TO NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Εκεί μπροστά.
Πρώτος δρόμος δεξιά.
Οι αποσκευές σας, δεσποινίς;
Αφήστε τις στην πόρτα, παρακαλώ.
Καλημέρα.
-Καλημέρα. -Είστε η δεσποινίς Σουζάνα;
Ναι. Κι εσείς;
Μαρία, η νέα υπηρέτρια. Χαίρομαι που σας γνωρίζω.
Ναι. Μου μίλησε για σένα.
-Ποιος; -Ο πατέρας μου.
-Αλήθεια; -Ναι. Στα γράμματά του.
Άσε τις αποσκευές εδώ. Θα τις πάρω μέσα αργότερα.
-Ευχαριστώ. Καλά Χριστούγεννα. -Καλά Χριστούγεννα και σ' εσένα.
Στο δείπνο σας περιμέναμε.
Το ξέρω, αλλά πρόλαβα νωρίτερο τρένο,
και να με.
Μπορώ να περάσω;
Παρακαλώ.
Ρακέλε.
Κυρία Ρακέλε.
Η εφορία είμαι.
Βλαμμένο!
-Γεια σου, γιαγιά. -Γεια.
Από μικρή καταλάβαμε ότι ήσουν βλαμμένο, παλιοβλαμμένο.
Πώς είσαι;
Πώς νομίζεις ότι είμαι; Είμαι εδώ.
-Βλέπω και περιμένω… -Τον θάνατο, ναι, το ξέρουμε.
Κορόιδευε εσύ. Να σε δω στην ηλικία μου.
Πονάνε τα πόδια σου;
Δεν είναι τα πόδια μου. Είμαι βάρος για όλους.
Ζητάω βοήθεια για τα πάντα.
Δεν μπορώ τίποτα μόνη.
Μαρία. Φέρε τα χάπια μου, παρακαλώ.
Μάλιστα, κυρία.
Πώς πάει εδώ;
-Απλώς πάει. -Τίποτα δεν αλλάζει, έτσι;
Ποτέ.
-Μαμά! -Σουζάνα. Τι κάνεις εδώ;
Το μεσημέρι δεν θα ερχόσουν;
Ναι, πρόλαβα νωρίτερο τρένο.
-Και ποιος σε έφερε ως εδώ; -Πήρα ταξί από τον σταθμό.
Έχεις αλλάξει πολύ.
Έξι μήνες πέρασαν από όταν ξαναήρθα.
Είσαι διαφορετική όμως.
Θα φταίει το Μιλάνο.
Ναι. Το Μιλάνο θα φταίει.
-Κάπνισες. -Όχι!
Ναι, μυρίζεις τσιγάρο.
-Τσιγάρο; -Ναι.
Από τον ταξιτζή θα είναι. Κάπνιζε μέχρι εδώ.
Τέλος πάντων.
Κι ο μπαμπάς; Στον κήπο;
Όχι, ποιον κήπο; Μέρες έχει να βγει από το σπίτι.
Είναι άρρωστος;
Όχι. Απλώς τεμπελιάζει.
Ξύπνα τον αν θέλεις.
-Εντάξει. -Εκεί κοιμάται.
-Στον ξενώνα; -Ναι, το συνηθίσαμε.
Σωστά.
Ροχαλίζει πολύ δυνατά. Κόντευα να τρελαθώ.
-Κυρία. -Ευχαριστώ.
-Γνώρισες τη Μαρία; -Ναι. Αυτή με υποδέχτηκε.
Είναι εδώ μαζί μας τρεις μήνες.
Να φτιάξω πρωινό για τον κο Μαρτσέλο;
Όχι. Άσ' τον να ξεκουραστεί. Ευχαριστώ.
Έχω να φάω από το πρωί.
Μπορείς να μου φτιάξεις κάτι;
-Φυσικά. -Ευχαριστώ.
Πώς είναι;
Αν σκεφτείς ότι την προσλάβαμε βιαστικά,
αφού η Αντέλε πέθανε,
είναι καλή.
Όχι κι η μαγειρική της.
Βάζει πολύ αλάτι, λάδι και σκόρδο.
-Είναι από τον Νότο. -Εντάξει.
Δεν σε πειράζει να έχεις μία τέτοια;
Από τον Νότο;
Όχι, μαμά. Είναι όμορφη.
-Και λοιπόν; -Δεν ξέρω.
Ξυπνάς κάθε πρωί και είναι μπροστά σου.
Κι η Αντέλε ήταν όμορφη γυναίκα.
Ναι, αλλά ήταν και 70 ετών.
-Αλήθεια; -Τι απέγινε;
Είχε εμμονή με το να καθαρίζει τα παράθυρα.
-Τα παράθυρα; -Ναι.
Και όλο της λέγαμε "Πρόσεχε, θα πέσεις".
-Και; -Και έπεσε.
-Έπεσε; -Έτοιμο το πρωινό.
-Τι θα φάμε; -Εγώ δεν κάνει να φάω πρωινό;
-Εσύ το έφτιαξες; -Ναι, προφανώς.
Πολυτάλαντη γυναίκα.
Πού να τη δεις να ξεφλουδίζει μήλα.
Ενάμισι εκατοστό ξεφλουδίζει. Με τα βίας μένει μήλο.
Δεν τα πληρώνει αυτή όμως.
Ποιος τα πληρώνει;
Υπονοείς κάτι, καλή μου;
Όχι, ποτέ.
Μπονζούρ, μάμι.
Θεία Αγκοστίνα!
Γεια, Σουζάνα. Καλώς ήρθες.
Καλημέρα, αδερφή.
Καλημέρα.
Πώς είσαι;
Η αδερφή σου είχε αναμμένο το φωτιστικό ως αργά το βράδυ
και δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Θα πας στην κόλαση αν λες ψέματα.
Κατερίνα!
-Εσύ είσαι ο διάβολος. -Πώς κι ήρθες τόσο νωρίς;
Πήρα νωρίτερο τρένο. Ήθελα να περάσω χρόνο μαζί σας.
Μου έλειψες.
Αν κοιμόσουν το βράδυ, δεν θα ανησυχούσες για μένα.
Αν έσβηνες το φωτιστικό το βράδυ, θα κοιμόμουν.
Αν δεν πήγαινες τουαλέτα 25 φορές, ίσως να κοιμόσουν.
Ευχαριστώ, μαμά.
Ούτε τουαλέτα δεν μπορώ να πάω;
Έλα, θεία. Μη θυμώνεις.
Αυτό το κοριτσάκι φταίει.
Με βασανίζει. Έχει τον διάβολο μέσα της.
Σωστά. Είναι παραμονή Χριστουγέννων.
Ανυπομονώ για τα μεσάνυχτα.
Λοιπόν, ώρα να ξυπνήσει ο πατέρας σας.
Μαρία, πήγαινέ του καφέ και πες του ότι ήρθε η Σουζάνα.
Μάλιστα, κυρία.
Κε Μαρτσέλο;
Η θεία δεν άλλαξε ιδιαίτερα.
Όχι. Ακόμα βγάζει χολή.
-Ναι. -Δεν απαντάει.
-Κυρία, δεν απαντάει. -Μπες. Είναι κουφός κατά το ήμισυ.
Μαρία;
-Τι συμβαίνει; -Τι ήταν αυτό;
-Τι έγινε; -Ο κος Μαρτσέλο…
-Είναι… -Τι είναι;
Είναι νεκρός.
Τι εννοείς;
Έχει ένα μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη του.
-Θεία! -Όχι.
Μαμά, Μαρτσέλο.
-Δεν μπορεί! -Ηρέμησε.
Δεν μπορεί!
-Δεν το πιστεύω. -Μαμά.
Μαμά.
Φράκαρε.
Την κλείδωσα.
Κανείς δεν θα μπει μέχρι να έρθει η αστυνομία.
Τρελάθηκες;
-Μη μολυνθεί ο τόπος εγκλήματος. -Κατερίνα.
-Δώσε το κλειδί. -Όχι.
Δώσε το κλειδί!
-Κατερίνα. -Δώσε το κλειδί.
Ίσως θέλει βοήθεια ο μπαμπάς σου.
Τίποτα δεν θέλει πια.
Πέθανε.
Όχι.
Ίσως ο δολοφόνος είναι ακόμα εδώ.
Θεία!
Θεία.
-Θεία Αγκοστίνα; -Αγκοστίνα, ξύπνα.
Δοκίμασε αυτό.
Όχι. Δεν ξυπνάει.
Θεέ μου! Τι ήταν αυτό;
-Άλατα μπάνιου, θαυματουργά. -Γυρίζει το δωμάτιο.
-Μαρία. -Όχι, η Σουζάνα είμαι.
Παρντόν.
Μαρία, μπορείς να καλέσεις έναν γιατρό, παρακαλώ;
Φοβάμαι ότι λιποθύμησα.
-Ναι. -Όχι. Αρκετά.
Με εσένα θα ασχολούμαστε τώρα που πέθανε ο Μαρτσέλο;
Ω, μον ντιέ!
Πέθανε ο Μαρτσέλο;
-Έλεος. -Άφησέ την.
Θα ησυχάσει για λίγο.
Καημένε Μαρτσέλο. Τελευταία, οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά.
Αλλά δεν περίμενα ότι θα έκανε κάτι τέτοιο.
Ποιο; Να καρφώσει μαχαίρι στην πλάτη του; Δεν το έκανε αυτός, μαμά.
Διάβασα κάπου ότι η κατάθλιψη…
Κυρίες, καταλαβαίνω ότι δεν θέλετε να το ακούσετε.
Αλλά ο κος Μαρτσέλο δολοφονήθηκε.
Να καλέσουμε την αστυνομία.
Ναι, Μαρία. Τέλεια. Ευτυχώς που είσαι εδώ.
Τουλάχιστον, εσύ σκέφτεσαι καθαρά.
Ωραία. Ναι. Μαμά! Σταμάτα να πίνεις.
Τι;
Μόλις έχασα τον γαμπρό μου.
Θα καλέσω την αστυνομία.
-Κόπηκε η τηλεφωνική γραμμή. -Τι;
-Ακούστε. -Τι ήταν αυτό;
Τα παντζούρια στο δωμάτιο της Κατερίνα. Τα ξέρω.
-Θα τα κλείσω. -Όχι, περίμενε.
Είναι επικίνδυνο. Ο δολοφόνος ίσως είν' εδώ.
Θεέ μου, παθαίνω έμφραγμα. Θεέ μου, παθαίνω…
Κάποια πρέπει να πάει επάνω.
Και να κλείσει τα παντζούρια!
Θα στείλετε τη νεαρότερη;
-Εγώ μόλις ήρθα. -Και λοιπόν;
Θα ήθελα πολύ να πάω, αλλά…
Κατάλαβα. Θα πάω εγώ.
Μαρία.
Είναι μοναδικό. Σπάσ' το μόνο αν είναι απολύτως αναγκαίο.
-Μαμά! -Τι;
Μα είναι πορσελάνη Μινγκ.
Έλα, μαμά, αρκετά.
Μαμά.
Πάμε να δούμε.
Ηρεμήστε, κυρίες μου.
Δεν είναι κανείς εδώ.
Έλεγξες στις ντουλάπες;
Ναι. Και κάτω από τα κρεβάτια.
-Πίσω από τις πόρτες; -Ναι.
Στις συρταριέρες;
Δεσποινίς, θέλετε να δείτε εσείς;
Απλώς ρώτησα.
Βασικά, κυρία, σκεφτόμουν τα σκυλιά.
Σκυλιά; Ποια σκυλιά;
Τα δικά μας. Δεν γάβγισαν όλη νύχτα.
Και λοιπόν;
Γαβγίζουν με τον παραμικρό θόρυβο.
Κι αφού δεν γάβγισαν, σημαίνει ότι δεν ήρθαν ξένοι στο σπίτι.
Άρα, ο δολοφόνος γνώριζε το σπίτι.
-Σωστά. -Μαρία, σε παρακαλώ.
-Τι; -Το βάζο Μινγκ.
-Ορίστε. -Θεέ μου.
-Να πιούμε τσάι; -Ναι.
Πάω να φτιάξω.
Τι έγινε χθες βράδυ;
Τίποτα ασυνήθιστο.
Διαφωνώ, αν σκεφτούμε τι έπαθε ο μπαμπάς.
Προσπαθήστε λίγο. Κάθε λεπτομέρεια μετράει.
Ποια μίλησε τελευταία στο τηλέφωνο;
Εγώ, νομίζω.
Πήρα στο ξυλουργείο στις 7:00 π.μ. για μια παραγγελία.
-Τι ώρα παραδόθηκε το ξύλο; -Δεν ήρθε. Φοβήθηκαν το χιόνι.
Στις 7:00 π.μ. το τηλέφωνο δούλευε.
Ναι.
Άρα, ο δολοφόνος ήταν ακόμα εδώ.
Θεέ μου, τι αγωνία.
Μισούσαν τον μπαμπά;
Με ποιον συνεργαζόταν τελευταία;
Δεν ξέρω. Ποτέ δεν μιλούσε για τη δουλειά.
-Γιαγιά. -Ναι. Τι;
Είπες ότι οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά.
Ναι. Ήταν απένταρος.
Όχι!
Τι όχι; Ήταν απένταρος.
Τόσο που ζήτησε τα ομόλογά μου.
Αποκλείεται να το έκανε αυτό.
Κι όμως, το έκανε.
Και μάλιστα θύμωσε επειδή δεν ήθελα να του τα δώσω.
Και γιατί δεν ήθελες αφού ήταν τόσο απελπισμένος;
Απλώς τα φυλάς κάτω από το στρώμα σου.
Πώς ξέρεις πού τα φυλάω;
Τι πρωτότυπη κρυψώνα!
Τέλος πάντων, δεν αξίζουν και εκατομμύρια.
Μπορεί και όχι.
Αλλά σίγουρα αξίζουν ένα σεβαστό ποσό.
Τότε, γιατί δεν τα δίνεις στην οικογένεια που σε φιλοξενεί;
Μας κοπανάς τη φιλοξενία σου;
Μία βδομάδα είναι φιλοξενία. Δέκα χρόνια είναι χρησικτησία!
Μαμά!
-Τι; -Συγχωρέστε την. Ξέρετε ότι δεν το εννοεί.
Ναι, με συγχωρείτε.
Είμαι λίγο ταραγμένη.
Είχε προβλήματα με προμηθευτές;
Όχι απ' όσο γνωρίζουμε.
Τα είχε καλά με όλους και με τον νέο συνεργάτη.
Νέος συνεργάτης;
Ναι. Ο πανταχού παρών αξιότιμος κος Τζιανούτρι.
Γιατί πανταχού παρών;
Δεν χάνει ευκαιρία να έρχεται για δείπνο.
-Ειδικά από τότε που μαγειρεύει η Μαρία. -Μη λες ανοησίες.
Ερχόταν κι όταν μαγείρευα εγώ.
Πότε μαγείρεψες εσύ;
Κατερίνα, σε παρακαλώ.
Είχε λόγο να μισεί τον μπαμπά;
Το αποκλείω.
Ο κος Τζιανούτρι έχει γάτες στο σπίτι. Όταν έρχεται εδώ, τα σκυλιά τρελαίνονται.
Αν ήταν αυτός, θα τον είχαν μυρίσει.
Πράγματι. Σωστά. Μπράβο, Μαρία.
Ο θάνατος του μπαμπά δεν τον ωφελεί;
Όχι.
Και ποιον ωφελεί;
Ποιος είναι ο κληρονόμος του;
Υποθέτω, εγώ.
Ναι. Τα μισά πάνε στη σύζυγο και τα άλλα μισά στα παιδιά.
Δεν ξέρω. Δεν είμαι συμβολαιογράφος.
Εκτός αν στη διαθήκη είναι και η Βερόνικα.
Ποια Βερόνικα;
Ο αληθινός έρωτας του μπαμπά.
Όλοι ξέρουμε ότι έχουν στενή σχέση.
-Δεν βλεπόντουσαν; -Βλεπόντουσαν;
Ναι, αλλά ως φίλοι.
Στο Παρίσι δεν ζει;
Όχι, έχει γυρίσει εδώ και καιρό. Αγόρασε σπίτι.
-Αλήθεια, Μαργκερίτα; -Δεν σου το είπα;
-Όχι. -Σου το λέω τώρα.
Ναι, αγόρασε σπίτι κοντά στη λίμνη.
Έκαναν μαζί βόλτες και ιππασία.
Εγώ μισώ τα άλογα, οπότε, το απέφευγα ευχαρίστως.
Ιππασία.
Δεν ζήλευες;
Εγώ να ζηλέψω; Όχι. Τη Βερόνικα; Σιγά.
Είναι τόσο βαρετή γυναίκα, τόσο αδιάφορη.
Αδιάφορη;
Περίεργο που άρεσε στον μπαμπά τότε.
Ξέρεις τώρα, νεανικά λάθη. Τίποτα σπουδαίο.
Δεν ξέρω τι της βρήκε.
Περί ορέξεως.
Τι ώρα πήγε για ύπνο ο μπαμπάς χθες;
-Εμένα ρωτάς; -Ναι.
Δεν ξέρω.
Θα ήξερες αν κοιμόσουν μαζί του.
Κι εσύ θα ήξερες αν κοιμόσουν μαζί του.
Τι υπονοείς, Μαργκερίτα;
Κόψε την υποκρισία. Χρόνια είσαι ερωτευμένη μαζί του.
-Ερωτευμένη μαζί του; -Ναι.
Πώς τολμάς; Είμαι έντιμη γυναίκα!
Αφού κανείς δεν σε θέλει.
-Αυτό είναι αλήθεια. -Ευχαριστώ, μαμά.
Συγγνώμη.
Τι ξέρεις εσύ;
Τι ξέρεις για το πώς είναι να μαθαίνεις
ότι, ανάμεσα σε δισεκατομμύρια,
η αδελφή ψυχή σου μένει στο σπίτι σου
και είναι ο κουνιάδος σου;
Και πρέπει να καταπιέζεις τα πάντα!
Είχαμε ποιήτρια εδώ και δεν το ξέραμε.
Έχεις καρδιά από πέτρα.
Είσαι ψυχρή, Μαργκερίτα.
Κι αναρωτιόμαστε γιατί πέθανε ο Μαρτσέλο;
Ήταν μόνος!
Μπορούσες να 'σαι μαζί του και δεν ήθελες, ενώ εγώ ήθελα και δεν μπορούσα.
Θεία, ακούς τι λες;
Η μαμά σε φιλοξενεί τόσα χρόνια κι αυτό είναι το ευχαριστώ σου;
-Να φλερτάρεις με τον μπαμπά; -Ποτέ!
Ποτέ δεν φλέρταρα με τον πατέρα σου, σγουρομάλλικο φίδι!
Τα συναισθήματά μου ήταν πλατωνικά.
Τελείωσες;
Ναι.
Πώς τη βρήκες; Είχε συστάσεις;
Έχει αδερφή οικονόμο στον Τζιανούτρι.
Εργαζόταν στην πόλη, αλλά δεν της άρεσε εκεί.
Όταν πέθανε η Αντέλε, ήρθε να μείνει μαζί μας.
Είμαι και ύποπτη τώρα;
Όλες είμαστε.
Κι εσύ. Νοιαζόσουν λιγότερο για τον μπαμπά.
Δεν θα το 'λεγα. Γιατί να τον σκοτώσω;
Οι δυσαρεστημένοι υπηρέτες είναι βασικοί ύποπτοι.
Γιατί με θεωρείς δυσαρεστημένη;
Ήσουν σίγουρη για τα σκυλιά.
Πώς ξέρεις ότι δεν γάβγισαν όλη νύχτα;
Δεν κοιμήθηκα πολύ χθες βράδυ. Είχα ένα κακό προαίσθημα.
Γιατί;
Ο κος Μαρτσέλο ήταν νευρικός.
Όταν του πήγα τσάι βοτάνων…
Του πήγες τσάι βοτάνων;
Ναι, γύρω στα μεσάνυχτα.
Πώς ξέρουμε ότι δεν τον σκότωσες εσύ;
Προφανώς, εσύ τον είδες ζωντανό τελευταία.
Γιατί γελάς;
-Ξέρεις κάποιον που τον είδε μετά; -Όχι.
Όπως και να 'χει, δεν είχα λόγο να τον σκοτώσω.
Και ίσως είμαι η μόνη εδώ.
Μαρία!
Πώς τολμάς και μιλάς με τόσο θράσος;
Θεέ μου! Έκλεψαν τα ομόλογά μου.
-Τα ομόλογα! -Μάμι!
-Τι εννοείς; -Τα έκλεψαν!
-Οι οικονομίες μου! -Τα ομόλογα!
-Εδώ υπάρχει ένας δολοφόνος… -Θεία!
…και κλέφτης!
-Όχι. -Μαμά!
Θέλεις ένα ποτό, γιαγιά;
Ναι, ένα νεγκρόνι.
Θα το φτιάξω αμέσως, κυρία.
Την κατάρα μου να 'χει!
Γιαγιά, τα είχες κάτω από το στρώμα.
Και;
Πρώτα εκεί ψάχνει ένας κλέφτης.
Ίσως η μάμι να ήθελε να κλαπούν.
Τι εννοείς;
Ότι εσύ τα εξαφάνισες.
Θα τα πουλούσες χωρίς να δώσεις μερίδιο της κληρονομιάς.
Ποια κληρονομιά; Ζω ακόμα.
Πιστεύεις ότι η μαμά θα έκανε τέτοιο θέατρο;
-Νοιαζόταν πολύ για τα ομόλογα. -Κοιμάμαι πάνω τους.
Όλη νύχτα. Δεν φεύγω ποτέ από το δωμάτιό μου.
Ψεύτρα. Σε ακούω να κινείσαι συνέχεια.
Δεν κοιμάσαι ποτέ πια;
Το νεγκρόνι σας, κυρία.
Ευχαριστώ.
Έχω ευαίσθητα νεύρα.
-Κοιμάμαι ελαφρά. -Περίεργο για μια τόσο ασήκωτη γυναίκα.
-Παράξενη που είναι η ζωή. -Τι εννοείς;
-Βοήθεια! Μη! -Τίποτα.
Μη, δεσποινίς!
Θεέ μου.
Εσύ το έκανες;
-Ποιο; -Έκλεψες τα ομόλογα της μάμι;
Νόμιζα το αν σκότωσα τον Μαρτσέλο.
Ντροπή! Έκλεψες τα ομόλογα και θα τα πουλούσες για να πάρεις λεφτά.
Άκου, Αγκοστίνα.
Σε άκουσα για λίγο, αλλά φτάνει.
Ξέρουμε ότι παντρεύτηκες τον Μαρτσέλο για τα λεφτά του, για να τον μαδήσεις.
Τι; Όλοι ήξεραν ότι ήταν καρμίρης!
-Δεν το νομίζω. -Δεν το νομίζεις;
-Όχι. -Εσύ είσαι χειρότερη.
Σοβαρά τώρα, δεν βλέπετε το σπίτι;
Τι έχει;
Έπρεπε να πεθάνει πρώτα ο Μαρτσέλο για να αλλαχτεί αυτή η ταπετσαρία!
-Μαμά, υπερβάλλεις. -Φυσικά. Εσύ ζεις στο Μιλάνο.
Και;
Εγώ μένω εδώ, σε αυτό το μουσείο!
Θεέ μου.
Πέρασα 25 χρόνια με κάποιον που ροχάλιζε σαν γουρούνι.
Του έκανα δύο κόρες και τι ζήτησα;
Να γεράσουμε μαζί. Αλλά τίποτα. Όλα έμειναν ίδια.
Και τα ίδια. Στασιμότητα. Μέρα με τη μέρα.
Και κατηγορείς εμένα ότι ήμουν μαζί του για τα λεφτά!
Ντροπή σου!
Πάω στην αστυνομία.
Αν συλλάβουν κάποια από εμάς, προφανώς, μας αξίζει.
Μα μαμά…
Δεν έχει μα.
Το καπέλο σου.
Πάμε να πιούμε ποτό;
Ναι.
Δεν παίρνει μπρος το αμάξι. Έκοψαν τα καλώδια μηχανής.
-Για όνομα! -Ναι.
Άρα, κάποιες από μας είναι αθώες.
Τι εννοείς;
Εγώ δεν ξέρω καν πού είναι η μηχανή.
Τέτοια διαβάζεις σε μυθιστορήματα.
"Έκοψαν τα καλώδια μηχανής". Πώς γίνεται όμως;
Φαντάζεστε τη μάμι να το κάνει αυτό; Ούτε στο αμάξι δεν μπορεί να πάει.
-Γιατί με αναφέρεις; -Πού θες να καταλήξεις;
Πουθενά.
Αλλά ίσως εσύ και η αδερφή σου να είστε εξοικειωμένες με αυτά.
Μα φυσικά.
-Σου φαίνονται για μηχανικοί; -Ούτε δίπλωμα έχω.
Θεία, δεν θα παριστάνω τη χαζή για να βγω από τη λίστα υπόπτων σου.
Ξέρω να ανοίγω το καπό, δεν σημαίνει ότι το έκανα κιόλας.
-Κάποιος ήρθε. -Πού; Θεέ μου!
Γύρισε ο δολοφόνος.
-Ας κρυφτούμε πάνω. -Μαρία, το Μινγκ!
Ησυχία.
Θα με αφήσετε εδώ;
Ναι!
Να σπάσουμε το βάζο στο κεφάλι του. Θεία!
Βοήθεια.
Περάστε.
Βερόνικα.
Σας τρόμαξα;
Δεν το ήθελα.
Γιατί ήρθες;
Ποιος σε έστειλε;
Ποιον ψάχνεις;
Είναι ακατάλληλη στιγμή;
Σίγουρα το "αδιάφορη" σου έρχεται πρώτο στο μυαλό.
Και δεύτερο, το "βαρετή".
Ξέρω ότι δεν ακούγεται πρέπον, αλλά
πριν μία ώρα, έλαβα ένα δυσάρεστο τηλεφώνημα
πως δολοφονήθηκε ο Μαρτσέλο.
Ποιος θα έκανε τέτοια φάρσα;
Τόσο μακάβρια.
Και μάλιστα χριστουγεννιάτικα. Έχω εξοργιστεί.
Προσπάθησα να τηλεφωνήσω πολλές φορές,
αλλά δεν έπιανα γραμμή.
Γι' αυτό, ήρθα να ελέγξω αυτοπροσώπως.
Πού είναι ο Μαρτσέλο;
Τώρα είναι γέλια και χαρές.
Μέχρι να πάψουν.
Με συγχωρείτε.
Μαρτσέλο.
Εγώ είμαι, η Βερόνικα.
Μαρτσέλο. Άνοιξε.
Κλειδώθηκε μέσα;
Ανοίξτε την πόρτα. Θέλω να δω πώς είναι.
Ο Μαρτσέλο πέθανε.
Πέθανε;
Τότε,
ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
Ήταν άντρας ή γυναίκα;
Γυναίκα.
Πώς πέθανε;
Από μαχαίρωμα στην πλάτη.
Πώς ήξερες ότι αυτό ήταν το δωμάτιό του;
Σωστά!
Θέλω να τον δω με τα μάτια μου. Ανοίξτε την πόρτα.
Δεν φεύγω αν δεν τον δω.
Αφού επιμένεις.
Το κλειδί είναι στο πιάνο.
Ξέρω τον δρόμο.
Δεν γυρνά.
Δεν είναι το σωστό κλειδί.
Μου επιτρέπεις;
Ορίστε.
Κάποιος άλλαξε το κλειδί.
Ποιος;
Ίσως εσύ.
Δεν απάντησες στη μαμά μου.
Πώς ήξερες ότι κοιμάται εδώ ο μπαμπάς;
Αυτό ήταν το δωμάτιό μας.
Ξέρω ότι η κρεβατοκάμαρά σας είναι στον πάνω όροφο,
αλλά επίσης ξέρω ότι κοιμόταν καιρό εδώ.
Κάνεις λάθος.
Ο Μαρτσέλο αγόρασε το σπίτι όταν ήμασταν αρραβωνιασμένοι.
Ήμουν στον συμβολαιογράφο.
Το αγόρασε από τη γιαγιά μου.
Τι;
Ήταν σπίτι σου;
Ναι, επί γενιές.
Την ταπετσαρία τη διάλεξε ο προπάππους μου.
Άκουσα ότι αυτό το σχέδιο είναι ξανά στη μόδα.
Δεν έχω πειστεί.
Ήμουν πολύ νέα.
Είχα τον πατέρα σου ως εκπαιδευτή ιππασίας.
Τι;
Δικός σου εκπαιδευτής ιππασίας;
Τώρα αυτό το σπίτι ανήκει σ' εμένα, όχι σ' εσένα.
Δεν σου ανήκει.
Γιατί;
Όταν σε συλλάβει η αστυνομία,
δεν θα έχεις χρόνο να το χαρείς.
Αν το χάρηκες ποτέ.
Βερόνικα.
Έρχεσαι συχνά τελευταία;
Όχι. Ποτέ.
Λες ψέματα. Τα σκυλιά δεν γάβγισαν.
Αρκετά με τα σκυλιά!
Κοπρόσκυλα είναι, όχι λαγωνικά. Ας μη βασιζόμαστε σε αυτά.
Τα σκυλιά είναι σκυλιά. Και σε γνωρίζουν.
Εσύ θα είσαι η θεία Αγκοστίνα.
Επειδή η αδερφή μου έκανε δύο κόρες
πρέπει όλοι να με ξέρουν ως θεία Αγκοστίνα;
Αγκοστίνα, σε παρακαλώ. Δεν είναι ώρα για αυτήν τη συζήτηση.
Μάμι.
Ο Μαρτσέλο μού μίλησε για σένα.
Αλήθεια;
Και τι σου είπε; Θυμάσαι;
Πολλά πράγματα.
Σου μίλησε για την εκλεκτική συγγένειά μας;
Ανταλλάξαμε πολλά βιβλία.
Βασικά, εσύ του έδωσες βιβλία.
Δεν πιστεύω το τηλεφώνημα που είπες.
Γιατί να πω ψέματα;
Ως δικαιολογία για να έρθεις.
Με ποια έχω την τιμή να μιλάω;
Μαρία Κοντσέτα Εσπόζιτο.
Η νέα υπηρέτρια.
Οι υπηρέτριες υποδέχονται τους επισκέπτες εδώ;
Είπαμε να αφήσουμε τους τύπους μια τέτοια μέρα.
Κυρίες μου, ήταν χαρά μου.
Μακάρι να γνωριζόμασταν υπό άλλες συνθήκες.
Τα λέμε στην κηδεία.
Δεν μπορείς να φύγεις.
Γιατί;
Είσαι κι εσύ ύποπτη.
Χαριτωμένο.
Η ύποπτη θα μείνει.
Ώσπου να τελειώσει η κακοκαιρία τουλάχιστον.
-Θα ετοιμάσω το δείπνο. -Δώσε το Μινγκ.
Ποιος να 'ναι ο δολοφόνος;
Η όχι και τόσο συντετριμμένη σύζυγος;
Η μικρή επαναστάτρια;
Η αφοσιωμένη πρωτότοκος;
Ή η μεθυσμένη τσιγκούνα πεθερά;
Δεν είμαι τσιγκούνα.
Ή μήπως η γεροντοκόρη κουνιάδα;
Ή μήπως η πρώην;
Ή μήπως η νέα υπηρέτρια;
Ή η νέα υπηρέτρια.
Είσαι κι εσύ ύποπτη, Βερόνικα. Όπως όλες μας.
Ξεχνάς ότι ήρθα πριν λίγο.
Και λοιπόν; Ίσως γύρισες για να μας μπερδέψεις.
Πάντως, είμαι σίγουρη.
-Ο δολοφόνος είναι μία από εσάς. -Επιθεωρήτρια, ξεχνάς κάποια.
Ποια;
Εσένα!
Εγώ;
Ναι, δυσκολεύεσαι να πέσεις στο επίπεδό μας
και μας ανακρίνεις εδώ και ώρες, αλλά είσαι το ίδιο ύποπτη μ' εμάς.
Σήμερα το πρωί ήρθα.
Ίσως γύρισες για να μας μπερδέψεις.
Εδώ δεν ήσουν χθες βράδυ, αδερφούλα;
Με τον μπαμπά.
Όχι, τι εννοείς;
Σε άκουσα πίσω από την πόρτα.
Στις 3:00 π.μ.
Σουζάνα, είναι αλήθεια;
Ναι, είναι αλήθεια. Ήμουν εδώ.
Δεν τον σκότωσα. Πώς μπορείς να το υπονοείς;
Ήσουν εδώ; Μα γιατί; Και γιατί έκανες ότι γύρισες;
Δεν ξέρω. Το θεώρησα καλό σχέδιο.
Να τον σκοτώσεις; Και να τη γλιτώσεις;
Όχι, θεία. Για να μιλήσω στον μπαμπά ήσυχα, χωρίς να το γνωρίζετε.
Αυτό είναι παράλογο!
Όχι, μαμά! Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να έχεις ησυχία εδώ.
Μα είμαστε μια οικογένεια. Κι έχουμε στενή σχέση.
Και σε μια οικογένεια, τα λέμε όλα.
Κάνεις λάθος.
Αν κρατούσαμε ιδιωτικά κάποια πράγματα,
χωρίς να τα φορτώνουμε στους άλλους, οι οικογένειες θα ήταν πιο ευχάριστες.
Καλώς. Τι ήθελες να του πεις;
Ήθελα να του εκμυστηρευτώ κάτι.
Και μετά θα σου το έλεγε εκείνος. Δεν σου το είπε, έτσι;
Όχι, δεν μου το είπε. Πέθανε.
Λοιπόν, Σουζάνα, θα μου πεις;
Ναι, συγγνώμη.
Τι να πω.
-Άνοιξέ το. -Δεν είναι μεσάνυχτα.
Θεία.
Εντάξει, το καταλαβαίνω.
Φόνος ή όχι, είναι παραμονή Χριστουγέννων. Ας κρατήσουμε τις παραδόσεις.
-Ο Μαρτσέλο θα κάνει παιδί. -Όχι μαζί μου.
Ούτε μαζί μου.
-Με ποια; -Μαμά.
Μαζί μου;
-Όχι, μαμά. -Όχι.
Εγώ είμαι έγκυος.
Εσύ;
Ναι.
Όχι.
Τι κωλο-μέρα.
Έτοιμο το δείπνο. Να το σερβίρω;
Μαρία, δεν είναι ακόμα Χριστούγεννα.
-Και δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε. -Μα δεν γιορτάζουμε.
Τιμούμε τον κο Μαρτσέλο με το γεύμα που μου ζήτησε να μαγειρέψω.
Αφού ο Μαρτσέλο πέθανε, προφανώς, γιορτάζουμε σήμερα.
Ξεκινάμε;
Καλά, ας ξεκινήσουμε.
Ρώσικη σαλάτα.
Είναι νόστιμη, αλλά λίγο βαριά.
Πολύ νόστιμη.
Ήπια γεύση!
Γαρίδες κοκτέιλ.
Ραβιόλια με κολοκύθα.
Πολύ ωραίο!
Ωραίο, έτσι;
Θεσπέσιο.
Ψητό ορτύκι συνοδευόμενο από Mostarda di Cremona.
Θεούλη μου.
Πρόποση.
Πολύ νόστιμα.
Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ, κυρία.
Πού έμαθες να μαγειρεύεις έτσι;
Από τη γιαγιά μου και βιβλία μαγειρικής. Με χαλαρώνει.
Δεν είναι δύσκολο να είσαι χωμένη εδώ,
μακριά από όλους;
Όχι.
Δεν ήταν δύσκολο.
Κατάλαβα.
Κατάλαβες; Τι κατάλαβες δηλαδή;
Προφανώς, δεν δουλεύει για σένα.
Άλλοι είναι οι λόγοι.
Ισχύει.
Ήρθα εδώ για εκείνον.
Αλλά τώρα που δεν είναι εδώ,
καλύτερα να φύγω.
Με συγχωρείτε.
Φοβάμαι ότι δεν καταλαβαίνω.
Ο Μαρτσέλο κι αυτή…
-Έλεος, πάλι λιποθύμησε. -Θεία.
Τι κακός μπελάς.
Δεν το περίμενα.
Καλά το έκρυψες.
Ένα πράγμα με εκπλήσσει.
Είσαι μια συνηθισμένη γυναίκα.
Ίσως βαρέθηκε τις σπουδαίες γυναίκες.
Φαντάζομαι ότι σε πλήρωσε.
Κάθε σκέψη που κάνεις αφορά χρήματα.
Βασικά, όχι.
Θα εκπλαγείς, μα μου άρεσε να το κάνω μαζί του.
Καλώς.
Θα πω στην αστυνομία ότι πλάγιαζες με κάποιον τα βράδια
και το ήξεραν όλοι.
Κι εγώ θα τους πω ότι κι εσύ πλάγιαζες με κάποιον τα βράδια, μα κανείς δεν ήξερε.
Πάψε να μου εναντιώνεσαι. Εξάλλου, σε βόλευε όλο αυτό.
Τι εννοείς;
Έκανα ό,τι δεν ήθελες πια,
με τον Μαρτσέλο.
Γιατί την άφησες να φύγει;
Ίσως να ήταν η δολοφόνος.
Πού νομίζεις ότι θα πάει;
Έχει κακοκαιρία έξω. Θα γυρίσει.
Ποιος είναι;
Σιγά.
Μαρία.
Η πύλη.
Κάποιος την κλείδωσε με μια μεγάλη αλυσίδα.
Είμαστε φυλακισμένες.
-Μαμά. -Θεέ μου!
Όπως σε μυθιστόρημα μυστηρίου.
Υπάρχει μία δολοφόνος εδώ μέσα.
Αλλά μπορεί και μένει κρυφή γιατί κι οι άλλες λένε ψέματα.
Για λόγους άσχετους με το έγκλημα.
Οπότε, για να βρούμε ποια το έκανε,
πρέπει όλες να φανερώσουμε τα μυστικά μας.
Ποια θα πει πρώτη;
-Εγώ είπα ήδη το μυστικό μου. -Κι εγώ.
Κι εγώ.
Τότε, ας πω εγώ.
Αλλά δεν είναι δικό μου.
Είναι της Αγκοστίνα.
Τι;
Αυτό είναι δικό σου.
Ή μάλλον εσύ το έγραψες για τον Μαρτσέλο.
Το έβαλε μέσα σε βιβλίο που του έδωσε. Λες κι ο Μαρτσέλο διάβαζε ποτέ βιβλία.
Μου έδωσε το βιβλίο χωρίς καν να το ανοίξει.
Δεν ήξερε ότι υπήρχε γράμμα μέσα.
Δεν το διάβασε ποτέ ο Μαρτσέλο;
Το διάβασε.
Του το έδωσα εγώ και γέλασε.
Γέλασε;
Γλυκιά μου, ο Μαρτσέλο ήταν όμορφος άντρας,
γοητευτικός, ελκυστικός,
αλλά διακριτικός σαν γυναικολόγος.
Επομένως, θεία, ο έρωτάς σου δεν ήταν τόσο πλατωνικός.
Ντροπή σου. Ήθελες να κλέψεις τον μπαμπά.
Ποτέ! Όχι.
Μπήκα στο δωμάτιό του χθες βράδυ
για να του πω ότι ντρέπομαι για όσα έγραψα.
Μπήκες στο δωμάτιό του;
Ναι.
Για να του ζητήσω να ξεχάσει κάποια απρεπή λόγια.
Πότε πήγες; Πριν ή μετά το τσάι βοτάνων της Μαρίας;
Δεν ξέρω.
Ίσως πριν. Δεν είδα δίσκο.
-Και πρέπει να σε πιστέψουμε; -Ναι.
Λέω την αλήθεια.
Δεν μπορώ να ανασάνω. Μάμι, τα χάπια μου!
Πού είναι;
Έχει ένα κουτί στο κομοδίνο της,
ένα μεγάλο, εκεί είναι πάντα. Βιάσου.
Έλα.
-Μαργκερίτα. -Ναι;
-Συγχώρεσέ με. -Μην ανησυχείς, δεν πειράζει.
Αν πεθάνω…
Δεν πρόκειται, άκου με. Θα ζήσεις να με πληγώσεις κι άλλο.
Μα πού είναι αυτά τα χάπια;
-Δεν είναι εκεί. -Τι; Πάντα είναι εκεί!
-Το κουτί δεν είναι εκεί. Δεν ξέρω. -Να πάρει.
-Πάω εγώ. -Μαμά!
Μάμι!
Χριστουγεννιάτικο θαύμα.
Τα βρήκα!
-Γιαγιά! -Ναι, μπορώ να περπατήσω.
Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη.
Πού τα βρήκες; Έψαξα όλων τα δωμάτια.
Στο δωμάτιο της μαμάς, κάτω από το κρεβάτι της.
-Τι; Στο κρεβάτι μου; -Μαργκερίτα!
Αγαπημένη μου αδερφή, σε καταλαβαίνω.
Έχεις πολλούς λόγους να θες να με σκοτώσεις.
Κόφ' το!
Κάποια εδώ προσπαθεί να με παγιδεύσει.
Γιατί με κοιτάς;
Δεν νομίζω ότι οι κόρες μου ή η μάνα μου
θα έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή της Αγκοστίνα
για να με παγιδεύσουν.
Είμαστε οικογένεια, έτσι δεν είναι; Παρά τα όσα έγιναν.
Και η Μαρία
ήδη μου έκλεψε τον άντρα. Δεν νομίζω ότι θα με πλήγωνε κι άλλο.
Όχι βέβαια, κυρία.
Οπότε,
έμεινα μόνο εγώ.
Ναι, μόνο εσύ έμεινες.
Θα ξέρεις ότι ο Μαρτσέλο ήθελε να σε βάλει στη διαθήκη του.
Όχι. Δεν το ήξερα.
Σίγουρα το ήξερε.
Ήσουν εδώ χθες βράδυ. Σας άκουσα. Συζητούσατε γι' αυτό.
Όταν πήγα να πάρω την κούπα με το τσάι βοτάνων,
τους άκουσα να μιλάνε και δεν μπήκα.
Συγγνώμη, αλλά εσύ ήσουν η τελευταία που τον είδε ζωντανό.
Είναι αλήθεια. Ήμουν εδώ.
Μα δεν τον σκότωσα.
Μόνο εσένα συμφέρει να πάω φυλακή.
Εγώ λέω πως ήξερες ότι ο Μαρτσέλο ήθελε να με βάλει στη διαθήκη
και τον εμπόδισες λίγο πριν το κάνει.
Όχι, δεν είναι αλήθεια.
Δεν ήξερα αν πήγε στον συμβολαιογράφο για να αλλάξει τη διαθήκη.
Αν άλλαξε τη διαθήκη του, είμαι ο βασικός ύποπτος.
Αν όχι, τότε, είσαι εσύ.
Ποιος μπορεί να το γνώριζε;
Εγώ.
Μου το είπε χθες.
Δεν την είχε αλλάξει ακόμα.
Όταν ανέφερα το μωρό,
είπε ότι έκανα καλά που του το είπα.
Θα πήγαινε στον συμβολαιογράφο για να βάλει και το παιδί.
Μάλιστα.
Βρήκες το κουτί με τα χάπια της Αγκοστίνα κάτω από το κρεβάτι μου
κι ήξερες για τον συμβολαιογράφο. Μήπως θέλεις να με εκδικηθείς;
-Όχι, μαμά. Λέω την αλήθεια. -Δεν νομίζω.
Και τι κομψός τρόπος να αποφύγεις τις υποψίες,
λέγοντας ότι ο μπαμπάς θα μεγάλωνε το μερίδιό σου.
-Δεν με νοιάζουν τα λεφτά. -Δεν σε νοιάζουν;
Και ποιος θα στηρίξει το παιδί;
Δεν βλέπω κάποιον άντρα. Ή είναι κάπου και δεν τον βλέπω;
Σταμάτα να την κατηγορείς. Το ίδιο συνέβη και σ' εσένα.
Μαμά, τι λες; Είσαι μεθυσμένη;
Δεν θυμάσαι που γνώρισες εκείνον τον ψηλό…
Μάμι;
Έλα.
Αδύνατο να μείνει μακριά από το ποτό.
Είπε ότι ήταν πολύ κουρασμένη.
Ωραία.
-Μαμά; -Ναι;
Τι εννοούσε ότι σου συνέβη το ίδιο;
Τίποτα απολύτως.
Μην ακούς τη γιαγιά όταν είναι νηφάλια,
πόσο μάλλον, μεθυσμένη.
Μαμά.
Δεν έχει κάτι να μάθεις.
Το ερώτημα δεν είναι πότε σε συνέλαβε,
αλλά με ποιον.
Κατερίνα, τι θες να πεις;
Γιατί; Δεν είναι αλήθεια;
Ο μπαμπάς
δεν είναι μπαμπάς μου;
Το ήξερε ο μπαμπάς;
Φυσικά.
Τον γνώρισα όντας τριών μηνών έγκυος. Και παντρευτήκαμε αμέσως μετά.
Γιατί το έκανε;
Μάλλον επειδή ήμουν πολύ όμορφη.
Άκου, ο παππούς σου είχε αρκετά λεφτά τότε
κι ο μπαμπάς έψαχνε προίκα για να αγοράσει το σπίτι των ονείρων του.
Αλλά ήταν καλός πατέρας.
Σε αγαπούσε σαν κόρη του.
Σου φέρθηκε όπως στην Κατερίνα.
Ίσως γι' αυτό ανεχόμουν τα καπρίτσια του.
Κι ο πραγματικός μου πατέρας;
Ποιος είναι;
Ο πρώτος μου έρωτας.
Ο Ουμπέρτο.
Πέθανε σε ατύχημα.
Δεν περνάει μέρα να μην τον σκεφτώ.
Ειδικά όταν σε έχω μπροστά μου.
Όταν χαμογελάς, του μοιάζεις πολύ.
Επομένως,
όταν με κοιτάς, στεναχωριέσαι;
Όχι. Καθόλου. Είσαι η ζωντανή απόδειξη της αγάπης μας.
Όταν μπήκες στο δωμάτιό μου, κοίταξες κάτω από το κρεβάτι;
Ναι.
Είδα τις βαλίτσες.
Σκόπευες να φύγεις;
Περίμενα την κατάλληλη στιγμή.
Ήθελα να περάσουν οι γιορτές.
Θα σπάσεις την τρίχα.
Ω, μον ντιέ.
Καλύτερα. Σαν άχυρο είναι ούτως ή άλλως.
Άχυρο!
Νιώθω τόσο μόνη.
Δεν είσαι μόνη. Έχεις την οικογένειά σου.
Φανταστική οικογένεια.
Μακάρι να μην είχα καρδιά. Τότε, δεν θα πονούσα τόσο.
Κι η Σουζάνα έχει πιο πολλή σεξουαλική εμπειρία.
Έμεινε η Κατερίνα.
Σύντομα θα είμαι η μόνη παρθένα εδώ, εγώ και το ελαιόλαδο.
Πώς αποπλανείς έναν άντρα;
Πώς το κάνεις;
Μαρία, θα μου μάθεις;
Εύκολα αποπλανείς έναν άντρα.
Μα δύσκολα εμποδίζεις τη ζωή σου να γυρνά γύρω του.
Φυσικά.
Αλλά θα το σκεφτώ μετά αυτό.
Τώρα πρέπει να λύσω το ριζικό πρόβλημα.
Πρέπει να βγεις έξω. Πάντα μένεις χωμένη εδώ μέσα.
Σωστά.
Πού να πάω;
Κάνε μια βόλτα.
Κάνε εγγραφή κάπου. Μαθήματα γαλλικών, μαθήματα χορού.
Κάπου που μπορείς να γνωρίσεις κάποιον.
Πού αλλού θα βρεις αγόρι;
-Εδώ. -Ακριβώς. Και δεν είναι σωστό.
Όχι, δεν είναι σωστό.
Εμένα δεν με προσέχει κανείς όμως.
Δεν κατέχω την απερίγραπτη γοητεία που λέγεται χάρη.
Διαφωνώ.
Δεν αναδεικνύεις τον εαυτό σου.
Αλήθεια;
Επειδή δεν ξέρω.
Δεν είναι όπως στα μυθιστορήματα, που βγάζει τα γυαλιά το άσχημο κορίτσι
και ξαφνικά γίνεται όμορφη.
Αν βγάλω τα γυαλιά μου…
Με γυαλιά ή χωρίς,
περισσότερο
έχει να κάνει με το χαμόγελο. Ωραίο χαμόγελο, καλή στάση σώματος.
Και σιγουριά. Πρέπει να νιώθεις όμορφη, πάντα.
Πάντα.
Ακόμα κι όταν πάω εκκλησία;
Ειδικά όταν πηγαίνεις εκκλησία.
Για ποιο λόγο πάνε οι άνθρωποι εκεί;
-Για να ακούσουν τον ιερέα; Όχι. -Όχι.
Πάνε για να δουν.
Βασικά,
κι εγώ έχω ρίξει τις ματιές μου.
Είδες;
Ας είμαστε ντυμένες στην πένα ενώπιον του Θεού.
Στην πένα.
Δείξε μου τι έχεις στην ντουλάπα.
Βασικά…
Πιστεύεις ότι εγώ, μέσα μου,
έχω αναξιοποίητες δυνατότητες;
Πολλές.
ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ
Πού είναι η Βερόνικα;
Δεν ξέρω.
Ώρα έχω να τη δω. Δεν ήταν πάνω μαζί σας;
Όχι.
Θεέ μου, το έσκασε;
Ήξερα ότι ήταν αυτή.
Μαμά, αυτή είναι η τσάντα της.
Ναι.
Περίμενε.
Δες αν είναι μέσα το κλειδί του δωματίου.
-Ναι. -Εμπρός.
Ησυχία.
Μην το αγγίζεις. Θα σβηστούν τα αποτυπώματα.
Τι εννοείς;
Δεν ξέρω, έτσι το είπα.
-Είδες; -Ναι.
Θεία Αγκοστίνα.
Θεία Αγκοστίνα;
Να με λέτε Τίνα.
Είσαι πανέμορφη. Τι έκανες;
Οι γυναίκες κάνουν θαύματα.
Ναι, το βλέπουμε.
Καλά δεν τα κατάφερα;
Ναι.
Πολύ καλά.
Εδώ είσαι.
Δεν έφυγες.
Ήμουν στο βεσέ.
Άφησες την τσάντα σου.
Σας εμπιστεύομαι.
Την ψάξαμε.
Έλα τώρα!
Πόση ώρα τράβηξα την προσοχή σας! Μισό λεπτό;
Και τι βρήκατε;
Ένα πιστόλι.
Πιστόλι;
Και ποιον θα πυροβολούσα;
Τον Μαρτσέλο, ας πούμε. Εφόσον δεν έβρισκες μαχαίρι.
Ποτέ δεν έχω πιάσει πιστόλι. Δεν θα βρουν τα αποτυπώματά μου.
Πρώτα, τα χάπια κάτω από το κρεβάτι σου.
Και τώρα, το πιστόλι στην τσάντα μου.
Ο δολοφόνος προσπαθεί να μας παγιδέψει.
Μία-μία.
Ο δολοφόνος παίζει μαζί μας.
Θεέ μου!
Ω, μον ντιέ!
Φέρε το Μινγκ. Αμέσως.
Πού να το βρω τώρα;
Κυρίες.
Αρκετά.
Είμαστε χωρίς τηλέφωνο, αυτοκίνητο, μακριά από την αστυνομία και στο σκοτάδι.
-Αρκετά. Πρέπει να φύγουμε. -Συμφωνώ, αλλά πώς;
Είπες ότι η πύλη είναι κλειδωμένη.
Να σκαρφαλώσουμε.
Χριστέ μου! Πώς;
Πάμε και θα δούμε.
Ναι, πάμε.
Έρχομαι κι εγώ. Θα βάλω μια εσάρπα.
Εγώ θα μείνω εδώ.
Εσύ μείνε και πρόσεχέ την.
Θες ένα;
Δεν έχουν δηλητήριο.
Ευχαριστώ.
Μη με ευχαριστείς γι' αυτό.
Για ποιο, τότε;
Για αρχή,
που είπα το μυστικό της Αγκοστίνα κι όχι το δικό σου.
Τι εννοείς;
Έχεις εραστή.
-Εγώ; -Ναι.
Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά είμαι σίγουρη.
Άρα, γι' αυτό σκότωσα τον Μαρτσέλο;
Δεν είπα αυτό.
Τότε, γιατί το ανέφερες;
Ήθελα να δω αν θα το παραδεχτείς.
Εκβιασμός.
Περιέργεια.
Δεν φαίνεσαι και πολύ απαρηγόρητη χήρα.
Κάνεις λάθος.
Αγαπούσα τον Μαρτσέλο.
Σε πιστεύω.
Δεν ήταν ο έρωτας της ζωής σου.
Ούτε εγώ ήμουν ο δικός του.
Είχα ετοιμάσει βαλίτσες.
Θα έφευγα πριν την Πρωτοχρονιά.
Του το είπα χθες βράδυ.
Περίεργο, έτσι;
Θα έφευγες για τον εραστή σου;
Φυσικά και όχι.
Βασικά, ναι.
Έχω κάποιον.
Είμαι ευτυχισμένη.
Αλλά θα έφευγα για να 'μαι μόνη.
Το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να γυρίσω σπίτι το βράδυ
και να το βρω άδειο.
Δεν ξέρω πώς άντεξες 25 χρόνια.
Εγώ δεν ήμουν για παντρειά.
Όταν τα πράγματα σοβάρεψαν, ετοίμασα βαλίτσες κι έφυγα.
Στο Παρίσι;
Στον κόσμο όλο.
Και τώρα; Έχεις κάποιον;
Υπάρχει ένα ειδύλλιο με έναν κύριο.
Θα ήθελα να σου πω ποιος είναι, αλλά ίσως δεν πρέπει.
Πες μου εσύ πρώτη.
Τον ξέρω;
Ναι.
-Δεν είναι ο Μαρτσέλο, έτσι; -Όχι βέβαια.
Εγώ ξέρω τον δικό σου;
Ναι, έτσι νομίζω.
Πες μου εσύ πρώτη.
Όχι. Εσύ να πεις.
-Να πούμε μαζί; -Εντάξει.
Με το τρία.
-Ένα… -Ένα…
-Δύο… -Δύο…
-Τρία… -Τρία…
-Ο κος Τζιανούτρι. -Ο κος Τζιανούτρι.
Πω πω!
Να σε πάρει!
-Για πάντα αντροχωρίστρα; -Πρώτη γνώρισα τον Μαρτσέλο.
Άφησέ με!
Νομίζω ότι μπορούμε.
Κι εγώ.
Να σκαρφαλώσουμε;
Ας το κάνουμε.
Ποια θα πάει πρώτη;
Πάω εγώ.
-Πρόσεχε, Κατερίνα. -Ναι.
-Πληγώθηκε το χέρι μου. -Κατέβα, δεσποινίς.
-Κατέβα. -Κατέβα.
Ναι.
Χιονίζει δυνατά. Δεν θα τα καταφέρουμε.
Ας δοκιμάσουμε το πρωί.
-Εντάξει. -Να γυρίσουμε;
-Ναι. -Κρυώνω πολύ.
Η μαμά ήταν;
Θεέ και Κύριε.
Ίσως γύρισε ο δολοφόνος.
Πάμε.
Πρέπει να πάψουμε να μαλώνουμε.
Γιατί;
Γιατί έχουμε παρόμοιο γούστο προφανώς.
Κι εγώ εκπλήσσομαι.
Είμαστε τόσο διαφορετικές.
Φίλα με.
Τι;
Έχεις φιλήσει γυναίκα;
Όχι.
Ούτε εγώ.
Φίλα με λοιπόν.
Μα γιατί;
Γιατί θέλω να ξέρω πώς είναι να σε φιλάνε.
Ας δοκιμάσουμε.
Μαμά!
Θεέ μου.
Κατερίνα, φέρε τη γιαγιά σου.
Τι;
Από την αποθήκη.
Είναι ακόμα εκεί;
Έτσι νομίζω.
Πάμε.
Γιαγιά, είσαι καλά;
Πονάω λίγο εδώ.
-Έχει τίποτα να πιούμε; -Θα δούμε.
Άκου. Η μητέρα σου είναι δολοφόνος.
Ξέρω ποια το έκανε.
-Αλήθεια; -Ναι.
Δεν θέλω να σας πω εγώ τι έγινε.
Εσύ θα το κάνεις. Ώρα να πεις την αλήθεια.
Πολύ καλά.
Ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας με επτά γυναίκες.
Χθες βράδυ ο καημένος πήγε για ύπνο.
Και μετά, άρχισε η παρέλαση των γυναικών του.
Όπως κάθε βράδυ, υποθέτω.
Αλλά αυτήν τη φορά, η κόρη του η Κατερίνα κρυβόταν πίσω από μια κουρτίνα.
Είδε και άκουσε τα πάντα.
Να τι συνέβη.
Στις 10:00 μ.μ.,
σκηνή πρώτη.
Ποτέ δεν θα σου τα δώσω.
Η πεθερά του, που μένει στο σπίτι του πάνω από δέκα χρόνια,
αρνείται να δώσει τα ομόλογα.
Σκηνή δεύτερη.
-Μαρτσέλο. -Στις 10:30 μ.μ.
μπαίνει η κουνιάδα του η Αγκοστίνα, παρακαλώντας τον να ξεχάσει το γράμμα.
Λες και το θυμόταν.
Έχει άλλο πρόβλημα.
Απλώς θέλει να την ξεφορτωθεί.
Μαρτσέλο, απλώς ήθελα… Μαρτσέλο.
Και στις 11:00 μ.μ., ξεκινά η επίθεση.
Η γυναίκα του λέει ότι τον εγκαταλείπει.
Μετά τις γιορτές όμως, λόγω των κορών της.
Να περάσουν οι γιορτές και θα φύγω την παραμονή.
Ήδη ετοίμασα βαλίτσες.
Θέλω να φύγω. Δεν αντέχω άλλο.
-Συγγνώμη. -Ωραίο χριστουγεννιάτικο δώρο.
Τα μεσάνυχτα έχει τσάι βοτάνων.
Και μαζί μ' αυτό, τη Μαρία.
Στη 1:00 π.μ., μετά τις άπειρες επισκέψεις στο μπάνιο, ξανάρχεται η Αγκοστίνα.
Μαρτσέλο.
Αλλά ο μπαμπάς δεν την αφήνει να μπει.
Και στη 1:30 π.μ., η Βερόνικα.
Έρχεται όποτε θέλει, έχει κλειδιά.
Χρειάζεται χρήματα. Θέλει να γυρίσει στο Παρίσι.
Θα σε ξεπληρώσω. Αφού με ξέρεις.
Μιλάνε για τη διαθήκη.
Και τέλος, στις 3:00 π.μ., το κερασάκι στην τούρτα.
Η Σουζάνα τού λέει τα ευχάριστα νέα.
"Είμαι έγκυος, μπαμπά".
Κι όχι από το Άγιο Πνεύμα.
Λυπάμαι, μπαμπά.
Λυπάμαι πολύ.
Μέχρι τότε, μόνο εγώ είχα μείνει.
Βγαίνω από την κουρτίνα και του λέω ότι άκουσα τα πάντα.
Κι ότι θα πληρώσουν.
Ποιοι;
Όλες σας.
Είστε μάγισσες.
Ο μπαμπάς είχε απαυδήσει. Δεν άντεχε άλλο.
Ξέρετε τι μου είπε;
"Θα ήταν ωραίο να πεθάνω".
Είπε τέτοιο πράγμα;
Ναι.
Και το επανέλαβε πολλές φορές.
Τότε είπα "Εντάξει, αν αυτό θέλεις, θα σε βοηθήσω".
Θεέ μου.
Εσύ τον σκότωσες.
Κανείς δεν σκότωσε τον Μαρτσέλο.
Γιατί δεν είναι νεκρός.
-Απλώς προσποιηθήκαμε τον θάνατό του. -Τι;
Έτσι ώστε να ακούσει πίσω από την πόρτα
τι πραγματικά πιστεύετε γι' αυτόν.
Ήθελε να δει ποια θα θρηνούσε,
ποια θα μιλούσε για λεφτά
και ποια για αγάπη.
Σήμερα θα άλλαζε τη διαθήκη στον συμβολαιογράφο, αλλά δεν ήξερε πώς.
Για να βρει τη λύση,
θα πέθαινε.
Κι εσύ τον βοήθησες να πεθάνει.
Δεν είχα καμία σχέση με αυτό.
Έφτιαξα αίμα με μερβρωμίνη και μαχαίρι με σπασμένη λεπίδα.
Μετά τηλεφώνησα στη Βερόνικα.
Έκοψα τα καλώδια τηλεφώνου…
αυτά του αυτοκινήτου
και κλείδωσα την πύλη.
Έκρυψα τα χάπια της Αγκοστίνα στο κρεβάτι της μαμάς.
Έκλεψα τα ομόλογα της γιαγιάς.
Κι έβαλα ψεύτικο πιστόλι στην τσάντα της Βερόνικα.
Μην ξεχάσω. Άλλαξα και το κλειδί του δωματίου.
Για να μην είναι ο μπαμπάς μπρούμυτα όλη μέρα.
Τα έχεις σκεφτεί όλα.
Εκτός ότι φαινόταν από το παράθυρο.
Οπότε, ο Μαρτσέλο ζει.
Ζει.
Ναι, ζει.
Αλλά τώρα εγώ θα σκοτώσω το κάθαρμα.
Θα σε βοηθήσω.
Άνοιξε! Κάθαρμα!
Με κορόιδευες, έτσι;
-Μπάσταρδε! Με κορόιδευες! -Άνοιξε!
Ποτέ δεν θα πάρεις τα ομόλογά μου!
Δώσε μου το κλειδί!
Παρθενοπιπίτσα. Τι θλιβερή η σημερινή νεολαία.
-Άνοιξε τη γαμω-πόρτα! -Ναι.
Μήπως μιλάμε λίγο ανάρμοστα;
Σκάσε! Παστρικιά! Είσαι έγκυος κι ούτε τον πατέρα ξέρεις!
-Πού είναι; -Εκεί.
Κρύβεται στο μπαλκόνι!
Προσεκτικά.
-Μπαμπά. -Όχι.
Χριστέ μου. Πάλι πέθανε;
Πήγαμε να τον εμποδίσουμε, αλλά δεν προλάβαμε.
Έπεσε από το μπαλκόνι.
Έχετε κάποια ιδέα γιατί θα αυτοκτονούσε;
Είναι γνωστό ότι είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
Για να είμαι δίκαιη, δεν τα κατάφερνε με τις επιχειρήσεις.
Είχε και το θάρρος να μου ζητήσει λεφτά.
Από μένα, μια καημένη γριούλα.
Πώς μπόρεσε;
Καλώς. Αν θυμηθείτε κάτι άλλο,
ο αριθμός μου.
Ευχαριστούμε.
Επιθεωρητής Τζιοβάνι Ριγκόλντι.
Τζιοβάνι Ριπόλντι, μάλιστα.
Ριπόλντι, ναι.
Οπότε, αν θυμηθώ κάποια μικρή λεπτομέρεια,
να σας τηλεφωνήσω;
Οτιδήποτε θυμηθείτε, να μου τηλεφωνήσετε.
Θα το κάνω.
Αγκοστίνα Κάτσια.
Ανσαντέ.
Υποθέτω ότι μένεις κοντά στη λίμνη.
Ναι, στην πόλη.
Δεν είναι και τόσο μακριά.
Λοιπόν, φεύγω.
-Ναι. -Κυρίες μου.
-Κυρία μου. -Δεσποινίς.
Δεσποινίς.
Με συγχωρείτε.
Μα τι κάνει;
Στην άκρη. Θα σε πατήσει.
-Άντε, λοιπόν. -Άκρη!
-Θεία. -Θεία;
-Θεία. -Έλα δω.
Κατερίνα.
Φέρθηκες άσχημα.
Οι γυναίκες αλληλοβοηθούνται, δεν μαλώνουν μεταξύ τους.
Ούτε αν το ζητήσει άντρας;
Ειδικά αν σου το ζητήσει άντρας.
Βασικά, αν το ζητήσει ένας άντρας…
Εδώ κοίτα. Μεγάλωσα μια τσούλα.
Συγγνώμη, μαμά.
Συγγνώμη σε όλες.
Πάντως, ήταν όμορφος άντρας.
-Ποιος; -Ποιος;
Ο επιθεωρητής.
Άγγιξέ τον και σου γδέρνω το δέρμα για να το κάνω νεσεσέρ!
Κι εγώ θα τη βοηθήσω.
Σουζάνα, ξέρεις τι σκεφτόμουν;
Μήπως το μωρό είναι του κου Τζιανούτρι;
Σιγά! Πας καλά;
Πας καλά;
-Όχι; -Όχι! Δεν είμαι τόσο απελπισμένη.
Θα είμαι τιμωρία για πολύ καιρό;
Ναι!
Τι θα κάνουμε τώρα;
Τι εννοείς;
Τι θα λέγατε να πίναμε ένα ποτό;
Εμείς, το σπίτι. Τι θα κάνουμε τώρα που πέθανε ο μπαμπάς;
Λέω να γυρίσω στο Παρίσι. Δεν έχει πολλά να κάνω εδώ.
Δεν ξέρω. Πρέπει να σκεφτώ.
Κι εγώ.
Εγώ σκέφτηκα ήδη.
Θέλω να ξαναδώ τον επιθεωρητή.
Μπορούμε να μείνουμε όλες εδώ.
Δεν είναι σπίτι μου και είμαι μια απλή υπηρέτρια,
αλλά θα ήταν ωραία να μέναμε μαζί.
Λατρεύω να μαγειρεύω, εσείς να τρώτε…
Κι εγώ να πίνω.
Άλλωστε, έχουμε την κληρονομιά του Μαρτσέλο.
Κι αυτό το σπίτι.
Έτσι όπως το θέτεις, ίσως αποφασίσω να μείνω.
Θα πάρω πίσω το δωμάτιό μου.
Ναι. Ας γεμίσουμε αυτήν την τρώγλη με ζωή.
Έχουμε την κληρονομιά και τα ομόλογά μου.
Και σύντομα θα έχουμε
κι ένα μωρό.
Πρόποση;
Υποτιτλισμός: Δημήτριος Θωμαΐδης