermula saat itu, untuk lima minit terakhir,
ketika itulah mereka gelar diri mereka wira.
Begitulah!
Apabila anda lihat genre Spaghetti Western secara menyeluruh,
saya rasa Lee Van Cleef dan Franco Nero adalah dua watak utama genre ini.
Mereka ialah dua tokoh paling ikonik, bukan hanya untuk satu watak,
tapi ia juga untuk siri filem yang mereka buat.
Mereka mencipta persona
dan mereka menjadi mitologi Dunia Baharu filem koboi.
Semua filem saya sentiasa diilhamkan oleh komik.
Buku-buku komik pengembaraan yang dibaca ketika saya kecil berjudul
Mandrake, Tim Tyler's Luck,
dan ketika saya membesar, sebagai pengarah, menjadi filem koboi,
filem kostum, Bud Spencer dan Terence Hill.
Contohnya, saya lihat Terence Hill sebagai wira Milton Caniff.
Awak ingat Terry? Atau Bud Spencer sebagai Dick Fulmine.
Adriano Celentano,
mungkin juga boleh bawakan watak Li'l Abner.
BAB KEENAM BAYANG-BAYANG DAN CAHAYA
Apa khabar, Hud?
Saya gembira lihat awak datang melawat abang awak.
Jika bukan kerana saya dan syerif, mereka tak peduli untuk tanam dia.
Mereka akan kata, "Dia pencuri. Biarkan dia dimakan burung hering."
Sebanyak mana dia benci Fasis, dia lebih benci komunitinya.
Komuniti yang mewakili setiap pekan ini,
sama ada bandar Pollycut…
Selamat datang ke Snow Hill.
atau Blackstone…
Orang yang tinggal di bandar ini adalah wakil masyarakat yang teruk.
Ia satu jenaka yang teruk tentang watak John Ford,
sebagai perintis, "Kami adalah orang yang memerintah Barat,
dan kami cipta komuniti."
Masyarakat yang Ford cipta melalui watak-wataknya
cuba mencipta komuniti di tanah tandus ini,
itulah dia.
Kemudian, dalam filem Corbucci, masyarakat seperti penakung najis.
Masyarakat adalah pembetung,
dan semua orang di pekan ini berhak dapat apa yang terjadi kepada mereka.
Itulah balasan buat mereka.
Dia buat subteks itu dalam teks, dalam filem The Specialists.
Ayuh! Khinzir yang teruk!
- Merangkak! - Lihat! Dia datang!
PEKAN BLACK NEVADA
Ketiga-tiga filem saya dengan Sergio ialah filem politik,
kerana The Mercenary juga filem politik,
Begitu juga dengan Compañeros.
Dalam Compañeros ada profesor terkenal,
Fernando Rei,
yang mengajar orang muda tentang revolusi dengan cara yang betul.
Mereka selalu pakai skarf merah, pelajarnya.
Ya, pasti. Ia filem politik.
Askar yang kamu bunuh untuk selamatkan saya
adalah manusia.
Membunuh manusia,
walaupun dia musuh kita,
ia satu jenayah.
Bukankah saya selalu ajar kamu?
Jawab!
Apa patut kita buat? Biar mereka tembak awak?
Idea yang saya percaya ialah tidak takut mati,
dan ia tak perlukan senjata untuk menang.
Kamu semua,
jangan lupa prinsip ini,
apabila berjuang demi ideal yang benar, kamu boleh menang tanpa keganasan.
Jelas sekali, saya terlalu tua,
dan kamu terlalu muda.
Semua filem Corbucci tak sama.
Tak banyak jenaka dalam Navajo Joe.
Tak banyak jenaka dalam The Hellbenders.
Tiada jenaka dalam The Great Silence.
Saya buat The Great Silence untuk mereka yang percayakan kebebasan,
dan untuk mereka yang mahu berlawan.
Dia keluar dari skema itu apabila dia buat
trilogi Revolusi Mexico.
Tengok betapa cantiknya benda ini.
Tiga belas merah.
Mereka buat kelainan. Lain daripada Navajo Joe, Django.
Lain daripada Hellbenders. Ia berbeza.
Filem yang lebih kurang seperti Leone,
lebih banyak komedi.
Trilogi Revolusi Mexico bukan selalunya tentang humor pahit.
Paco nak jumpa awak.
Apabila Leone buat Duck, You Sucker! Jelas sekali itu
Revolusi Mexico versi dia dari Corbucci.
Empat kad Jack.
Dua ratu…
tambah dua lagi…
jadi empat.
The Mercenary sepatutnya diarahkan oleh Gillo Pontecorvo.
Ini kisahnya.
Alberto Grimaldi ketika itu mahu menghasilkan empat filem,
satu oleh Elio Petri, satu oleh Fellini,
satu oleh Pontecorvo,
dan satu lagi sepatutnya oleh Corbucci, tapi bukan filem ini,
cuma filem Corbucci.
Pada asasnya,
Pontecorvo menarik diri dari filem ini.
Corbucci, dengan ketrampilan biasanya,
pada satu hari, pergi ke pejabat Pontecorvo dan kata,
"Hei, saya akan buat filem ini!"
Jadi dia yakinkan Grimaldi bahawa dia pengarah yang tepat untuk The Mercenary.
Mara!
- Terima kasih. - Ayuh. Lari!
Barisan pelakon sepatutnya ialah
James Coburn, memainkan watak lelaki Amerika,
dan Franco Nero, memainkan watak lelaki Mexico.
Suatu hari, saya pergi menonton filem The Incident,
dan saya perasan pelakon hebat ini, Tony Musante.
Saya hubungi Sergio dan kata, "Tonton filem ini."
"Awak jumpa orang Mexico, jika awak tanya saya."
Dia tonton filem itu dan kata, "Awak betul."
Dia ambil Tony Musante.
Awak agak pantas.
Siapa awak?
Orang Poland, tapi untuk awak, saya dipanggil Nasib Buruk
sebab kalau mereka tak benarkan saya masuk, saya bunuh awak.
Awak juga bernasib buruk, kawan,
kerana mereka tak peduli sama ada awak bunuh saya atau tidak.
- Awak tahu kira kiraan sepuluh? - Tahu, boleh.
Saya juga boleh tambah dan kadangkala tolak.
Baiklah.
Mula mengira.
Apa yang Corbucci pakar dalam pembikinan
filem koboi ini,
dia tak pernah menentang Leone,
jika menyentuh tentang konsep filem pertempuran dan skor Morricone,
kecuali filem pertama Revolusi Mexico,
kecuali dalam The Mercenary.
Itu saja masanya,
dia kata, "Okey, saya akan menentang Sergio dengan filem pertempuran,
dengan skor Morricone penuh. Setahu saya,
termasuk filem Leone, ia yang terbaik antara semua filem.
BAB TUJUH REVOLUSI TERAKHIR
Di kalangan pengarah filem koboi yang hebat, Corbucci cipta filem paling kejam
yang pernah dibuat.
Paling kejam, paling pesimis, di luar realiti, paling keterlaluan,
paling ganas.
Tiada siapa terjamin selamat
dalam filem Corbucci.
Wira boleh mati di penghujung filem semudah yang lain.
Teman wanita syerif…
Chester! Tidak!
Seorang paderi yang tiada jaminan terselamat.
Malah, walaupun tak bersalah, boleh jadi ia akan menghukum mereka.
Jangan menangis.
Tidak!
Kita kata tiada saksi, ingat?
Kamu putuskan apa nak buat dengan budak itu.
Jadi…
Wah!
Jadi, jika saya mahu mencipta sesuatu yang di luar realiti, keterlaluan,
benar-benar koboi yang kejam,
yang Corbucci cipta untuk Mexico Amerika dan saya akan letakkannya di Amerika,
sebaik-baiknya di mana?
Kemudian, saya kata, "Selatan antebellum."
Itu tempatnya.
Mississippi dan Louisiana
semasa zaman perhambaan, Amerika di bawah zaman perhambaan,
"adalah" dunia keterlaluan yang sebenarnya
yang Corbucci gambarkan.
Perkara paling di luar realiti, perkara paling menjolok mata sebenarnya berlaku.
Apa yang buat ia keterlaluan itulah realitinya.
Apa yang semua orang tengok?
Mereka tak pernah tengok orang negro naik kuda sebelum ini.
Corbucci pada dasarnya buat filem koboi sebab dia pembuat filem genre
dan ia terkenal ketika itu.
Faktor yang sama dia buat peplum.
Itu genre yang popular ketika itu. Filem koboi menjadi genre popular.
Awal 70-an, apabila ia kian suram dia tinggalkan genre itu.
Tak pernah menoleh ke belakang.
Kemudian dia fokus buat komedi.
Namun,
beberapa komedi yang dia buat pada tahun 70-an, sehingga hari ini
adalah antara filem paling berjaya dalam sejarah
industri filem Itali.
Ketika dia buat trilogi Revolusi,
filem ketiga yang jadi peralihan.
Seluruh filem ini guna aspek komik.
Dia suka mencuba perkara baharu.
Dia bukan pengarah yang terikat dengan corak yang ketat,
jadi mungkin dengan Villaggio, dengan bergurau, mereka kata,
"Mari buat filem dengan Gassman yang siuman semula juga
dan kita akan bincang tentang revolusi dengan kelainan komik."
Sergio sebelumnya buat perkara yang berbeza.
Itu kualiti yang ada padanya.
Dia dengan mudah bertukar daripada buat filem dengan Totò kepada filem lain.
Sesuatu yang bukan semua pengarah boleh buat.
Sergio tahu
yang dia takkan menang Oscar.
Dia kata, "Saya takkan menang Oscar."
Namun dia menang Oscar di hati penonton.
Dia tahu sebab dia pengarah yang dekat dengan penonton.
Saya tak faham kerjaya Corbucci
ketika melepasi awal 70-an.
Ada aspek pengarah komersial pada Corbucci,
dan ia salah satu perkara yang saya kagumi.
Adakah sebahagian daripada saya berharap dia mengarah di luar
seperti Leone?
Saya rasa ia memalukan
beberapa pengarah Itali datang ke Amerika
untuk cuba buat filem Amerika.
Saya pernah cakap tentang "Bagaimana jika Sergio lakukannya?"
Kemudian orang kata, "Tidak, dia takkan buat begitu."
Dia takkan tinggalkan Itali untuk buat filem di Amerika.
Saya ingat pelakon ini, Tony Musante, yang datang ke Itali bekerja dengan saya,
dan dia juga ada kerjaya yang hebat.
Dia datang untuk penggambaran filem dengan Palance dan Franco Nero, The Mercenary.
Dia salah seorang pelakon yang bagus, seperti Kazan.
Ketika dia turun kuda, saya kata, "Tengok."
Kami ada babak di mana dia tinggalkan adegan tembak-menembak, berlari.
Dia tinggalkan tempat kejadian semasa pengeboman.
Dia terpaksa turun dari kuda, lari dan kemudiannya lompat ke tanah.
Oleh kerana keperluan babak seterusnya,
saya beritahu dia, untuk adegan kedua, dia perlu masuk semula,
saya kata, "Masuk dalam keadaan berlari, kemudian baring ke tanah
sebab saya perlu merendahkan kamera untuk rakam lelaki yang menembak di sana.
Dia kata, "Kenapa saya perlu turun sekarang?"
Saya kata, "Entahlah. Anggap ada batu di dalam but awak."
"Jadi awak perlu duduk, tanggalkan but awak, keluarkan batu itu,
dan pakai but semula, dan itu kelakar sebab mereka sedang tembak awak."
"Saya rasa itu mungkin menarik."
Dia kata, "Kita perlu buat semula babak sebelum ini."
Saya kata, "Kenapa?"
Dia kata, "Sebelum ini, saya keluar dari babak sebelum ini tanpa batu."
Saya tanya, "Apa maksud awak?"
Dia kata, "Ia mesti dimulakan dari awal
sebab saya perlu rasa batu itu sebaik saja saya letak kaki saya di atas tanah,
jadi saya akan keluar dari babak dengan berbeza sekarang."
Saya kata, "Kita tengah buat penggambaran filem koboi di sini."
"Maksud saya, awak tahu…"
Saya kata, "Jika awak perlu tunjuk ada batu di dalam but awak, tunjuk sekarang."
"Tadi awak tak perasan, tapi sekarang awak perasan."
Dia kata, "Tak apa, tapi saya perlukan masa dalam treler untuk fokus cara buat."
Saya kata, "Okey, pergi. Saya akan buat benda lain."
Kemudian dia kembali dan berkata, "Saya sedia."
Saya kata, "Saya dah pindah lupakannya. Tiada lagi batu dalam but."
"Kita akan buat sesuatu yang berbeza. Matahari terbenam. Kuda itu dahaga…"
- Kita nak ke mana? - Masuk ke dalam meriam!
Lompat, cepat!
Tiada apa masalah dengan label
pengarah filem Spaghetti Western kedua terbaik selepas Leone, tak apa.
Saya tak percaya Ford ialah pengarah filem koboi terbaik,
tapi jika awak fikir begitu, tak apa,
jika awak ambil tempat itu, siapa yang kedua?
Adakah Peckinpah? Adakah Hawks?
Adakah Raoul Walsh? Adakah Delmer Davies?
Siapa? Siapa nombor dua? Itu pertarungan sengit.
Ia pertarungan sengit di Itali.
Nombor dua ialah Corbucci.
BUAT NORI CORBUCCI
Ada sesuatu yang menarik tentang Django…
Saya tak banyak bercakap tentang Django, jadi saya mungkin akan cakap sikit, okey?
Ada aspek menarik tentang filem ini.
Siapa Mercedes?
Ia tak pernah terjawab.
Siapakah Mercedes ini?
Baiklah, dan saya maksudkan ialah Django datang ke bandar ini.
Nampaknya dia datang ke sana
untuk balas dendam.
Awak nampak dia melawat kubur wanita bernama Mercedes.
Siapa wanita ini, tak jelas.
Apa yang kita tahu tentang Django ialah dia mungkin Tentera Kesatuan
atau Tentera Kesatuan Berkuda kerana seluar tentera berkuda.
Jadi, dia dalam peperangan dan pasti berada di sebelah Utara.
Dia ke Selatan.
Watak Kolonel itu pasti seorang tokoh dari Selatan.
Dia pasti seorang tokoh Negeri-Negeri Gabungan
dan dia ada Ku Klux Klan ini,
seperti tentera berhud, baik dan awak tahu,
ia kelihatan seolah-olah mereka hapuskan semua orang kulit Hitam di kawasan itu,
dan mereka berjalan melintasi orang Mexico.
Nampaknya ada orang kulit Hitam di kawasan ini dan mereka dibunuh,
dan kini giliran orang Mexico.
Siapa Mercedes?
Adakah isteri Mercedes Django?
Itu kisah yang menarik.
Dia ada isteri. Dia tinggalkan isterinya di kampung ini, kampung di Selatan,
dan berlawan untuk Utara?
Dia kembali dan isterinya mati, tapi nampaknya
dia pulang sebaik saja perang tamat.
Dia dah buat banyak benda dan sekarang dia pulang.
Jadi itulah isterinya.
Itu tak mungkin. Dia tak nampak seperti ada isteri.
Dia tak nampak seperti ada isteri, dia tinggalkan isteri.
Saya ada versi yang saya rasa itu perkara sebenarnya.
Saya rasa…
dia tak kenal Mercedes.
Saya rasa dia dalam peperangan.
Saya rasa Mercedes…
ialah isteri orang yang berkhidmat bersamanya.
Mercedes ialah isteri seseorang dalam Tentera Kesatuan yang berkhidmat bersama,
yang mati,
dan dia mati
dalam pangkuan Django atau berhampiran Django.
Sebelum dia mati, dia beri sesuatu untuk isterinya.
"Apabila perang berakhir, jika awak selamat,
pergi ke kampung ini dan cari isteri saya."
Saya ingin berfikir, memandangkan saya menulisnya sendiri,
dia tentera kulit Hitam.
Akhirnya,
dia pergi ke kampung ini untuk mencari
isteri tentera kulit Hitam yang dia kenal,
di bandar yang dia tinggal, untuk mencari pembunuhnya.
Dia jumpa seluruh sejarah
tentang geng seperti Klu Klux Klan
yang menghapuskan orang kulit Hitam di kawasan ini,
dan mereka sedang melintasi orang Mexico.
Kemudian, balas dendam yang tak dapat dibayangkan
menentang ketua Tentera Klan ini
oleh pelakon yang nama akhirnya Nero,
yang bermaksud hitam dalam bahasa Itali.
Itu versi saya.
Terjemahan sari kata oleh NF Ain