Gerçek olaylardan esinlenilmiştir.
İnsanlar ve olaylar dramatize edilmiş veya kurgulanmıştır.
Bu sürekli gördüğün bir rüya mı?
Evet.
Rüyada ikiniz Dallas'taki konvoyda
üstü açık arabayla gidiyorsunuz. Tek yaralı olan sensin.
Peki üstünde ne var?
Annesinin giydiğinin aynısı.
Pembe tüvit takım ve hap kutusu şapka.
Şapka giymekten nefret eder.
Doğru.
Tamam, çok açık ki bu durum,
seanslarımızda konuştuklarımızla oldukça örtüşüyor.
John'un ününün, hırslarının bedelini sen ödüyormuşsun düşüncesi.
Gerçek dünyayla yüzleşmekle ilgili büyük bir korkuya da işaret ediyor.
Yorum katmamaya çalışalım, olur mu?
Belki de aynı yatakta yanında uyuyor olsaydım
bu kâbusları görmezdi.
Yatağını ayıran sendin,
şimdi sorun yokluğun mu oldu?
Karşılıklı geri alınamaz laflar etmeyelim diye.
Böyle durumlarda insan yürüyüşe çıkar, taşınmaz.
-Ben taşınmadım. -Gittin ve sonra…
Geri gelmedin.
-Bunu nasıl tanımlıyorsun? -Tanrım.
İşler zorlaşınca kaçma eğilimindeysen
hep böyle yapmayacağına nasıl güveneyim?
Boşanmanın söz konusu olmadığını açıkça söyleyen bendim.
Tek taraflı böyle bir karar vermen beni rahatlatmalı mı?
Yani aklımdaki tek seçenek, bu evliliği yürütmek.
Başarısız olmamızı istememekle başarılı olmamızı istemek
aynı şey değil.
John evliliğimize medyanın gözünden bakar.
Sorunlarımızın özünden çok nasıl göründükleriyle ilgilenir.
Sırf rahatsız edici olduğu için
mercek altında yaşadığımızı göz ardı edemeyiz.
Evliliğimdeki üçüncü kişi olamam.
Ömrümün geri kalanını dünyadaki herkesle, ailesinin mirasıyla
ya da dergisiyle rekabet ederek geçiremem.
Mantıksız geleceğini biliyorum
ama tüm bu duyduklarıma dayanarak
ayrılmayı denemenizi öneriyorum.
Pardon, ne?
Evliliğimiz için tavsiyeniz boşanmak mı?
Hayır
ama ikinizin de düşüncelerinizi netleştirememenizin sebebi
bu evrede sıkışıp kalmış olmanız.
Belki bir süre iletişimi keserseniz
neyin eksik olduğunu,
ayrıyken hayatınızın nasıl olacağını daha net bir şekilde anlayabilirsiniz.
Ne kadarlığına?
Bir, iki hafta mı?
Bir ay, belki iki.
Çok mu müşteriniz var yoksa…
Hayır, beni göreceksiniz tabii ama birbirinizi görmeyeceksiniz.
Karımla bir ay konuşmadan duramam.
Evet, bunu yapmayı ben de istemem.
Yani isteseniz de becerebileceğimi sanmıyorum.
Birleşmiyorsunuz ama ayrılmıyorsunuz da.
Bunun yerine bu evliliği
bir çıkmaza sürüklüyorsunuz.
Günde bir sigaraya ne oldu?
Evlilik danışmanından çıktık,
iş gününün ortasında dandik bir barda kafa çekiyoruz.
Bugünlük disiplini bir kenara bıraktım.
Bak, işin komiği,
Stanhope'ta birlikte geçirdiğimiz günleri anarken
kötü anlar hiç mi hiç aklıma gelmedi.
Sadece en iyi hâllerimiz, kahkahalarımız,
sürekli birbirimize yanaşmamız aklıma geldi.
Aynı odada olmak asla yetmiyor.
Varlığımızı hissetmek için birbirimize temas etmeden duramıyoruz.
Bir araya geldiğimizde de
geçmiş defterleri açmamak için kendimizi zor tutuyoruz.
Bence tamamen bizim suçumuz değil.
Evlilik danışmanımız,
-bizden resmen nefret ediyor. -Öyle.
Bizim yüzümüzden boşanma arabulucusu olacak.
Geçen gün ne düşündüm, biliyor musun?
Honduras'taydık, her yanın zehirli sarmaşıklarla kaplıydı
ve kaşımaman için ellerini çorapla sarmam gerekmişti.
-Her yer kalamin losyonu kokuyordu. -Evet, kocaman, pembe bir adamdın.
Berbat hâldeydim.
Paris'te çatıda seviştiğimiz zamana ne demeli peki?
Az daha elektrik çarpıyordu.
Buna değerdi.
Keşke o zaman bilseydik.
Neyi?
Ne kadar eğlendiğimizi.
Gitsek iyi olur.
Bir içki daha içersek cidden acıklı bir hikâye olacağız.
-Hey. -Pardon.
Sorun değil.
Uğrayıp keten blazer ceketimi alsam bir sakıncası var mı?
En iyi öpüşmemiz peki?
Evinin önündeki ilk öpüşmemiz olmalı.
Hayır, o sayılmaz.
Çift olarak diyorum.
-Çok öpüştük. -Evet.
Jones Beach'teki mi?
Hangi sefer?
Montana'daki pansiyonda yangın çıkmıştı, o mu?
Hayır, ben hatırlıyorum.
Hay aksi! Çok geç kaldım.
Bekle, bir öpücük ver.
Hoşça kal. Sonra görüşürüz, tamam mı?
Tamam. Seni seviyorum.
-Seni seviyorum. -Hoşça kal.
Görüşürüz.
Aklımdaki daha farklıydı.
Al bakalım dostum.
Günaydın.
-Selam. -Selam.
-Pardon, uyandırmak istemedim. -Sorun değil.
-İyi uyuyamadığını biliyorum. -Sorun değil.
Sabah dokuzda kahvaltım var.
Anladım.
-İptal edebilirim. -Hayır, sorun değil.
Sadece… Belki dün geceyi konuşmak isteyebiliriz.
-Öyle mi? -Evet.
Kötü mü hissediyorsun?
Hayır.
Bilmiyorum.
Şu an olanlardan memnun musun?
Öğlen yemek yiyelim mi?
Bunu terapide konuşsak daha iyi olur sanırım.
Colleen'e söylesek mi?
Bizden istediğinin tam tersini yaptık.
John kafam karıştı.
Tam not almaya mı, evliliğimizi kurtarmaya mı çalışıyoruz?
Kendimize zarar verdiğimizi düşünüyor,
bunu daha da perçinlemeyelim.
-George'un galasına gelecek misin? -Hayır John ben…
Şu an olmaz.
O zaman Rory'nin düğünü iptal.
Seni seviyorum ama hâlâ anlamıyorsun.
Senin için daha kolay olabilir, benim için öyle değil.
Ne değil?
Her şey yolundaymış gibi davranmak.
İnan bana, bu benim için de hiç kolay değil.
Sonra konuşalım mı?
Olur.
JACQUELINE KENNEDY ONASSIS REZERVUARI
O öldüğünden beri ilk gelişim galiba.
Berbat görünüyorsun.
-Vay canına. Annem gerçekten bizimle. -Saçların beyazlıyor.
Evet, stres insanı böyle yapıyor.
Otur.
Fazla yürüdün.
Kendine sormalısın, ne kadarı senin kontrolünde?
Neyi kurtarabilirsin?
-Beni hiç affetmeyecek. -Ne için?
Hayatını mahvettiğim, mahremiyetini yok ettiğim,
onu koruyamadığım için.
Burada annemle oturmuştuk.
Birlikte olduğum her kadın,
bir birlikteliğe adım attığını sanacak,
oysa herkes gibi o da sadece yörüngene girecek, demişti.
ABD başkanıyla evliydi.
Tek bildiği, büyük bir adamın yörüngesinde dolaşmaktı
ama ne sen babamla aynısın ne de Carolyn, bir First Lady.
Seni evrenin merkezine koymaya hevesli sayısız kadınla çıktın
ama hiçbiri kalıcı olmadı.
Sonra ihtiyaç duyduğunu düşündüğün şeye
dönüşmeye gönlü olmayan birini bulup ona âşık oldun.
Şimdi o aynı nitelikler, o ateş, o öz güven
artık işine gelmiyor diye mağduru mu oynuyorsun?
Onu mutlu etmek için elimden gelen her şeyi denedim.
Senden istediği şey mantıksız geliyor
çünkü daha önce senden bunu isteyen hiç olmamıştı.
Hayatın boyunca insanlar onlara neyi ne kadar vereceksen
onu almaya razıydı ama o farklı.
Onun asla böyle biri olmayacağı belliydi.
Kaderin baştan belli gibi hissediyorsun, bunu biliyorum
ama bu, değiştiremeyeceğin anlamına gelmiyor.
Asıl soru, onu bunu yapacak kadar seviyor musun?
Teşekkürler.
John ile konuştum.
Nasıl olduğunu sormak için aradı.
-Sen ne dedin? -Telefonu aç
ve kendin ara.
Rory'nin düğününe giderken seni Vineyard'a bırakabilirim, dedi.
Sana yağ çekecek ya.
Kabul mü ettin?
Cuma günü, hem de yazın ortası. Geri çevirecek hâlim yoktu.
Bu sabah aşağı indiğimde onu görmeliydin.
Hiçbir şey olmamış gibi işe gidiyordu.
"Toplantını iptal edebilir misin, konuşmalıyız" dedin mi?
Buna gerek olmamalı. Arayı düzeltmek benim görevim değil.
Demek ki iletişim kurmak için sen de yanıp tutuşmuyordun.
Babamız yüzünden, onun gidişi sana büyük bir ihanet gibi geliyor.
Aslında John'la hiç ilgisi olmayan şeyleri ona yansıtıyorsun.
Bu ilişkiyi gerçekten düzeltmek istesen
gururunu bir kenara bırakır, doğru olma dürtüsünden kurtulur
ve ilişkin için en iyi olanı yapardın.
Tek yaptığım, onun için taviz vermek Lauren.
Taviz, kendi iradenle verilirse tavizdir
ama hem geçmişe takılıp hem geleceğe bakamazsın.
-Tam buraya. John! -Eşinle boşanıyor musunuz?
Geldiğiniz için sağ olun.
Newman's Own George Ödülü
Carolyn ve ben Times Meydanı'nda nikâh tazelesek bile
basın bunu ağır bir münakaşa olarak nitelendirirdi.
Carolyn!
Buraya gel. Buradayız.
Affedersiniz.
Selam. Çok güzelsin.
-Teşekkürler. -Fikrini ne değiştirdi?
Senin için önemini biliyorum.
Bu tarafa lütfen.
Hem zaten denemek istiyordum.
John'a bak. John'a doğru bak.
Erkencisin.
Geç kalsam, sen de bir hışımla çıksan
yakalamam mümkün olmazdı.
Buluşma yerin burası mı?
Ne diyebilirim ki? Lamine menüye hastayım.
İlk buluşmadan ne hatırlıyorum sence?
Bisikletimin çalınması mı?
O ve…
Alnında bir tabela varmış gibi hissettiğini söylemiştin.
"Yakışıklı ama Başarısız" yazıyormuş. İnsanlar sana bakınca bunu görüyormuş.
Ben de sana senin tabelanı sormuştum ama sen söylemedin.
Hâlâ söylemiş değilsin.
Kimseye söylediğimi sanmıyorum
çünkü ne yazdığını bilseydin…
…"Lütfen dikkatli ol, göründüğü kadar sert değil",
o zaman oyun biterdi.
Çözecek bir gizem, yıkacak bir savunma sistemi kalmazdı.
Tabii kalman için bir sebep de.
Sonra seni tanıdım…
Sana âşık oldum ve artık bunu yapmak istemedim.
Kendimi açmak istedim.
Senin sayende fark ettim ki ben meğer…
…sevgi, alaka…
…ve ilgi isteyen biriymişim ve…
Birbirimizi incitmeyeceğimiz ne malum?
Bilemeyiz.
Tek bildiğimiz, denemek
ve ortak bir hayat kurmak istediğimiz.
Peki bu hayat nasıl bir hayat?
Çünkü evliliğimiz göz önünde olmaya daha fazla dayanamaz.
Biliyorum.
Yani senin dışındaki herkesle ve her şeyle ilişkimi
yeniden değerlendirmem gerekiyor
çünkü sen önceliklisin.
Kendini seçim yapmak zorunda hissetme.
Akılalmaz beklentilerle boğuşuyorsun, bunları karşılamaya çalıştığın için
seni asla suçlamam.
Carolyn.
Sen benim kaderimsin, hayatımda emin olduğum tek şey bu.
Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum.
Düşünüyordum da eğer istersen seninle bir geziye çıkabiliriz.
-Nereye? -Nereye istersen.
Paris'e. Belize'ye. Tahiti'ye.
Ne kadarlığına?
Eve dönmeye karar verene kadar.
Bu bizim için neresiyse.
Pazar günü Rory'nin düğününden döneceğim.
Niye bir harita çıkarıp
kimsenin duymadığı en uzak adayı bulmuyoruz?
Düğünü unutmuşum…
-Rory'nin düğünü. -Hiç dert etme.
-Caroline bile gitmiyor. -Gitmek istiyorum.
Öyle mi?
Evet.
Seninle dans etmeyi özledim.
İlk seferden daha iyi bile olabilir.
Gitmeliyim.
Elbise bulmam lazım.
Ya acele ediyorsak?
Ne demek istiyorsun?
Tam nihayet iyi bir noktaya gelirken
dev bir Kennedy düğününde meraklı gözlerin hedefine girmek
doğru bir hamle mi, emin değilim.
Kaygılı ve endişeli hissetmen normal
ama bu hafta sonunu geçmişe nazaran çok farklı bir zihniyetle geçireceksiniz.
Tırnaklarını yaptır.
Oradan devam et.
-Tamam. -Adım adım.
-Seni seviyorum. -Sağ ol Laur. Görüşürüz.
-Hyannis Limanı. -Selam, ben John Kennedy.
Essex County'den Martha's Vineyard'a 18.00 gibi kalkacak
bir VFR uçağı için standart hava durumu brifingi istiyorum.
Evet.
Tam olarak ne dedi?
Gergindi.
Bunu aştığımızı sanıyordum.
İkiniz de bir gecede değişmeyeceksiniz.
ÂŞIKLAR, KAZANANLAR VE KAYBEDENLER
Biraz onunla oturacağım.
Tamam.
Kokpite girme izni.
Affedersin. Hay aksi.
Seni özledim.
İçime doğmuştu.
Her şey yolunda mı?
Evet, yerine dönmelisin.
Seninle kalmak istiyorum.
DÖNÜŞ KOORDİNATÖRÜ 2 DAKİKA
Sorun yok. Nefes al. John, nefes al.
Nefes al.
16 TEMMUZ 99 TEST - BAŞARISIZ
DİKEY HIZ DAKİKADA 100 FEET
ABD Sahil Güvenlik Hava İstasyonu Cape Cod.
Ben Astsubay Rietta. Dinliyorum.
Martha's Vineyard'dan, radarda kayıp olayı bildirildi.
-Uçak bilgilerini alabilir miyim? -Piper Papa-32 Romeo 301Saratoga.
-Pilotun adı ne? -John F. Kennedy Junior.
En son Essex County'den ayrılıyormuş. 30 mil yaklaşma mesafesinde.
Üstümü değişmem gerek…
Sorun değil, ben hallederim.
ŞERİF
-Yardımcı olabilir miyim? -Kusura bakmayın.
Custer Bölgesi Emniyetinden geliyoruz.
Aileniz size ulaşmaya çalışıyor
ama burada telefon çekmez, biliyoruz.
Ne oldu? Sorun ne?
Kardeşiniz hanımefendi.
Uçağının kaybolduğu bildirildi.
Alo!
Ne? Ben…
Pardon, bir daha söyler misiniz?
Hayır, doğru. Ben öyle anladım.
Kontrol etmek isterseniz bekleyebilirim. Cevap değişmeyecektir.
Bir saate uçak hazırlayabilirlermiş.
-Tamam. -Çocuklara ne söyleyelim?
Bilmiyorum. Sadece eve gitmeliyiz.
-Hyannis Havaalanı'yla konuştun mu? -Hayır, ulaşamadım.
Oraya da inmemişler, Teddy söyledi.
Ama kalkmışlar, değil mi?
Essex County Havaalanı'ndan teyit aldık, evet.
Mutlaka bir açıklaması vardır.
Bu akşam flaş haberle başlıyoruz.
Bildirildiği üzere John F. Kennedy Junior'ın uçağı
Massachusetts açıklarında kayboldu.
Piper Saratoga'nın, New Jersey'den Martha's Vineyard'a giderken
radardan kaybolduğu iddia ediliyor.
Sahil Güvenlik şu an için
bir arama kurtarma görevi sürdürüldüğünü belirtiyor.
KAYIP
Yetkililer bilgi sahibi olan herkesi bilgi vermeye çağırıyor.
YENİ̇ GÖZYAŞLARI
Senatör Kennedy, başkan hatta.
Sayın Başkan.
Anlıyorum.
Biz… Çabanızı takdir ediyoruz efendim.
Aradığınız için teşekkürler.
Lütfen başka bir şey söyleme.
Sana yalvarıyorum, lütfen.
Hiçbir şey söyleme.
-Bilgi geldi… -Umurumda değil Ed.
Bunu bir daha yapmayacağım, tamam mı?
Yapmayacağım.
Neden gelip oturmuyorsun?
Gitmiyorum Ed. Burada kalıyorum, tamam mı?
Dışarı çıkar çıkmaz…
Daha yeni buradaydı.
Ed, o gitmiş olamaz.
O gitmiş olamaz!
Bu hiç mantıklı değil! Beni anlıyor musun?
Bu hiç mantıklı değil.
-Ölmedi! -Biliyorum tatlım.
O ölmedi!
Tatlım…
-Bu doğru değil. -Tatlım, çok üzgünüm.
Lütfen bana bunu yapma. Tekrar yapamam.
Tekrar yapamam.
Teddy yine aradı.
Cenaze düzenlemelerini konuşmalıyız.
Nerede yapalım, Aziz Petrus Bazilikası'nda mı?
Ona ne söylememi istiyorsun?
Kararımı verir vermez haber vereceğimi.
New York Times da aradı.
Tüm hayatını o küçük çocuğa bağlı geçirdi.
Kendini hatırlayamadığı bir trajediden kurtarmak için çırpındı.
Tek istediği sadece var olmaktı.
Sadece yapabilecekleri ile hatırlanacak.
Sadece görsel navigasyon ile uçar,
uçuş araçlarınız yerine kıyıdaki ışıklara,
ufka bel bağlarsanız ve birden zifiri karanlık olur, etrafı pus kaplarsa
okyanus ve gökyüzü bir kara deliğe karışır ve uzaysal algı bozukluğu yaşanabilir.
Yukarısı neresi bilemez hâle gelirsiniz
ve uçağın rotasını, gerçeklik yerine,
bozulmuş algınıza göre yönlendirmeye başlarsınız.
Düşeceklerini anlamış olabilirler mi?
Bir sorun olduğunu elbette anlamışlardır
ama hayır, tam olarak bilmiyorlardı.
Ulusal Ulaşım Güvelik Kurulu'yla görüştüm.
Bir dalganın altında kalmak gibiymiş.
Su…
En derin taziyelerimi sunarak başlayayım.
O yok mu?
-Efendim? -Eşiniz.
Burada olması gerekiyordu. Nerede?
Sanırım bu şartlar altında
cenaze işlemlerini benim organize etmemin daha uygun olacağını düşündü.
Öyle mi?
Sizi temin ederim, hislerinize özen göstermeye çalışıyordu.
Hukuk ekibinin uydurduğu bahane bu mu?
Hislerim mi?
Öyleyse onları kovmak lazım.
Neden…
Başkan Clinton'ın önerisi, John'un Arlington Ulusal Mezarlığı'na,
Başkan Kennedy ve Jackie'nin yanına, Sonsuz Alev'in oraya defnedilmesi.
Ancak John ve Carolyn bir arada kalsın istiyorsak
Massachusetts, Brookline'daki Holyhood mezarlığında
Kennedy ailesi bölümünü öneriyoruz.
Kızım neden hiçbir bağının olmadığı bir eyalete gömülsün?
Ne yani elimde sadece nazikçe sunduğunuz
bu iki seçenek mi var?
Tabii ki hayır
ama Carolyn'in John'la gömülmesini tercih ederseniz
John'un merhum Kennedy'lerle gömülmesinde
aile ısrarcı olacaktır.
"Aile ısrarcı olacaktır."
Ne yüzsüzlük, orada oturup şartları dikte ediyorsunuz.
Sadece Kennedy ailesinin isteklerini yerine getiriyorum.
Kennedy ailesi bu konuda bu kadar ciddiyse
neden sizi gönderdiler?
Carolyn için ne yapmaya karar verirseniz…
Sürekli onun adını söyleyip duruyorsunuz.
Carolyn deyip duruyorsunuz.
Düşürdüğü uçakta bir değil,
iki kızım olduğunu hatırlatmak isterim.
Eskiye dönemememiz,
hep istediğimiz şeye kavuşamayacağımız anlamına gelmez.
En başta buluşalım Sevgiler, J
Eşinizin empatisini geliştirmesi gerek.
Sanırım bir yanlış anlaşılma olmuş.
Söylediği şeyde ya da söyleme tarzında hiçbir yanlış anlaşılma yok, emin olun.
Bakın…
Durumu daha da kötüleştirmemek için
lojistik meselelere odaklanıyordu.
O zaman bir dahaki sefere daha az kalın kafalı bir sözcü gönderin.
Belki gitsem daha iyi olacak.
Daha bitirmedim ve ikinci kez göz ardı edilmeyeceğim.
Bazı medya mensupları
Carolyn'nin manikürü yüzünden kalkışları gecikti,
ondan kaza yaptılar diye yazıyor.
Kardeşinin gece uçmak için yeterli donanıma sahip olmamasından değil,
Carolyn'in onları geciktirmesindenmiş.
Onun kibri yüzündenmiş.
Bunu biliyor muydunuz?
Haberleri okumayı bıraktım.
Onların mirasından başka koruyacak bir şeyim kalmadı.
Dünyanın dört bir yanında tüm gazete ve dergi kapaklarını
kardeşinizin ışıltılı resimleri süslüyor.
Carolyn'in resmi ise genelde iç sayfalarda.
Lauren ise anca bir dipnot.
Tabii ünlü olmadığı için resimleri gazete sattırmıyor.
İnancım sayesinde dünyaya bir anlam verebiliyorum.
Büyük varoluşsal soruları anlamama yardım ediyor
ama şimdi…
…sadece sağır edici bir sessizlik hâkim.
Hiçbir mantığa oturmayan bir dünyada insan nasıl yaşar?
İnsan yataktan bile nasıl kalkar?
Gözlerini açtığın an
hemen fark ediyorsun ki uyandığın bu dünya
acı verici bir eksiklikten ibaret.
On sekiz yaşındayken Londra'da yaşıyordum.
Parlamento üyesi olan bir aile dostunun evinde kalıyordum.
Bir gece evinden çıktık ve bir bomba patladı.
IRA, arabasının sağ ön lastiğinin altına bomba koymuştu
ve içinde olmamamızın tek sebebi geç kalmamızdı.
Bunun için yıllarca acı çektim.
Neden bunca felaket hep ailemdeki insanları buluyor,
hiç anlayamıyordum.
Nedense o gün bomba patladığında ben kurtuldum.
O deneyimden öğrendiğim tek şey,
bazılarımızın biraz daha kalmasının
hiçbir gerekçesi ya da mantığının olmadığıydı.
Tek bildiğimiz, zamanın bizim kontrolümüzde olmadığı.
Hiçbir şeyin garantisi yok.
Eminim bu yönümü çoktan anlamışsınızdır,
ben insanlara kolay kolay kucak açan biri değilim.
Belki gayelerini sorguladığım içindir.
Belki de ne kadar az insan tanırsam o kadar az insan için
yas tutmak zorunda kalacağım hissine kapıldığım içindir.
Ne yazık ki Lauren'ı pek iyi tanımıyordum…
…ama inanılmaz zeki, komik,
güzel ve dinamik olduğunu biliyordum.
Carolyn'i ise tanıyordum.
Zorlandığını da biliyordum.
Bense ona ulaşmak yerine…
Ben yapabilecekken…
…yapmadıklarımdan ömrüm boyunca pişmanlık duyacağım.
Dönüştüğüm kişiyi tanıyamıyorum, demişti.
Şimdi o kişi sonsuza dek ölümsüzleşecek.
Keşke başka bir şeyle hatırlanacak kadar
uzun yaşayabilseydi.
Eskiden olduğu kişi gibi.
Bunu öyle çok duydum ki,
"Başınız sağ olsun" diyen bir dolu insan.
Artık uğultu gibi gelmeye başladı, "Tanrı sizi kutsasın" demek gibi
ama şimdi karşınızda otururken…
…tek söylemek istediğim, ne kadar üzgün olduğum.
Yeterli olmadığını da biliyorum.
Hayır.
Asla yeterli olmayacak.
Bir süre önce John ile yaptığım konuşmayı hatırlıyorum.
Yakılmayı istiyordu ve küllerinin denize dökülmesini.
Acaba…
John, Carolyn ve Lauren'ın küllerini birlikte serpebilir miyiz?
Bir olarak.
sonsuza dek kalbimizde John 3.16
HATIRA SAYISI
TRAJEDİ - BABA VE OĞUL
SEVGİLİ JOHN, CAROLYN VE LAUREN'IN ANISINA
HUZUR İÇİNDE UYU AMERİKALI GÜZEL ADAM
Arabalar aşağıda.
Tamam, teşekkürler.
Nasıl ayakta durabildiğini sormayacağım. Bu soruyu hep aptalca bulmuşumdur.
Öldüğünü biliyordum.
Kapının çaldığını duyar duymaz bir değişim hissettim.
Bunaltıcı bir korku hissi.
Ailemin uçağıyla ilgili telefon geldiğinde ben de öyle hissetmiştim.
Yirmi yedi yaşındaydım. Üç çocuğum ve bir bebeğim vardı.
Hatırlıyorum, Hyannis'teki evimizdeydik.
Telefon çaldı ve nedense açmadım.
Sonra tekrar çaldı. Tekrar ve tekrar.
O sırada ne kadar gençmişsin, hiç fark etmemiştim.
Ne kadar genç olduğumu sanırım ben de fark etmemiştim.
Kennedy kanı taşımıyorum ama birçok yönden birbirimize benziyoruz.
Azmimizle ve bağımsızlığımızla gurur duyuyoruz.
Bu yüzden acımanın her türlüsüne karşıyız.
Bu kayıplardan sağ çıkmak yeterli değil.
Bunun bizi tanımlamadığından emin olmalıyız.
Çok yorucu.
Sanki her gün böyle hissedecekmişim gibi, aksini hayal etmek zor.
Yasımız hiç bitmeyecek
ama değişen, yasla olan ilişkin olacak.
Bir noktada insan bununla bir şey yapabileceğini anlıyor.
Çünkü başka seçeneğin olmadığını düşündün.
Hayır, çünkü seçeneğim yokken de başarabileceğimi biliyordum.
Anlıyorum, içinden bir şey sana daha da içine kapanmanı söylüyor.
Meraklı gözlerden ve endişeli fısıltılardan uzaklaşmak için
ama mahremiyet her zaman huzur getirmiyor.
Öyle olsa ben uzun zaman önce yok olurdum.
Biz Kennedy kadınları olarak hâlâ buradayız.
Bu, bir hiç uğruna olamaz.
"Ölüm hiçbir şey değil.
Bir anlamı yok.
Sadece yan odaya geçtim.
Hiçbir şey olmadı.
Her şey tıpkı eskisi gibi.
Ben benim, sen de sensin.
Birlikte sevgiyle yaşadığımız eski hayat
değişmeden olduğu gibi duruyor.
Birbirimiz için neydiysek, hâlâ öyleyiz.
Bana eski, tanıdık adımla seslenin.
Her zaman kullandığınız rahat üslupla konuşun.
Ses tonunuzda hiçbir değişiklik olmasın.
Zoraki bir ciddiyet veya keder havası takınmayın.
Hayat her zaman olduğu gibi
aynı anlama gelsin."
"Mezarıma gelip ağlama.
Orada değilim.
Uyumuyorum ben.
Esen bin rüzgârım.
Ben karda parlayan elmasım.
Olgunlaşmış tahılların üzerindeki güneş ışığıyım.
Ben nazik sonbahar yağmuruyum.
Sabahın sessizliğiyle uyandığınızda,
ben sessiz kuşların daireler çizerek uçuşuyum.
Hızlı, yükselen telaşıyım,
ben geceyi aşan gündüzüm.
Mezarıma gelip ağlama.
Ben orada değilim.
Ölmedim."
Elizabeth Beller, "Once Upon A Time"a dayanır.
Alt yazı çevirmeni: Aslı Cheesmar