Panie Tomine, chcielibyśmy, by zidentyfikował pan to wino.
Wino.
To całe moje życie.
Jestem najlepszy w swojej branży.
Tak przynajmniej sądziłem.
A potem poznałem ją.
W ogóle się tego nie spodziewałem.
Czekaj.
Melon?
Gruszka?
Seler?
Lipa.
Liczi.
Brzoskwinia.
Jabłko.
Nie wiem.
Pomyśl.
- Mogę spróbować jeszcze? - Nie.
Proszę.
Powiedziałem: nie.
Zastanów się.
Camille.
Skup się.
Wyobraź sobie smak.
Masz go w głowie.
Znasz go.
Zastanów się.
Mech?
Nie usłyszałem.
Mech, taki z drzewa.
Dobrze.
Dobra robota.
To wszystko na dziś.
KROPLE BOGA
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
PARYŻ
20 LAT PÓŹNIEJ
Tak się cieszę, że przyszłaś, Camille.
Wszystkiego najlepszego.
Hej! Jak tam?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Co podać? - Szklankę wody.
- To wszystko? - To wszystko.
- Z lodem? - Z lodem.
Dobrze.
Proszę. Tylko powoli.
Camille? Camille Léger?
Tak... Przepraszam, ale...
Oczywiście mnie nie poznajesz.
Poznaliśmy się na targach książki siedem lat temu.
Dałaś mi autograf.
- Miałem 15 lat. - Piętnaście?
- Tak. - Okej.
Trzymałem na stoliku nocnym tylko jedną książkę. Twoją.
Miałem ją przez wszystkie lata liceum.
Dorastałem przy niej.
Dorastałeś przy niej. Świetnie.
Tak. Napisałaś inne książki?
Nie. Mój wydawca, który już nie jest moim wydawcą,
odrzucał wszystko, co wysyłałam.
Ale w porządku, rozumiem.
Kręciłam się w kółko.
Pisałam w kółko to samo, tyle że gorzej...
To czym się teraz zajmujesz?
Próbuję odnaleźć siebie.
- I ciężko mi idzie. - Rozumiem to.
A ty?
Jestem muzykiem. Założyłem właśnie własną wytwórnię.
- Fajnie. - Tak.
Wybacz, ale jesteś...
Jeszcze piękniejsza niż pamiętałem.
Cieszę się, że znów cię widzę.
Ja też się cieszę.
Jestem Julien.
Cześć, Julien.
- Czekaj, zaraz. - Co?
Powoli! Nie tracisz czasu, co?
„Stracona chwila jest stracona na zawsze”.
- Czekaj. Ja to napisałam? - Tak.
Cwaniak z ciebie, co?
Może.
- Zaczekasz? Zaraz wrócę. Obiecuję. - Jasne.
Halo?
Camille, to ja.
Twój tata.
- Słyszysz mnie, Camille? - Słyszę cię.
Chciałbym się z tobą zobaczyć.
Im szybciej, tym lepiej.
Przykro mi...
...nie możesz nagle pojawiać się w moim życiu i oczekiwać...
Posłuchaj... Nie za dobrze ze mną.
Wręcz bardzo kiepsko. Lekarze mówią, że zostało mi niewiele czasu.
W jakim sensie „niewiele czasu”?
Umrę, Camille.
Przyjedź. Przyjedź do Tokio. Wszystkim się zajmę.
Zaczekaj.
Mogę przyjechać w przyszłym tygodniu.
Nie. Dziś w nocy.
Co? Nie mogę po prostu...
Kupiłem ci bilet na samolot. Sprawdź pocztę.
To tak nie działa.
Zrobisz mi awanturę później.
Wysłucham wszystkiego, co masz do powiedzenia.
Muszę pomyśleć.
To pomyśl.
Byle szybko.
Wszystko okej?
Tak, w porządku.
- Co to jest? - Coś na odwagę.
Mój specjalny drink: tequila, gin, wódka i odrobina rumu.
- Aha, no tak. Bez żartów. - Tak.
To miłe, ale nie za bardzo piję alkohol. To skomplikowane.
A masz coś przeciwko, żebym ja się napił?
Nie.
Oszalałeś?
Mówiłam ci...
Czerwone... Co...
- Już lepiej? - Tak.
Co się stało?
Powiedzmy, że wypiłam coś, co było trochę za mocne.
Co?
To nic takiego. Chłopak, młody.
Gnojek zaskoczył mnie pocałunkiem z odrobiną alkoholu.
Młody? To znaczy?
- Dwadzieścia dwa lata. - Dwadzieścia dwa?
To świetnie.
To lepsze niż żonaty czterdziestolatek z dwójką dzieci, jak ten ostatni.
Lepiej, żebyś spotykała się z mężczyznami w twoim wieku.
Którzy chcą coś zbudować.
Tak, wiem, mamo.
On dzwonił.
Alexandre.
Jest chory. Chce się pilnie spotkać.
Chory?
Jesteś pewna?
W jakim sensie?
To może być sztuczka, żeby cię zwabić.
Mamo, przestań, proszę.
PARYŻ-TOKIO
LOTNISKO PONTOISE-CORMEILLES KIEROWCA BĘDZIE O 22.45.
MA NA IMIĘ JEAN.
Co się stało?
Już o tym rozmawiałyśmy...
- ...ale wiesz, że twój ojciec... - Wiem.
Pozwól mi się zastanowić. Nie komplikuj, dobrze?
To manipulator, Camille.
Wezmę prysznic.
Kupił mi bilet na samolot o północy.
Znika na wiele lat,
a ty biegniesz do niego, kiedy tylko gwizdnie?
Zapomniałaś, jaka byłaś na niego wściekła?
Jak mogłabym zapomnieć? Zawsze mi przypominasz.
Nie bierz tego do siebie, ale muszę polecieć.
To moja ostatnia szansa, żeby uzyskać odpowiedzi.
Camille.
Nie, nie zmienię zdania i tak, kocham cię.
Pani Léger.
- Wezmę pani torbę. - Nie, dziękuję.
Proszę usiąść.
Zaraz startujemy.
TOKIO
Pan Issei Tomine?
To pani, panno Sayaka ze słynnej rodziny Konoe.
- Napije się pani czegoś? - To bardzo miłe.
Ale sądzę, że to strata czasu,
nawet z tym uprzejmym uśmiechem.
Przyszłam, żeby rodzice przestali mnie zamęczać.
Czekają na mnie znajomi, więc załatwmy to szybko.
Matka mi o panu mówiła.
To pan odgaduje wina po smaku.
Nie tylko tym się zajmuję.
Czemu to ma służyć?
Nazwa wina znajduje się na etykiecie.
Węszy pan przy nim jak pies.
Sayaka.
Naprawdę jesteś piękna.
Ale jesteś też powierzchowna i pusta w środku.
Nie interesuje mnie ktoś, kto ocenia ludzi, zanim ich pozna.
Przekażę twojej matce, że cudownie było cię poznać,
ale nie było między nami chemii.
A teraz pójdę już.
Halo?
Panie Tomine, mam złe wieści.
Smacznego.
Pani Konoe mówiła, że spotkałeś się z Sayaką.
Tak.
Mówiła, że cudownie było cię poznać,
ale nie było między wami chemii.
Szkoda.
A swoją drogą
zmarł dziś mój nauczyciel enologii.
Ten Francuz, pan Léger.
Mogłeś nam powiedzieć.
Umówilibyśmy się na kolację innego dnia.
Jak się czujesz, Issei?
Był stary. I chory.
To dziwne, bo jutro muszę...
Nie rozumiem, dlaczego tak interesujesz się winem.
Honoka.
Masz 29 lat,
a wciąż polegasz tylko na nas.
Twoje mieszkanie i samochód należą do nas.
Z całym szacunkiem,
ale samochód dostałem od dziadka.
A choć mieszkanie należy do naszej rodziny,
płacę za nie co miesiąc czynsz.
Byłeś błyskotliwym studentem, miałeś obiecującą przyszłość.
Wszystko porzuciłeś dla nieopłacalnej branży winiarskiej.
- Nie pojmuję tego. - Nie martw się.
Wiem, co robię.
I nie wiem, dlaczego zawsze gotujesz dla nas w czwartki,
skoro pani Kinu robi to doskonale.
Bo to uszczęśliwia tatę.
Zbyt słone.
Nie dam rady tego zjeść.
- Camille. - Dobry wieczór.
Luca Inglese, przyjaciel twojego ojca.
Mam straszne wieści.
Twój ojciec zmarł dziś rano, kiedy byłaś w podróży.
Bardzo mi przykro.
Chodź.
Zabiorę cię do mieszkania ojca,
ale jeśli chcesz, możemy najpierw coś zjeść.
Pewnie umierasz z głodu. W porządku?
Tak.
- Co powiedział? - „Witamy”.
Nie, to „irasshai mase”, ale reszty nie jestem pewna.
Zapomniałem, że tu dorastałaś.
- Dalej mówisz po japońsku? - Więcej rozumiem, niż mówię.
Shihainin znaczy „szef”.
Powiedział: „Witaj, szefie”.
Tak, to moja restauracja.
Jedna z moich restauracji.
Restauracje?
Stać cię na nowy samochód.
Ma wartość sentymentalną. Kiedy zaczynałem, woziłem nim dostawy.
Czyli nie masz pojęcia, kim jestem?
Tata nigdy ci o mnie nie opowiadał?
Ostatnio rozmawiałam z nim 11 lat temu.
Zadzwonił po mojej maturze, powiedział „dobra robota” i rozłączył się.
Nie ma ludzi idealnych.
Chcesz o nim porozmawiać?
Nie.
Miyabi, to Camille. Córka Alexandre'a.
Tak mi przykro. Bardzo go podziwiałam.
Dziękuję.
Miyabi to moja główna sommelierka. Ma niesamowity talent.
Przyjechała z Los Angeles.
Ale nie mamy do niej o to żalu.
Wino, które trzyma Miyabi, jest bardzo wyjątkowe.
Twój ojciec odkrył je w Hiszpanii. Nikt o nim nigdy nie słyszał.
Facet ma z hektar ziemi.
Nie chce sprzedawać swojego procesu produkcyjnego,
ale to wino jest nieziemskie.
Alexandre wszystkiego mnie nauczył.
Był geniuszem.
Wszystko mu zawdzięczam.
Przepraszam,
mówię o człowieku, którego uwielbiam, a ty...
Nikt nie może być gnojem dla wszystkich.
Rozumiem, że nie chcesz słuchać o Alexandrze.
Ale musimy pomówić o twoim spadku.
Nie wiesz, co cię czeka.
W porządku. Nigdy niczego po nim nie oczekuję
i to się teraz nie zmieni.
Oczywiście.
Rano odbędzie się odczytanie testamentu.
Nigdy nie lubił tracić czasu.
Wszystko musiało dziać się natychmiast.
Pogrzeb i kremacja odbędą się jutro po południu.
No dobrze. Rozluźnijmy kubeczki smakowe.
Spróbuj. Powiedz, co myślisz.
Nie, dziękuję. Ja nie piję.
Jet lag?
Nie.
W ogóle nie piję.
Wcale?
Nie piję alkoholu. Nigdy.
Nie żartuj. Ani kropli?
Camille, przykro mi, ale nie mogę zostać.
Ktoś będzie na ciebie czekał. Ma na imię Yusuke.
- Dziękuję, Luca. - Do zobaczenia jutro.
Tak.
Miło pana poznać.
PRZEWODNIK PO WINIE 2009
Twój pokój jest gotowy.
- Halo? - Dotarłaś bezpiecznie?
Tak.
Mogłaś zadzwonić. Jak ci minął lot?
To był prywatny odrzutowiec.
Oczywiście.
Nie może cię kupić, ale i tak próbuje.
Żałosne.
Mamo, on nie żyje.
Nie zobaczyłam się z nim. Dotarłam za późno.
Przykro mi, kochanie.
Naprawdę.
Nie powinnaś była lecieć. Mówiłam ci, ale powinnam była nalegać.
On nigdy nie rozumiał, jaka jesteś delikatna.
Złożył ci obietnice i widzisz, jak to się skończyło.
Nawet po śmierci cię krzywdzi.
Przestań mącić mi w głowie. Robisz to za każdym razem.
Bo wiem, co jest dla ciebie dobre, kochanie.
Nie wiesz, co jest dla mnie dobre.
Tym razem daj mi działać.
Chcesz, żebym przyleciała?
Nie, nie chcę. Muszę kończyć. Kocham cię.
Zadzwoń w wolnej chwili.
Dobrze, pa.
Co wiesz o testamencie?
Niewiele.
A o tym, co wiem i tak nie mogę mówić.
Panno Léger, tędy, proszę.
Nie idziesz?
Nie.
Powodzenia.
Proszę.
Dzień dobry.
François Talion, prawnik pani ojca. Zajmuję się jego testamentem.
- Dzień dobry. - A to Issei Tomine.
Proszę usiąść.
Pan Tomine nie mówi po francusku,
więc rozmawiajmy po angielsku, dobrze?
Poznałem pani ojca, pana Légera, pańskiego nauczyciela,
kilka miesięcy temu podczas przyjęcia w ambasadzie.
Poprosił, żebym pomógł mu sporządzić testament,
którzy, muszę przyznać, jest dość nietypowy.
Spuścizna pani ojca jest podzielona na dwie części.
Pierwsza to jego dom w Tokio, przy ulicy Seijo numer cztery.
Oboje go państwo znają.
Jego wartość szacuje się na 750 milionów jenów.
Około 7 milionów dolarów.
Czy mam to przeliczyć na euro?
Drugą część, pod względem finansowym, stanowi sam trzon jego spuścizny.
Chodzi mi tu o jego piwniczkę, a konkretnie jej zawartość.
Liczy ona 87 000 butelek, których wartość szacuje się na...
Przepraszam, muszę zaznaczyć, że mamy do czynienia
z największą prywatną kolekcją wina na świecie.
Nie chodzi mi oczywiście o liczbę butelek.
Chodzi raczej o ich jakość i rzadkość. To niezwykła kolekcja.
Absolutnie niezwykła.
Na czym... No tak. Ogólna wartość.
Wynosi ona 148 milionów dolarów, czyli 16 miliardów jenów.
I tu dochodzimy do wyjątkowości testamentu pana Légera.
Cytując samego pana Légera,
ta kolekcja win to „dorobek jego życia”.
Bardzo zależało mu na tym, żeby ten majątek
trafił do kogoś, kto go w pełni doceni.
Dlatego zorganizował...
Nazwijmy to test. Test, który określi, kto ją odziedziczy.
Test?
Jaki test?
Jest pani córką Alexandre'a Légera.
Pan Tomine to jeden z jego uczniów,
a pan Léger uważał go za swojego „duchowego syna”.
Dlatego chciał, żebyście o tę spuściznę zawalczyli.
Zwycięzca testu składającego się z trzech rund odziedziczy cały majątek.
Dom i kolekcję win.
Przepraszam. Jakich rund?
Przyślij go.
A teraz... Oboje spróbujecie tego wina z zawiązanymi oczami.
Macie miesiąc, żeby powiedzieć mi, co to dokładnie jest.
Odmiana winogron, winnica, rocznik.
Nie muszę tego tłumaczyć.
Żartuje pan.
Od czasu do czasu, ale nie teraz.
Nie dzisiaj. Nie.
Dobra wiadomość jest taka, że za miesiąc spróbujecie go ponownie.
Zaczynamy?
Panno Léger?
Proszę.
To jakaś bzdura. Nie, nie zrobię tego.
Czy dobrze rozumiem, że chce pani zrezygnować ze spadku?
Nie mówiłam tego.
Ma pan prawo to robić?
Francuskie prawo tu nie obowiązuje.
Musi pani spróbować wina. Teraz.
To jakaś bzdura.
Wszystko w porządku?
Panno Léger?
- Jakiś problem? - Zrobię to. Zrobię.
Camille. Boże. Nic ci nie jest?
Wiedziałeś. Kurwa, wiedziałeś!
Kazał mi obiecać!
Camille, zaczekaj.
Camille, proszę.
Zwolnij.
Przepraszam.
Matka ostrzegała, że ten człowiek to sadysta.
Naprawdę musiał mnie tak upokorzyć?
Pierdolę go. Pierdolę jego jebaną forsę i jebane wino!
Ten duchowy gnojek może to wszystko zachować, pierdolę to.
Panno Léger, co może pani powiedzieć o testamencie ojca?
Tędy.
Panno Léger, co pani sądzi o swoim przeciwniku?
Pan Tomine!
Pan Issei Tomine!
Powie nam pan o testamencie pana Légera
i wytłumaczy nam pan, co tutaj robi?
Wkrótce ogłoszę to publicznie.
Choć słówko, proszę.
Alexandre nie wiedział, że nie pijesz.
Niczego o mnie nie wiedział.
A więc jadę na pogrzeb, a potem wracam do Francji.
Mam dla ciebie wiadomość od niego.
- Nie interesuje mnie to. - To ważne, Camille.
Nie, Luca. To nie jest ważne. Naprawdę.
Jesteś zła, ale kiedy się uspokoisz,
odsłuchaj wiadomość od ojca. Dobrze?
Możemy zatrzymać się gdzieś, gdzie coś z tym zrobię?
Daj spokój, spóźnimy się.
Dobrze.
Dziękuję.
Twój ojciec stał się całkiem uduchowiony
w ciągu tych ostatnich lat.
Poprosił, byśmy urządzili buddyjską ceremonię kremacji.
Pierwszy rząd jest dla rodziny.
Żegnaj, przyjacielu.
Chodźmy.
Co teraz?
Wrzucamy prochy do jeziora czy coś takiego?
Teraz czas na okotsu-age.
- Co? - Zebranie kości.
- Nie znasz tego? - Nie.
Przyjdą tylko te osoby, które były blisko z twoim ojcem.
Czyli chyba mogę wracać do domu.
Nie.
Cholera.
Zaczynasz od stóp i przesuwasz się do samej góry,
tak żeby zmarły nie stał w urnie na głowie.
Rozumiesz?
Dlatego nigdy nie podajesz sushi wokół stołu,
od pałeczek do pałeczek.
To jak jedzenie ciała.
Mówisz poważnie?
- Naprawdę muszę to zrobić? - Tak.
A jako krewna, musisz być pierwsza.
Nie upuść kości.
Masz lot jutro rano.
Podrzucę cię.
Ale zanim wyjedziesz, chcę ci coś jeszcze pokazać.
Nic ci nie jest?
To ten zapach. Jest bardzo mocny.
Nic mi nie jest.
Jesteśmy w jego świątyni.
Spędzałem tu z twoim ojcem całe noce.
Pisał fiszki, w których opisywał wina
albo oznaczał ważne daty.
Czasem tylko on je rozumiał.
Mógł o każdym opowiadać godzinami.
Po pewnym czasie pytałem:
„Dobra, amico mio, a nie otworzysz go?”.
Zostawię cię.
Nie spiesz się.
KURCZAK W MIĘCIE
„DOBRY, ZŁY I BRZYDKI”
WYPIĆ Z CAMILLE, KIEDY SKOŃCZY 18 LAT
MAMA
Dobrze. Odsłucham tę wiadomość.
Witaj, Camille.
Pewnie odczytaliście mój testament
i przypuszczam, że jesteś na mnie wściekła.
Pewnie uważasz mnie za pokręconego, sadystycznego, toksycznego...
Lista jest długa.
Wiem, że byłem złym ojcem.
W wielu kwestiach się myliłem. Z wyjątkiem...
Z wyjątkiem jednej.
Wina.
W tym byłem dobry.
Tu byłem w swoim żywiole.
Nie wiem, na jaką kobietę wyrosłaś,
ale jesteś moją córką.
Camille, masz to we krwi.
Pewnie brakuje ci wprawy,
ale masz odpowiednie podniebienie.
Masz węch.
Wezwałem mojego przyjaciela, Philippe'a.
Jest najlepszy.
Możesz u niego pomieszkać tak długo, jak będzie trzeba.
Nauczy cię wszystkiego, co musisz wiedzieć.
Winnica należy do niego.
Pamiętasz tę winnicę, w której spędzaliśmy wakacje, kiedy byłaś mała?
Ćwiczyliśmy razem we dwoje, w piwnicy,
w naszym tajnym miejscu.
Zaczekaj na mnie.
Twojej mamie się to nie podobało, ale ty miałaś to gdzieś.
Chciałaś tam iść już z samego rana.
To były ostatnie chwile, które razem spędziliśmy.
Zasłonisz mi oczy?
Camille!
A teraz skup się, dobrze?
Tak, tatusiu.
Przepraszam.
Usiądź prosto.
Wiem, że to głupie...
bo skoro to oglądasz, to znaczy, że nie żyję.
Ale mam nadzieję, że dzięki tym testom
nieco lepiej się poznamy.
Kto wie, może pewnego dnia...
zdołasz mi przebaczyć.
Zostań, proszę.
Zrób to dla nas.
OPARTE NA MANDZE:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK