Kochanie.
Nie zamykaj oczu!
Camille, otwórz oczy.
Powoli ją podnieście.
Pozwoliłeś jej wypić wino? Własnej córce?
Camille!
- Zaczekaj. - Wynoś się!
KROPLE BOGA
Przepraszam.
Dojechaliśmy.
- Dziękuję. Do widzenia. - Udanego pobytu.
Dzień dobry.
Camille Léger.
Philippe Chassangre?
Nie pamiętasz mnie?
Spędzałaś tu każde lato do dziesiątego roku życia.
Wiem, ale niewiele pamiętam z tamtego okresu.
Dziękuję za gościnę.
To pewnie kiepski moment przy tylu sprawach.
Te „sprawy” to winobranie.
I rzeczywiście to najgorszy możliwy moment.
Nie mam czasu się tobą zajmować.
A kto by mógł?
Mój syn, Thomas. Jest profesorem enologii.
Thomas? Tak, pamiętam go. Był starszy.
Zdecyduj się.
Pamiętasz czy nie?
Pokażę ci twój pokój.
Tu mieszkałaś w dzieciństwie.
Mój pokój w Japonii był maleńki.
Ten wydawał mi się ogromny, a wcale taki nie jest.
To zabawne, jak pamięć...
Okej.
Dziękuję.
Camille, twój ojciec czeka.
Już idę.
- Co będziecie robić? - Nie twoja sprawa.
Camille!
Nie twoja sprawa!
Camille?
W porządku?
Thomas.
A, tak!
Wybacz. To pewnie przez jet lag.
Tak. Minęło sporo czasu.
- Tak. - Ale ja bym cię chyba poznał.
W porządku? Mój ojciec nie był zbyt niemiły?
Był...
czarujący.
Czarujący?
- Nie. - No tak.
- Chodź, oprowadzę cię. - Mhm.
To tereny Châteauneuf-du-Pape.
Tam dalej jest Gigondas.
A jeszcze dalej Vinsobres.
Co?
- Świetnie cię pamiętam. - Tak?
Miałem cię pilnować, a ty mnie wiecznie spławiałaś.
Każdego ranka chodziłaś do winnicy.
Zrywałaś winogrono, robiłaś poważną minę
i orzekałaś, czy jest już dość dojrzałe na winobranie.
Wszystko rozpoznawałaś: guawę, orzechy laskowe, czarny bez, fenkuł.
Wiecznie było ci mało. Mogłaś się w to bawić godzinami.
I właściwie nie przestawałaś.
Bo potrafiłaś też...
Czekaj! Przestań, proszę!
Wiem, dlaczego nie pamiętam tego okresu.
Byłam po prostu nieznośna!
Nie chcę tego słuchać. To takie żenujące.
Nieprawda.
To było fascynujące.
Myślałem, że masz supermoce.
A tutaj odbywa się fermentacja.
To tutaj dzieje się magia.
Rodzą się pierwsze aromaty.
Jeśli powiem
„malina, wiśnia, śliwka, tonka i surowe buraki”,
ty odpowiesz: „Merlot”. Oczywiście.
Ludzie myślą, że rozpoznawanie win to magia, ale nie ma w tym magii.
To po prostu praca. Dużo pracy.
Podniebienie to mięsień.
Gdy się go wyćwiczy, może zidentyfikować wszystkie wskazówki.
Ale ty już to wiedziałaś, bo masz dar.
Nie chcę cię zawieść.
Na pewno tego nie zrobisz.
Chodź.
Przed butelkowaniem
przechowujemy wino przez 10-20 miesięcy w tych dębowych beczkach.
To zależy od rocznika.
To było ulubione miejsce mojej mamy.
Nie wiedziałam.
Takie jest życie.
Bardzo mi przykro w związku z twoim tatą.
Takie jest życie.
Czas pokazać ci salę tortur.
„Salę tortur”? Okej.
Mamy tu wszystko, czego trzeba, żeby popracować nad teorią
ale i nad praktyką.
Za trzy tygodnie musisz znać na pamięć
szczepy winogron, winnice, roczniki
i musisz też umieć degustować wino.
Okej?
A ten pierwszy test w Tokio?
Opiszesz wino, którego próbowałaś?
To było czerwone wino.
Okej. Zawsze to jakiś początek.
Coś jeszcze?
To wszystko.
Mówię poważnie.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Moja relacja z winem jest bardzo skomplikowana.
Z takim ojcem musi być skomplikowana.
Ale nie wymagaj od siebie zbyt wiele.
Nikt nie prosi, byś go zastąpiła albo poszła w jego ślady. Nikt.
W jakim sensie „skomplikowana”?
Miesiąc temu
twój tata zadzwonił do mnie i powiedział, że umiera.
Poprosił o przysługę.
Był dla mnie jak brat, więc nie mogłem odmówić.
Poprosił, żebym ugruntował twoją wiedzę.
Ugruntował.
Zapytałem, na jakim jesteś poziomie.
Powiedział, że pewnie na bardzo dobrym.
I co ja teraz z tobą zrobię?
Tato...
Panie Chassangre.
Rozumiem pańską frustrację,
ale na pewno nie dorównuje ona mojej.
Od 20 lat jem ryż i zieloną fasolkę na każdy posiłek.
Inaczej mnie mdli.
Wystarczy kropla alkoholu, żebym zemdlała,
a to wszystko jego wina.
Zostawił mi wiadomość. Powiedział, że we mnie wierzy.
Że dam radę.
Nie wiem, dlaczego w to uwierzyłam.
Pytanie brzmi: czy może mi pan pomóc?
TOKIO
Pan Tomine. Spóźnił się pan.
Przepraszam.
Nie traćmy czasu.
Jak pan wie, szukamy konsultanta z zakresu enologii,
który doradzałby w ramach naszej międzynarodowej spółdzielni winiarskiej.
Z zainteresowaniem przeczytaliśmy raport z pańskimi sugestiami.
Byliśmy pod wrażeniem.
Został pan też polecony
przez samego Alexandre'a Légera.
Jego śmierć to wielka strata dla świata enologii.
Tak.
Moje kondolencje.
Obawiamy się,
że może panu brakować doświadczenia niezbędnego w tej pracy.
Nie ma pan klientów, którzy przedstawiliby referencje.
Właśnie założyłem własną firmę, więc może pan być moim pierwszym klientem.
Oczywiście.
Ale musi pan wiedzieć, że członkowie naszej spółdzielni
czuliby się pewniej ze starszym doradcą.
Jest jakiś test, czy mam wyjść, bo nie jestem dość stary?
- Owszem, jest test, ale... - To proszę mnie sprawdzić.
Dziękuję.
Proszę zidentyfikować to wino, na ile pan potrafi.
To wino ze Starego Świata. Bordeaux.
Głównie merlot.
I około 15, 20% cabernet sauvignon.
Le Puy, 2014.
Nie, 2017.
Cuvée.
Barthélémy.
A zatem Côtes de Franc, Château Le Puy, Cuvée Barthélémy, 2017.
Zgadza się.
Ale nie opisał pan wina.
Nie prosił pan o to.
Zadzwonił pan do mojej matki. Dlaczego?
Nie musiałby, gdybyś odpisywała na moje wiadomości.
Wtedy byś mnie zamęczała.
Ma prawo wiedzieć, na co się porywasz.
Jesteś jej to winna. Nie?
Postanowił pan mi pomóc?
Tak.
Pod jednym warunkiem.
Napijecie się kawy?
Tak.
Masz kogoś?
Nie.
- A ty? - Nie.
Dobrze mi samej.
Nie spodziewałam się, ale cieszę się, że cię widzę.
Ja też.
To, co on jej robi, jest okropne.
Camille nie jest zbyt pewna siebie. To ją zniszczy.
Nie, Marianne.
Wiem, że go nie rozumiesz, ale kochał twoją córkę.
Nazywasz to miłością?
Myślał tylko o sobie i swoim winie.
Wciąż tak o nim myślisz?
Wciąż czujesz gniew. To musi być wyczerpujące. Ale...
Alexandre nie żyje, Marianne.
On nie żyje.
To mózg zwykłego pacjenta.
Widzą panie tę czerwoną część?
To ciało migdałowate. Tu rodzą się emocje.
W tym przypadku widzimy, że pacjent obawia się rezonansu i się stresuje,
co jest zupełnie normalne.
Poprosiłam, by zjadł kawałek czekolady.
Widzimy aktywność w tych dwóch strefach.
Pierwsza to hipokamp, ośrodek pamięci.
Identyfikuje smak i przesyła informację do ciała migdałowatego,
które łączy czekoladę z przyjemnością.
A oto wynik rezonansu mózgu Camille.
Jej też dałam kawałek czekolady.
Zauważyłam dwie rzeczy.
Po pierwsze pani pamięć rejestruje niezwykle intensywną aktywność.
Liczba połączeń synaptycznych
w momencie aktywacji funkcji smakowych jest wyjątkowa.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
To fantastyczne!
Nieco mniej fantastyczne
jest to.
Widzą panie tę czerwoną i fioletową część?
To obrzydzenie połączone z lękiem.
Rozpoznała pani czekoladę i przekazała informację ciału migdałowatemu,
ale została ona gwałtownie odrzucona.
Próbowałam z innymi pokarmami o intensywnym smaku
i wynik był dokładnie ten sam.
Podałam pani nawet napój z odrobiną alkoholu
i wtedy...
Co to właściwie oznacza?
Pani mózg reaguje w taki sposób,
bo w dzieciństwie przeżyła pani traumę.
Traumę powiązaną ze zmysłem smaku.
Najprawdopodobniej z alkoholem.
Czy... czy to ma sens?
Czy to ma sens?
Ojciec Camille...
Powiedzmy, że Camille trafiła do szpitala.
Rozumiem.
Będę kontynuować badania.
Ale mogę od razu powiedzieć,
że choć ta przypadłość ma charakter psychosomatyczny,
może naprawdę zagrażać pani zdrowiu.
Niestety dopóki nie przepracuje pani traumy...
...powinna pani przerwać szkolenie enologiczne.
Przykro mi.
Clement, w środku też.
Wyjeżdżamy jutro wcześnie rano.
Chciałam się pożegnać.
Dobrze. To cześć!
Jaki ma pan problem?
To beznadziejne. Miliony przelatują ci przez palce.
Niewdzięczny bachor.
Z całym szacunkiem: pierdol się.
Co ty o mnie wiesz? Co?
Wiem wystarczająco dużo.
Alexandre był moim przyjacielem!
Tak, jasne.
Nie znał mnie, jasne? I miał mnie w dupie.
Nie, ojciec cię uwielbiał.
Był zrozpaczony, kiedy wyjechałyście!
Nie odzywał się przez 20 lat, ale był zrozpaczony.
Próbował się z tobą kontaktować kilka razy, ale Marianne mu nie pozwalała!
Kiedy byłam mała. Ale później?
Mógłby bez trudu znaleźć mój numer telefonu, email.
Napisałam książkę. Mógł znaleźć sposób.
A ty? Napisałaś do niego mail dziesięć lat temu.
Twój ojciec mi go pokazał!
Jaki email?
Proszę.
„Od Camille Léger do Alexandre'a Légera. Szósty września 2010, Paryż.
Długo zwlekałam z tym listem.
Piszę to z czystym sercem i umysłem.
Nie kieruje mną gniew ani żal.
Nic mi nie jest, niedługo skończę 18 lat”.
Nie napisałam tego.
To nawet nie jest mój adres. Nie rozumiem.
„Spędziłam bez Ciebie niemal połowę życia
i zrozumiałam, że za Tobą nie tęsknię.
Pewnego dnia spróbujesz się ze mną skontaktować.
Powiesz, że chcesz nadrobić stracony czas i że nie jest za późno.
Oto co Ci powiem:
straconego czasu nie da się nadrobić.
Nie chcę, żebyś się do mnie odzywał.
Nie będę odpowiadała na telefony ani odpisywała na listy.
Jeśli o mnie chodzi, nie mam już ojca. Camille”.
Czytałam mail, który wysłałaś do Alexandre'a.
Do mojego ojca. Wysłałaś mu go tuż przed moimi osiemnastymi urodzinami.
- Camille. - Mamo.
Jutro stąd wyjeżdżasz.
Sama. Beze mnie.
Jak się czujesz?
Sama nie wiem, czy bardziej zdradzona, czy zrozpaczona.
Rozumiem.
Nie przerwę tego.
Nie ma mowy.
Jeśli nie chcesz tego ciągnąć, zrozumiem.
Będę w dupie, ale zrozumiem.
Camille, oczywiście, że ci pomogę.
Ale skoro nie możesz próbować alkoholu, jak to zrobimy?
Myślałam o tym przez całą noc. Mam plan B.
Czytałam, że ludzie mają w nosie prawie 400 receptorów
rozróżniających ponad 100 000 zapachów.
Sto tysięcy!
Nie doceniamy naszego węchu,
ale kiedy już coś poczujemy, nie zapominamy tego zapachu.
Skoro drzwi są zamknięte, wejdę oknem.
NOS WINA
W tym pudełku są 54 aromaty.
Wszystkie możesz znaleźć w winie.
Owocowy, kwiatowy, ziołowy, prażony, są nawet nuty zwierzęce.
Nuty zwierzęce?
Na przykład mokry pies?
Nie, raczej dzikie zwierzęta, skóra albo piżmo.
Dobra.
Gotowa?
To konieczne?
Żeby wejść przez okno, musisz zasłonić oczy.
Bez obaw, to nie boli.
Gotowa?
Gruszka?
Nie.
Jabłko.
Nie.
- To w ogóle owoc? - Nie.
- O kurwa. - Camille.
Masz to już zapisane w pamięci.
Musisz tylko odnaleźć związek.
Zapisane.
Zapisuj i porządkuj.
Tutaj.
Najpierw zadaj sobie pytanie:
„Czy to owoc? Kwiat? Roślina?
Przyprawa? Nuta drzewna? Prażona? Mineralna?”.
Twórz kategorie, podkategorie,
a gdyby było trzeba, nawet pod-podkategorie.
Gdy wszystko uporządkujesz i zapiszesz, łatwo będzie to odnaleźć.
Rozumiesz?
Tak, tatusiu.
Camille? W porządku?
Chcę jeszcze raz powąchać.
Zadaj sobie odpowiednie pytania.
Czy to jest słodkie?
Słone?
Gorzkie?
Umami?
Kwaśne?
A może to połączenie?
Jest słodkie,
a jednocześnie...
Nie podoba mi się.
Jest suche, ostre. Gwałtowne.
Gorzkie.
Tak. Jest gorzkie.
Słodko-gorzkie. Jest w tym cukier.
To nie owoc, a roślina.
Lukrecja.
- Lukrecja? - Tak jest.
Jeszcze.
Pigwa.
Tak.
Migdał.
Jaśmin?
- Tak. - Czarna porzeczka.
Szafran.
Miód.
Orzech laskowy. Prażony.
Skóra. Ścięte siano.
Tost.
Gorzka czekolada.
Sosna.
I ostatnie.
Zielona papryka?
Brawo.
Zrobiłam to!
Za miesiąc mamy rocznicę ślubu.
Chciałbym, żebyśmy poszli do dobrej restauracji. Tylko my.
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
Ale zawsze masz napięty grafik.
A poza tym nie lubisz niespodzianek.
Dodam to do grafiku.
Do wieczora.
Ojciec panią prosi.
W jakim to nas stawia świetle?
Jeśli Issei zacznie walczyć o majątek obcokrajowca,
co stanie się...
WIELKA WALKA O SUKCESJĘ
...z naszą reputacją?
Nie masz innego spadkobiercy poza Isseiem.
Porozmawiam z nim.
Nie.
Ja to zrobię.
Dobra! Teraz poważniejsze sprawy.
To odpowiednik kieliszka wina.
To taka próbka butelki.
Oczywiście smak i właściwości olfaktoryczne są te same.
To będzie dla nas genialne.
Będziesz mogła wąchać różne rodzaje wina.
A to wszystko dzięki niej. Camille, poznaj Juliette.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
Podczas pobytu w Chinach odwiedziła targi spożywcze w Szanghaju.
Producenci win dali ci w sumie... Ile?
Czterysta próbek.
Thomas zrobił mi listę wszystkiego, czego potrzebował.
Mam wszystko, o co prosiłeś.
Miałem jechać z Juliette,
ale będą kolejne okazje.
Oczywiście.
Juliette jest naszą dyrektorką sprzedaży. Eksportuje nasze wino na cały świat.
Mówi w siedmiu językach, włącznie z mandaryńskim i kantońskim.
Siedem języków. Wygodnie.
On przesadza.
Mówię nieźle w sześciu językach.
A z rosyjskim jakoś sobie radzę.
Dobrze wam idzie?
Thomas mówi, że masz wyjątkowy nos.
Trudno powiedzieć.
Przesadza. To jak z twoim rosyjskim, jakoś ujdzie.
Nie, nie. Ona ma prawdziwy talent.
Ma niesamowity nos. Naprawdę.
Chętnie to zobaczę.
Mogę?
Super!
Zaczniemy od najprostszego.
Wino odmianowe.
Dziękuję.
Najpierw oceniasz je wzrokowo.
Umieszczasz przed białą powierzchnią, taką jak serwetka.
Obserwujesz kolor, który pomoże ci określić wiek.
Jeśli masz odcienie od fiołkowego do fioletowego, to wino jest młode.
Jeśli ma głębszy kolor granatu, wiśni z lekko marchwiowym połyskiem,
wino jest w szczytowym punkcie rozwoju.
Jeśli ma kolor dyni albo kakao, wino jest stare. Może za stare.
I co?
Fioletowe albo wiśniowe.
Fioletowe?
Czyli to młode wino?
A teraz zastanów się nad intensywnością koloru.
Jeśli jest słaby, wskazuje to na lekkie, delikatne wino,
z chłodnego klimatu, o krótkim czasie maceracji.
Jeśli kolor jest bardzo intensywny, mamy wino pełne,
z winogron uprawianych na słońcu albo długo leżakowane.
Niezbyt intensywny kolor.
Lekkie wino?
Jeśli mogę...
Zaletą wina odmianowego jest to,
że stanowi ono czysty wyraz danej odmiany winorośli.
Przy konkretnym szczepie winogron
łatwiej jest wyczuć określone charakterystyki rocznika
i wskazać lokalizację geograficzną. To bardziej oczywiste.
Dokładnie. Dziękuję, Juliette.
Dziękuję, Juliette.
A teraz nos.
Zrobimy to w trzech fazach.
Najpierw pierwszy nos.
Wyłapujesz aromaty wina w stojącym kieliszku.
Etap drugi: napowietrzasz je.
Rozbudzasz je, żeby uwolniło bukiet zapachowy.
I trzeci etap: wąchasz ponownie.
I wtedy cię uderza.
Wychwytujesz aromaty, których nawet się nie spodziewałaś.
Śmiało.
Camille!
Nic ci nie jest?
Nie ruszałaś się przez prawie minutę. Miałaś zamknięte oczy i nie reagowałaś.
W porządku?
Tak.
Zobaczyłaś coś?
Nic. Zupełnie nic.
Przepraszam.
Dobrze, wystarczy na dziś.
I jak?
Nie udaje mi się.
Mam pustkę w głowie. Nie wiem, czy to opary alkoholu...
Opary alkoholu?
Dawno temu przepływał tędy Rodan.
Rzeka była tak potężna, że porywała kawałki skał z podnóży Alp
i rozrzucała je po tej równinie.
Prąd wypolerował skały i taki jest efekt.
Masz. Dotknij kamienia od spodu.
- Jest ciepły. - Oczywiście.
Kamienie przez cały dzień pochłaniają promienie słońca,
a nocą oddają to ciepło u stóp winorośli.
To dzięki tym obłym kamieniom nasze wino jest takie, jakie jest.
Wino wywołuje u ciebie mdłości za sprawą doświadczeń z dzieciństwa.
Ale musisz zajrzeć głębiej, za alkohol, Camille.
Wino to...
To ziemia, niebo, ludzie.
Wino to natura, Camille.
Natura.
Idziesz?
- Po co? - Przejedziemy się.
Możesz to zostawić.
Dokąd jedziemy?
Zobaczysz.
Serio?
Alexandre chciał poznać twoje granice.
Zaczęłaś mieć bóle głowy, krwotoki z nosa, zaniki pamięci.
Poza tym między twoimi rodzicami się wtedy nie układało.
Marianne nalegała, żeby przerwał to, co z tobą robił...
...ale twój ojciec musiał odegrać się na świecie.
Wiedziałeś o tym?
Że kazał mi pić?
Nie. Nikt nie wiedział.
Poza tobą i nim. Nigdy mi o tym nie wspominał.
Wiem tylko, że twój tata nigdy by cię nie skrzywdził.
Nigdy.
Niczego nie pamiętam.
To wino pochodzi z tych winnic.
Kształtowało się na tych ziemiach.
Powąchaj.
Odnalazłaś dominujący aromat?
Nie?
Nie szkodzi.
To w końcu przyjdzie.
Czasem coś nagle klika.
A teraz przejdź się pośród winorośli.
Wdychaj, smakuj i ciesz się tym.
Przejdź się pośród winorośli.
No idź.
To wino z winogron, których wczoraj próbowałaś.
Spróbuj rozpoznać przynajmniej jeden z aromatów.
Dominuje brzoskwinia.
Thomas, powiedz mi, co czujesz.
Brzoskwinia, marcepan, orzech laskowy,
głóg, grzyby, mech.
- Paproć. - Paproć.
Kurwa, mam coś.
Wino, którego próbowałam w Tokio. To w nim było.
Paproć.
Jesteś pewna?
MÓJ KOT JEST CHORY, MUSZĘ JECHAĆ DO WETERYNARZA...
DZWONILI Z BERANGER INTERNATIONAL. NIE UDAŁO SIĘ.
PRZYSZŁA PACZKA.
Casablanca Valley obmywa bryza z Pacyfiku.
Czuję też skorupki jajek.
Tamtejsze podglebie jest pełne wapienia.
Dziadku.
Co to jest?
Gleba z winnic na całym świecie.
Przysłał mi te próbki znajomy podróżnik.
Issei,
daliśmy ci czas na zabawę,
ale ta rudera to odzwierciedlenie twoich żałosnych ambicji.
Masz wydać publiczne oświadczenie i poinformować,
że wycofujesz się z tej „rywalizacji”.
Zakończ to wszystko.
Wtedy porozmawiamy o twojej przyszłości.
Tak, dziadku.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Test-niespodzianka?
Trochę na to wcześnie.
Thomas mówił, że zrobiłaś niesamowite postępy.
Jestem ciekaw, czy potrafisz rozpoznać winny terroir
tylko za pomocą węchu.
Chcesz spróbować?
Dobrze.
Okej.
Kolor jest ciemny i intensywny, prawie nieprzezroczysty.
Znaczące zmiany.
Ma około dwudziestu lat.
Łzy są ciężkie i powolne.
To słoneczny rocznik.
Pochodzi z południa albo z bardzo słonecznego roku.
To ciepłe, bogate wino.
Pierwszy nos.
Dojrzałe czerwone owoce.
Lukrecja.
Kakao.
Napowietrzenie.
Przepraszam, głośno myślę.
Drugi nos.
Malina i jeżyna.
I tytoń.
Martwe liście i coś mineralnego.
Glina.
Ciepłe, ciężkie, mocne.
Rioja?
- Nie. - Nie?
Nie.
Ale posłuchaj.
To co osiągnęłaś w zaledwie trzy tygodnie, to cud.
Nie mam słów.
Masz węch lepszy od 99% ludzi na świecie.
Ale to nie wystarczy.
Dobry sommelier potrafi odróżnić wina z dwóch winnic,
które oddziela jedynie ogrodzenie.
W ten sposób nigdy ci się nie uda.
Nigdy.
Mogę spróbować jeszcze raz?
Dobrze.
Masz?
Burgund?
Ty mi powiedz.
Gotowa?
Nie połykasz, jasne?
Wypluj i przepłucz usta.
Co zobaczyłaś?
Poczułam...
To było jak kreda.
I było bardzo zimne.
W takim razie
to burgund czy nie?
Bardzo przypomina tego burgunda, którego kiedyś mieliśmy.
Którego?
Beaune Clos des Mouches, Maison Drouhin, 1995.
To on, prawda?
Nie.
To nie Côte de Beaune. To Hautes-Côtes de Beaune.
Domaine Jayer-Gilles.
Patrz na mnie, kiedy mówię.
Wielka szkoda.
Prawie to miałaś.
Ale jak mówiłem, „prawie” to słowo dla tych, którzy przegrywają.
Tatusiu,
kiedy będę mogła pić?
Tak naprawdę?
Pewnego dnia.
Ale jeszcze nie.
Jeszcze raz?
Nie wierzę. Wiedziałam! To niemożliwe!
Zaczekaj tu. Zaraz wrócę.
Mówiłam, żebyś nam nie przeszkadzała w czasie pracy.
„W czasie pracy”? Co to za brednie?
Co? Jaki masz problem?
- Ma osiem lat. - I co?
Ma przez to bóle głowy i krwotoki z nosa.
Skąd wiesz, że jest związek?
Jasne, że jest.
To nie była jego wina.
Przez te wszystkie lata... To byłam ja.
Tylko ja.
Nie.
Cholera, jakie dobre!
SERIAL OPARTY NA MANDZE:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK