Ta historia łączy prawdę z fikcją. Inspirowana jest prawdziwymi zdarzeniami.
To nawracający sen?
Tak.
Jedziecie kabrioletem w kolumnie samochodów w Dallas,
ale tylko ty zostajesz ranna.
Co masz na sobie?
To samo, co jego matka.
Różową tweedową garsonkę i toczek.
Nie znosi nakryć głowy.
To prawda.
To wpisuje się w problemy,
które poruszamy podczas sesji.
Poczucie, że płacisz cenę za sławę i ambicje Johna.
To świadczy o dużym strachu przed ekspozycją na rzeczywistość.
Powstrzymajmy się od wyrażania opinii.
Może gdybym był w domu i spał z nią w naszym łóżku
nie miałaby tych koszmarów.
Wyjechałeś, a teraz mówisz, że to nieobecność jest problemem?
Zrobiłem to, byśmy nie powiedzieli sobie za dużo.
Wtedy idzie się na spacer, a nie wyprowadza.
- Nie wyprowadziłem się. - Wyszedłeś i…
nie wróciłeś.
- Jak byś to opisał? - O Boże.
Jeśli instynktownie uciekasz, gdy robi się ciężko,
jak mogę wierzyć, że to się nie powtórzy?
Jasno powiedziałem, że rozwód nie wchodzi w grę.
Ma mnie pocieszyć fakt, że samodzielnie wydałeś ten dekret?
Zależy mi tylko na tym, by to małżeństwo się nie rozpadło.
Jest różnica między niechęcią do naszej porażki
a chęcią, żeby nam się udało.
Widzi nasze małżeństwo przez pryzmat mediów.
Interesuje go wizerunek naszych problemów, a nie faktyczne problemy.
Nie możemy ignorować faktu,
że żyjemy pod mikroskopem, bo nam to nie pasuje.
Nie będę trzecią osobą we własnym małżeństwie.
Nie chcę przez resztę życia rywalizować z resztą świata,
dziedzictwem jego rodziny i czasopismem.
Wiem, że to zabrzmi nieintuicyjnie,
ale na podstawie tego, co słyszę,
zaleciłabym wam próbną separację.
Słucham?
Rozwiązaniem problemów naszego małżeństwa ma być rozwód?
Nie.
Ale myślę, że jednym z powodów, przez który sobie nie radzicie jest to,
że utknęliście w swego rodzaju stanie przejściowym.
Może gdybyście tymczasowo ograniczyli kontakt,
zyskalibyście nową perspektywę na to, co wam umyka
i jak wyglądałoby wasze życie bez tego związku.
Na jak długo?
Tydzień, dwa?
Miesiąc, może dwa.
Masz zbyt wielu klientów, czy…
Nadal widywalibyście się ze mną, ale nie ze sobą.
Nie mogę na miesiąc odciąć się od żony.
Też tego nie chcę.
Nie mogłabym, nawet gdybyś mi kazała.
Cóż, nie umiecie się pogodzić, nie potraficie odpuścić,
więc trzymacie się kurczowo tego małżeństwa,
pchając je po równi pochyłej.
JOHN F. KENNEDY JR. I CAROLYN BESSETTE
Co z jednym papierosem dziennie?
Pijemy w biały dzień w spelunie po terapii małżeńskiej.
Nie ma co się ograniczać.
Zabawne.
Gdy jestem w hotelu i wspominam nasze wspólne życie,
nigdy nie odtwarzam w głowie złych momentów.
Myślę tylko o tych najlepszych,
gdy się śmiejemy i wyciągamy do siebie rękę.
Przebywanie w jednym pokoju to za mało.
Musimy być blisko, by wiedzieć, że naprawdę tam jesteśmy.
A kiedy już tak jest,
potrafimy jedynie próbować nie kłócić się o to samo.
Myślę, że to nie tylko nasza wina.
Nasza terapeutka…
- nas nienawidzi. - Tak.
Przez nas zostanie mediatorką rozwodową.
Wiesz, o czym ostatnio myślałam?
O naszej wycieczce do Hondurasu. Wszędzie był trujący bluszcz
i musiałam owinąć ci ręce skarpetami, żeby cię nie swędziały.
- Wszędzie miałem balsam kalaminowy. - Tak, byłeś cały różowy.
Cały uwalony.
Albo jak uprawialiśmy seks na dachu w Paryżu
i prawie poraził cię prąd.
Było warto.
Gdybyśmy tylko wiedzieli.
O czym?
Jak dobrze nam było.
Zbierajmy się.
Jeszcze jeden drink i zrobi się naprawdę żałośnie.
- Hej. - Przepraszam.
W porządku.
Mogę wpaść do domu po tę lnianą marynarkę?
Nasz najlepszy pocałunek?
Ten pierwszy, przed twoim mieszkaniem.
To się nie liczy.
Gdy już byliśmy parą.
- Było ich wiele. - Tak.
Jones Beach?
Za którym razem?
A ten przy ognisku w domku letniskowym w Montanie?
Chyba wiem, który był najlepszy.
Kurwa! Jestem strasznie spóźniona.
Poczekaj. Daj mi buziaka.
Pa. Do zobaczenia później, tak?
Dobrze. Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Pa.
Nie o takiego mi chodziło.
Proszę, kolego.
Dzień dobry.
Cześć.
- Nie chciałem cię obudzić. - Nie szkodzi.
- Wiem, że źle sypiasz. - To nic.
Mam śniadanie o 9.00.
Jasne.
- Mogę odwołać. - Nie trzeba.
Pomyślałam, że moglibyśmy pogadać o wczorajszym wieczorze.
- Tak? - Tak.
Czujesz się z tym źle?
Nie.
Nie wiem.
A ty czujesz się dobrze z tym, co tu się dzieje?
Zjemy razem lunch?
Najlepiej będzie pogadać o tym na terapii.
Chcesz się przyznać Colleen?
Zrobiliśmy odwrotność tego, co proponowała.
John, nie rozumiem.
Walczymy o złoty medal, czy o uratowanie naszego małżeństwa?
Nie chcę, by miała nas za bardziej autodestrukcyjnych,
niż ma obecnie.
Przyjdziesz na galę George’a?
Nie, John…
Nie mogę teraz.
Więc zakładam, że ślub Rory też nie wchodzi w grę.
Kocham cię, ale nic nie rozumiesz.
Mnie nie jest tak łatwo jak tobie.
W czym?
Udawaniu, że wszystko jest dobrze.
Zapewniam cię, że nie jest mi łatwo.
Pogadamy później?
Tak.
Nie byliśmy tu od jej śmierci.
Wyglądasz okropnie.
- Rany. Mama naprawdę tu z nami jest. - Siwiejesz.
Wiem. Co stres robi z człowiekiem.
Usiądźmy.
Dużo się dzieje.
Musisz zadać sobie pytanie, nad czym masz kontrolę.
I co możesz ocalić.
- Ona mi nie wybaczy. - Czego?
Zrujnowania jej życia, anonimowości
i tego, że jej nie ochroniłem.
Pamiętam, jak mama mówiła mi,
że każda kobieta, z którą będę,
ulegnie iluzji, że żyjemy w partnerstwie,
ale w rzeczywistości będzie orbitować wokół mnie jak inni ludzie.
Była żoną prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Sama jedynie orbitowała wokół kogoś ważnego.
Ale ty nie jesteś tatą, a Carolyn nie jest pierwszą damą.
Umawiałeś się z kobietami, które stawiały cię w centrum wszechświata,
ale z żadną ci nie wyszło.
A potem znalazłeś kogoś, kto nie pozwolił
wcisnąć się w te ramy i dlatego się zakochałeś.
A teraz te cechy, ten ogień, ta samokontrola
już ci nie służą i dlatego narzekasz?
Próbowałem wszystkiego, żeby ją uszczęśliwić.
Jej prośby brzmią absurdalnie,
bo nikt nigdy nie prosił cię o coś takiego.
Przez całe życie ludzie brali od ciebie tyle,
ile im dawałeś, ale ona tego nie robi.
Nie jest kimś, kto by to robił.
Wiem, że twoje życie jest ustalone z góry,
ale masz w sobie siłę, by móc coś zmienić.
Pytanie tylko, czy kochasz ją na tyle, by to zrobić.
Dziękuję.
Rozmawiałam z Johnem.
Zadzwonił, by zapytać, co u ciebie.
- Co mu powiedziałaś? - Żeby sam cię zapytał.
Zaproponował, że podrzuci mnie do Vineyard w drodze na ślub Rory.
Żeby ci się podlizać.
Zgodziłaś się?
Nie odmówię podwózki w letni piątek.
Szkoda, że nie widziałaś go dziś rano.
Szedł do pracy, jak gdyby nigdy nic.
A powiedziałaś: Możesz odwołać spotkanie?
Powinniśmy pogadać”?
Nie powinnam musieć tego robić. Nie będę go pouczać.
Najwyraźniej aż tak nie zależało ci na rozmowie.
Przez naszą gównianą relację z ojcem myślisz, że odejście to największa…
- Lauren. - …zdrada,
ale przenosisz na Johna problemy, które nie mają z nim nic wspólnego.
Jeśli chcesz pracować nad tym związkiem,
powinnaś schować dumę do kieszeni. Porzuć potrzebę posiadania racji
i zrób to, co najlepsze dla waszego związku.
Moje życie to jeden wielki kompromis.
Kompromis liczy się, gdy też go chcesz.
Nie można jednocześnie trzymać się przeszłości i walczyć o przyszłość.
- Tutaj. John! - Rozwodzicie się z żoną?
Dziękuję za przybycie.
Moglibyśmy odnowić naszą przysięgę na Times Square,
a prasa nazwałaby to burzliwą sprzeczką.
Carolyn!
Tutaj.
Przepraszam.
Cześć. Pięknie wyglądasz.
- Dziękuję. - Czemu zmieniłaś zdanie?
Wiem, jakie to dla ciebie ważne.
John!
I wiem, że chcę spróbować.
Spójrz na Johna.
Wcześnie przyszedłeś.
Gdybym się spóźnił, a ty byś wyszła, trudno byłoby cię złapać.
Lubisz tę miejscówkę?
Cóż mogę rzec? Uwielbiam laminowane karty dań.
Wiesz, co pamiętam z pierwszej randki?
Że ktoś mi ukradł rower?
To i…
Mówiłeś, że czujesz, jakby nad twoją głową wisiał znak:
„Ciacho oblało”, i to było jedyne, co ludzie w tobie widzą.
Pamiętam, że zapytałem, co jest napisane na twoim, ale nie powiedziałaś.
- Do tej pory. - Chyba nikomu nie powiedziałam.
Może gdybyś wiedział, że jest na nim:
„Ostrożnie, nie taka twarda, na jaką wygląda”,
wszystko byłoby jasne.
Nie byłoby zagadki do rozwiązania ani systemu obronnego do rozbrojenia.
Nie byłoby powodu, by zostać.
Tyle że cię poznałam, zakochałam się w tobie i nie chciałam już tego robić.
Chciałam cię wpuścić.
Uświadomiłeś mi, że jestem kimś,
kto chce być kochany, pielęgnowany,
i potrzebuję opieki…
Skąd wiadomo, że się nie skrzywdzimy?
Nie wiadomo.
Ale wiemy, że chcemy spróbować.
I budować razem wspólne życie jako partnerzy.
A co nam z tego wychodzi?
Nasze małżeństwo nie wytrzyma ciągłej obserwacji.
Wiem.
To oznacza, że muszę na nowo przeanalizować
mój związek z każdym, kto nie jest tobą.
Bo jesteś najważniejsza.
Nie chcę, żebyś musiał wybierać.
Wiem, jesteś obarczony niewyobrażalnymi oczekiwaniami
i nie winię cię za to, że próbujesz je spełnić.
Carolyn.
Jesteś jedyną rzeczą w moim życiu, która jest mi przeznaczona.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tak sobie myślałem, że jeśli masz ochotę, moglibyśmy pojechać na wycieczkę.
- Dokąd? - Dokąd zechcesz.
Do Paryża. Do Belize. Na Tahiti.
Na jak długo?
Póki nie postanowimy wrócić.
Kiedykolwiek to będzie.
W niedzielę wrócę ze ślubu Rory.
Możemy wyciągnąć mapę
i wybrać najbardziej odludną wyspę, jaką znajdziemy.
Zapomniałam o…
- ślubie Rory. - Nie przejmuj się tym.
- Nawet Caroline nie jedzie. - Chcę jechać.
Tak?
Tak.
Tęsknię wspólnym tańczeniem.
Ja też.
Może będzie jeszcze lepiej, niż za pierwszym razem.
Powinnam już iść.
Muszę znaleźć sukienkę.
Może za bardzo się spieszymy?
To znaczy?
W końcu jest między nami lepiej
i nie wiem, czy narażanie się na wścibskie spojrzenia
podczas wielkiego ślubu Kennedych jest dobrym pomysłem.
To normalne, że się niepokoisz,
ale spędzicie ten weekend
z zupełnie innym nastawieniem niż kiedyś.
Idź na paznokcie.
Zacznij od tego.
- Dobrze. - Krok po kroku.
- Kocham cię. - Dzięki, Laur. Do zobaczenia.
- Hyannis Port. - Cześć. Mówi John Kennedy.
Proszę o standardową prognozę pogody lotu VFR
z hrabstwa Essex do Martha’s Vineyard, odlot około 18.00.
Co dokładnie powiedziała?
Była zdenerwowana.
Myślałem, że to już za nami.
Nie zmienicie się ot tak.
KOCHANKOWIE ZWYCIĘZCY + PRZEGRANI
Posiedzę z nim chwilę.
Dobrze.
Pozwolenie na wejście do kokpitu.
Przepraszam. Kurwa.
Tęskniłem za tobą.
Tak czułam.
Wszystko w porządku?
Tak, powinnaś wracać na miejsce.
Chcę z tobą zostać.
KOORDYNATOR ZAKRĘTU
Spokojnie. Oddychaj, John.
Oddychaj.
16 LIPCA 99 PRÓBA NIEUDANA
PRĘDKOŚĆ PIONOWA 30 METRÓW NA MINUTĘ
Baza Straży Przybrzeżnej Cape Cod. Tu podoficer Rietta. Jak mogę pomóc?
Samolot nie nawiązał łączności z bazą.
- Proszę o jego dane. - Piper Papa-Alfa-32-Rome-301Saratoga.
- Kto jest pilotem? - John F. Kennedy Junior.
Ostatni kontakt przy odlocie z hrabstwa Essex.
Muszę zmienić…
Zostań, ja otworzę.
SZERYF
- Mogę w czymś pomóc? - Przepraszamy za najście.
Jesteśmy z biura szeryfa hrabstwa Custer.
Rodzina próbuje się z państwem skontaktować, ale nie ma tu zasięgu.
O co chodzi? Co się stało?
Chodzi o pani brata.
Zgłoszono zaginięcie jego samolotu.
Halo?
Co?
Może pan powtórzyć?
Zgadza się. Tak to zrozumiałem.
Poczekam, jeśli chcesz sprawdzić. Sytuacja się nie zmieni.
Samolot będzie gotowy za godzinę.
- Dobrze. - Co powiesz dzieciom?
Nie wiem. Musimy wracać do domu.
- Rozmawiałeś z lotniskiem Hyannis? - Nie było połączenia.
- Teddy mówi, że tam też nie wylądowali. - Na pewno wylecieli?
Mamy potwierdzenie z lotniska hrabstwa Essex.
Na pewno jest jakieś wyjaśnienie.
Wiadomość z ostatniej chwili.
Zgłoszono zaginięcie samolotu Johna F. Kennedy’ego Juniora
przy wybrzeżu Massachusetts.
Samolot Piper Saratoga rzekomo zniknął z radaru
podczas lotu z New Jersey do Martha’s Vineyard.
Straż przybrzeżna podkreśla,
że jest to misja poszukiwawczo-ratownicza.
ZAGINIENI
Władze poszukują osób posiadających informacje w tej sprawie.
WIĘCEJ ŁEZ
Senatorze Kennedy, prezydent na linii.
Panie prezydencie.
Rozumiem.
Doceniam pańskie starania.
Dziękuję za telefon.
Proszę, nie mów nic więcej.
Błagam cię.
Nic nie mów.
- Mówią, że… - Nie obchodzi mnie to.
Nie chcę powtórki, rozumiesz?
Nie ma takiej opcji.
Może usiądziesz?
Nie odejdę stąd, Ed. Zostaję tutaj.
Jak tylko stąd wyjdę…
Przed chwilą tu był.
On nie może odejść, Ed.
Nie może odejść!
To nie ma, kurwa, żadnego sensu! Rozumiesz?
To nie ma, kurwa, sensu.
- On nie zginął! - Wiem, skarbie.
Nie zginął!
Skarbie…
- To się nie dzieje. - Kochanie, tak mi przykro.
Nie rób mi tego. Nie dam rady kolejny raz.
Nie dam rady.
Teddy znowu dzwonił.
Musimy omówić sprawy pogrzebowe.
Gdzie ma się odbyć? W Bazylice św. Piotra?
Co mam mu powiedzieć?
Że dam mu znać, gdy podejmę decyzję.
Dzwonili też z New York Timesa.
Całe życie przeżył jako mały chłopiec
pragnący uwolnić się od tragedii, której nie miał prawa pamiętać.
Chciał po prostu być.
Zostanie zapamiętany za to, kim mógł się stać.
Jeśli lecąc opierasz się na nawigacji wizualnej,
polegasz na światłach wybrzeża i horyzoncie,
a nie przyrządach pokładowych,
i nagle znajdujesz się w kompletnej ciemności otoczony mgłą,
gdzie ocean i niebo tworzą razem czarną dziurę,
doświadczasz tak zwanej dezorientacji przestrzennej.
Nie wiesz, gdzie jest góra,
więc korygujesz położenie na podstawie tego,
co mówi ci twój otępiały mózg, a nie rzeczywistość.
Wiedzieli, że spadną?
Wiedzieli, że coś jest nie tak,
ale niekoniecznie.
Rozmawiałem ze specjalistą.
Wyjaśnił mi, że to jak bycie porwanym przez falę.
Woda jest…
Zacznę od moich najszczerszych kondolencji.
Gdzie ona jest?
- Słucham? - Twoja żona.
Miała tu być. Gdzie ona jest?
Chyba uznała, że w świetle tych okoliczności
lepiej będzie, jeśli pomogę w formalnościach dotyczących pochówku.
Naprawdę?
Zapewniam cię, że brała pod uwagę twoje uczucia.
To jakaś wymówka wymyślona przez jej prawników?
Moje uczucia?
Jeśli tak, to powinna ich zwolnić.
Może zaczniemy…
Prezydent Clinton zaproponował, by pochować Johna
obok prezydenta Kennedy’ego i Jackie na Cmentarzu Narodowym w Arlington
przy Wiecznym Płomieniu.
Jeśli chcemy, by Johna i Carolyn pochowano razem,
proponujemy grobowiec rodziny Kennedych
na cmentarzu Holyhood w Brookline, w stanie Massachusetts.
Dlaczego moja córka ma zostać pochowana w stanie, z którym nic ją nie łączy?
Sugerujesz, że mam do wyboru tylko te dwie opcje,
które tak uprzejmie mi przedstawiłeś?
Oczywiście, że nie.
Ale jeśli życzysz sobie, by Carolyn została pochowana z Johnem,
jego rodzina nalega, by złożyć go w grobie
obok krewnych z rodu Kennedych.
„Rodzina nalega”.
Masz tupet, by tu siedzieć i dyktować mi warunki.
To nie tak. Przekazuję tylko wolę rodziny Kennedych.
Jeśli to dla nich tak istotna kwestia,
dlaczego wysłali tu ciebie?
Cokolwiek postanowisz zrobić ze szczątkami Carolyn…
Ciągle powtarzasz jej imię.
Ciągle powtarzasz „Carolyn”.
Może przypomnę, że na pokładzie samolotu, który John rozbił,
była nie jedna, a dwie moje córki.
Tylko dlatego, że nie możemy wrócić do tego, co było, nie znaczy,
że nie możemy mieć tego, czego zawsze chcieliśmy.
Spotkajmy się znowu na początku Kocham, J
Twój mąż musi popracować nad podejściem do pacjenta.
To chyba jakieś nieporozumienie.
Doskonale zrozumiałam to, co powiedział, i w jaki sposób to zrobił.
Cóż…
Chciał skupić na logistyce,
a nie pogarszać sytuację.
Następnym razem proszę wysłać mniej ograniczonego rzecznika.
Może lepiej już pójdę.
Nie skończyłam. Nie zlekceważysz mnie po raz drugi.
Niektóre media twierdzą, że się rozbili,
bo Carolyn była u stylistki paznokci,
a to opóźniło wylot.
Nie przez to, że twój brat był za słabo wyszkolony, by latać w nocy,
ale przez jej wymysły.
Jej próżność.
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Przestałam czytać wiadomości.
Cóż, jedyne, co mogę chronić, to ich spuścizna.
Zdjęcia twojego rozpromienionego brata obiegają świat
na okładkach wszystkich gazet i magazynów.
Zdjęcie Carolyn zazwyczaj jest w środku.
Lauren jest tylko notatką na marginesie,
bo nie była sławna, więc jej twarz nie przyciąga uwagi.
Wiara pozwoliła mi nadać sens światu.
Pomogła mi zrozumieć wielkie problemy egzystencjalne.
Ale teraz…
zapanowała ogłuszająca cisza.
Jak można żyć w świecie, który nie ma żadnego sensu?
Jak w ogóle dajesz radę wstawać z łóżka?
Robię to od razu, gdy otworzę oczy.
Sekunda zwłoki i uświadamiam sobie, że świat, w którym się budzę
jest rozdzierająco niekompletny.
W wieku 18 lat mieszkałam w Londynie u przyjaciela rodziny,
który był członkiem parlamentu.
Pewnej nocy pod jego domem wybuchła bomba.
IRA umieściła ładunek pod przednią prawą oponą auta.
Uniknęliśmy wybuchu tylko dlatego, że byliśmy spóźnieni.
Dręczyło mnie to przez wiele lat.
Nie potrafiłam zrozumieć, czemu tyle złych rzeczy
przytrafiło się mojej rodzinie.
Ale z jakiegoś powodu, tego dnia los mnie oszczędził.
Jedyne, co wyniosłam z tego doświadczenia, to to,
że nie ma żadnego powodu,
przez który niektórzy z nas mogą zostać tu nieco dłużej.
Wiemy tylko, że czas nie należy do nas.
Nic nie jest pewne.
Pewnie już to o mnie wiesz,
ale nie dopuszczam do siebie ludzi z łatwością.
Może dlatego, że kwestionuję ich motywy,
a może przez przeświadczenie, że im mniej osób mam wokół siebie,
tym mniej osób będę musiała opłakiwać.
Niestety nie znałam Lauren zbyt dobrze.
Ale wiedziałam, że jest niesamowicie inteligentna,
zabawna, piękna i energiczna.
Za to dobrze poznałam Carolyn.
Wiedziałam, że sobie nie radzi.
Zamiast wyciągnąć do niej rękę…
Będę żałować wszystkiego, czego nie zrobiłam…
i co mogłam zrobić. Do końca mojego życia.
Powiedziała, że nie rozpoznaje osoby, którą się stała.
A teraz ta osoba zostanie zapamiętana na zawsze.
Szkoda, że nie żyła wystarczająco długo,
by być pamiętaną za coś innego.
Za to, kim była.
Słyszałam od ludzi:
„Przykro mi z powodu twojej straty” więcej razy, niż bym tego chciała.
To zawsze brzmiało jak biały szum. Prawie tak samo jak: „Na zdrowie”.
A teraz siedzę tu na przeciwko ciebie…
i jedyne, co chcę powiedzieć, to jak bardzo mi przykro.
Wiem, że to za mało.
Nie.
To nigdy nie będzie wystarczające.
Pamiętam, że kiedyś John powiedział mi,
że chce by go skremowano, a jego prochy rozrzucono na morzu.
Pomyślałam…
że moglibyśmy rozsypać prochy Johna, Carolyn i Lauren.
Jako jedność.
na zawsze w naszych sercach Jan 3,16
NUMER SPECJALNY JOHN FITZGERALD KENNEDY JR.
TRAGEDIA OJCIEC I SYN
KU PAMIĘCI JOHNA, CAROLYN I LAUREN
SPOCZYWAJ W POKOJU PORZĄDNY OBYWATELU
Samochody już czekają.
Dobrze, dziękuję.
Nie zapytam, jak się trzymasz. Zawsze uważałam to pytanie za głupie.
Wiedziałam, że odszedł.
Jak tylko usłyszałam to walenie do drzwi, coś się we mnie zmieniło.
Poczułam obezwładniający lęk.
Czułam to samo, gdy dostałam telefon o samolocie moich rodziców.
Miałam 27 lat. Byłam matką czwórki dzieci, w tym noworodka.
Pamiętam, jak w naszym domu w Hyannis zadzwonił telefon.
Z jakiegoś powodu nie odebrałam.
Potem zadzwonił znowu. I tak w kółko.
Chyba nie zdawałam sobie sprawy, jaka byłaś wtedy młoda.
Ja chyba też nie.
Może i nie płynie we mnie krew Kennedych, ale jesteśmy do siebie podobne.
Nasza stanowczość i niezależność napawa nas dumą.
Dlatego gardzimy litością pod jakąkolwiek postacią.
Przeżycie straty to pierwszy krok.
Musimy jeszcze zadbać o to, by nas nie zdefiniowała.
To wyczerpujące.
Nie wyobrażam sobie życia, w którym bym tego nie czuła.
Ból nigdy nie znika.
Ale twoje podejście do bólu się zmienia.
W końcu zdajesz sobie sprawę, że możesz coś z nim zrobić.
Bo czujesz, że nie masz wyboru.
Nie, bo kiedy go nie miałam, wiedziałam, że dam sobie radę.
Rozumiem potrzebę wycofania się.
Ucieczki od wścibskich oczu i zatroskanych szeptów.
Prywatność nie zawsze zapewnia spokój.
Gdyby tak było, dawno bym zniknęła.
Jesteśmy kobietami z rodziny Kennedych i wciąż się trzymamy.
To nie może pójść na marne.
„Śmierć to nic takiego.
Nie liczy się.
Wymknąłem się tylko do sąsiedniego pokoju.
Nic się nie stało.
Wszystko jest takie, jak było.
Ja to ja, a ty to ty.
Dawne życie, które tak czule razem prowadziliśmy
jest nietknięte, niezmienione.
Wciąż jesteśmy tym, kim dla siebie byliśmy.
Nazywaj mnie tak samo, jak wcześniej.
Mów do mnie z taką lekkością, jak zawsze.
Nie zmieniaj tonu głosu.
Nie okazuj smutku ani żalu.
Życie jest tym, czym miało być.
Jest takie samo, jak zawsze”.
„Nie płacz nad moim grobem.
Nie ma mnie w nim.
Nie śpię.
Jestem w tysiącu wiatrów, które wieją.
Jestem diamentami błyskającymi w śniegu.
Jestem słońcem na dojrzewających ziarnach.
Jestem delikatnym jesiennym deszczem.
Gdy budzisz się o poranku,
to ja jestem rześkim podmuchem.
Wśród cichych ptaków lecących kluczem,
to ja jestem dniem górującym nad nocą.
Nie płacz nad moim grobem.
Nie ma w nim.
Nie umarłem”.
Na podstawie książki Elizabeth Beller
Napisy: Julia Antoniewicz