Downloaded from YTS.MX
PRZY PRODUKCJI FILMU POMAGALI WYSZKOLENI ZAWODOWCY.
Official YIFY movies site: YTS.MX
NIE PRÓBUJCIE ROBIĆ TEGO W DOMU.
NETFLIX - FILM INTERAKTYWNY
Mayday, mayday.
Zgłoś się.
Jest tam ktoś?
Bear? Słyszysz mnie?
Bear Grylls, słyszysz mnie?
Bear!
Zgłoś się!
Jest tam ktoś?
Potrzebuję noża.
Moja głowa…
„Bear Grylls”.
Nie poznaję siebie.
Coś jest nie tak. Potrzebuję waszej pomocy.
Nie przetrwam tu,
jeśli nie znajdę wody, jedzenia i schronienia.
Ale gdzie zacząć?
Będę potrzebować pomocy.
Jestem głodny, spragniony. Robi się też coraz chłodniej.
Czego potrzebuję przede wszystkim?
Nie ma jedzenia.
Jak mam tu znaleźć jedzenie?
Ziemia jest zamarznięta.
Nie rozkopię jej.
Może zjem te młode pędy.
To na nic.
Spójrzcie.
Coś takiego…
Ślady pazurów.
Tam.
Widzieliście?
Nie wiem, co to takiego.
Jeśli to dzikie zwierzę, jesteśmy w niebezpieczeństwie.
A jeśli to myśliwy, może będzie mógł nam pomóc.
Nie chcę robić gwałtownych ruchów.
Co proponujecie?
Albo to zbadamy, albo oddalimy się.
Dobrze, oddalmy się powoli.
Znów tam jest.
Tam.
Tak, to jakieś dzikie zwierzę.
Powinniśmy uważać.
Nie tylko my szukamy tu jedzenia.
Nie mogę nic znaleźć.
Robi się chłodniej. Słońce zachodzi.
Spragniony, głodny i potrzebuję schronienia.
Najpierw się wysikam.
Trochę prywatności.
Mój mocz jest bardzo żółty.
To kiepski znak.
Muszę się nawodnić, muszę się napić.
Szukanie jedzenia było dużym błędem.
Ale robi się tu bardzo zimno.
Kończy nam się czas i możliwości.
Czego potrzebuję najbardziej? Nawodnić się?
Czy znaleźć schronienie i ogrzać się?
Musimy dobrze wybrać.
Co jest priorytetem? Woda czy schronienie?
Schronienie. To dobry pomysł. Muszę się ogrzać.
Wykorzystajmy drzewa.
Albo jeszcze lepiej - powalone drzewa.
To wygląda dobrze.
To naturalne schronienie.
Ale nie wiem, co z nim zrobić.
To dziwne uczucie, bo…
Wiem, że drzewa mogą służyć za schronienie, ale…
To niemal jak instynkt. Wiem, że mam to wykorzystać.
I może spadochron? To mnie ogrzeje.
Zróbmy tak.
Spadochron i powalone drzewo. To może wypalić.
Zawieszę to wysoko.
Zabezpieczę w ten sposób.
Schronienie gotowe.
I tak zmarznę.
Gałązki. Mogę rozpalić ogień.
Tu postawię murek.
Będzie odbijać ciepło.
Będzie jeszcze cieplej.
Skąd to wiem?
Nie myśl, tylko działaj. Rób to, co uważasz za słuszne.
Jak mam rozpalić ogień? Nie mam zapałek ani zapalniczki.
Mam suchą trawę. Dobrze.
Teraz tylko to rozpalić.
Od razu cieplej.
Potrzebujemy tarcia.
To ma sens. Wiem, jak to zrobić.
Zawiążę linkę od spadochronu wokół jednego końca.
Zaczepię tutaj.
Może służyć za łuk.
Zobaczmy, czy to zadziała.
Powoli, równomiernie. Cierpliwości.
Jeszcze trochę.
- Spadamy! - Uderzyliśmy w coś!
Katastrofa lotnicza.
Ciekawe, co z pilotem.
Rozgrzeję stopy.
Spójrzcie.
To ja.
A to pewnie moja rodzina.
Dlatego muszę wrócić do domu.
W tym obozowisku mogę się ogrzać, ale nadal potrzebuję jedzenia i wody.
Jestem spragniony i głodny.
Co jest priorytetem?
Woda.
Gdzie tu znajdę wodę?
Woda musi spływać z gór.
Szukamy wąskich miejsc.
Robi się grząsko.
To oznacza wodę.
Lód!
Lód oznacza wodę.
Wrócimy do paleniska, wrzucimy do garnka.
I będę miał wodę.
Teraz mi jej nie zabraknie.
Jest tak zimny, że mogę go spakować do plecaka.
Nie roztopi się.
Lód na później.
Nieprzyjemnie tu pachnie. Zapach dochodzi stamtąd.
Sprawdzę to.
Boże, co za smród.
Coś tu gnije.
Spójrzcie. Jakaś padlina.
Dziwne. Przykrywają ją gałęzie.
Jakby ktoś lub coś przyciągnęło to tu
i chciało zabezpieczyć.
To chyba futro niedźwiedzie.
Widzę tu olbrzymią ranę.
Ciekawe, czy to robota tego wcześniejszego stworzenia.
Coś tam się czai.
Coś wielkiego. Ale mogę tu znaleźć jedzenie.
A futrem mogę się ogrzać.
Muszę jednak pamiętać, że cokolwiek zabiło tego niedźwiedzia,
jest ode mnie potężniejsze.
Zabiorę trochę mięsa, potem futro i spadam stąd.
Dobra robota. Mamy jedzenie.
Mamy schronienie.
I mamy wodę.
To wszystko zmienia.
Samolot spada!
Zdołałem wyskoczyć! Lecę w stronę drzew!
Co to za hałas?
Spójrzcie.
Wilk! Biegiem!
Chyba nie zdołam przegonić wilka.
Możemy zgubić go w lesie albo uciekać wyżej.
Na co czekacie?
Szybko, decydujcie!
Wilk na pewno dobrze zna las.
Muszę go zgubić. Uciekajmy na górę.
Może zablokuję to przejście.
Nie przejdziesz.
Już. Idziemy dalej.
Spójrzcie.
Tunele prowadzące do wnętrza góry.
- Mayday, mayday. Zgłoś się. - To radio.
Jest tam ktoś? Słyszysz mnie?
Halo? Słyszysz mnie?
Bear?
Bogu dzięki, żyjesz.
Potrzebuję twojej pomocy.
Jestem po drugiej stronie góry.
Nie mogę się ruszyć. Boję się, że samolot spadnie z krawędzi.
Jest jeden problem. Straciłem pamięć.
Nie wiem, co się stało.
Nie pamiętam nawet, kim jestem. Odbiór.
Pewnie uderzyłeś się w głowę.
Tak, to pewnie amnezja. Odbiór.
Jesteś Bear Grylls, poszukiwacz przygód.
Długo tu nie pociągnę.
Posłuchaj, jestem powyżej linii drzew.
Przyjdę po ciebie.
Wytrzymaj, a damy radę.
- Znajdziemy cię. - Dobrze.
Bez odbioru.
Musimy podjąć kolejne decyzje.
Spróbujemy znaleźć kapitana
i albo przejdziemy górą,
albo zobaczymy, dokąd prowadzą te tunele.
Może wyjdziemy po drugiej stronie.
To byłby dobry skrót.
Obie drogi są niebezpieczne.
Na górze będzie zimno i będzie mocno wiało.
Stracimy mnóstwo energii.
Ale będziemy mogli komunikować się przez radio.
Tam zadziała.
Bo w tunelach możemy zapomnieć o zasięgu.
Ale to lepsza osłona przed pogodą
i możliwe, że prosta droga.
Trudna decyzja, ale zegar tyka. Jak uważacie?
Tunelami czy przez góry?
Muszę iść powoli,
jeśli mam pokonać ten szczyt.
Muszę zachować ostrożność.
Robię postępy.
Te góry ciągną się w nieskończoność. I są coraz bardziej strome.
Nieciekawy odcinek.
Tylko lód i śnieg, aż do samego urwiska.
Jeśli się poślizgnę, spadnę na sam dół.
To mi nie pomoże.
Patrzę na to i nie wiem, czy to wykonalne.
Możemy zostać na skale…
i spróbować wspinaczki.
Joe mówił, że jestem poszukiwaczem przygód.
Muszę w siebie uwierzyć.
To przyjemne uczucie, dotykać rękami skały.
Pamiętam to.
Ale do góry jest daleka droga.
Nie wiem, czy mi się uda.
Co sądzicie?
Próbować przejść po śniegu?
Czy wspinać się po skale?
Śnieg może runąć pod moim ciężarem.
Skały też mogą się obluzować.
To byłby długi upadek.
Dosyć stromo. Mogę użyć liny.
Zawiążę supeł i rzucę.
Zaczepię o szczelinę.
Dobra, to jakiś supeł. Oby tylko wytrzymał.
Muszę mieć nadzieję.
Jeszcze raz. Jeśli trafię w szczelinę, może się udać.
Zaczepił się. Utknął w szczelinie.
Zakładam kask.
I próbuję się wspiąć.
Te skały łatwo się kruszą.
Wszystko, czego się chwytam, zaraz odpada.
Ostatnia prosta.
Jestem na górze.
Chyba jednak umiem się wspinać.
Zwijam linę i idę dalej.
Zaczyna mnie boleć głowa.
Już pamiętam.
Na większych wysokościach jest coraz mniej tlenu.
Stąd bóle głowy, zawroty i zmęczenie.
Pamiętam to.
Gdy wspinasz się na duże wysokości, chemia ciała ulega zmianie.
Ale jeśli się zatrzymasz i poczekasz,
ciało powoli przyzwyczai się do rzadszego powietrza
i unikniesz choroby wysokościowej.
Czasem trzeba posłuchać własnego ciała.
Ale w nagłych wypadkach trzeba iść naprzód.
Jeśli ruszę dalej i pokonam ten szczyt,
dotrę do Joego szybciej.
Pytanie tylko, czy będę w stanie.
Jeśli natomiast zaczekam, lepiej się zaaklimatyzuję,
ale Joe na mnie czeka i jest w niebezpiecznej sytuacji.
Brakuje nam czasu.
Do szczytu już niedaleko.
Mam iść dalej?
Czy zaczekać, by moje ciało się zaaklimatyzowało?
Kończy nam się czas i energia.
Musimy wybrać.
Decydujcie.
Choć jestem wykończony, idziemy dalej.
Pokonamy szczyt i dotrzemy do Joego.
Myśl o rodzinie.
Myśl o pilocie.
Czuję wysokość.
Jestem zmarznięty i zmęczony.
Idziemy dalej.
Bear, czy mnie…?
Słyszę cię niewyraźnie. Poczekaj, wejdę wyżej.
Bear, słyszysz mnie?
Słyszę się, Joe.
Ledwo,
ale rozumiem, co mówisz. Odbiór.
Zbliża się jakieś duże stworzenie.
Jakie duże stworzenie? Co to takiego? Odbiór.
Mam… Olbrzymie.
Co mam robić? Zawsze wiesz, co robić.
Zaczekaj, daj mi chwilę.
Zachowaj spokój. Wszystko będzie dobrze.
Myśl, Bear.
Jest coraz bliżej, a ja jestem uwięziony w samolocie.
Nic nie pamiętam.
Czy próbować przestraszyć to stworzenie?
Czy siedzieć cicho,
w nadziei że nie uzna cię za zagrożenie?
Co powiedzieć Joemu?
Szybko, Bear. Boję się.
Myśl. Co robić w razie ataku dzikiego zwierzęcia?
Nie pamiętam.
Szybko, Bear. Jest coraz bliżej.
Co robić?
Joe, posłuchaj mnie uważnie.
Zachowaj spokój. Żadnych gwałtownych ruchów.
Może nie uzna cię za zagrożenie.
Dobrze, będę cicho.
Oby sobie poszło. Ale pospiesz się.
Trzymaj się, mów łagodnym głosem, nie nawiązuj kontaktu wzrokowego.
Zbliża się. Co robić?
To nie działa.
- Joe? - Bear!
Mów do mnie.
Joe.
Joe?
Słyszysz mnie? Odbiór.
Brak odzewu. Musimy się spieszyć.
Miejmy nadzieję, że Joe jest cały.
Szczyt znajduje się za tymi skalnymi wieżami.
Pomiędzy nimi jest wąska przestrzeń.
Krótka rozpieraczka i będę na szczycie.
Ale głowa mnie straszliwie boli. Nawet gdy otwieram oczy.
Nie wiem, czy mam dość sił na wspinaczkę.
Tu jest bardziej stromo.
Dużo bardziej niebezpiecznie.
Ale to krótsza, szybsza droga.
Albo pójdziemy tą serpentyną.
Może prowadzi na szczyt.
To bezpieczniejsza, ale i dłuższa droga.
Rozpieraczka to szybsza metoda.
Nie wiadomo, czy te serpentyny
prowadzą na drugą stronę góry.
Serpentyna prowadzi mnie na szczyt. Jest dobrze.
Długo to trwa. W tę i z powrotem.
Marnuję czas i energię.
Głowa mnie boli.
Powinienem był pozwolić ciału zaaklimatyzować się.
Czuję się beznadziejnie.
Mam zawroty głowy. To przez rzadkie powietrze.
Im wyżej wchodzę, tym gorzej się czuję.
Kręci mi się w głowie.
To objawy choroby wysokościowej.
Moje ciało musi się zresetować.
Najłatwiej będzie zawrócić
i udać się do tuneli.
Inaczej źle się to dla mnie skończy.
Miejmy nadzieję, że Joe wytrzyma jeszcze trochę.
Muszę zejść na dół.
Idąc na górę, mogę umrzeć.
Coraz trudniej oddychać…
Ból głowy, kaszel…
Jakby natura mówiła mi…
że idąc dalej umrę.
Nadal jestem osłabiony.
I oszołomiony.
Wciąż boli mnie głowa, ale mam więcej siły.
Zejście o 500 metrów daje sporo energii, więcej tlenu.
Czuję się dużo lepiej.
Powietrze jest tu gęstsze.
Pójdziemy tymi tunelami. Chodźcie.
Sprawdźmy te tunele.
Obłęd, co?
Spójrzcie. Stary hełm.
Stare łuski.
Może ten tunel służył podczas wojny za bunkier.
Jest nawet stara lampa.
Nadal jest w niej paliwo.
Szkło stłuczone, ale może działa.
Spójrzcie! No dalej…
Mały płomień.
Nie wiem, jak długo wytrzyma.
Zgaśmy ją. Już wiem, że działa.
Mamy źródło światła.
Albo użyjemy go na początku,
by zobaczyć, co nas czeka,
albo zatrzymamy je na sytuację awaryjną.
Zaczniemy po ciemku,
a w razie kłopotów będziemy mieć wsparcie,
plan awaryjny,
który zapewni światło.
Co zrobimy? Idziemy z lampą?
Czy zachowamy ją na później
i ruszymy po ciemku?
Co robimy?
Używamy lampy czy oszczędzamy światło?
Dobrze. Oszczędzamy światło.
Rety, będzie tu ciemno.
Obłędne tunele. Nic nie widać.
Nie wiemy, dokąd iść.
Jeśli się tu zgubimy, możemy nigdy nie wyjść.
Musimy wiedzieć, dokąd idziemy.
Trzeba zapamiętywać każdy zakręt.
Może użyjemy tego.
Stare płytki.
Gdy staniesz na nie po ciemku, usłyszysz to.
Zrobimy strzałkę na każdym rozwidleniu.
Jeśli skręcimy w lewo, zrobimy taką strzałkę.
Gdy nadepniesz na to po ciemku,
od razu usłyszysz.
Prawie jak alfabet Braille'a.
Możemy je zebrać,
wrzucić do plecaka i wykorzystać.
Ale miejsce mam ograniczone.
A może użyć linki spadochronowej?
Przy skręcie w lewo zrobię pętelkę.
A normalny supeł to skręt w prawo.
Pytanie, czy mam dość linki,
by dotrzeć do końca tunelu.
Albo użyjemy linki spadochronowej i supłów,
albo znaków z płytek na ziemi.
To trudne.
Podobnie jak szukanie drogi po ciemku.
Możemy wybrać jedną opcję. Co to będzie?
Te się nadadzą.
W tej chwili po prostu podążam tunelem przed siebie.
Słychać echo. Halo?
Ślepy zaułek.
Możemy iść w lewo lub w prawo.
Możemy sprawdzić, z której strony jest silniejsze echo.
To oznacza dłuższy tunel.
Ten jest krótszy. Idziemy w lewo.
Kolejne rozwidlenie.
Możemy iść tędy.
Musimy zaznaczyć, dokąd idziemy.
Chwileczkę.
Co to jest?
Idziemy dalej. Szybko.
Musimy stąd wyjść.
Nie chcę zostać w tunelu z tym czymś.
Muszę uważać, gdzie staję.
Może tu być jakaś dziura.
Te tunele są pokręcone.
Boże, całkowita ciemność.
Jestem zdezorientowany.
Słyszeliście?
Rozdeptałem coś, co zrobiło…
Słyszę tego sporo pod stopami.
Ale jestem głodny.
Ciekawe, czy to coś, co można zjeść.
Weszło mi na rękę.
Czasem brak widoczności jest dobry.
Czuję to.
Przypomina karalucha, z tymi krótkimi nóżkami
i twardym grzbietem.
Mógłbym to zjeść dla energii.
A w tej ręce czuję krocionoga,
ale opancerzonego.
Jest olbrzymi.
Może też mógłbym go zjeść.
Potrzebuję energii.
Instynkt mówi mi, że po jednym z nich się pochoruję.
Po karaluchu czy po krocionogu?
Jestem głodny.
Którego wy byście zjedli?
Szkoda, że nie pamiętam.
Co lepiej wybrać?
Dobrze. Krocionóg.
To nie tyle przekąska, co danie główne.
Chrupiący.
I pełen…
dziwnych płynów.
W tunelach jest tego mnóstwo.
W tych ciemnościach robimy niewielkie postępy.
Pora odpalić lampę
i wydostać się stąd.
Słyszycie? Szczury.
Tak lepiej.
Teraz mamy światło.
Możemy iść szybciej.
Chwileczkę.
Kiepsko się czuję po tym krocionogu.
Coś mi ciąży na żołądku.
Czuję to od 20 minut.
Chwileczkę.
Od razu lepiej.
Moje ciało nie chciało tego w sobie.
Idziemy dalej.
Spójrzcie na to.
Stare metalowe drzwi.
Sprawdźmy, czy się otwierają.
Obłędne miejsce.
Chwileczkę.
Jakiś drut.
To pewnie pułapka.
Dlatego warto było oszczędzać lampę.
Jeśli wciąż jest uzbrojona…
Nie chcę nawet o tym myśleć.
Muszę zachować ostrożność.
Widzę z przodu światło. Tutaj.
To nasze wyjście.
Gasimy to.
Miło widzieć światło słoneczne.
To dopiero zejście.
Kapitan Raynor jest gdzieś tam na dole.
Zawiążę to o kraty
i mogę zjechać na linie.
Jest bezpiecznie. Idziemy.
Znajome uczucie.
Powoli, ostrożnie.
Rety.
Chyba wystarczy.
Znajdźmy samolot. Musi być gdzieś tutaj.
Robi się stromo.
Spójrzcie. Ogon samolotu.
Kolejne szczątki.
Jest samolot.
Tam. Joe!
Stoi na samej krawędzi.
Nie chcę niczego potrącić.
Joe!
Kapitanie Raynor!
Spójrzcie. Coś rozszarpało fotel.
To ślady pazurów.
Widać ślady walki. Tu jest krew.
Tu też są ślady krwi.
Dokąd prowadzą?
Tam też krew.
Zaschnięta krew.
Ślady prowadzą w tę stronę.
Problem w tym,
że są też ślady prowadzące w drugą stronę.
Rysy i ślady na błocie.
Coś poszło w tamtą stronę.
Ciężko powiedzieć, czy to ślady stóp,
ale to jakieś ślady.
Joe!
Musimy znaleźć kapitana Joego. To priorytet.
Co myślicie?
Podążać za tropem w tamtą stronę
czy iść śladami krwi w tę stronę?
Joe!
Nie mamy wiele czasu. Musimy podjąć decyzję.
Które ślady doprowadzą nas do Joego?
Dobrze. Idźmy śladami krwi.
Kolejne na skrzydle.
Spójrzcie, następne ślady.
I tutaj.
Joe! Kapitanie!
Spójrzcie. Tam jest mała jaskinia.
Gdybym był ranny, tam szukałbym schronienia.
Znowu krew.
I tutaj.
Joe?
Joe.
Rety.
Spójrzcie na to. Jakieś żebro.
To raczej nie Joego…
Kiepsko.
Chyba nie zejdę z tej góry.
Cofnijmy się i spróbujmy jeszcze raz.
Dokonajmy innych wyborów, żeby uratować kapitana Joego.
Znajdźmy wodę.
Zmarznięty i spragniony.
Muszę znaleźć wodę.
Ale gdzie tu może być woda?
Wiedziałem takie rzeczy.
Myśl.
- Spadamy! - Uderzyliśmy w coś!
Pamiętam, że miałem wypadek.
Samolot się rozbił.
Ciekawe, co się stało z pilotem.
Tak.
To wygląda na błoto.
Powinno wskazywać wodę.
Robi się grząsko.
Wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się tu.
Gdyby nie było tak zbite, mógłbym wycisnąć z tego płyny.
Może podjąłem złą decyzję.
Muszę dalej szukać wody.
To na nic.
Słońce zachodzi.
I robi się chłodniej.
Do tego jestem głodny.
Przetrwam kilka dni bez wody,
ale jeśli się nie ogrzeję, długo nie pociągnę.
Schronienie czy jedzenie? Jedno musi być ważniejsze od drugiego.
Kończy mi się czas.
Robi się naprawdę zimno.
Schronienie. To dobry pomysł. Muszę się ogrzać.
Wykorzystajmy drzewa.
Albo jeszcze lepiej - powalone drzewa.
To wygląda dobrze.
To naturalne schronienie.
Ale nie wiem, co z nim zrobić.
Dziwne uczucie, bo…
Wiem, że drzewa mogą służyć za schronienie, ale…
To niemal jak instynkt.
Wiem, że mam to wykorzystać.
Może do tego spadochron. To mnie ogrzeje.
Zróbmy tak.
Spadochron i powalone drzewo. To może wypalić.
Zawieszę wysoko.
Zabezpieczę w ten sposób.
Schronienie gotowe.
I tak zmarznę.
Gałązki. Mogę rozpalić ogień.
Tu postawię murek.
Będzie odbijać ciepło.
Będzie jeszcze cieplej.
Skąd to wiem?
Nie myśl, tylko działaj.
Rób to, co uważasz za słuszne.
Jak mam rozpalić ogień?
Nie mam zapałek ani zapalniczki.
Mam suchą trawę. Dobrze.
Teraz tylko to rozpalić.
Od razu cieplej.
Potrzebujemy tarcia.
To ma sens. Wiem, jak to zrobić.
Zawiążę linkę od spadochronu wokół jednego końca.
Zaczepię tutaj.
Może służyć za łuk.
Zobaczmy, czy to zadziała.
Właśnie tak, potrzebuję żaru.
I proszę.
Ciepło.
Przyjemne uczucie.
Rozgrzeję stopy.
Spójrzcie.
To ja.
A to pewnie moja rodzina.
Dlatego muszę wrócić do domu.
W tym obozowisku mogę się ogrzać, ale nadal potrzebuję jedzenia i wody.
Jestem spragniony i głodny.
Co jest priorytetem?
Schronienie. To dobry pomysł. Muszę się ogrzać.
Wykorzystajmy drzewa.
Albo jeszcze lepiej - powalone drzewa.
To wygląda dobrze.
To naturalne schronienie.
Ale nie wiem, co z nim zrobić.
To dziwne uczucie, bo…
Wiem, że drzewa mogą służyć za schronienie, ale…
To niemal jak instynkt. Wiem, że mam to wykorzystać.
Może do tego spadochron.
To mnie ogrzeje. Zróbmy tak.
Spadochron i powalone drzewo. To może wypalić.
Zawieszę to wysoko.
Zabezpieczę w ten sposób.
Schronienie gotowe.
I tak zmarznę.
Gałązki. Mogę rozpalić ogień.
Tu postawię murek.
Będzie odbijać ciepło.
Będzie jeszcze cieplej.
Skąd to wiem?
Nie myśl, tylko działaj. Rób to, co uważasz za słuszne.
Jak mam rozpalić ogień?
Nie mam zapałek ani zapalniczki.
Mam suchą trawę. Dobrze.
Teraz tylko to rozpalić.
Od razu cieplej.
Potrzebujemy tarcia.
To ma sens. Wiem, jak to zrobić.
Zawiążę linkę od spadochronu wokół jednego końca.
Zaczepię tutaj.
Może służyć za łuk.
Zobaczmy, czy to zadziała.
Powoli, równomiernie. Cierpliwości.
Jeszcze trochę.
- Spadamy! - Uderzyliśmy w coś!
Katastrofa lotnicza.
Ciekawe, co z pilotem.
Rozgrzeję stopy.
Spójrzcie.
To ja.
A to pewnie moja rodzina.
Dlatego muszę wrócić do domu.
W tym obozowisku mogę się ogrzać,
ale nadal potrzebuję jedzenia i wody.
Jestem spragniony i głodny. Co jest priorytetem?
Widziałem tam coś. Poruszyło się.
Gdzie to jest? Jestem pewny, że coś widziałem…
Pewnie mi się przywidziało.
Dziwne, mam przeczucie,
że coś mnie obserwuje.
Ale może uderzyłem się w głowę.
Może to nic takiego.
Nie mogę znaleźć jedzenia.
I robi się chłodniej. Słońce zachodzi.
Spragniony, głodny i potrzebuję schronienia.
Najpierw się wysikam.
Jedzenie to dobry pomysł. Jedzenie da mi energię.
Bo ta mi się kończy.
Nie wiem, co tu mogę zjeść.
Może zjem te młode pędy.
To nie jedzenie.
Gdy widzę podstawę drzewa, instynkt każe mi kopać,
ale problem w tym, że wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się.
Żadnych larw ani robaków.
Ani żadnych młodych pędów.
Nie znajdę tu jedzenia.
Czuję, że chodzę w kółko.
Zimno mi.
Kończy mi się energia.
Nie mogę znaleźć jedzenia ani wody.
I jest mi coraz zimniej.
Słońce zachodzi, temperatura spada.
Muszę się ogrzać.
Nie mam teraz sił.
Jestem zbyt zdezorientowany.
Może zaczniemy od nowa i spróbujemy czegoś innego.
A potem wymyślimy, co zrobić dalej.
Dobrze, spróbujmy jeszcze raz.
Mam pustą butelkę po wodzie.
Nie mam jedzenia ani namiotu.
I jestem w cienkiej kurtce, a tu jest strasznie zimno.
Jedzenie, schronienie czy woda?
Czego potrzebuję najbardziej?
Robi się ciemno. I zimno.
Zaczynam opadać z sił.
Szybko.
Jedzenie to dobry pomysł. Jedzenie da mi energię.
Bo ta mi się kończy.
Nie wiem, co tu mogę zjeść.
Może zjem te młode pędy.
To nie jedzenie.
Gdy widzę podstawę drzewa, instynkt każe mi kopać,
ale problem w tym, że wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się.
Żadnych larw ani robaków.
Ani żadnych młodych pędów.
Nie znajdę tu jedzenia.
Czuję, że chodzę w kółko.
Zimno mi.
Kończy mi się energia.
Nie mogę znaleźć jedzenia…
i jest mi coraz zimniej.
Słońce zachodzi, temperatura spada.
Muszę się ogrzać.
Jestem zdezorientowany.
Chciałbym sobie przypomnieć, co powinienem zrobić.
Jestem zmarznięty i spragniony. Co powinniśmy zrobić teraz?
Zacznijmy jeszcze raz z nową strategią.
Jedzenie to dobry pomysł. Jedzenie da mi energię.
Bo ta mi się kończy.
Nie wiem, co tu mogę zjeść.
Może zjem te młode pędy.
To nie jedzenie.
Gdy widzę podstawę drzewa, instynkt każe mi kopać,
ale problem w tym, że wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się.
Żadnych larw ani robaków.
Ani żadnych młodych pędów.
Nie znajdę tu jedzenia.
Brakuje mi energii, nie mam siły.
Słońce zachodzi, temperatura spada.
Bez jedzenia można przetrwać tygodnie,
ale bez wody tylko kilka dni.
A teraz bardzo mi się chce pić.
Wróćmy i poszukajmy wody.
A potem wymyślimy, co zrobić dalej.
Chodźmy.
Woda musi spływać z gór. Zejdźmy na dół.
Robi się grząsko.
To oznacza wodę.
Lód!
Lód oznacza wodę.
Wrócimy do paleniska, wrzucimy do garnka.
I będę miał wodę.
Teraz mi jej nie zabraknie.
Jest tak zimny, że mogę go spakować do plecaka.
Nie roztopi się.
Lód na później.
Nieprzyjemnie tu pachnie.
Zapach dochodzi stamtąd.
Sprawdzę to.
Boże, co za smród.
Coś tu gnije.
Spójrzcie. Jakaś padlina.
Dziwne. Przykrywają ją gałęzie.
Jakby…
ktoś lub coś przyciągnęło to tu i chciało zabezpieczyć.
To chyba futro niedźwiedzie.
Widzę tu olbrzymią ranę.
Coś tam się czai.
Coś wielkiego,
ale mogę tu znaleźć jedzenie.
A futrem mogę się ogrzać.
Muszę jednak pamiętać, że cokolwiek zabiło tego niedźwiedzia,
jest ode mnie potężniejsze.
Zabiorę trochę mięsa, potem futro i spadam stąd.
Dobra robota. Mamy jedzenie.
Mamy schronienie. I mamy wodę.
To wszystko zmienia.
Samolot spada!
Zdołałem wyskoczyć! Lecę w stronę drzew!
Co to za hałas?
Spójrzcie.
Wilk! Biegiem!
Chyba nie zdołam przegonić wilka.
Możemy zgubić go w lesie
albo uciekać wyżej.
Na co czekacie? Szybko, decydujcie!
Może zablokuję to przejście.
Tak!
Nie przejdziesz.
Już. Idziemy dalej.
Spójrzcie.
Tunele prowadzące do wnętrza góry.
Mayday, mayday.
- To radio. - Zgłoś się.
- Jest tam ktoś? Słyszysz mnie? - Halo?
Słyszysz mnie?
Bear? Bogu dzięki, żyjesz.
Potrzebuję twojej pomocy.
Jestem po drugiej stronie góry.
Nie mogę się ruszyć. Boję się, że samolot spadnie z krawędzi.
Jest jeden problem.
Straciłem pamięć. Nie wiem, co się stało.
Nie pamiętam nawet, kim jestem.
Odbiór.
Pewnie uderzyłeś się w głowę.
Tak, to pewnie amnezja. Odbiór.
Jesteś Bear Grylls,
poszukiwacz przygód.
Długo tu nie pociągnę.
Posłuchaj, jestem powyżej linii drzew.
Przyjdę po ciebie.
Wytrzymaj, a damy radę.
Znajdziemy cię.
- Dobrze. - Bez odbioru.
Musimy podjąć kolejne decyzje.
Spróbujemy znaleźć kapitana
i albo przejdziemy górą,
albo zobaczymy, dokąd prowadzą te tunele.
Może wyjdziemy po drugiej stronie.
To byłby dobry skrót.
Obie drogi są niebezpieczne.
Na górze będzie zimno i będzie mocno wiało.
Stracimy mnóstwo energii.
Ale będziemy mogli komunikować się przez radio.
Tam zadziała.
Bo w tunelach możemy zapomnieć o zasięgu.
Ale to lepsza osłona przed pogodą
i możliwe, że prosta droga.
Trudna decyzja, ale zegar tyka. Jak uważacie?
Tunelami czy przez góry?
Zmarznięty i spragniony.
Muszę znaleźć wodę.
Ale gdzie tu może być woda?
Wiedziałem takie rzeczy.
Myśl.
- Spadamy! - Uderzyliśmy w coś!
Pamiętam, że miałem wypadek.
Samolot się rozbił.
Ciekawe, co się stało z pilotem.
Tak.
To wygląda na błoto.
Powinno wskazywać wodę.
Robi się grząsko.
Wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się tu.
Zimno.
Muszę dalej szukać wody.
Słońce zachodzi. I robi się chłodniej.
To jest zamarznięte.
Lód.
Przez to zrobi mi się jeszcze zimniej.
I jak mam to wypić?
Przetrwam kilka dni bez wody,
ale jeśli się nie ogrzeję, długo nie pociągnę.
Może powinienem był…
Trzeba było wybrać schronienie.
Zimno.
Mogłem podjąć inne decyzje.
Nie mogę znaleźć jedzenia ani wody.
I jest mi coraz zimniej.
Muszę się ogrzać.
Szkoda, że nie pamiętam, co jest najważniejsze,
by przeżyć w takim miejscu.
Jest za zimno, by ukończyć misję.
Zacznijmy jeszcze raz z nową strategią.
Spróbujemy czegoś innego, a potem wymyślimy, co zrobić dalej.
Jedzenie to dobry pomysł. Jedzenie da mi energię.
Bo ta mi się kończy.
Nie wiem, co tu mogę zjeść.
Może zjem te młode pędy.
To nie jedzenie.
Gdy widzę podstawę drzewa, instynkt każe mi kopać,
ale problem w tym, że wszystko jest zamarznięte.
Nie przekopię się.
Żadnych larw ani robaków.
Ani żadnych młodych pędów.
Nie znajdę tu jedzenia.
Bardzo mi się chce pić.
Wyczerpuje mi się energia.
Nie mogę znaleźć jedzenia.
I jest mi coraz zimniej.
Słońce zachodzi, temperatura spada.
Przed poszukiwaniem jedzenia należało znaleźć wodę.
Spróbujmy znaleźć wodę, zanim zrobi się zbyt ciemno.
A potem wymyślimy, co zrobić dalej.
Spoglądam w ten lej
i 20 metrów dalej widzę urwisko.
Muszę zachować szczególną ostrożność.
Wykorzystam czekan.
Spróbuję zrobić małe stopnie.
Rozłożę ciężar między czekan…
i obie stopy.
Spokojnie. Zachowaj spokój.
Skup się.
Tędy na pewno nie wrócę.
Jesteśmy bardzo wysoko.
Ślepy zaułek. Urwiska z każdej strony.
Nie ma szans, żebym tędy przeszedł.
Kolejny tunel.
Jakieś schody prowadzące w głąb góry.
Ciekawe, czy się łączą z pozostałymi tunelami.
Wygląda tam dość strasznie.
To chyba jedyna droga.
Stracimy tu zasięg,
ale liczę, że dotrę tędy do Joego.
Znajdziemy miejsce, żeby to przeczekać.
Damy organizmowi kilka godzin na aklimatyzację.
Zobaczymy, czy nabiorę sił.
Podejdźmy do tych skał.
Mogę tu zaczekać.
Dobrze jest się zatrzymać i odpocząć.
A gdy minie ból głowy i nudności,
będziemy mogli wspinać się dalej.
Trochę odpocząłem.
Czuję się trochę lepiej.
Pora iść dalej.
Wejść na szczyt i zejść z drugiej strony.
Zegar tyka, a Joe wciąż potrzebuje pomocy.
Joe, posłuchaj uważnie.
Cokolwiek ci zagraża,
musisz pokazać, że ty tu rządzisz.
Mogę spróbować zaatakować to czymś.
Nawiąż kontakt wzrokowy. Rób gwałtowne ruchy.
Podnieś ręce.
Szczekaj, krzycz, rozkazuj. Słyszysz?
Dobrze. Spróbuję.
Odejdź!
Uderzaj czymś. Kop w kadłub.
Słyszysz? Odbiór.
Odejdź! Rusz się!
Zostaw mnie!
- Nie wiem, czy to działa. - Precz!
Dalej, Joe.
Joe?
Halo? Jesteś tam?
Podziałało.
Chyba się go pozbyłem.
Brawo, Joe. Dobra robota.
Bądź czujny.
Jestem prawie na szczycie.
Kiedy go pokonam, powinienem cię zobaczyć. Wytrzymaj.
- Nie trać siły, już niedługo. - Dzięki, Bear.
Bez odbioru.
Idźmy dalej.
Szczyt znajduje się za tymi skalnymi wieżami.
Pomiędzy nimi jest wąska przestrzeń.
Krótka rozpieraczka i będę na szczycie.
Tu jest bardziej stromo.
Dużo bardziej niebezpiecznie.
Ale to krótsza, szybsza droga.
Albo pójdziemy tą serpentyną.
Może prowadzi na szczyt.
To bezpieczniejsza, ale i dłuższa droga.
Wkrótce zrobi się ciemno
i znalezienie Joego będzie niemożliwe.
Nie ma czasu do stracenia.
To będzie niezła wspinaczka.
Warto założyć kask.
Tworzy się tu komin,
ściany są coraz bliżej siebie.
Stopami oprę się o jedną ścianę.
A plecami o drugą.
Ciężko przy takim powietrzu.
Dalej. Damy radę.
Spory kawałek.
Stąd już niedaleko do szczytu.
Jestem na szczycie.
Pierwszy raz widzę, co jest po drugiej stronie.
Spróbujmy złapać zasięg.
Słaba bateria.
Od razu się wyłączyło.
Ważne, że jesteśmy na górze.
Teraz musimy tylko zejść
i spróbować wypatrzyć wrak samolotu.
I znaleźć Joego.
To nie będzie przyjemne.
Zejdźmy tędy.
To będzie niezła wspinaczka. Warto założyć kask.
Tworzy się tu komin,
ściany są coraz bliżej siebie.
Stopami oprę się o jedną ścianę.
A plecami o drugą.
Ciężko przy takim powietrzu. Głowa mnie boli.
Czuję się beznadziejnie.
Kręci mi się w głowie.
Choroba wysokościowa. Pamiętam to.
Może trzeba było się zatrzymać i spróbować zaaklimatyzować.
Postaram się pójść dalej.
Dam radę.
Spory kawałek.
Opadam z sił.
Wiem, że to przez wysokość
i rzadsze powietrze.
Jeśli popełnię teraz błąd,
czeka mnie upadek.
Czasem trzeba być rozsądnym,
wiedzieć, kiedy iść dalej…
a kiedy zawrócić,
przygotować się i spróbować ponownie.
Jeśli mam przetrwać, muszę zawrócić.
Potrzebuję tlenu. Muszę zejść niżej.
Powinienem był dać organizmowi kilka godzin na aklimatyzację.
Wracam do wejścia do tunelu.
Spróbuję tamtędy.
Joe będzie musiał zaczekać.
Z powrotem do tuneli.
Serpentyna prowadzi mnie na szczyt. Jest dobrze.
Długo to trwa. W tę i z powrotem.
Marnuję czas i energię.
Teraz do góry.
Jestem coraz bardziej zmęczony.
Koniec serpentyny. Tam jest szczyt.
Jestem na szczycie.
Pierwszy raz widzę, co jest po drugiej stronie.
Spróbujmy złapać zasięg.
Słaba bateria.
Od razu się wyłączyło.
Ważne, że jesteśmy na górze.
Teraz musimy tylko zejść
i spróbować wypatrzyć wrak samolotu.
I znaleźć Joego.
To nie będzie przyjemne.
Zejdźmy tędy.
Muszę znaleźć samolot.
Musi być gdzieś tutaj.
Robi się stromo.
Spójrzcie. Ogon samolotu.
Kolejne szczątki. Zbliżamy się.
Jest kokpit. Na samej krawędzi.
Słyszysz mnie?
Bear?
Jestem tutaj!
Trzymasz się, Joe?
Jestem uwięziony w samolocie.
Rusza się razem ze mną.
Coś wymyślę. Zaczekaj.
Użyję tej liny. Owinę wokół skały.
Zjadę na dół i spróbuję go wyciągnąć.
Schodzę do ciebie.
Bez gwałtownych ruchów.
- Dobrze. Pospiesz się. - Wyciągnę cię.
Zostało jakieś 15 metrów do wraku.
Jak go tu wyciągnąć?
Albo rzucę mu linę,
żeby sam się zabezpieczył, a następnie go wciągnę,
albo zjadę na linie i sam mu pomogę.
Ale wspinaczka z nim będzie trudniejsza.
Samolot może spaść w każdej chwili.
Zjechać na linie i pomóc mu
czy rzucić mu linę i instruować, co ma robić?
Joe, rzucę ci linę!
- Dobra. - Złap ją.
- Wystaw rękę. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy!
Mam.
Obwiąż się i zaczep karabinek.
- Gotowe? - Tak. Wciągnij mnie.
Odepnij pas.
- Już. - I wysuń się. Trzymam cię.
Raz…
dwa…
Trzy! Już!
Mam cię!
Moja głowa…
- Jesteś cały? - Tak.
Wciągnij mnie.
- Bogu dzięki. - Wspinaj się.
Brawo.
- Niewiele brakowało. - Owszem.
Niewiele.
Niezła eksplozja.
Chyba wróciła mi pamięć.
Tak? Może.
Pamiętam moją rodzinę.
Pamiętam też…
że zawsze byłeś słabym pilotem.
Dobrze wiem, co musimy teraz zrobić.
Pójdziemy tą doliną.
- Widzisz tamte drzewa? - Tak.
Tam jest jedzenie i woda.
Jeśli tamtędy pójdziemy, trafimy na ludzi.
Wstawaj.
Idziemy tędy.
I co to było za zwierzę?
Nie wiem. Lepiej tego nie sprawdzajmy.
Jeśli nie boicie się wrócić lub zacząć od początku,
ominęło was sporo przygód i tajemnic w tunelach.
Kto wie, może nawet wpadniecie na to stworzenie.
Uważajcie.
Schodzę do ciebie.
Sześć metrów.
Nie ruszaj się.
Samolot chyba spadnie.
Wiem. Przywiążę cię tą liną.
Jesteś bezpieczny. Wystaw jedną rękę.
- Dobra. - Lewą ręką odczep pas.
Gotowy? Raz, dwa, trzy.
Już. Dawaj!
W samą porę.
- Kapitan Raynor. - Tak.
Już pamiętam.
- Bogu dzięki. - Wszystko pamiętam.
- Tak? - Pamiętam katastrofę.
- Tak. - I moją rodzinę.
I wiem, co musimy zrobić, by się stąd wydostać.
Nie pójdziemy tam. Przejdziemy tędy.
Widzisz te góry?
Pójdziemy tamtą doliną.
Jeśli zejdziemy na dół, znajdziemy ludzi.
- W porządku. - Idziemy.
I co to było za zwierzę?
Nie wiem. Lepiej tego nie sprawdzajmy.
Jeśli nie boicie się wrócić lub zacząć od początku,
ominęło was sporo przygód i tajemnic w tunelach.
Kto wie, może nawet wpadniecie na to stworzenie.
Uważajcie.
Rozpalmy to.
Zobaczymy, jak długo wytrzyma.
Wchodzimy.
Nienawidzę szczurów.
Czuję wiatr na twarzy.
Z tego tunelu.
A ten wiatr musi skądś dochodzić.
Pójdę w tym kierunku i może uda nam się pokonać tę górę.
Patrzcie.
Schody prowadzące gdzieś na górę.
Ślepy zaułek.
A w tym tunelu czuję lekką bryzę.
Albo pójdziemy schodami…
albo tym tunelem.
Nie wiem, jak długo będziemy mieć światło.
Kto wie, dokąd prowadzą te schody.
Która droga doprowadzi nas do Joego?
Idziemy na górę.
Oby ta droga prowadziła na drugą stronę góry.
W tej chwili tylko się wspinamy.
Może na szczycie znów złapiemy zasięg.
Te schody są dłuższe, niż myślałem.
Oby Joe wytrzymał jeszcze trochę.
Idziemy.
Ciągną się w nieskończoność.
Zaczynam czuć wysokość.
Widzę światło.
Tutaj.
Wychodzimy na zewnątrz.
Słońce.
Spójrzcie. Pionowa skała.
Trzy czwarte drogi na szczyt za nami.
Muszę jakoś pokonać ostatni fragment.
Wykorzystamy supły na linie.
Do dzieła.
Słyszę coś na ziemi.
Kopnąłem coś.
Myszy albo szczury.
Albo w tę stronę…
albo w tę.
Czuję stąd lekką bryzę.
Lepiej iść tędy.
Pierwsze rozwidlenie, skręcamy w prawo.
Proszę, jeden supeł.
Zdecydowanie czuć wiatr.
Musi skądś dochodzić. Gdzieś tu jest szczelina.
Szukamy wyjścia
po drugiej stronie góry.
Koniec drogi.
Rozwidlenie.
W lewo albo w prawo. Skąd wieje?
Stąd czuję lekką bryzę.
W lewo. Pętelka.
Chodźmy tędy.
Teraz pójdziemy w prawo.
Może nam się poszczęści.
Idziemy w tę stronę.
To nie wygląda dobrze.
Musimy mieć otwarte oczy i zachować ostrożność.
No nie, światło zaczyna przygasać.
Zgasło.
Dalej z lampą nie pójdziemy.
No dobrze, karaluch.
Tu.
Smakuje, jakby żył w tym tunelu
przez bardzo długi czas.
Mały zastrzyk energii i idziemy dalej.
W tych ciemnościach robimy niewielkie postępy.
Pora odpalić lampę
i wydostać się stąd.
Słyszycie?
Szczury.
Tak lepiej.
Teraz mamy światło.
Możemy iść szybciej
i wydostać się stąd.
Mój żołądek.
To ten krocionóg.
Ma silny posmak. Ciągle odbija mi się żółcią.
Chwileczkę.
Tak lepiej.
Idźmy dalej.
Stare drzwi.
Obłędne miejsce.
Jakieś stare wiadro czy coś.
To może być hełm.
Posłuchajcie.
Silniejsze echo.
To jakaś komnata, a nie tunel.
Co to?
Moja głowa…
Musiałem uruchomić jakąś pułapkę.
Pamięć mi wróciła.
Noga mi utknęła.
Nie dostanę się zbyt szybko do Joego.
Utknęliśmy tu na dłużej.
Słońce.
To dopiero miły widok.
Mam wrażenie, że spędziłem tam wieczność.
Jestem osłabiony.
Długo się nie ruszałem…
Noga nie jest w pełni sprawna.
To samolot.
Tam, na krawędzi urwiska.
Kapitanie!
Joe.
Spóźniliśmy się.
Joe!
Gdzie Joe? Czy nic mu nie jest?
Kapitanie Raynor!
A co by się stało, gdybym nie uruchomił pułapki?
Cofnijmy się albo zacznijmy od początku.
Dokonajmy innych wyborów,
bo nie poddamy się, dopóki nie ocalimy kapitana Joego.
Chodźmy tędy.
Kolejny ślad.
Coś kopnęło ten kamień.
Zgnieciona trawa.
Coś tam jest.
To coś uszkodziło
pozostałości kokpitu.
Lepiej zachować ostrożność.
- Bear? - Tak.
Przepraszam.
Wziąłem cię za szalone zwierzę.
Szalone zwierzę?
Odstraszyłem je, ale gdzieś tu się kręci.
Musimy iść dalej.
Joe.
Kapitan Raynor. Pamiętam cię.
No jasne.
Najsilniejszy człowiek i najgorszy pilot.
Miło cię widzieć.
Żyjesz.
Dobrze, już wszystko pamiętam. Pamiętam swoją rodzinę.
Wysokie góry są złe.
Musimy zejść do doliny.
Widzisz to? Zieleń i drzewa?
Las to zasoby, schronienie, woda, jedzenie.
A gdy zejdziemy na sam dół,
znajdziemy ludzi.
- Idziemy. - Gotowy?
- Zawsze. - Dobrze się czujesz?
Stromo tu, uważaj.
Dobra robota.
Świetna robota. Zachowaliście pełną czujność.
Teraz zostaniemy uratowani.
Ale co to było za zwierzę?
Zaczniemy od początku?
Czy cofniemy się, by podjąć inne decyzje
i dowiedzieć się więcej?
Napisy: Michał Urbaniak