Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
Szybko.
Boże.
Witam.
- Podoba mi się to. Masz świetny manicure. - John.
- Cześć. - Z kim przyszedłeś?
Dzisiaj sam. Gratuluję kolekcji.
Marzyłem o wykorzystaniu stolika na kawę
odkąd podrosłem na tyle, by oprzeć na takim głowę.
Mebel Donalda Judda w swoim flagowym salonie. Masz jaja.
Po pierwsze, Amerykanom przyda się
zastrzyk inspiracji dla ich nudnych domów, a po drugie…
Skąd wiesz o flagowym salonie?
No właśnie. Kto ci powiedział? To ściśle tajne.
Mam swoje źródła.
Ja też, John. Ja też.
Idę po drinka.
Jestem zbyt miły. I w tym problem.
- To przez to. - Wcale nie.
Kelly namówiła mnie na lekcje jazdy.
- Spadłem i złamałem obojczyk. - Straszne.
Ciągle o tym gada.
Już nigdy nie wsiądę na konia!
Będę się zbierał. Muszę wcześnie wstać.
Już ci wierzę. Na jaką zdobycz dziś polujesz?
To już mnie nie dotyczy, Calvin.
- Dobrej nocy. - Wzajemnie, John.
Pewnie idzie się napić do swojej nory.
Kto go tam wie.
Poza tym, spadłem z konia.
Złamałem obojczyk i wylądowałem w szpitalu na trzy tygodnie.
Hej.
Przestań. Paparazzi się czają.
Idź już.
Idź! Dziesięć kroków przede mną. Dwadzieścia!
Chodź.
To chyba jakieś jaja.
- Znowu zapomniałeś kluczy? - Nie, są gdzieś…
Najwyraźniej tak miało być.
Nawet tak nie mów…
- O Boże. Dobry wieczór. - Dzięki Bogu.
Dziękuję.
Dziękuję panu.
Dobranoc.
Muszę dziś spać u siebie.
- Mówiłam ci. - Zostań. Zawsze tak mówisz.
Masz obrączkę.
Wiedziałem, że coś przede mną ukrywasz.
To mojego taty.
- Która godzina? - Jest 7.30.
A ty zaczynasz dopiero o 9.00, więc…
Nie. Muszę stąd wyjść, zanim te hieny zjawią się na dole.
Nie, wracaj tu.
Później wyjdziemy stąd razem.
- Tak? - Kiedyś to musi nastąpić.
Za pierwszym razem miałam farta, bo mnie przegapili.
- Cieszę się, że doszło do drugiego razu. - Ja też.
Podoba mi się tak, jak jest teraz. Tylko my.
I tyle.
Okej.
Mogę to pożyczyć?
Nie mam ciuchów na zmianę, więc muszę coś wymyślić.
- Co? - Zrobisz to.
Zrobisz to, prawda? Złamiesz mi serce.
Zawsze tak mówisz dzień po?
Subtelne.
Mam ochotę zadzwonić do pracy,
wziąć wolne i spędzić cały dzień w łóżku.
Tak.
Kto pierwszy złamał ci serce?
Jeśli to się wydarzy, od razu dam ci znać.
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
Widziałaś to?
Kradną nasze plakaty. Kontrowersja, której potrzebuję.
Reklama z Kate Moss kradnie show
Ale jest jeszcze to. Oburzona Kate.
Przerażona sławą
Niby czym? Byciem sensacją, przed którą świat stoi otworem?
Chodzi o to, jak inni ją widzą.
Trochę jej współczuję.
Daj spokój. Wiedziała, na co się pisze.
Na pewno? To dziewczyna z Croydon, która dostała fuchę i stała się fenomenem.
Była równie zaskoczona jak my.
Już dawno przestałem się litować nad sławnymi ludźmi.
Wielkie mi rzeczy. Sława odbiera pewne rzeczy,
ale oferuje jeszcze więcej. Jeśli tego nie znosi,
może wrócić do Croydon.
Po twoim trupie.
Co masz na sobie? Wyglądasz znakomicie.
Założyłam pierwsze, co znalazłam.
Co robisz?
Nie, Boże. Proszę, nie. Nienawidzę, gdy to robisz.
- Nie uciekaj ode mnie. - Boże.
Nie.
- Nie uciekniesz mi. - Ja tylko założyłam…
Daj spokój. Jesteś cudowna.
Tylko jedno.
Afrodyta. Drugi wiek p.n.e.
Kiedyś ją stłukłem i skleiłem z powrotem. Mama nie zauważyła.
Pewnie, że zauważyła.
Musimy sprzedać to wszystko?
Nie wszystko. Dlatego tu jesteśmy.
Mam poczucie, że publiczna aukcja godzi w naszą prywatność.
A prywatna wygenerowałaby zbyt mały zysk,
by opłacić 34 miliony podatku od spadku.
Nawet moje krzesełko do karmienia?
Wylicytujesz je?
O Boże.
Zapytałabym, co to jest, ale jak każdy artysta
określiłeś to jasno i wyraźnie.
To samolot.
Zachowała to.
TO SAMOLOT od Johna Kennedy’ego
Leci nad ogniem czy nad oceanem?
Krajobraz jest subiektywny.
Zatrzymaj to.
Jej pierścionek do pływania.
Zakładała takie, gdy pływała, by nie zgubić pierścionka i obrączki.
Zabawne, że w jej mniemaniu mogły być jednorazowe.
Jak się trzymasz?
To wydaje się nierzeczywiste.
Myślę o czymś, co ją rozbawi, a potem przypominam sobie, że odeszła.
Chyba pierwszy raz w życiu czuję się na swój wiek.
Gdy nie ciąży ci już wizja śmierci rodziców,
zaczynasz myśleć o swojej własnej.
Celna uwaga.
Zabawne, że odkąd mam dzieci rozumiem, czemu musiała wychowywać nas inaczej.
Gdy pojawia się drugie uświadamiasz sobie, że musisz zostać zupełnie innym rodzicem.
Czyste konto.
Czym różniło się nasze wychowanie?
Po śmierci taty byliśmy pogrążeni w chaosie.
Potrzebowałeś organizacji i stabilności,
a ja nie chciałam być traktowana jak dziecko.
Nie zgadzałam się na to.
To akurat pamiętam.
Walczyła, póki nie byłeś gotowy.
Na co?
By ułożyć sobie życie jak chcesz.
- Muszę iść. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Pamiętaj o kolacji u nas. - Sobota.
Tylko nic nie stłucz.
Postaram się.
Kurwa. Narcy, to jest cudne.
Nie pokazuj Calvinowi. Zostaw to dla siebie.
Zanim odważę się odejść, ten ciuch będzie do wyrzucenia.
- Nie odbierzesz? - Niech dzwoni.
- Dobrze. - Halo.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, tu John. Sprawdzam, czy jesteś.
To na razie.
- Kontynuuj. - Jesteś niemożliwa. Wodzisz go za nos.
Wyczytałaś to w poradniku?
Za dużo się dzieje.
Tak powinno być. Czerp z tego przyjemność.
- Zabaw się. Wiesz, kiedy się wycofać. - Tym razem przegapiłam ten moment.
Wszystko dzieje się tak szybko. Jutro spotykam się z jego znajomymi.
Na drinka. Sama nie wiem.
Mam dość Kennedy’ego. Życie jest ciężkie. Czego ty w ogóle chcesz?
Możesz mówić o nim John? Brzmisz, jakbyś czytał nagłówek.
Dobra.
Nie wiem, czego chcę.
Wiem, czego nie chcę.
Jeśli tak dalej pójdzie, prasa się dowie.
Może za miesiąc. Może jutro.
Najpierw chciałabym mieć pewność.
Nie chcę, by ta zabawa skończyła się przyklejeniem mi łatki byłej Kennedy’ego.
Carolyn, proszę. Ma na imię John.
Idź. Nie świruj.
Halo. Zostaw wiadomość po sygnale.
To znowu ja.
Wybacz, że jestem natrętny,
ale zapomniałem ci o czymś powiedzieć.
Właśnie jestem pod twoim mieszkaniem.
- O Boże. Muszę to zobaczyć. - Nie, Narcy. Zostań tu.
Chciałem skoczyć na burgera
do tej knajpy w Breezy Point.
Wiedzą, kim jestem i mają to gdzieś. To ładne miejsce.
Nad samą wodą.
Mają łodzie, na których można popływać.
Zastanawiałem się, czy chcesz iść ze mną.
- Ale nie ma cię w domu. - Chętnie pójdę za ciebie.
I wcale tego nie słyszysz.
No dalej.
Jednak jesteś w domu.
Jesteś szalony.
Jest mnóstwo czasopism politycznych, ale to będzie inne.
Pełne pomysłów z niespodziewanych źródeł.
- Z placu… - Musi być pociągające.
Wybacz. Masz dobre pomysły co do treści,
ale to ja znam się na reklamach.
Jeśli chcesz konkurować z całym stoiskiem pełnym
seksownych okładek, twoja też musi taka być,
a dopiero wnętrze przekaże to, na czym ci zależy.
Brzmisz jak Berman.
Czyżby Berman faktycznie miał rację w jakiejś sprawie?
Często ją ma.
Nie ma w tym doświadczenia, ale jest genialny.
To mój partner. Zawsze mnie wspierał.
Ufam mu, a niełatwo jest zdobyć moje zaufanie.
Mam podobnie.
Jesteś blisko z tatą?
Masz jego obrączkę, ale o nim nie mówisz.
Jestem blisko z ojczymem. Tata był świetny.
Cholera, coś mnie ominęło? Też straciłaś tatę?
Nie. Mój tata żyje.
To był typowy rozwód z lat 70., ale byłam mała,
więc niezbyt to rozumiałam.
Złe rzeczy mogą się dziać, nawet jeśli jest się zbyt młodym, by je rozumieć.
Możliwe.
Przerwałam ci. Mów o czasopiśmie.
Sprytny trik, by znów przestać gadać o tobie.
Zamówiłam tę piosenkę.
Wydaje mi się, że ja. Albo ja też.
Lubisz ten numer?
A można nie lubić Sade?
Chodź tu.
Okładka musi być kusząca.
Może być kusząco na zewnątrz i mądrze w środku.
Od miesięcy próbowałem sprzedać ci ten pomysł.
Najwyraźniej miałeś rację. Czasami ci się to zdarza.
Może zapamiętaj to na przyszłość.
- Postaram się. - Oby.
- Cześć, wszystkim. - Hej.
Santina.
Gdzie najnowsza ofiara?
Santina, zachowuj się.
Słyszałem o niej co nieco od Treya z Tunnel.
Mówi, że często ją widuje.
Chyba znam ją trochę lepiej, niż twój przypadkowy diler.
Prędzej przypadkowy kumpel od ćpania.
Po prostu o ciebie dbam. Nic wielkiego. Gdzie ona jest?
Ktoś traktuje Johna tak, jak on traktuje innych?
Już ją uwielbiam za to spóźnienie.
- Tak. - Myślisz, że przyjdzie?
To pierwsza kobieta, która nie chce się ze mną pokazywać, więc…
Nie licząc Madonny.
Jest wyjątkowa, naprawdę.
Jasne.
Zawsze są wyjątkowe.
- Może to moja była. - Właśnie.
- Przepraszam za spóźnienie. - Cześć.
Miałam mnóstwo pracy. Cześć.
Carolyn, Santina, Michael, Anthony, Tommy i Colin.
Cześć Santina, Michael, Anthony, Tommy, Colin.
- Nieźle. - Imponujące.
Dziękuję. Miło was poznać.
Rozmawialiśmy właśnie z Bermanem o czasopiśmie.
Pytałaś mnie ostatnio o jakieś rabaty, prawda?
Pytałam Johna, czy dajecie rabat za aktywność.
Zniżki dla klientów, którzy regularnie wykupują reklamy.
Pracujemy nad tym.
- Może ją zatrudnimy? - Nie stać was na mnie.
Mówiłam już Johnowi, że masz świetny pomysł na okładki. Bardzo zmyślne.
Dziękuję.
Zmyślne jak firma kajakowa?
Czy może jak wypożyczalnia psów?
To był dobry pomysł.
Obaj jesteście tacy zmyślni.
- Co mogę powiedzieć? - Dobra.
Kiedy mowa o czymś więcej niż piłeczka, którą pozwalają się
bawić Colinowi w firmie jego ojca, czuje się przytłoczony.
Umrę bogatszy od was.
Dawno nie było tutaj kelnera. Pójdę po butelkę.
- Poproszę. - Super.
Tak.
Jak tam u Calvina Kleina?
Jest super.
Niedługo wypuścimy nowe uniseksowe perfumy,
więc jeśli dobrze to rozegracie…
Jak pachną?
Tak, że płeć nie ma znaczenia.
Więc pasuje.
- Dobre. - Sprytnie.
- Chodzi jej… - Załapałem.
To się dzieje wszędzie, gdzie się pojawia.
Nie weźmie jej numeru, nie przy tobie.
Po prostu jest grzeczny.
Wobec niej czy mnie?
Co wziąłeś?
Białe wino.
Polać komuś? Proszę bardzo.
Gdzie mój kieliszek?
Fajna zapalniczka. „Niebieskie oczy”.
Prezent od byłego.
Rany. Grubo.
Czego się spodziewała po Margot?
Nadal zachowuje się jak studentka.
Dobrze mówię, co nie?
Znasz może Treya z Tunnel?
Treya? Nie, a co? To twój kolega? Po tym, co słyszałam, liczę na to, że nie.
Chyba wygrała.
- Muszę lecieć. - Zostań na kolację.
- Mówiłeś tylko o drinku. Umówiłam się. - Mamy więcej pytań. Odwołaj to.
Nie znasz mojej matki. Nie można odwołać spotkania z Ann Marie Messiną.
- Zabierz mnie. To nudziarze. - Ty też nie znasz mojej matki.
Spontaniczne zapoznanie
nie spodobałoby się Ann Marie Messinie.
Miło było was poznać po tym, ile o was słyszałam.
Nieważne, co mówi John. Jesteście wspaniali.
Pa. Do następnego razu.
Pa.
Zawsze zostawiaj niedosyt, by pragnęli więcej.
Wie, jak grać w tę grę.
Tak. Zaczekajcie chwilę.
Ona w nic nie gra. Po prostu nie dostrzegacie, że jest wyjątkowa.
Poznałem już parę takich.
Hej.
Co robisz jutro wieczorem?
Moja siostra urządza przyjęcie. Przyjdź.
Nie za wcześnie?
Chcę, byś ją poznała.
Dobrze.
- Czemu nie? - Super.
Co przynieść? Butelkę wina? Kwiaty?
Nic, zawsze jest świetnie przygotowana.
Wystarczy, że będziesz.
- Dobranoc. - Pa.
Calvin ma swoje humorki, ale jeśli dasz mu czas
i przypomnisz o idei, to oprzytomnieje.
Chcę go poznać, ale się boję.
Mamo, przestań sprzątać. Zrobi się bałagan, jak tylko wyjdziesz.
Nie mogę jeść kolacji, patrząc na to.
Rozumiesz?
Mam nadzieję, że wie, jakie to szczęście,
że cię ma, bo ja nie zniosłabym takiego ego na co dzień.
Pewnie potem masz ochotę na towarzystwo normalnych i ciężko pracujących ludzi.
- Bezproblemowych. Niepopularnych. - Przestań.
Co? Co to znaczy?
- Nic. - Powiedz jej.
- Nie ma o czym. - Nie ruszy jej to.
Przestań.
Carolyn znowu jest z Johnem.
- Z Johnem? - Uściślając, z Kennedym juniorem.
A co z gwiazdą filmową, dla której cię zostawił?
Nikt nikogo nie zostawił. Akurat wtedy oboje…
- To nie był dobry moment. - Ale teraz jest?
Tym razem jest inaczej.
Ale to nic poważnego. Zabawa.
I dlatego jutro idziesz do jego siostry Caroline.
Lauren, weź odpuść.
Będzie zabawa na całego.
To nic poważnego i nic takiego, ale poznajesz jego siostrę?
To zwykła impreza. Nie idę tam na oficjalne zapoznanie.
To nic takiego, mamo. Naprawdę.
Ale jednak dajesz mu drugą szansę,
co każe mi sądzić, że jest inaczej.
Kochanie, posłuchaj, wszystko w końcu ci się układa.
Dzięki temu, kim jesteś, i dzięki twojej ciężkiej pracy.
Nie chcę, żebyś się w tym zatraciła.
A czy kiedykolwiek to zrobiłam?
Otóż to.
Nie sądziłam, że jesteś jedną z tych kobiet,
które mówią: „Tym razem jest inaczej”.
- Chcesz sosu słodko-kwaśnego? - Przestań.
Hej.
Chwileczkę.
Wyglądasz przepięknie.
Chodźmy.
To przyjazne terytorium. Polubią cię.
To kolacja.
Coś w tym stylu.
- Myślałam, że to impreza. - No bo jest.
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze. - Super.
Cześć.
Carolyn, to moja siostra.
- Cześć. - Miło mi.
Mnie również.
Dziękuję za zaproszenie.
Nie ma sprawy.
- Wszystkiego najlepszego, Caroline. - Dziękuję.
- Hej. - Cześć.
Muszę coś poprawić. Nalejesz jej czegoś do picia?
Oczywiście.
Przepraszam.
- Lubi białe wino. - Już się robi.
Zaraz wracam.
Anthony.
Strasznie przepraszam.
John chyba nie dał znać, że mnie zaprosił.
Nie szkodzi. To w jego stylu.
Chodzi mi o to, że jest zapominalski, nie, że przyprowadza kobiety bez zapowiedzi.
O urodzinach też nie powiedział. Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Ed przyniósł ci wino.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Chcesz zdjąć płaszcz? - Jasne.
Proszę za mną.
- Co? - Zapomniałem kwestii. Improwizowałem.
To Glengarry Glen Ross. Nie możesz zmyślać tekstu.
W St. Davids co roku wystawiano Józefa i cudowny płaszcz snów.
John miał jedną kwestię
i za każdym razem łamał mu się głos.
Grałam w tym samym w Gravestone. Byłam Józefem.
Ma 73 lata, a wygląda na 100.
Musi istnieć lepszy kandydat.
To ustawodawca, nie wizjoner.
To strasznie zabawne, bo do dziś, gdy ludzie pytają go, gdzie studiował,
odpowiada: „W Cambridge”.
Caroline zawsze mówiła, że „niedaleko Bostonu”.
Przecież to wiedza powszechna.
- A ty studiowałaś? - Tak, w Bostonie.
Sereno, przypomniało mi się, że byłaś w Princeton.
Ty to dopiero masz przesrane.
Jestem dumną absolwentką, ale wiadomo, o co chodzi.
Powtórz, to, co mówiłaś o jagnięcinie.
- Jest z przepisu matki. - Właśnie.
Zdarza ci się gotować?
Czego szukasz?
Świeczek.
Ed miał iść do sklepu, ale muszą gdzieś tu być.
Jesteś na mnie zła?
O co miałabym być zła?
- Rozumiem. Już jej nie lubisz. - Nie znam jej.
Nie dałeś mi znać, że przyjdzie, więc daj mi trochę czasu.
Jasne, ale to nie jej wina.
Wie, że się jej nie spodziewałam.
- Czemu postawiłeś ją w takiej sytuacji? - Sądziłem, że i tak byś się zgodziła.
Mówisz, że czujesz się dojrzalszy. Wspaniale, ale pokaż to.
Zakładam, że skoro ją przyprowadziłeś, to jest dla ciebie ważna.
Tak. Jest dla mnie bardzo ważna.
Staje się moją bratnią duszą.
A więc traktuj ją tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz, Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam
Hej, Kelly. Widziałaś te szkice?
- No co? - Nic.
Szlag. Kto ci powiedział?
Nie stresuj się. Siadaj.
- Dowiedzieli się? Nie chcę tego. - To zabawne.
Jedyna kobieta, która nie chce być znana jako jego dziewczyna akurat nią jest.
Nie chcę być znana jako czyjaś druga połówka.
Też tego nie chcę. Wiem, co mówię.
Nie chodzi mi o to, że w byciu z kimś sławnym jest coś złego.
Ty i Calvin jesteście małżeństwem.
Prowadzicie razem firmę. Stanowicie zespół. A my…
Nie wiem nawet, czym jesteśmy.
Dobrze, że nie zaczęliście wcześniej.
Musi się w końcu ustatkować. I to niedługo.
Singiel po czterdziestce nie brzmi dobrze. Masz dobre wyczucie czasu.
Niczego nie wyczuwam.
Wiem. Nie jesteś taka. To jest w tym najpiękniejsze.
To dobry facet, a będzie jeszcze lepszy.
Nie martw się na zapas.
Jak dobrze pójdzie, to popracujesz tu jeszcze kilka lat,
a potem dołączysz do rodziny Kennedych.
Mogłoby być zdecydowanie gorzej.
Chcę tylko, byś wiedziała, że dobrze trafiłaś.
- A on jeszcze lepiej. - Dzięki.
Możesz nikomu nie mówić?
Calvinowi też nie.
Daj spokój. Jeśli coś nie wpływa na Calvina, to ma to gdzieś.
Będziesz na spotkaniu z projektantami salonu? Dziś o 15.00.
- Dziś o 15.00? - Tak.
Pewnie.
- Nikomu nie mów. - Jasne.
- Cześć, chłopaki. - Hej.
- Gdy mała wskazówka… - Odwal się.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Przyszła już? - Nie widziałem jej.
Świetnie wczoraj wypadła.
Ale ja chyba nie.
Nie powiedziałem Caroline, że kogoś przyprowadzę.
Stary.
Zapomniałem powiedzieć Carolyn, że Caroline ma urodziny…
i że to będzie kolacja.
Boże.
Czyli po prostu byłeś sobą.
Kocham cię, chłopie, ale to w twoim stylu.
To jej nie pasuje.
Mi już chyba też nie.
To pierwsza kobieta od lat,
która nie próbuje zaciągnąć mnie do ołtarza.
No chyba, że gra ze mną w szachy na poziomie arcymistrzowskim.
Z tego, co opowiadałeś, to raczej nie są szachy.
Po prostu w końcu poznałeś kogoś, kto jest wspaniały.
Kogo nie interesuje szum, który przyciągasz.
Przynajmniej tak sądzę.
- Nie chcę tego schrzanić. - Wiem.
To może tego nie rób?
- Pewnie. - Tak.
Zawsze służysz doskonałą radą.
Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
A teraz gramy.
Gotowi. Gramy.
Wiecie, która godzina?
Około 15.45.
- Dobry chwyt. - Dzięki.
- Na razie. - Dobry mecz.
Dzień dobry.
Przepraszam za mecz. Kelly kazała mi iść na spotkanie.
Jak tam? Wygrałeś?
- Tak. - Super.
Co mam zrobić, żeby dostać kapkę Chardonnay?
Jest w lodówce.
Coś się stało?
Nic. Myślę o tym, jak się poznaliśmy.
Próbuję sobie przypomnieć. Calvin chciał nas sobie przedstawić?
Dlaczego o to pytasz?
Co się stało? Mów natychmiast.
Nie byłoby nic złego w tym, gdybyś go o to poprosiła.
Nikogo o to nie prosiłam.
Calvin to zrobił. Potem poprosiłeś o mój numer.
Nie dałam ci go. Później sam znalazłeś mnie w salonie.
Nie będę czekać, aż mi, kurwa, powiesz, co jest grane.
Zabieram rzeczy i wychodzę.
Ktoś zostawił mi w torbie list. Jest w nim sporo na twój temat.
Na przykład o byłych facetach. O narkotykach.
Podejrzanych znajomych.
O tym, że chciałaś mnie poznać.
Że się na mnie zafiksowałaś.
Ponoć wszystkich o mnie wypytywałaś. Mówiłaś, że mnie zdobędziesz.
Gdzie ten list?
- Czekaj, Carolyn… - Zamknij się.
Próbowałam dojść do tego, co tak naprawdę między nami jest.
Dokąd to zmierza i ile znaczy.
Teraz już widzę, ile znaczy dla ciebie.
- Ktoś pisze o mnie okropne rzeczy… - Czekaj.
Koleżka wepchnął ci to do torby.
I nagle wszystko między nami znika.
- Czekaj. - Tyle wystarczyło.
Carolyn.
Więcej nie trzeba. Tyle wystarczy.
- Carolyn, uspokój się. - Żegnaj, John.
Carolyn, proszę cię. Gdzie jesteś?
Przepraszam. Carolyn, błagam, oddzwoń.
Halo?
Carolyn?
To ktoś, z kimś grałeś w futbol?
Tak mi się wydaje.
- Byliśmy w Central Parku. - Jezu.
Ze wszystkich twoich poronionych wybryków,
wliczając wspinaczką lodową i nurkowanie po skarby,
ten był chyba najdurniejszy.
Jako ktoś, o kim codziennie powstają nowe plotki
mogłeś wykazać się odrobiną rozsądku,
zanim skonfrontowałeś się ze swoją ukochaną
na temat anonimowego listu mieszającego ją z błotem.
Nie wiem, co ja sobie myślałem.
Namieszało mi to w głowie.
Gdyby ktoś podający się
za mojego przyjaciela podrzucił mi do torby anonimowy list,
to zweryfikowałabym towarzystwo, w którym się obracam.
Ludzie narzekają czasami, że jestem zamknięta w sobie,
ale to właśnie dlatego.
Przez całe życie widziałam, jak ludzie podlizują się mamie.
Ciągłe umawianie spotkań z koleżankami ze szkoły doprowadzało mnie do szału.
Lubisz dawać innym kredyt zaufania,
bo pozwala ci to wierzyć, że masz normalne życie.
Ale nie masz.
Nigdy nie było normalnie. I nigdy nie będzie.
Jeśli dopuszczasz do siebie wszystkich, bo nie chcesz wyjść na tego złego…
- To dla kogo masz mieć miejsce? - Co twoim zdaniem powinienem zrobić?
Zmienić cały swój świat? Pozwalniać przyjaciół?
Nie. Chociaż mogę dać ci parę sugestii w późniejszym terminie.
Wychowały cię rozważne kobiety. Wiesz, komu możesz ufać.
Tak, ufam jej. Ona jako jedyna niczego ode mnie nie chce.
To nieprawda.
Jeśli jej na tobie zależy, będzie miała swoje potrzeby.
Ale nie będą miały nic wspólnego z twoimi kontaktami i sławą.
Nie chce ze mną rozmawiać. Nie winię jej.
Postaraj się bardziej.
A jeśli się nie uda, wyciągnij wnioski i następnym razem bądź lepszy.
Tylko proszę, żadnych aktorek. Wymagają za dużo uwagi.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Jak się tu dostałeś? - Dozorca mnie wpuścił.
- Każę go zwolnić. - Nie rób tego.
John, nie.
Na to już za późno.
Jestem durny.
Nie jesteś durny, tylko słaby.
Tak, to prawda. Jestem słaby. Mam jedną ogromną słabość.
Przestań.
Świat schodzi mi z drogi. Przepuszcza mnie przodem i puszcza oczko.
Prawie zawsze daje mi to, czego chcę i kiedy chcę.
Podoba mi się to, jak traktuje mnie świat.
Nic dziwnego, nie?
Ale w głębi duszy wiem, że moje życie nie jest prawdziwe.
Więc kiedy ktoś napisał, że ty też nie jesteś,
co było dokładnie tym, czego się obawiałem,
cała ta sytuacja sprawiła, że zwątpiłem w to co mamy,
bo na ogół nie jest mi łatwo uwierzyć w to, co mam.
Zawsze próbuję oddzielić prawdę od fałszu.
A my… Czułem w tym absolutną szczerość.
Cały świat sprawia, że nie wydajesz się prawdziwy.
Ale kiedy jesteśmy sami, kiedy nie ma tego świata wokół nas…
Jesteś o wiele lepszy, niż wersja, którą wszyscy znają. Aż nagle przestajesz.
Nie noszę tego z miłości do ojca.
Noszę to, bo przypomina mi, że nie był tym, kim wydawał się być.
Wszyscy, którzy wydają się tak wspaniali jak on, pewnie też tacy nie są.
Chcę pamiętać, by być ostrożna. I jestem.
Jestem zbyt ostrożna.
A ja wręcz przeciwnie.
W tej chwili wszystko poza tobą budzi moją niepewność.
Ale ty… My… Chcę od tego zacząć, jeśli mi pozwolisz.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham, Carolyn.
Nie sądziłem, że mogę kogoś tak kochać. Nie mogłem, aż do teraz.
Dopóki cię nie poznałem. To jest prawdziwe.
Chcę zacząć od teraz.
Ja ciebie też.
Nie chcę tego ukrywać.
O tym porozmawiamy później.
BLONDI BEZ SPODNI NOWA SYRENA KENNEDY’EGO JUNIORA
W OGNIU I NA FALI
Słoneczny patrol Kennedy’ego juniora
Jezu.
Napisy: Julia Antoniewicz