Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
Dziwnie się tu wraca.
Bardzo chętnie zostałabym na łodzi i opłynęła nią świat.
Tak? Nie masz mnie już dość po tych dwóch tygodniach?
Fakt. To, że zrobiliśmy sobie pasujące tatuaże
to znak, że potrzebuję więcej przestrzeni.
Chwileczkę.
Nie powinienem przenieść cię przez próg?
Co?
Pan młody musi to zrobić,
bo inaczej będzie nieszczęście.
Nie mamy progów.
Cholera.
Mógłbyś wynieść mnie z windy.
Jesteś moją żoną.
- Jestem. - Nie mogę przestać tego mówić.
To nie przestawaj.
Dobrze.
Panie Kennedy.
Słucham?
Co robimy?
Wprowadzę cię, a później wrócę po bagaże.
Dobrze.
Zróbcie przejście, ludzie.
Oprah, Barbara Walters, The Today Show.
Dosłownie wszyscy chcą zrobić z tobą wywiad.
I kto tu jest królową balu, co?
Więcej rozgłosu. Dokładnie tego teraz potrzebujemy.
Jak mamy dostać się do samochodu?
Czekają, żeby zrobić nam pierwsze zdjęcia jako mężowi i żonie.
Przecież opublikowaliśmy już to, na którym całujesz moją rękę.
Przyrzekam ci,
że sobie pójdą, jeśli tam zejdziemy i damy sobie zrobić zdjęcie.
A później zjemy miły i długi brunch.
Brzmi, jakbyśmy mieli pozować do portretu.
Zapomniałeś już, co działo się wczoraj?
To może najpierw pójdę z nimi pogadać?
I co im powiesz?
Żeby zrobili zdjęcia, a później spadali.
I dali nam święty spokój.
Taki pojednawczy gest.
Może spróbujesz też z nimi pośpiewać?
Spróbujcie harmonizować.
Nie mam słuchu muzycznego.
Mogłeś powiedzieć przed ślubem.
Zaufaj mi.
Ufam.
To dobrze.
Dzień dobry wszystkim.
Proszę o chwilę uwagi. Za moment wyjdzie stąd moja żona.
Jak wiecie, małżeństwo wymaga dostosowania się do różnych zmian.
Dla niej jest to wyjątkowo uciążliwe, bo dopiero co stała się osobą publiczną.
Byłbym wam bardzo wdzięczny, gdybyście uszanowali jej prywatność
i dali jej trochę przestrzeni w celu adaptacji do nowych warunków.
- Dziękuję. - John, a co…
- Jak poszło? - Świetnie.
Pokochają cię.
Już cię kochają. Kto by się oparł?
Jestem przy tobie.
Jak miesiąc miodowy?
Świetnie. Szczerze polecam.
Jak ci się podoba małżeństwo, Carolyn?
Mały Johnuś jest już w drodze?
Lekkie pytanie na przełamanie lodów?
Bukmacherzy stawiają na chłopca.
W twojej rodzinie są bliźnięta, prawda?
Dziękuję. Trzymajcie się.
Złaź z wozu.
…otwórz okno.
Dajcie spokój. Prosiłem was o coś.
Chyba nigdzie się nie wybierają.
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
PAŃSTWO KENNEDY
Co dali nam Ed i Caroline?
Przecudowną perłową poduszkę z naszymi monogramami.
Przygotowałam listę stylistów, o którą prosiłeś.
Super. Kiedy ich poznamy?
My?
Zdajesz sobie sprawę, że tu nie pracuję, prawda?
Mogę ci załatwić biuro od ręki.
Mam nadzieję, że to samo powie dziś Ralph Lauren.
Jakie masz przeczucia?
Chyba dobre.
Nie byłam na rozmowie o pracę od czasu Calvina Kleina.
Ralph Lauren zadzwonił osobiście, więc chyba masz duże szanse.
Właśnie to mnie niepokoi.
Chcę, żeby decydowały o tym moje kompetencje, a nie…
Bycie najsłynniejszą kobietą Ameryki?
Jestem z ciebie dumny.
Jeszcze nie dostałam tej fuchy.
Jestem gotów na życie utrzymanka, więc tego nie spieprz.
Berman przesunął spotkanie z Allison Menno na 18.00.
Dobrze. Dzięki.
Muszę lecieć. Życz mi szczęścia.
Dasz radę bez tego.
Pamiętaj, że w tym tygodniu zabieramy Rosemarie na urodziny.
Nie zapomniałem ani o tym, że z nią wychodzimy,
ani o tym, że ma urodziny.
Powodzenia.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Pa.
Bardzo się cieszymy, że tu jesteś.
Od dawna rozmawialiśmy o tym, jak wspaniałym nabytkiem
- byłabyś dla naszego zespołu. - I to zanim odeszłaś od Calvina Kleina.
To kluczowy moment dla firmy. Przygotowania do wejścia na giełdę.
Bardzo się cieszę, że będę mogła w tym pomóc. Dziękuję.
Tak mi przykro. Nie…
Nie miałam pojęcia.
Nie pomyślałam.
Opinie klientów wykazują, że brakuje nam konkretnej tożsamości.
Za mało intelektualnie dla bogaczy, za mało szokująco dla fanów tabloidów.
Wiem, że słabnące zainteresowanie to nic dobrego,
ale teraz wszyscy o tobie mówią ze względu na twój ślub.
Twoja żona wzbudza ogromną sensację.
Michael mówił, że raczej nie chcielibyście
razem zapozować na okładkę, ale z PR-owego punktu widzenia
rozjebalibyśmy system.
A według Page Six
już zaproponowano jej okładki w Vogue’u i Harper’s Bazaar.
Tak, ale obie odrzuciła.
Żeby była jasność, nie chcecie,
żeby Carolyn miała wpływ na czasopismo, ale na okładkę się nada?
Tak, bo to zaprzeczy narracji, że idziemy na dno.
Chodzi mi o to,
że codziennie koczuje pod waszym domem wielki tłum paparazzi.
Mógłbyś wykorzystać to na swoją korzyść.
Mój związek nie stanowi tutaj rozwiązania.
Carolyn naprawdę stara się
nie ściągać na siebie uwagi, a ja chcę to uszanować.
Więc to nie wchodzi w grę.
A co z tematem George’a w telewizji?
Zgodziłem się, że mogę nagrywać wstęp do każdego odcinka,
ale nie mamy prowadzącego.
Szczerze mówiąc, nie rozumiem, czemu zgodziłeś się być narratorem
dokumentu Eda dla HBO, ale dla swojego programu…
Zaraz, co?
Richard Plepler z HBO powiedział mi, że jesteś narratorem filmu o twoim ojcu,
którego Ed jest producentem.
Pierwsze słyszę.
Do dupy jest żyć w niewiedzy, co?
Poszedłem do lobby, a tam jakiś paparazzo
próbuje przekupić recepcjonistę. Macha mu przed twarzą gotówką.
A byliśmy w Turcji niecałe 12 godzin.
Przynajmniej wiemy, że jesteście równie popularni na Bliskim Wschodzie.
Co na to Carolyn?
Nie mówiłem jej o tym.
Nie chciałem z miejsca zepsuć nam wyjazdu.
Nie oceniam.
Remik. Wygrałem czwarty raz z rzędu.
Zaczynam się martwić.
Wszystko gra?
Tak.
Nie chcę robić z igły wideł.
Miałem ostatnio prześwietlenie.
Znaleźli jakieś guzki.
Rozumiem.
Co to dokładnie znaczy?
No, jest średnio.
To znaczy, że rak wrócił.
Najwyraźniej przerzucił mi się z jaj na płuca.
Przecież trzy miesiące temu badania nic nie wykazały.
Trzy miesiące wcześniej też nie. I rok temu też.
Lekarz jest pewien, że da się je wyciąć.
Zresztą go znasz.
Traktuje pacjentów bez ogródek, więc…
Musisz się leczyć w NCI.
Znam dyrektora, doktora Klausnera. Zadzwonię do niego.
Może zadzwoń od razu do ministra zdrowia?
Posłuchaj, doceniam twoją troskę, ale możemy po prostu odsapnąć?
Mam ochotę na porządnego drinka.
Dobrze.
Ty stawiasz.
Skoczę po portfel.
Idziesz?
Tak, daj mi chwilkę.
Nie wiem, skąd wiedzieli, że tam jestem.
Nie pomyślałam, że mogą mnie śledzić.
Ktoś musiał cię zauważyć.
Jak to załatwiłaś?
Przeprosiłam.
Powiedziałam, że to oczywiste, jakim byłabym ciężarem dla firmy.
Przykro mi, skarbie.
- Zadzwonić do Ralpha? - Nie.
- To też moja wina. - Nie.
Zapomnijmy o tym.
Wiesz już, co powiesz Edowi?
Tak. Przestań wykorzystywać moje nazwisko do swoich zjebanych interesów.
I mojego ojca też.
Masz prawo być zły, ale organizują to przyjęcie dla nas.
Wcale o to nie prosiliśmy.
To mogłaś być ty.
Dajcie nam przejść.
- John. - Carrie!
Carolyn!
Nic nie widzę.
Carolyn.
Dawaj, księżniczko.
Cofnąć się. Zróbcie miejsce!
Zapozuj dla nas ładnie!
Wynocha stąd!
- Wynoście się stąd. - Jesteś cała?
- Tak. - Na pewno?
- Spadać. - Jest późno. Chodźmy.
Nie wiem, w czym problem. To tylko początkowy…
Powołałeś się na mnie w temacie mojego ojca
bez rozmowy ze mną.
Nie mówiłem, że się zgodziłeś. Zasugerowałem tylko, by włączyć cię…
Jeśli w ten sposób chcesz wykorzystywać dziedzictwo ojca, to śmiało.
Ale mnie w to nie mieszaj.
A to coś innego?
Sto Lat, Prezydencie
To zwykły żart.
Wszyscy inni mogą się pośmiać z naszej rodziny, a my nie?
To nie było śmieszne, John.
Prędzej żenujące i bez wyczucia.
Od kiedy tak ci zależy na ochronie naszego dziedzictwa?
Odkąd zacząłeś przebierać celebrytki za rzekomą kochankę naszego ojca.
Jesteście aż tak zdesperowani,
że musicie się uciekać do tanich chwytów pod publiczkę?
Twój mąż chyba nie ma nic przeciwko,
skoro wykorzystuje mnie do kręcenia dokumentu o naszym ojcu.
Po pierwsze, przyklepali ten film, zanim o tobie wspomniałem.
A po drugie, Caroline bardziej zraniło to,
że jej nie uprzedziłeś…
- Idź się przejść, Ed. - Nie mów tak do niego.
Nic nie szkodzi.
Boże, nie mogę zrozumieć tego, że bez przerwy zawodzisz o tym,
jak bardzo chcesz, by czasopismo było od ciebie niezależne,
a później i tak wszystko sprowadzasz do siebie.
Gdybyś kiedyś sama spróbowała coś zrobić…
Napisałam dwie książki. Jedną o zaletach prywatności.
Powinieneś ją przejrzeć.
Gdybym wiedział, że nie chcesz brać w tym udziału,
- to nie… - Nikt nie weźmie.
Skasowałem go.
Jesteś nienormalny.
Masz szczęście, że mamy dzisiaj nie ma.
A co, planowała kolejny toast?
Mówiłaś jej o rozmowie o pracę?
Nie. Wie tylko, że ją miałam.
Jak to mogło wycieknąć do prasy?
Nie wiem.
Myślisz, że to ktoś, komu o tym mówiłam?
Boże, oby nie.
Ukrywanie przed mamą takich rzeczy nie ma sensu.
Bo i tak przeczyta o tym w gazetach.
Powiedziała mi, że nie czyta artykułów, w których o mnie piszą.
No to do końca życia zostanie jej tylko The Economist.
Próbuję uniknąć jej: „a nie mówiłam?” tak długo, jak tylko się da.
A nie miała racji? Co tutaj się w ogóle odpierdala?
Nie wiem.
To znaczy…
Wiedziałam, że po powrocie będzie szaleństwo.
- Nie jestem głupia, ale… - To potworne.
Jeszcze zanim się pobraliśmy,
czasami pod restauracjami czaili się fotografowie.
Robili fotkę i szli do domu, a teraz…
Nie chcą wracać do domu.
Śpią w namiotach na chodniku i chyba rozmnażają się nocami.
Trzeba przyznać, że gadka Johna o miesiącu miodowym nie trafiła do ludzi.
Fakt. Trzeba było się lepiej przygotować.
Poradziłabym mu nie mówić, że nie jestem już osobą prywatną.
To trochę dziwaczne, że walczył tylko o twoją prywatność.
Jakby jemu to odpowiadało.
„Proszę, nie krzywdźcie mojej kruchej żony”.
To może sama spróbuj ogarnąć setki reporterów.
Muszę się napić.
Dobrze, ale chyba mają płatny bar.
Wiesz już, jakim organizacjom charytatywnym użyczysz nazwiska?
Użyczę nazwiska?
Jackie była zapalczywą obrończynią środowiska.
W pojedynkę uratowała Grand Central Terminal.
Mamy dla ciebie miejsce w Miejskim Towarzystwie Sztuki.
W American Ballet również.
Musisz teraz zadbać o mocne podstawy swojej filantropii,
zanim John odpowie na wezwanie, że tak to ujmę.
Carolyn, mogę prosić o szklankę wody?
Przepraszam. Wybaczcie na chwilę.
Nic ci nie jest?
Tak. Wyrywam cię ze szponów wiedźm z East Hampton.
Jesteś porąbany, wiesz?
No cóż…
Nigdy nie byłam na przyjęciu dla ludzi, których nie zaproszono
na inne przyjęcie.
Takie coś z założenia
byłoby dla mnie piekłem, gdybym była tu gościem.
Zgadzam się.
Skoro mowa o niezaproszonych gościach.
Podobno moja matka wysłała ci w ramach prezentu ślubnego spinki.
I gumki do włosów.
Nikt się nie mści tak, jak urażony Bouvier.
John miał ją zaprosić.
Jak się czujesz?
Wybornie.
Według Johna optymistycznie podchodzisz do planu leczenia.
Tak powiedział?
- Wiesz, zawsze myśli pozytywnie. - Wiem.
Całe życie oglądałem świat według Johna z pierwszego rzędu i bardzo się cieszę,
że ktoś inny będzie mu teraz przypominał,
że jest tylko śmiertelnikiem,
który nie zmieni rzeczywistości siłą woli.
Powodzenia.
Nie dzwoń do mnie po pomoc. Idę na emeryturę.
- Muszę zrobić obchód. - Tak.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Równa z ciebie babka.
Słyszałam, że zaczynasz się zastanawiać nad polityką.
Nie wiedziałem, że wujek Teddy nadal ci płaci.
Jestem konsultantką polityczną. Wszyscy mi płacą.
W kuluarach dużo mówi się o tym,
że partia powinna cię teraz wystawić.
Mówię tylko,
że „senator” brzmi znacznie lepiej niż „były naczelny George’a”.
- Mam sprzedać to twojej żonie? - Nie.
Nie mów jej o tym.
Cóż, zadbać o gości to ona potrafi.
Jeszcze raz.
Możemy iść na dół i wziąć cukierki od Edgara?
Myślałam, że nigdy nie spytasz. Chodźmy.
Gdzie moja córka?
Przestań.
- Szok! - Przepraszam.
Tutaj jest. Podmuchaj.
Masz rację.
To wyjątkowa piłeczka.
W której?
Chodźmy na górę.
Nie możemy tutaj zostać.
Pa.
Co robisz?
Co? Przecież nie…
Strasznie cię przepraszam.
Nigdy nie naraziłabym twojego dziecka…
W porządku.
Poprosiła mnie o cukierki.
Nie spodziewałam się zdjęć z zewnątrz.
Bo na ogół są powściągliwi, tak?
Wiesz, gdzie stawiam granicę,
jeśli chodzi o moje dzieci i prasę,
więc jeśli ty i John chcecie spędzać z nimi czas,
to musicie brać odpowiedzialność za ten bałagan,
który się za wami ciągnie.
Rozumiem.
Wciąż się przyzwyczajam do tego szaleństwa.
Kto jak kto, ale ty powinnaś zrozumieć moją sytuację.
Ja nie miałam wyboru, Carolyn.
Mogłaś prowadzić inne życie,
ale wybrałaś takie.
Wybrałam twojego brata mimo tego życia.
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
Wiem, że na ogół nie zadajesz się z ludźmi mojego pokroju.
Ale kocham twojego brata nad życie
i nie chcę między nami wrogości.
Musimy wracać na przyjęcie. Długo nas nie było.
Wszystko gra?
Nic mi nie będzie.
Widzę, że ostro główkujesz.
O czym myślisz?
O tym, że masz zimne stopy.
Wiem, że sporo się teraz dzieje, ale to minie.
Przyrzekam ci. Dobrze?
- A kiedy? - Niedługo.
Wiesz, jak bardzo cię kocham?
Jak bardzo?
Nie znam tak wielkiej liczby.
Bo jesteś słaby z matmy…
Chciałabym tu zostać na zawsze.
- W łóżku? - Nie.
Po prostu tutaj.
W tej chwili.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Gdzie ona jest, John?
No weź, nie widzieliśmy jej cały tydzień.
MIEJSKA ROZPUSTA
Przynajmniej ukryła moją tożsamość.
CKB. Jasne, nikt się nie domyśli. Chroni sobie dupę przed zniesławieniem?
Inne gazety nie przejmują się tym,
że niszczą mi reputację, więc czemu ona ma się tym przejmować?
Oddzwonię później.
- Jezu, jest kurewsko zimno. - Daleko pobiegłeś?
Aż do katakumb.
Masz zimne usta.
Trenujesz do czegoś, o czym nie wiem?
Wakacyjny balast sam się nie zrzuci.
Fakt, strasznie się spasłeś.
Przyszło coś może do mnie?
Nie, a co?
Produkcja Murphy Brown ma wysłać mi dziś scenariusz.
Dają ci jakąś większą rolę?
Nie. Mam tylko jedną scenę z Candice Bergen.
Będę jej wręczał nowy numer George’a.
A jeśli zechcą cię na stałe?
Co wybierzesz, Hollywood czy George’a?
To malutka rola, ale kto wie…
Kochanie, żartowałam.
Dobrze wiedzieć, o czym marzysz.
Masz na to czas? Twój grafik pęka w szwach.
Na szczęście to problem Rosemarie, a nie mój.
Nie miałaś iść dzisiaj do dr. Watersa?
Chyba mi nie leży.
Na ostatniej sesji mówiłam mu, że mam problem ze snem,
a on na to, że kobiecy umysł to bezkresny ocean tajemnic.
I tyle. Nic więcej nie dodał.
À propos leczenia, o której masz lunch?
O drugiej.
Wątpię, żeby chciała się kłócić w godzinach szczytu.
Po prostu jej wysłuchaj
i schowaj dumę do kieszeni, jeśli będzie trzeba.
Coś mi mówi, że z niczym nie odpuści.
- Jest uparta jak osioł. - Słyszysz się?
Tak nie naprawisz relacji z siostrą.
I nie wspominaj Eda.
Wtedy na pewno się nie dogadacie.
Musi zrozumieć, że jesteś dla mnie najważniejsza.
Nie powinieneś musieć wybierać.
Potrzebujesz siostry.
Ogarnij to.
Dobrze.
Idę pod prysznic.
- I się nie spóźnij! - Jasne.
Czytałam twój wywiad z wielebnym Grahamem.
Był poruszający.
Dziękuję.
„Gdzie kończy się wolna wola, a zaczyna wola Boża?”.
Chyba masz sporo na głowie.
Ostatnie miesiące były dość stresujące.
A to, że nie rozmawiamy, nie ułatwia sprawy.
Liczyłem na to, że się do niej odezwiesz.
- Po co? - Nie wiem.
Żeby wyciągnąć do niej rękę? Rozładować napięcie?
Sprawa z dokumentem uświadomiła mi
pewne rzeczy.
Jak to, że czasami czuję się, jakby zabroniono mi siedzieć z dorosłymi
i nikt nie traktował mnie poważnie…
Kiedy mi powiedział, uznałam, że to nic takiego.
Ty praktycznie cały czas jesteś zajęty
i stanowisz olbrzymie centrum naszej rodziny.
Fakt, że Ed chciał czegoś małego dla siebie
powinien być dla ciebie drobnostką.
- To osobisty projekt. - Zgadzam się.
Dlatego czułam, że mogę powierzyć go mojemu mężowi.
A kiedy samodzielnie zamknąłeś projekt,
zagrałeś kartą swojego wpływu i dałeś nam odczuć,
że odpowiedzialność za tę rodzinę spoczywa wyłącznie na tobie.
Przecież to nieprawda.
Zawsze chciałem spełniać twoje oczekiwania.
Najwyraźniej ta chęć się już wypaliła.
Powinienem był to z tobą omówić.
Przepraszam.
Jak się trzyma Carolyn?
Przecież czytam wiadomości. Wiem, że jest jej ciężko.
- Prasa trochę przesadza. - No nie wiem.
Artykuły o naszych sprzeczkach były bardzo rzetelne.
No cóż, łatwo nie jest.
Paparazzi założyli obozowisko przed gabinetem jej ginekologa,
prasa nazywa ją narkomanką.
Publikują jej zdjęcia po wyjściu z terapii.
- To trochę za dużo. - Przykro mi.
Naprawdę.
To obrzydliwe.
Naprawdę myślałem, że po takim czasie będziemy mieć spokój.
Powtarzam jej, że to minie, ale…
Może już nie chcieć tego słuchać.
Może chce poznać prawdę.
Moim zdaniem nie ma sensu
roztrząsać tego, na co nie mamy wpływu.
Porozmawiasz z nią?
Mam wrażenie, że jest bardzo samotna.
Nie rozmawiałyśmy od przyjęcia.
Nie jestem idealną partnerką do rozmowy.
Co ty pleciesz?
Całe życie jesteś osobą publiczną,
ale udało ci się zachować prywatność.
Tak, w porównaniu z tobą.
Ale kosztowało mnie to wiele pracy
i dokonywania różnych wyborów, żeby utrzymać te pozory prywatności.
Podjęłam kroki, na które ty nie byłeś gotów.
Ale nie działasz już sam, John. Masz kompankę.
Żeby zmieniły się jej stosunki z prasą, muszą zmienić się także twoje.
Jasne.
Cześć.
- Wybaczcie spóźnienie. - Nie szkodzi.
- Fajny płaszcz. - Dziękuję.
Ja ci go kupiłam?
Nie.
Szef dzwonił z podróży poślubnej. Skurwiel jest na safari.
To ten zbok, który cię podrywał?
- Nie, tamtego zwolnili. - Za bycie zbokiem?
Nie, przyszedł na spotkanie biznesowe totalnie porobiony
i powiedział wiele paskudnych rzeczy w łamanym mandaryńskim.
Przywitała mnie twoja świta.
Najwyraźniej jestem już z nimi na „ty”.
Trochę tęsknie za tym, jak mówili do mnie Carolyn.
„Suka” brzmi nieco gorzej.
Proszę.
- Co to? - A jak myślisz?
Świętujemy twój awans.
Moja siostra została wiceprezeską Morgan Stanley.
Nadal nie jestem pewna, czym się tam zajmujesz,
ale to musi być coś ważnego i jestem z ciebie dumna.
Naprawdę nie mam ochoty na sesję zdjęciową.
Zmienimy stolik? Albo chodźmy gdzie indziej.
To bez sensu. I tak będą nas śledzić.
Otworzę, jak wrócę do domu.
Dzwoniła do ciebie babcia?
Nie, a co?
Podobno ze sobą nie rozmawiacie.
Chyba przeczytała gdzieś, że jesteś…
uzależniona od leków i jej odwaliło.
Co?
Ona nie rozumie, jak wygląda świat,
w którym ludzie wypisują o tobie bzdury.
To dlaczego do mnie nie zadzwoniła?
Nie wiem. Niektórzy chyba sądzą,
że skoro jesteś teraz tak sławna,
to nie wypada do ciebie dzwonić.
Porozmawiaj z kimś.
- Rozmawiam z tobą. - Mówię poważnie.
Jak tam praca?
John i ja niedługo lecimy do Londynu
na spotkanie z reklamodawcami dla George’a.
Nie pytam o Johna.
Chodzi mi o twoją pracę. Co robisz dla siebie?
Napuszczam motłoch na każdego, kto się do mnie zbliży.
Co mogę robić?
Zawsze, odkąd tylko pamiętam,
wiedziałam, kim jestem i czego chcę,
a teraz czuję się…
sparaliżowana.
Boję się popełnić błąd i zwrócić na siebie uwagę.
Robię to nawet teraz.
- Co na to John? - Czuje się okropnie.
Stara się mnie wspierać, ale to dziwne,
bo można by pomyśleć, że wie o tym wszystko, ale…
On nie stracił anonimowości. Nigdy jej nie miał.
Możesz iść wesoło ulicą, uśmiechnięta i zadowolona,
ale i tak znajdą coś, co można o tobie napisać,
bo szczęśliwa miłość nie sprzedaje gazet.
Każda historia potrzebuje motywu.
Protagonisty i antagonisty.
John to oczywiście protagonista wcielony,
co znaczy, że tobie…
pozostała tylko jedna rola.
MUZEUM GUGGENHEIMA
- Gotowa? - Tak.
Świetnie.
Jebana pizda.
- John. - Co?
No weź.
Źle się dzisiaj czuje.
- Mdłości? - Nie.
Ma luźną sukienkę. Ukrywa pod nią brzuszek?
Nie, nic z tych rzeczy.
John, czyją sukienkę dzisiaj ma?
Skaleczę wymowę, ale to chyba Yamamoto.
Carolyn „Brzuchette” Kennedy?
Wcinaj, piesku.
Miłego dnia.
Po pracy mam spotkanie z Davidem Peckerem,
więc będę późno.
W porządku.
Co się stało?
„Plotki o ciąży Carolyn Bessette-Kennedy nabrały na sile zeszłej nocy
w Muzeum Guggenheima,
kiedy pojawiła się z wyraźnie pełniejszą twarzą i wydętym brzuchem.
Jeden z gości skomentował: »Widać, że promienieje«.
Inny dodał: »Nie widać po niej depresji«”.
Nawet nie staramy się o dziecko,
ale co, gdybym była w ciąży i poroniła?
Albo gdybym nie mogła zajść w ciążę? Jak bardzo będzie to wtedy bolało?
Nie rób sobie tego.
Nie czytaj tego badziewia.
Ty czytasz wszystko, co o tobie piszą.
To co innego.
Mierzę się z tym od małego.
Nazwali mnie jebaną pizdą.
Kto?
Wiedziałam, że taka zmiana wiąże się z trudnościami.
Każda kobieta, która by za ciebie wyszła
miałaby przesrane w oczach opinii publicznej.
Ale w najgorszych snach nie pomyślałabym, że będą mnie nazywać narkomanką,
przećpaną dziwką albo pizdą
za każdym razem, kiedy tylko wyjdę z domu!
Wiem, że gadają bzdury,
ale nie mogę przestać myśleć o tym, że…
Przyjaciele, nauczyciele, współpracownicy z Calvina Kleina,
moja rodzina, wszyscy czytają to i myślą:
„Co wyrosło z tej małej Carolyn?”.
„Miała przed sobą świetlaną przyszłość”.
A później powiedzą: „Wiedziała, na co się pisała”.
Ale przecież nawet ty tego nie wiedziałeś.
Myśleliśmy, że życie sprzed ślubu będzie tym,
do którego wrócimy, John.
Wiem, że twierdzisz, że masz prasę pod kontrolą, ale…
Chyba jest na odwrót.
Nie mówiłam ci tego, bo…
naprawdę bardzo cię kocham.
To ma być najszczęśliwszy okres naszego życia
i tylko tego pragnę.
Chcę, żeby nam się udało i nie chcę…
- Nie chcę być ciężarem. - Nie jesteś.
Nie chcę, żebyś pomyślał, że się do tego nie nadaję, ale…
Nie mam już siły.
Chodź do mnie.
Przykro mi.
Nigdy nie zostawią nas w spokoju!
- Gdzie zgubiłeś żonę? - Masz ją w walizce?
Spokojnie, nie będziemy buczeć.
Co to było?
O co mu chodzi? Palant.
Nie do wiary.
Harujemy jak wół,
a on przyłazi tu, kiedy mu się zachce?
Mam tego dość. Zawsze to samo…
Gdzie byłeś? Mieliśmy spotkanie o 9.00.
Musiałem coś ogarnąć.
My też mamy rzeczy do ogarnięcia.
Sam nie pociągnę tego czasopisma.
Odjeb się na chwile, dobra?
Innym może pasować, że funkcjonują według
twojego zegarka, ale ja się do nich nie zaliczam.
Carolyn i ja mamy teraz problemy i…
Chuj mnie obchodzi twoja żona!
Rzygać mi się chce od Carolyn
i niekończącej się sagi twojego życia osobistego!
Nie wycieraj sobie mordy jej imieniem, rozumiesz?
Słuchaj. Prawnicy czekają na twój podpis od wielu dni.
Mam to gdzieś! Podpiszę, jak będę gotowy!
Albo mam lepszy pomysł. Zaproponuj, że ty wystąpisz w telewizji.
A nie, zapomniałem, że wszyscy mają cię w dupie.
Jesteś, kurwa, żałosny.
To tyle? Za to mnie sprzedawałeś?
Masz pojęcie, co to za życie? Sprzątanie po tobie 24 godziny na dobę?
Sam niczego nie potrafisz.
Musiałem być i mamusią, i tatusiem!
Zamkniesz w końcu ryj?
Bez nazwiska jesteś nikim.
Jesteś żałosnym frajerem z ładnym uśmiechem.
Kurwa.
Pierdol się!
Wypierdalaj z mojego biura!
Z przyjemnością.
Odchodzę.
Cały świat się w końcu dowie, jaki jesteś żałosny.
Kurwa.
Hej. Mówi John.
Masz dzisiaj czas?
Wybacz spóźnienie.
Mówiłam ci, że możesz dołączyć do gry, kiedy tylko chcesz.
Jaki masz plan?
Napisy: Julia Antoniewicz