Jesteśmy nad tamą Hartbeespoort w Prowincji Północno-Zachodniej.
Tu jest mój dom.
Zaprosiłam Annie na moją łódkę,
żeby spędzić dzień na słońcu.
- Dzień dobry! - Cześć.
Uwielbiam Bonang i dziś spotkam się z nią, bo ponoć
ma mi wiele do powiedzenia.
Ostatnio powiedziałam mamie,
że chcę na spokojnie pobyć z Annie.
To ważny dzień, bo trzeba pielęgnować
relacje z różnymi ludźmi
i wyrwać się na chwilę z tej grupy,
by lepiej zrozumieć jej dynamikę.
Może w końcu dowiem się,
jaka jest przyczyna tego wielkiego sporu
między Swankym i Annie.
Martwi mnie,
że nie rozmawiacie ze Swankym i ostatnio powiedziałam mu,
że wszyscy powinniśmy się dogadywać.
Odkąd wróciłam do Johannesburga, wszyscy moi przyjaciele
mówili mi: „Ech, ty i Swanky”.
Będzie między wami dobrze?
Mam nadzieję.
Niektórzy mówią mi: „Proszę, pogódźcie się”.
Ale tylko pogarszają sprawę.
Dolewają oliwy do ognia, chcąc wywołać wielki pożar.
Ale uznałam,
że ona jest dość dojrzała, więc nie będzie stronnicza.
- Mogę ci coś powiedzieć? - Tak.
Z nikim o tym nie rozmawiałam.
On też chyba nie.
Ale to, co zrobił, naprawdę złamało mi serce.
- Rozumiem. - Nie chodzi o to, co powiedział.
- Czyli coś zrobił? - Tak.
Swanky mnie zdradził.
Miałam pewien plan.
Zaprosiłam go do siebie.
Rozmawialiśmy o tym całą noc.
Mówię mu: „Zaprośmy naszych tutejszych znajomych”.
Moglibyśmy się zabawić, świętować nasz sukces.
„Zbierzmy całą grupę, Swanky.
Zaprośmy ich do Lagos”.
On na to...
Mówię teraz jak na spowiedzi.
Swanky powiedział mi:
„Nie powinniśmy tego robić, Annie.
To nie jest najlepsza pora na świętowanie”.
Ale w czwartek 17 marca wieczorem...
widzę zdjęcia Swanky’ego
z Zari.
- Na tym przyjęciu na czarno? - Tak!
- W Lagos? - Tak.
Nie zaprosił cię?
Co?
Nie wiem, jak Swanky może spokojnie spać.
Wszystko, co mu powiedziałam,
wszystkie plany, które mu zdradziłam,
on zrealizował bez mojego udziału.
Dlaczego tak zrobił?
Skoro wykluczył cię z tego wszystkiego,
to coś musiało się wydarzyć.
Skoro Annie nie została zaproszona na imprezę Swanky'ego,
to musiał być ku temu jakiś powód.
Ale ona milczy w tej sprawie.
Zatem to sięga głębiej niż nasza obecna wiedza na ten temat.
Najbardziej zabolała mnie impreza dla Diamonda.
Zanim przyjechałaś, siedzieliśmy przy stole.
On wszedł i...
wszystkich oprowadził po domu.
Siedziałam na końcu.
- Zignorował cię? - Jakby mnie tam nie było.
Wielu ludzi nas tam ignorowało.
Może byłyśmy niewidzialne?
MŁODZI I SŁAWNI AFRYKANIE
- Jak tu pięknie! - Prześlicznie.
Uwielbiam to miejsce.
- Czemu Nadia mnie tu wezwała? - Cześć.
Zaprosiłam Khanyi, Kayleigh i Swanky’ego
do nowej restauracji, która wkrótce się otworzy.
- Wybaczcie, tu jest tak... - Patrz, kto jest za tobą!
- Moja towarzyszka. - Cześć!
Lubię informować wszystkich na bieżąco
o najnowszych plotkach.
Jak było na party u Fantany?
Cieszę się, że Zari i Annie rozmawiały ze sobą.
- Fajnie. - Naprawdę?
Mam nadzieję, że dziewczyny
naprawdę postanowiły się lepiej poznać,
bo Zari i Annie mogłyby być lepszymi przyjaciółkami
niż ja i Annie.
Bonang zaprosiła mnie w pewne miłe miejsce,
abyśmy się nieco lepiej poznały.
Zgadnijcie, kto jeszcze tam był.
- No proszę. - O wilku mowa!
Jestem w szoku, widząc tu Zari.
Szkoda, że Bonang mnie uprzedziła.
W zeszłym roku nikt nie przekonałby mnie
do przebywania w jej towarzystwie.
Ale teraz jest lepiej.
Obie dojrzałyśmy. Zobaczymy, co się stanie.
Gotowe!
Za co wzniesiemy toast?
Za nowe przyjaźnie.
Super.
- Za zgodę. - Podoba mi się.
Napijesz się?
- Nie. Za zimno. - Daj spokój.
Jesteś w ciąży?
- Oby nie. - Nie!
Nie chcę pić, żeby mieć Zari na oku.
Podejrzewam, że coś kombinuje.
Gdybym choć trochę wypiła,
na pewno rzuciłaby jakąś niemiłą uwagą.
Zero alkoholu. Niech sobie myśli, że jestem w ciąży.
Nie obchodzi cię to, że Annie i Swanky ze sobą nie rozmawiają?
Musicie się dogadać.
Chcę, żebyście się dogadywali.
- Jak ci z nim idzie? - Wkrótce się z nim spotkam.
- Pogadajcie. - Zobaczymy.
Pisaliście do siebie?
- Nie. - Wysłał mi tylko wiadomość głosową.
Jaką?
Skontaktowałem się z nią.
- Wszyscy czytali wieści w sieci. - Oczywiście.
Relacje są dla mnie niezwykle ważne
i wiem, czego w danej chwili potrzebuje każda osoba w moim życiu.
Choćby moi przyjaciele.
Jeśli masz problemy, będę cię wspierać,
póki one się nie skończą.
Nie mogę normalnie żyć, udając, że wszystko jest w porządku,
skoro wiem, że ktoś mi bliski ma kłopoty.
Nie musimy się przyjaźnić,
ale możemy być dla siebie uprzejmi.
Chcę wiedzieć, czy wszystko w porządku.
Nie wnikam, co to za problemy.
Liczy się, że nic ci nie jest.
Ona nie odpisała.
- Nie odpisała. - Coś jest nie tak.
Nie odzywa się?
Nie.
Dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Najbardziej rozczarowało mnie to,
że powiedział: „Dziwię się, że ze mną nie rozmawiasz”.
- Posłuchajcie. - Cześć, Annie.
Kontaktuję się z tobą, bo...
chciałbym się z tobą zobaczyć i pogadać.
Ten płacz jest fałszywy. Znam go.
Taka wiadomość nie może pochodzić od kogoś,
kto z taką pewnością siebie
zawstydził mnie nie tylko jako osobę, ale i jako żonę 2Baby.
To zupełnie mi się nie zgadza.
To nie wyszło od Swanky'ego. Dobrze go znam.
Czemu ci to wysłał?
Miałam wrażenie, że jest skołowany.
Jakby był na skraju załamania.
W głębi serca pomyślałam sobie:
„Na litość boską!”.
Rozumiecie? To po pierwsze.
Sama już nie wiem.
Nie wiem, czy on brzmi fałszywie,
czy jest szczery.
Nie mam pojęcia.
Ale co się stało? Powiedz nam.
- Co się stało? - Sama go zapytaj.
Pytałaś Swanky'ego?
- Tak. - Co powiedział?
Mówi, że przedstawił cię znajomym z Johannesburga
i czułaś się tam jak nowicjuszka.
Tak?
Nowicjuszka?
Zaraz padnę. Dobre sobie.
Swanky, jestem nowicjuszką?
Niby jak?
Wiecie, jak to jest być oszukanym w związku?
Zdradzonym?
Człowiek czuje, że zmarnował swój czas,
wydał masę pieniędzy...
- To niepodobne do Annie. - Po prostu wszystko!
Powiem wam coś o Annie.
Znam ją przez Swanky’ego, ale nie jest moją przyjaciółką.
Koniec znajomości z fałszywymi przyjaciółmi.
Kiedy miałyśmy wspólnego wroga, dogadywałyśmy się,
ale teraz, kiedy jej wrogiem jest Swanky, którego my akurat lubimy,
Annie uznała, że nas nie potrzebuje.
Mam podobne odczucia.
Chyba zerwę znajomość z Annie.
Przez długi czas byłam głosem Annie w grupie,
kiedy Zari się z nią kłóciła.
Jej problemy były też moimi.
Teraz czuję, że ona ma mnie gdzieś.
Walczę o kogoś, kto nie walczy o mnie, i moja cierpliwość się kończy.
Annie może więc teraz wściekać się na mnie do woli.
Spływa to po mnie, bo ona wszystkich olewa.
Jestem zła na Annie za jej zachowanie.
Mam wrażenie, że ona przyjaźni się tylko ze sobą,
a my jesteśmy tylko widownią,
która od czasu do czasu coś skomentuje.
Zgadzam się, ale nie powinnaś jej tak wyzywać.
Mówić jej „pieprz się” przy wszystkich.
Nie wiem, czy ta przyjaźń między nią a Annie
jest tak szczera, jak próbują to pokazać.
Właśnie.
Ale nie powinnaś była jej dogryzać.
Wiesz, czemu to zrobiłam?
Ktoś musiał w końcu jej to wygarnąć.
Nie powinnaś się obrażać na opieprz przyjaciółki.
Mówimy sobie „pieprz się” i koniec.
Tak prosto w twarz?
- Tak robię! - Nie rób tego przy wszystkich.
Przyjaźnimy się. To jak rodzina.
- Przyjaciołom tak się nie mówi. - Bzdura.
Powiedz to wszystko jej, nie nam.
Powiedziała: „Pieprz się”.
Nie powinno się tak odzywać do przyjaciół...
zwłaszcza w grupie.
Nie robi się tego przyjaciółce.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Khanyi może 20 razy zrzucić skórę, ale i tak pozostanie żmiją.
- Racja. - To żmija.
Wolę przy niej uważać.
Co?
Jak do tego doszło?
Dzieje się tu o wiele więcej, niż sądziłam.
Jesteśmy królowymi, wspieramy się nawzajem.
Kiedy mnie atakowano,
to gdyby była moją przyjaciółką,
powiedziałaby ci: „Annie, słuchaj,
konsekwencje twojej kłótni z Zari będą takie i takie”.
Nie, ona tylko siedziała
i patrzyła, jak wszyscy mnie atakują.
Khanyi to farbowana lisica
i ostrożnie rozgrywa swoje gierki.
Obgaduje cię za plecami,
choć gdy siedzi z tobą, jest miła i masz wrażenie, że cię wspiera.
Ale potem udziela wsparcia komuś innemu.
Nie można jej ufać.
Annie zawiodła się swoimi przyjaciółmi.
Ciągle o wszystko ją wypytują.
Cokolwiek odpowie, pytają dalej, jakby czekali na inną odpowiedź
albo myśleli, że ona kłamie.
To bardzo stresujące.
Zostawcie w spokoju mnie i moje małżeństwo.
To naprawdę poważny problem,
bo już sama nie wiem, kto jest moim przyjacielem.
- Ojciec Andile. - Proszę, proszę!
Jestem fanem Idibiasów.
Ostatni raz rozmawialiśmy przy stole
i dobrym jedzeniu na ich weselu.
Chcę sprawdzić, jak układa się im w związku
i dowiedzieć się, co u nich nowego.
Andile jest mi bardzo bliski,
niemal jak starszy brat.
To ty jesteś dla mnie jak starsza siostra.
- Jesteś ode mnie starszy! - A ty mądrzejsza.
Niechętnie szłam na tę kolację, bo przyjaźnie z Annie są jednostronne.
Kiedy z nią rozmawiam,
nigdy nie rozmawiamy o zwykłych sprawach.
Dlatego zastanawiałam się, co dziś będziemy robić.
Cześć! Jak tu dziś przytulnie!
Cześć! Co u ciebie?
Kredyt zaufania, jaki dałyśmy jej wraz z Khanyi,
zupełnie się wyczerpał.
- Och! - Tak jest!
- Kayleigh. - Co u ciebie?
Obecne problemy Annie są poważne.
Plotki na temat jej męża sypiającego z innymi kobietami
to nie jest temat do żartów, zwłaszcza ze strony przyjaciół.
Skoro nas zaprosili,
to znaczy, że między nimi wszystko w porządku.
Khanyi, Swanky i Nadia muszą być bardziej wyrozumiali i wziąć pod uwagę to,
co się dzieje w życiu Annie.
Nie wszyscy rozumieją wasz akcent.
Wasz angielsko-nigeryjski pidżyn musi być prostszy.
Może nie rozumieją też naszego akcentu.
- Wiem, wiem. - Tak?
Annie, czasami patrzę na ciebie i mówię: „Tak, tak. Rozumiem cię”.
Ale nie mam pojęcia, co powiedziałaś.
Mówię po angielsku i trochę po afrykanersku.
Chyba muszę się nauczyć pidżynu.
Tak jest z wieloma kawałkami Innocenta.
- W większości są w pidżynie. - Uwielbiam „Target You”.
Jest tam pidżyn?
Jest, bo śpiewasz tam: „Nie będę zdrajcą ani bokiem”.
- Jakim „bokiem”? - Zbokiem.
Innymi słowy, nie chcę ciągle cię nękać.
Czyli to „zbok”?
Wysyłać ci zdjęć fiutów. Nie chcę być takim zbokiem.
„Target You” to mój ulubiony kawałek, a najbardziej lubię w nim słowa:
„Chcę, żeby ta miłość kwitła i żeby była spokojna”.
Myślę, że ta piosenka opowiada
o najprawdziwszej formie miłości między nim a Annie,
której większość nie widzi.
Jesteście obrazem idealnej niedoskonałości.
Patrzę na was i myślę sobie: „Ja też tego chcę”.
Chcę z kimś się zestarzeć.
Wróć do jednej z matek swoich dzieci.
Kiedyś oglądałem taki skecz.
Facet zaleca się do kobiety, a ta w końcu mówi:
„Fajnie, że walisz prosto z mostu, ale jakie masz oczekiwania?”.
On na to: „Chcę trójkę dzieci”. Na to ona: „Dwójkę”.
Zgodził się.
To wyglądało jak negocjacje biznesowe.
Ja patrzę na małżeństwo
i na związek w taki sposób:
po prostu powiedz, czego oczekujesz.
- Jestem nieco inny. - „Chcę się pieprzyć!”
- Powiedz to. - Przeklinasz.
Zrobiło się niezręcznie.
Naprawdę nie rozumiem,
jak 2Face do tego doprowadził.
Kocham się tylko z kimś, kogo kocham.
Ale pieprzę się wtedy, kiedy dyktuje mi to męska natura.
- To działa w obie strony. - Chwila!
- Twierdzisz... - On teoretyzuje.
Mówisz dokładnie o sobie?
Co ten Innocent wygaduje? Co on wyprawia?
Chyba naprawdę chciał wkurzyć Annie.
Czy wam się to podoba, czy nie, faceci są tak zaprogramowani.
- Facet kocha kobietę na maksa. - Na sto procent.
Ale czasami gdzie indziej
jego fiut dyktuje mu coś...
Jego umysł, nie jego fiut.
Jakkolwiek na to spojrzysz, będzie się pieprzył.
- Nawet jeśli jest żonaty? - Ale ma w dupie tę drugą osobę.
Chce tylko seksu.
Mówisz ogólnie, czy o sobie?
- Wierzysz w to? - Tak, wierzę!
Tak się zachowujesz czy to tylko twoje poglądy?
Słuchając go, czułam się zażenowana.
Co chcesz powiedzieć?
Trudno uwierzyć, że on naprawdę ma to na myśli,
ale chyba rzeczywiście tak jest!
Nie do wiary!
Chyba źle cię rozumiemy. Masz takie poglądy?
Wyrażam tylko moje myśli!
- Tak mówi. - Tak rozumuję.
- Nie, zaczekaj. - Robisz tak w związku?
- Czekaj. - Tak jest?
Tak powiedział! Lepiej nie drąż więcej.
Nie mówię, że to robię.
On nie mówi o sobie, tylko o facetach.
- O to mi chodziło. - Ja...
- Wiem, że taka jest natura. - Tacy są faceci.
Tak.
Starałem się im to wyjaśnić.
Nadia próbowała być zabawna,
ale wykazała się brakiem szacunku.
Wiedziała, o czym mówię, ale udawała nieświadomą.
- Wybaczcie, pójdę do toalety. - Oczywiście.
Szczerze mówiąc, czułam się niezręcznie.
Czemu zawsze chodzi o mój związek?
- Jeśli gdzieś wyjeżdżam... - Daj mi chwilkę.
Słucham go.
Nie chcę tego udawania...
- Rozumiem cię. - Łapiesz?
Nie wiem, czemu Nadia tak uporczywie drąży ten temat,
zwłaszcza że zna perypetie Idibiasów.
Wszyscy wiemy, z czym musieli się zmierzyć.
- Nakręcasz go? - Nie chcę problemów.
- To on zaczął. - A ty drążysz.
Nieprawda, to on ciągle mówi.
Ja nic nie robię.
O co mu chodzi? Przecież nic nie robiłam.
To on sam przed nami się uzewnętrzniał.
Nie podsunęłam mu do głowy pomysłu,
żeby ciągle powtarzał te bzdury.
A to były wierutne bzdury.
- Co mam zrobić? - Nie drąż.
Przecież nic nie mówię!
Jak niby drążę temat?
Odejście Annie od stołu
było niemal symbolem odseparowania się od przyjaciół,
bo zaprosiła ludzi, którym ufa i których kocha,
żeby przełamali się chlebem z nią i jej mężem.
A tak to nie wygląda.
Nie ma prawa mnie o to obwiniać.
Nie ja tu zawiniłam.
Jak tu ślicznie.
Nie przepadam za przyrodą,
a kolacja jest na wolnym powietrzu.
Mam nadzieję, że dziś uda mi się
lepiej poznać Luisa i Zari,
skoro mam bliższe relacje z Bonang.
- Cześć, lasko! - Cześć.
Swanky chce też, żebym lepiej poznała Zari,
bo chyba się przyjaźnią.
- Swanky! - Król przybył do zamku!
Jak leci?
Wiem, że potrafię łączyć ludzi,
więc dziś również zamierzam zbliżyć do siebie moich przyjaciół.
- Cześć! - Cześć, ślicznotko!
Denerwuję się, bo nie wiem,
jak dziś wszystko się ułoży.
To nowe znajomości
i trochę się denerwuję.
- Zdrowie! - Witajcie w moim domu!
O co chodzi w tym spotkaniu?
Dobre pytanie.
Chcę się z wami dobrze pobawić i nadrobić zaległości.
Dowiedzieć się, co porabiacie.
Chcę też, żebyśmy wszyscy szczerze ze sobą porozmawiali,
żeby nie było żadnych niesnasek.
Po mojej randce z Diamondem
i naszej rozmowie o jego związku z Zari
nadal traktuję ją dość chłodno.
Albo ją polubię, albo nie.
Na pewno nic pośrodku.
Wszyscy wiedzieli, że coś się święci.
Ale dojdziemy do tego. Czekam na spotkanie z Luisem.
Cześć, seksowny!
- Hej! - Co u ciebie?
Swanky nie powiedział mi, kto będzie na kolacji.
Przyszła Bonang, więc musiałem szybko wszystko wyjaśnić,
zanim ktoś wspomni o tym przede mną.
Dlaczego nosisz obrączkę?
- To kolacja. - Dobra.
Chwalę się.
Miło mi cię poznać.
Lubię przytulanie.
Wiem o konflikcie między Luisem i Bonang w Namibii.
Zaprosiłem Luisa, żeby spotkał się z Bonang.
Może się z tego stworzyć fajny krąg przyjaciół.
Luis, jesteś imprezowiczem?
Rany!
Staram się rozwijać.
Czym się zajmujesz?
Jestem producentem, reżyserem. Robię programy telewizyjne.
- Ukończyłem studia. - Świetnie.
I organizuję imprezy.
Zaprosiłem Bonang do wystąpienia w Windhoek Fashion Week.
Zaproszono tam też innych celebrytów.
W hotelu Bonang dowiedziała się,
że rezerwacja jej pokoju nie została potwierdzona,
przez co zarezerwował go ktoś inny.
Bonang nie była zachwycona tym faktem.
Następnego dnia wysłałem ją samolotem z powrotem do RPA.
- Chwila! - Dobra.
Masz na pieńku z Bonang!
- Dajcie mi szansę. - O co poszło?
- Jak śmiesz? - Wyjaśnię.
Muszę wyjaśnić, co się stało,
bo uważam, że ona nie zasłużyła na takie traktowanie.
To była moja pierwsza impreza. Miałem 23 lata.
Po raz pierwszy sprowadziłem do kraju ponad 30 gwiazd.
Co to była za impreza?
MTC Windhoek Fashion Week.
W miejscu, w którym miałaś przemawiać,
padał deszcz, więc musieliśmy przenieść całą konstrukcję w inne miejsce.
To było stresujące.
A ja myślałam, że chodziło o kwiaty.
Nie, poszło o deszcz.
Wiem, że potrafisz się wkurzyć.
Dlatego z głębi serca przepraszam.
Czyli to nie była moja wina?
Ani trochę. Skądże!
Mówiłeś, że wyjechałam, bo nie było kwiatów.
Swanky słyszy to, co chce usłyszeć.
Nagadał Bonang jakieś bzdury
i wszystko przekręcił.
To była w 100 procentach moja wina.
- Deszcz. - Chodziło o deszcz.
Luis nie powinien kłamać.
Rozumiecie?
Skoro mowa o przyjaciołach,
powiem wam, co się stało na łodzi.
Na łodzi zapytałam Annie, jak się mają sprawy ze Swankym.
Odpowiedziała, że puści nam wiadomość głosową.
Stwierdziła, że na tym nagraniu masz roztrzęsiony głos,
jakby zbierało ci się na płacz.
Mówiłeś jej, że nie rozumiesz,
co między wami poszło nie tak.
Bonang może zaświadczyć.
- Tak. - Też tam byłaś?
Oczywiście. Byliśmy w trójkę na tej łodzi.
Jestem zawiedziony, że podzieliła się tą wiadomością,
bo wtedy czułem się naprawdę zdruzgotany.
Jak ona mogła mi to zrobić?
Nie chciała nam tego puścić.
Przyznam, że na nią naciskałam.
Spytałam: „Co się stało? No powiedz”.
W końcu to z siebie wydusiła i powiedziała,
że mieliście zorganizować razem imprezę w Lagos,
ale ty za jej plecami zorganizowałeś ją sam.
- Ona była wtedy gdzieś indziej. - Dobra.
Wyjaśnię wam wszystko bez ściemniania.
Annie, nigdy nie organizowałaś imprez
oprócz swojego wesela.
To nie twoja specjalność.
Podzieliłem się tym pomysłem z twoim managementem.
Oni spytali ciebie, ty się zgodziłaś
i mieliśmy to zrobić razem.
Annie z natury rzadko odbiera telefony, odpisuje na esemesy.
Zadzwoniłem do jej managera
i wtedy zadzwoniła też Annie.
Manager odebrał podekscytowany.
W tamtej chwili oboje z nim rozmawialiśmy
i myślałem, że wszystko sfinalizujemy.
Kiedy tylko manager odebrał,
Annie powiedziała mu:
„Cześć, wiem, że lubisz Swanky’ego,
ale w tej chwili wolałabym zorganizować tę imprezę sama”.
Manager powiedział: „Nie możesz zorganizować jej sama,
bo Swanky sam wyszedł z tą propozycją”.
- Nie wiedziała, że dzwonisz? - Nie.
Manager od razu mnie wyciszył.
Wysłałem mu esemesa: „Jeśli nie wyłączysz wyciszenia,
to narobię takiego smrodu,
że ani ty, ani 2Face, ani Annie nie wyjdziecie z tego cało”.
Rany.
Nie miałam pojęcia, że to zaszło tak daleko.
On wiele wie na ich temat,
a kiedy wkurzasz kogoś, kto tak dużo o tobie wie,
możesz skończyć w gównie.
Wtedy postanowiłem, że nie będę więcej się do niej odzywał,
nie wyciągnę do niej ręki i nie będę o tym mówił.
Po prostu zrobię swoje.
Jak widzisz, Annie,
ta największa impreza w Afryce odbyła się bez ciebie.
Nikt nawet nie zauważył, że cię nie ma.
Koniec tych gierek.
Sama widzisz, jaki jestem potężny.
Myślę o Fantanie od czasu imprezy u Khanyi,
ale nie mieliśmy okazji pogadać na osobności.
Ciekawe, dokąd to doprowadzi.
Jak już wcześniej ci mówiłem...
Tak?
...chcę się spotykać z tobą sam na sam,
z dala od całej reszty i tamtych dramatów.
Dużo się dzieje i chciałbym, żebyśmy mieli czas dla siebie.
- Żeby lepiej się poznać. - Jasne.
Co ty na to?
Mamy poznać się lepiej jako przyjaciele?
- Niby jak? - Nie wiem!
Wiesz, lubię ludzi, którzy są bezpośredni.
Chcę spędzić razem nieco czasu i zobaczyć, dokąd to doprowadzi.
A potem się zobaczy.
Nie wiem, co o tym myśleć,
bo zwykle gustuję w innym typie facetów.
Luis jest zbyt delikatny
i mam wrażenie, że mogłabym go kontrolować.
Sama nie wiem, ale może właśnie tego mi trzeba?
- Możesz coś nam zaplanować. - Wiem.
Coś na luzie.
Sprawdzę w telefonie, czy dzieje się coś ciekawego.
- I coś wymyślę. - Dobrze.
- Gdzie oni są? - Nie mam pojęcia.
Mamy się martwić?
Nie przepadam za Luisem.
- Za dużo gada. - Zabijcie mnie.
- I nie lubię mięśniaków. - Nie wierzę.
I Luis kłamie.
Chodzi o tę imprezę?
„Wybacz, to wszystko wina deszczu”.
- Pieprz się! - Mogłaś mu to powiedzieć.
Nie mam sił, by rozmawiać z ludźmi, którzy mnie wynajmują.
Nie musiał kłamać na mój temat, bo jestem celebrytką.
Zyskałam złą sławę, choć nie odpuściłam tamtej imprezy.
Gdzie byliście?
Tam jest ognisko.
Przytulaliście się?
Szukałam dla was ognia, ale macie już koce.
B już mi coś załatwił.
Zajęło wam to wieki.
Myślę, że Luis interesuje się Fantaną,
ale mam to gdzieś, bo wiem, do kogo bije jej serce.
Zari, pozwól, że to powiem.
- Co takiego? - Rany.
- Bo nie lubię czczej paplaniny. - Wiem.
Wolę, gdy wszyscy wyrażają się jasno.
Gdy Swanky zaczął mówić o mnie i Zari,
już wiedziałam, że chce jej powiedzieć,
co robię z Diamondem.
Fantana pracuje z Diamondem nad piosenką i są sobie bliscy.
Poczułem się niezręcznie, bo właśnie rozmawiałem z nią
o naszej potencjalnej randce,
a teraz słyszę o niej i Diamondzie.
To było bardzo dziwne uczucie.
Powiedzmy to jasno: lubicie się z Diamondem
i macie się ku sobie.
Zari...
- Czemu mnie pytasz? - Bo nie chcę wojny!
Nie jestem z nim!
Nie chcę przemocy!
Przecież z nim nawet nie jestem!
Właśnie.
Nie obchodzi mnie, co robią Fontana i Diamond,
bo nie jestem z tym facetem.
Oby tylko nie zrobił cię w Nadię.
Co znaczy „zrobić w Nadię”?
Nie wiem.
Kiedy jestem przy Diamondzie,
nie istnieją dla niego inne kobiety.
- Tak, rozmawialiśmy o tym. - Tak?
Bo jesteś matką jego dzieci.
Zawsze lubi wspominać, że Diamond jest ojcem jej dzieci.
Wszyscy to wiedzą i rozumieją,
ale nie wiem, dlaczego ona ciągle o tym mówi.
Ja i Diamond lubimy się przytulać.
Gdyby było mi zimno, pewnie by mnie objął.
Albo zrobił coś innego.
Jak byś się wtedy poczuła?
Mam to gdzieś.
- Nawet go nie lubisz. - Właśnie.
- Nie lubisz go! - Lubię.
Jestem młoda, jest mi dobrze i mam to gdzieś.
Wiesz, że on chodzi na randki?
Wiesz, z iloma osobami tu siedzącymi się umawiam?
Z iloma?
Z czterema!
Chyba chciała powiedzieć coś, żeby mnie wkurzyć
albo wytrącić z równowagi, ale mam umowę z Diamondem,
że oboje możemy robić, co chcemy.
Według Diamonda problem tkwi w tym,
że nawet gdy on chce spotykać się z inną,
ty zawsze masz problem.
Pieprzony kłamca!
- Mówi tak, żebyś się lepiej poczuła. - Nie.
Ale kiedy pojawi się Zari, on zapomni o Fantanie.
Znam ojca moich dzieci. To mężczyzna.
Chce, żebyś poczuła się bezpiecznie.
Nie, bo trafiła kosa na kamień.
Odwdzięczę mu się pięknym za nadobne.
Nie jestem w nim zakochana. Oboje pochodzimy z miasta.
Mogę spotkać się z innym facetem oplecionym łańcuchami
i zapomnę o Diamondzie.
No dobra, Diamond trafił na twardą sztukę.
On ma pięć lasek naraz, a ona ma czterech facetów.
Idealnie się dobrali.
Nie bądź jego kolejną laską na boku.
Przyjaźnimy się i nie jestem jego laską na boku!
Nie bądź jego kolejną miłostką.
Nie jestem.
Lepiej skup się na swojej muzyce.
Nie chcę, by Fantana była znana jako laska Diamonda,
bo ma wielki talent.
Powinna być znana z muzyki.
Czy on chce być kolejnym na jej liście?
- Bo ona ma listę. - Znasz tę listę?
Kobiety mają listy.
Myślisz, że tylko faceci takie mają?
Mam listę potencjalnych facetów na jedną noc.
Nigdy nie staraj się deprecjonować takiej kobiety.
Co to za standardy? Kto je ustanowił?
- I kiedy? - Troszczę się o nią.
Hej! Nie gadaj bzdur!
Gdyby to był on i byłabym z nim w studio,
nie widziałby problemu.
Co powiesz, Fantana?
Jestem młoda!
Czemu faceci chcą dyktować kobietom, co mają robić ze swoimi waginami?
Chcesz z nim sypiać? Rób to.
Zari wolałaby tego nie widzieć.
Nie wkurzaj mnie.
Ludzie myślą inaczej.
Jacy ludzie? To jej wagina!
Ludzie nie będą mówić o jej muzyce.
- Skupią się na plotkach. - Nie muszą kupować jej płyt!
- Kogo to obchodzi? - Niech zajmą się muzyką.
- Mogą robić jedno i drugie. - Nie mogą!
Luis, o co tak naprawdę walczysz?
O Fantanę i jej karierę?
A może o miejsce w sercu Fantany?
Nie chcę mieć nic wspólnego z jakimś seks-skandalem.
Jakim skandalem?!
Bzykałam największe gwiazdy w Afryce i nadal tu jestem!
Jaki fiut jest większy od jej muzyki?
Nie gadaj bzdur!
Co to znaczy?
Nie wychodź z takimi idioctwami!
Bonang przedstawia mnie tak, jakbym chciał kontrolować Fantanę.
Robi ze mnie mizogina.
Pokazuje mnie jako gościa,
który sprzeciwia się prawom kobiet,
a to nieprawda.
Kłamał na mój temat,
ale teraz wyraża swoje gówniane poglądy!
Wystarczy tego.
Nie kłam na temat innych,
wymyślając rzeczy na podstawie domysłów.
Wyluzuj, siostro. Już wystarczy.
Zjem kurczaka.
Bonang nie potrafi poskromić gniewu.
Rozładowuje go w ten sposób, wyżywając się na innych ludziach.
Luis, rozumiesz, że tu nie chodzi wcale o tę sprawę.
On chce nadawać kobietom role.
- Ona daje upust złości. - „Będziesz znana z seks-skandalu”.
Myślałem, że sytuacja się uspokoiła,
ale ona znów to roztrząsa.
- Fantana. - Tak?
Dziewczyno.
Czy on nie mógłby wrócić na pustynię?
Na pustynię?
Potrafię znieść obelgi Bonang wobec mnie,
ale nie pozwolę, by lżyła mój kraj.
Wyjaśnijcie sobie wszystko z Luisem.
- Nie. - Ona nie chce.
- Nie będę więcej przepraszał. - Nikt cię o to nie prosi.
Kilkukrotnie ją przeprosiłem, ale ona mnie nie słuchała.
W Namibii wiedzą, jak było.
- Taka jest prawda. - Zadzwoń tam do kogoś.
- Zadzwonię i się przekonasz. - Pytałam, z kim rozmawiałeś.
Zrobię tak.
Przeprosiłeś mnie za swoje kłamstwa.
Jakie?
Nie przeprosiłeś mnie za kłamstwo?
Powiedziałem, że jest mi przykro.
- Musiałeś przeprosić. - Ale taka była prawda!
Są dowody na to, że mówię prawdę.
- Gdzie? - W sieci.
- Gdzie? - Wyślę ci link.
Zrób to teraz.
Teraz jestem gościem Swanky’ego.
Kolacja zmieniła się w strefę wojenną.
- Jedno wielkie pieprzenie. - B, uspokój się.
Proszę, zaczekaj!
Dziękuję wszystkim. Dobranoc!
Zrobiło się mocno nerwowo.
Straciłem nad tym kontrolę, bo wszyscy byli podenerwowani.
Uznałem, że najlepiej upić się szampanem.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz.