Tak dobrze?
Dziękuję.
Czytałam artykuł o pańskiej wygranej.
Świetnie, że pokonał pan córkę Alexandre'a Légera.
Jej strata. Media w jej kraju będą się z niej śmiały.
To upokarzające.
To miłe, że się o mnie martwisz,
ale walka się nie zakończyła. To tylko jedna przegrana.
Kiepsko mówię po japońsku, ale całkiem sporo rozumiem.
To absurdalne.
Zgadzam się.
Twój ojciec nigdy mi o tobie nie opowiadał.
Dowiedziałem się, że ma córkę, dopiero u prawnika.
Nie jestem zaskoczona.
Spójrzcie tutaj.
Możecie wstać?
A więc...
przyjechałaś po spadek?
Przyjechałam tu po swój spadek.
Wygląda na to, że twój ojciec myślał o tym inaczej.
Odwróćcie się do siebie.
A twój ojciec?
Co o tym myśli?
Bliżej.
Myślę, że tak wystarczy.
Tak. Ale jeszcze trochę.
Możecie się do siebie uśmiechnąć?
KROPLE BOGA
Dolać herbaty?
Dość już wypiłam.
Zawołasz mojego męża?
Spóźnimy się.
Dobrze.
Japończycy są podekscytowani tym zwycięstwem,
bo pokonana została przeciwniczka z Francji, ojczyzny wina.
Z drugiej strony nie jest to zaskoczenie ze strony Tomine Group,
firmy, która zawsze dążyła do doskonałości...
Nie ma go w pokoju.
Chyba nie spędził tu nocy.
Wybrany numer jest nieaktywny.
Mówi, że musi to pani przekazać osobiście.
Proszę.
Do widzenia.
Honoka.
Chcesz trochę?
Ładnie, co?
Thomas, przestań. Bądź miły dla naszych gości.
Przepraszam, zwykle jest punktualny...
Nie szkodzi. Francuski urok.
Oto nasz mistrz enologii.
Oto mój przyjaciel i ekspert, Alexandre Léger.
Witajcie!
Przepraszam za spóźnienie.
Zacznijmy degustację, dobrze?
Zapraszam.
Za kogo on się ma?
To lokalne wino.
Rocznik 1984.
Jak się przekonacie, ma przyjemną okrągłość.
Jest owocowe, a zarazem dość garbnikowe.
To złożone wino, zrobione z różnych szczepów.
Grenache, syrah, mourvèdre, cinsault,
terret noir,
counoise,
vaccarèse, muscardin,
clairette, piquepoul, roussanne, bourboulenc, picardan.
Trudne, prawda?
To najlepsze, co macie?
To wino jest dość banalne.
Banalne?
To Grand Cru, ma doskonałą reputację.
Budzi ogromne zainteresowanie.
To, że kupują je handlarze,
nie czyni z niego dobrego wina.
Oczywiście, że nie.
Chciałabym spróbować wina z osobowością...
którego nie da się kupić w Japonii. Po to tu jesteśmy.
Co powiedział?
Pan Onoyama życzy panu powodzenia. Niełatwo zaimponować pannie Tomine.
Doskonale.
Przyjmuję wyzwanie.
Ma pani rację.
Dominacja drogich win jest nieznośna.
Płacimy głównie za etykiety.
Proszę.
To wino ma silną osobowość.
Philippe niewiele go sprzedaje, to wielka szkoda.
No i proszę.
Dokąd jedziecie jutro?
Do Cairanne, Domaine de la Touche Poupeaux.
Zna ich pan?
Kiepski pomysł.
Powinniście odwołać wizytę.
Znam Géralda. Poda wam nieciekawe wina.
Mogę was przedstawić znajomemu, bardziej utalentowanemu producentowi.
Chętnie was przyjmie. Zwłaszcza z mojego polecenia.
Bardzo dziękuję. Jest pan bardzo uprzejmy.
Czysta przyjemność.
Jeszcze raz dziękuję, panie Chassangre.
To był niezapomniany dzień.
- Zapraszam ponownie. - Dziękuję.
Panie Léger?
Mój uniwersytet chciałby stworzyć kurs enologii.
Chcemy otworzyć się na rynki międzynarodowe.
Gdyby odwiedzał pan służbowo Japonię, proszę się odezwać.
To bardzo miłe, ale na razie mam inne plany.
Panie Chassangre?
Chciałabym kupić pańskie wyjątkowe wino.
To, które pan Léger podał nam podczas degustacji.
Twoje Mourvèdre Counoise.
Chce je kupić.
Chcę kupić 50 butelek.
Tak, ale... Pakujemy je w skrzynki po 12 butelek, więc wyjdzie 48 butelek.
Nie da się 50, skrzynki mają po 12 butelek.
Nie. Pięćdziesiąt skrzynek. Muszą zostać wysłane do Japonii.
Transport będzie kosztował fortunę.
Panna Tomine to dziedziczka Tomine Diamonds Company.
Może panowie o niej słyszeli.
Nie ma problemu z dostawą.
I możemy ich zaprosić na dzisiejsze przyjęcie.
Tak. Oczywiście. Dobry pomysł.
Oczywiście.
Świętujemy dziś koniec winobrania,
jesteście zaproszeni.
- Dziękujemy. - Chodźcie!
Pokażemy wam, jak się tańczy we Francji.
Jesteś tak czerwony jak to wino.
Za mało.
Impreza dopiero się zaczyna.
Jest piękna.
Wygląda jak aktorka.
Hirokazu.
Twoja przyjaźń wiele dla mnie znaczy.
Rozumiesz?
Wybacz.
Ja...
Za dużo wypiłem.
To się nie powtórzy.
Uważajcie!
Wracamy
do niezwykłej walki o spuściznę Alexandre'a Légera w Japonii.
Stawka jest niezwykle wysoka:
to piwniczka z winami,
których wartość szacuje się na 120 milionów euro.
Léger zbił fortunę
na przewodnikach Léger Guides 20 lat temu.
Na zawsze odmieniły branżę eno...
Tak?
Marianne Léger?
- Tak. - Proszę podpisać.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Droga Marianne,
chciałbym, żebyś rozsypała moje prochy na wzgórzach w winnicy Philippe'a.
Przykro mi, że nie potrafiłem wspierać cię tak, jak ty mnie.
Nigdy nie umiałem cię uszczęśliwić.
Tego żałuję najbardziej.
Mięta, białe owoce, przyprawy korzenne, miód, ciastka...
...Nie możemy oddzielić tych dwóch zmysłów,
bo każdy ma wpływ na nasz odbiór słodkiego wina,
a nawet owocu czy kwiatu.
Nie rozmawiamy o kwiatach, panie Dupuis.
Mam wrażenie, że słyszę starego Lamarquange'a,
który opowiadał o peoniach na czerwonych winogronach
i wiciokrzewach na białych.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że Rollin jest w jury.
On nie produkuje wina, tylko pieniądze.
- Przesadzasz. - Nie.
To jebany oszust, który sprzedaje swoje gówniane wino za fortunę!
Alexandre, uspokój się.
Nie obchodzi nas, co o nim myślisz. Zostaw to na później.
Gdy tylko zdobędę dyplom, strącę go z piedestału.
I to on jest pretensjonalny?
Nie daj się wciągnąć w ich grę.
Alexandre.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Moja kolej.
Pan Léger?
Dzień dobry.
Gratulujemy panu.
Przeszedł pan test z degustacji w ciemno
i to z niezwykłą łatwością.
Bardzo dziękuję.
Przejdźmy teraz do pańskiej pracy
„Refleksje o przyszłości francuskiego wina”.
Zacytuję:
„We Francji mamy winiarską monarchię, w której Bordeaux to arystokracja,
a pieniądz to władca absolutny”.
Co pan przez to rozumie?
Nie wrzucam wszystkich Bordeaux do jednego worka.
Usiłowałem tylko przedstawić swoją opinię na temat dość przestarzałego systemu.
Docenia się zawsze te same wina,
kosztem innowacji i podejmowania ryzyka przez niektórych producentów.
Ma pan jakiś problem z dużymi winnicami?
Z prestiżowymi winami?
„Prestiżowe wina”.
To istotna kwestia.
Wiedzą panowie,
kiedy sportowiec wygrywa ważny tytuł, potem go oddaje
i ciężko trenuje.
Jeszcze ciężej, w nadziei na to, że znów zajmie miejsce na podium.
Nic nie jest dane na zawsze. Nic nie jest z góry wygrane.
Więc kiedy słyszę słowo „prestiżowy”,
kojarzy mi się to z tytułem szlacheckim.
Wyróżnieniem nadawanym na całe życie. A to dla mnie nie ma sensu.
Tradycja nie ma sensu?
- Tego nie powiedziałem. - Ale to usłyszałem.
A może powinien pan mówić jaśniej.
Mam mówić jaśniej?
Twierdzę, że niektóre
wielkie winnice, o których pan wspomina,
spoczywają na laurach i dawnej chwale
i opierają się na swoim „prestiżowym” tytule,
nie wykonując niezbędnej pracy.
A to uważam za hańbę.
Moim zdaniem
są to wulgarni handlarze etykiet
i nie ma dla nich miejsca w naszym ekosystemie.
I zapewne ma pan dla nas konkretne nazwiska?
Nie. Będą wiedzieli, o kim mowa.
Co za idioci!
Masz rację. To idioci.
Już ci lepiej?
Mam przerąbane! Co teraz zrobię?
Nawaliłem. To wszystko moja wina.
Hej. Przestań.
Uspokój się.
Jesteśmy tu razem. Znajdziemy rozwiązanie.
Hej.
Coś wymyślimy.
Profesor Alexandre Léger.
Kurs enologii, sala 227.
Chodź.
TOKIO KWIECIEŃ 1991 ROKU
Twojemu ojcu się to nie spodoba.
Nie obchodzi mnie, co myśli mój ojciec.
Będę waszym wykładowcą enologii.
O ile w ogóle można uczyć wina.
Panno Tomine.
To zaszczyt, że jest pan na tym uniwersytecie.
Zacznę pierwszy semestr
od próby wytłumaczenia związku między sztuką a winem.
Są one moim zdaniem ściśle powiązane.
Chciałbym od razu przejść do sedna.
Teoria jest dobra.
Ale praktyka jest lepsza.
Wina nie da się wyrazić słowami.
Trzeba je wąchać...
...smakować...
...i doświadczać.
Odłóżcie mózg na bok i pozwólcie przemówić zmysłom.
To przede wszystkim kwestia wrażliwości.
I otwartości.
A więc...
kto chce spróbować?
Kto się poświęci dla tak pięknej sprawy?
No już. To przecież nie jest tortura.
A może pomyliliście kursy?
Panie Léger,
studentom nie wolno pić alkoholu na zajęciach.
Będą z tego kłopoty.
Żartuje pani, prawda?
Wszystko rzuciliśmy,
żebym mógł żyć w tej norze i uczyć bandę świętoszków.
Jesteś nastawiony na walkę. Świetnie.
Nawet nie chcieli napić się wina!
Co mam teraz zrobić?
Przyjazd tutaj był idiotyczny. Popełniliśmy błąd.
Nie dam rady.
Dasz, Alexandre.
Wyobraź sobie, że mnie też jest ciężko.
Zamierzam znaleźć przyjaciół i poznać to jebane miasto.
Więc weź się w garść.
Przestań narzekać i pomóż mi rozpakować kartony, dobra?
Przepraszam.
Masz rację.
Potrzebujemy czasu.
A jeśli chcesz podawać im wino, możesz to robić poza uniwersytetem.
Widziałam mały bar, który idealnie by się nadawał.
I na koniec obraz z okresu włoskiego baroku.
Owoce i jaśmin.
Namalowała go kobieta. Fede Galizia.
Tak, panno Tomine?
Jest piękny, ale jaki ma związek z winem?
Przekonacie się. Wierzcie mi.
Na kolejnych zajęciach.
W piątek.
Nie zapomnijcie o analizie obrazu Fede Galizii.
Zainteresowani
mogą kontynuować te zajęcia dziś wieczorem
w winiarni La Kachetto.
O 20.00.
Co powiedział?
O 20.00 w winiarni La Kachetto.
Poprowadzi zajęcia w winiarni La Kachetto.
- Idziesz? - Jasne.
Witajcie.
Dobry wieczór, profesorze.
Dobra.
Bierzmy się do roboty.
Dobra robota.
Najpierw
chcę ukształtować wasz nos.
Węch to najważniejszy ze wszystkich zmysłów.
A więc...
Kto zacznie?
Dobrze.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Panno Tomine.
Co pani czuje?
Liczi.
To proste. Imbir.
- Bazylia. - Doskonale.
I to.
Co to jest?
Prażony sezam.
Świetnie.
Dobra robota.
Cztery na pięć.
Został ostatni.
Kwiat pomarańczy.
To...
Zgadza się.
Niesamowite.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Jestem pod wrażeniem.
A więc...
Kto następny?
Przepraszam za spóźnienie...
O rany.
Co to za strój?
Chciałam odegrać uległą gejszę.
Nie czuję już nóg. Koszmarna pozycja.
- Jesteś pijana? - Trochę.
Chciało mi się pić.
Piję japońskie piwo. Chcesz trochę?
Mamy dziś powody do świętowania!
Dzięki Honoce przeprosiłem się z włoskim winem.
Nie obstawiłbym tego!
Pamiętam to barolo.
Jest bardzo utalentowana.
Nawet nie zapytasz, co świętujemy?
- Masz to gdzieś. - Oczywiście, że nie.
Przepraszam. Powiedz.
Dostałam pracę w Instytucie Francuskim.
Będę zajmować się organizacją wydarzeń kulturalnych.
To wspaniale!
- Brawo, kochanie. - Wyobrażasz sobie?
Poznamy masę ludzi. Zaczniemy wychodzić z tego mieszkania.
Jestem z ciebie dumny.
...1978.
Profesorze, pańska kolej.
Obiecał pan.
To Saint-Émilion Grand Cru: Couvent des Jacobins 1961.
Nawet pan nie spróbował.
Pomyliłem się?
Nie.
Niesamowite.
Jak pan to zrobił tak szybko?
Nie chodzi o szybkość.
Chodzi o to, by wszystko zorganizować tutaj.
Dojdziesz do tego.
Przepraszam, naprawdę muszę iść. Chciałbym móc zostać, ale...
Profesorze? Możemy zrobić sobie z panem zdjęcie?
Oczywiście.
Uśmiech!
Świetnie!
Do widzenia.
Honoka, mogę odwieźć cię do domu?
Posiedzę jeszcze trochę.
Jest późno, twój ojciec będzie się martwił.
Możesz iść.
Widzimy się jutro!
Kto następny?
Tak! Moja kolej. Pozwólcie mi to zrobić!
Spóźniłeś się.
Co to za koszula? Mogłeś się postarać.
To mój niedbały styl.
- Już go nie lubisz? - Niespecjalnie.
Chodź. Chcę cię komuś przedstawić.
- Nie! - No chodź!
Jacques, to mój mąż, Alexandre.
Alexandre, to Jacques Fusier.
- Miło mi. - Dobry wieczór.
Ma niesamowite wydawnictwo w Tokio.
Opublikował Winnego Fusiera.
Marianne wiele mi o tobie opowiadała.
Masz niesamowitą żonę.
- Tak. - Marianne?
Zostawię was na chwilę.
Dlaczego tu zamieszkałeś?
Ze względu na jakość druku i papieru.
We Francji ciężko mi było dostać to, na czym mi zależało,
a moja żona jest Japonką.
Dziękuję.
Zdro...
Co to za tanie wino?
Przepraszam.
Serwowanie tego w ambasadzie francuskiej to skandal.
Nie pij tego, rozchorujesz się.
Słyszałem o twojej pracy dyplomowej. Nadal jesteś taki radykalny?
Tak. We Francji problemem jest snobizm.
Dobry wieczór.
Uważamy się za najlepszych, ale świat się zmienia.
Sytuacja zmienia się w Australii, USA, niebawem w Chinach...
Ostatnio próbowałem wyjątkowego wina z RPA.
Chciałbyś o tym pisać?
Między innymi.
Chciałbym przedstawić konsumentom nową perspektywę.
Dlaczego wszyscy Francuzi piją wino,
a tylko garstka kupuje te przewodniki?
Masz na myśli i mój przewodnik, prawda?
Przeglądałem go.
Istotnie, skupiał się na klasykach.
Dobrze znać też czasem klasyki.
Ludzie potrzebują pomocy, prawda?
Nie zgadzam się.
Ludzie są bardziej wyrafinowani i inteligentni, niż sądzimy.
Szybko rozwijają podniebienie i nie powinno się brać ich za idiotów.
Nie będę dawał ci rad,
bo wyglądasz na osobę, która i tak by ich nie posłuchała.
Ale ktoś kiedyś napisał: „Dramat gniewnego człowieka
polega na tym, że ma wiele do powiedzenia, ale jest ledwo słyszany”.
A szkoda.
Miłego wieczoru. Muszę wracać do żony.
Nagle sobie przypomniałeś, że masz rodzinę.
Chcę ci zadać pytanie.
Jakie?
Dlaczego nie powiedziałaś mi,
że znałaś Alexandre'a Légera?
Bo go nie znałam.
To jak wytłumaczysz to?
To było całe wieki temu.
Zapisaliśmy się z twoim ojcem z ciekawości,
ale niespecjalnie ciągnęło nas wino.
Widziałeś, żebym kiedykolwiek piła choćby kieliszek wina?
Nie, nigdy.
To prawda.
Ale mogłaś mi powiedzieć,
że go znałaś.
Poznanie kogoś nie oznacza, że go znamy.
No tak.
Wracaj do pracy.
A swoją drogą,
widziałeś swojego ojca?
Nie. A co?
Pytam bez powodu.
Idę tam.
A ja idę tam.
Rzadko ma się takie podniebienie mimo tak małego doświadczenia.
Masz niesamowitą pamięć smaku. To prawdziwy dar.
Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Hej.
Obudź się.
Nic ci nie jest?
Dasz radę wstać?
- Tak, tak. - Potrzebujesz pomocy?
Doszło wczoraj do incydentu.
Po naszym wspólnym wieczorze w La Kachetto.
Dziekan się o tym dowiedział.
W związku z tym incydentem postanowił zakończyć mój kurs.
Szkoda.
Zwłaszcza ze względu na niektórych z was, obdarzonych wielkim talentem.
Dziękuję za zaufanie i życzę wam wszystkiego dobrego.
- Mogę? - Tak.
Co pan pije?
Meursault, Clos de la Barre, Domaine des Comtes Lafon, 1988.
Nie wiem, jak powiedzieć żonie.
To nie pańska wina.
To miłe, ale powinienem był
przewidzieć, że sytuacja wymknie się spod kontroli.
Jesteście tacy młodzi.
Znów idziesz w tamtą stronę?
Przepraszam.
Hej.
Nie chcesz powiedzieć mi czegoś ważnego?
Dzwonił facet z uczelni.
Wytrzymałeś trzy miesiące,
to dłużej niż myślałam.
Kurs zlikwidowany przez pijaństwo studenta,
nie wydaje ci się to żałosne?
Nie miałeś zbyt japońskich metod...
Może zapytam Philippe'a, czy mógłbym dołączyć do niego w winnicy.
Chcesz wracać do Avignon?
Nie wiem.
A co z moją pracą w ambasadzie?
Podoba mi się tu.
We Francji nic na ciebie nie czeka.
To miejsce to twoja szansa, Alexandre.
Powinieneś napisać przewodnik właśnie teraz, kiedy masz czas.
Nauczanie nigdy cię nie kręciło.
Może.
Ale nie dam rady siedzieć całymi dniami w tej norze
i pisać o winie za grosze, gdy ty będziesz w pracy.
Zaufaj mi, dobrze?
- Dlaczego tu jesteśmy? - Kiedyś mi podziękujesz.
Marianne!
- Witaj. - Dzień dobry, Jacques.
- Co u ciebie? - Dobrze, dziękuję.
I co, przemyśleliście to?
Alexandre dostał dwie propozycje publikacji przewodnika,
ale ja jestem uparta.
Myślę, że to musisz być ty.
Jesteś odpowiednim wydawcą.
Mogę coś przeczytać?
Nie bez zaliczki.
Jesteś jego żoną, ale też agentką.
Zgadza się.
Alexandre, masz dla mnie coś wyjątkowego?
Moja żona nie chce dać mi mówić, bo często jestem zbyt bezpośredni.
Potrafię wszystko zepsuć kilkoma zbyt szczerymi słowami.
Niektórzy mogliby słusznie twierdzić, że dlatego nie zawsze jestem wysłuchiwany.
Ale myślę, że to również moja siła.
Ludzie oczekują szczerej opinii na temat win.
Uczciwego, bezkompromisowego wykazu,
który zmusiłby producentów win do dążenia do doskonałości.
Przewodnika, który nie budziłby wątpliwości.
Przepraszam, ale czy on zawsze taki jest?
Tak, ale i tak go kocham.
To dla pana.
To przeprosiny od mojego kolei, Hirokazu.
Wstydził się przekazać je osobiście.
Cóż, dziękuję.
Spróbuję to przeczytać.
Wraca pan do Francji?
Nie.
Co tu robisz?
TAJLANDIA
Jest łódź.
- To tutaj? - Tak.
Możemy wsiąść na łódź?
Dobrze. Dziękujemy.
Gdzie jesteś?
Błądzisz gdzieś myślami.
Nie, przepraszam. To przez przewodnik.
Praca idzie zbyt wolno?
Mam trochę zaległości.
Jacques pospieszał mnie już dwa razy.
- Dasz mi przeczytać? - Nie.
Boję się, co powiesz.
Dam ci go przeczytać, kiedy będę naprawdę zadowolony.
Dobrze.
Za nas.
Coś jest nie tak?
Wszystko w porządku.
Ale w kolejnych miesiącach muszę obyć się bez tego.
Cieszysz się?
Oczywiście, że się cieszę.
- Hej. - Hej.
Długo cię nie było.
Jak ci poszły egzaminy?
Były proste.
Marianne jest w ciąży.
Staraliśmy się o dziecko już we Francji, ale straciliśmy nadzieję.
Myśleliśmy, że to się nie stanie, więc przestaliśmy o tym myśleć
i nagle...
Będę miał rodzinę.
Honoka, spójrz na mnie.
Jesteś dla mnie niesamowicie ważna.
Honoka.
Honoka!
Co się dzieje?
Proszę, powiedz coś.
Honoka.
Jestem w ciąży.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
SERIAL OPARTY NA MANDZE:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK